Μπιλμπάο

Σημαντικό κέντρο της βαριάς βιομηχανίας μετάλλου και της ναυπηγικής, το Μπιλμπάο αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν οι πρώην έντονα βιομηχανοποιημένες και με οικονομική «μονοκουλτούρα» πόλεις, μετά τις ριζικές, καθοριστικές, εν τέλει δραματικές αλλαγές που συντελούνται στον παραγωγικό τομέα, στο πλαίσιο του φαινομένου που συνηθίστηκε να αποκαλείται αποβιομηχάνιση. Αντί ωστόσο να αρχίσει να κλαίει τη μοίρα της και να αποζητεί σωσίβιο στην πατερναλιστική αρωγή της κεντρικής κυβέρνησης η πόλη, στηριζόμενη στη μακρόχρονη ιστορία της και στη στρατηγική συμμαχία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με επικεφαλής τον οργανισμό Bilbao Ria 2000 , οδηγείται προς τον 21ο αιώνα αλλάζοντας κυριολεκτικά πρόσωπο και φυσιογνωμία, μέσα από έργα μεγάλης κλίμακας που θα μετατρέψουν μια βαθιά πληγωμένη πόλη σε έναν ανθηρό μητροπολιτικό οργανισμό που θα προσφέρει τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες και θα ανοίξει νέους οικονομικούς ορίζοντες. Ηδη αυτή η προσπάθεια έχει αποφέρει τους πρώτους καρπούς, αφού ακριβώς λόγω αυτής της αναπτυξιακής πολιτικής το Μπιλμπάο επιλέχθηκε ως έδρα του Guggenheim Museum, του European Agency for Health and Safety at Work, και του European Software Institute.

* Τα έργα ανάπλασης και αστικού μετασχηματισμού στοχεύουν στην ενίσχυση και στη δημιουργία νέων συγκοινωνιακών υποδομών, στην επανάχρηση των «εγκαταλελειμμένων περιοχών» ένθεν κακείθεν του ποταμού Νερβιώνα (Nervion) και στη δημιουργία ενός νέου «υδάτινου μετώπου» (waterfront), κατά μήκος του οποίου για περίπου ένα χιλιόμετρο χωροθετούνται οι κυριότερες οικονομικοπολιτιστικές δραστηριότητες της πόλης. Την περιοχή αυτή οροθετούν οι δύο κατ' εξοχήν σημαντικές κτιριακές επεμβάσεις: το Κέντρο Συνεδρίων και Μουσικής, και το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ. Το πρώτο από τα μεγάλα έργα υποδομής αφορά την επέκταση και τον επανασχεδιασμό του κεντρικού λιμένα, που είναι ήδη ο μεγαλύτερος της Ισπανίας, και που θα έχει ως αποτέλεσμα τον διπλασιασμό του ωφέλιμου χώρου και τη δυνατότητα φιλοξενίας πλοίων πολύ μεγάλου εκτοπίσματος. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι με τη δημιουργία του νέου λιμένα θα απελευθερωθούν κρίσιμα τμήματα του αστικού οργανισμού, τα οποία θα είναι διαθέσιμα για κάποιες άλλες, κοινωνικού (συλλογικού) χαρακτήρα, δραστηριότητες.Για τα υπόλοιπα έργα έχουν κληθεί να προσφέρουν τις ιδέες τους ορισμένοι από τους γνωστότερους αρχιτέκτονες του καιρού μας. Ετσι:

* Ο διάσημος ισπανός αρχιτέκτων Santiago Calatrava έχει αναλάβει τον εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος αεροσταθμού και την επέκταση του αεροδρομίου με την κατασκευή ενός νέου κτιρίου επιβατών (25.000 τ.μ. 2,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως). Η μελέτη βρίσκεται στη φάση της κατασκευής και περιλαμβάνει μεγάλο κλειστό πάρκινγκ καθώς και τη διαμόρφωση νέων οδών προσπέλασης . Ο ίδιος σχεδίασε την πολύ ωραία πεζογέφυρα Uribitarte, που ήδη οι κάτοικοι την αποκαλούν Pasarela de Calatrava και η οποία εγκαινιάστηκε πρόσφατα.
* Ο βρετανός Michael Wilford, που με τον αείμνηστο James Stirling είχε σχεδιάσει τον επιβατικό κομβικό σταθμό (Passenger Interchange) Abando, ανέλαβε να ολοκληρώσει μόνος του πλέον την κατασκευή. Ο σταθμός βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, διαθέτει μεγάλο πάρκινγκ και θα συνενώσει όλους τους τύπους δημόσιων συγκοινωνιών: τρένα μικρών και μεγάλων αποστάσεων, λεωφορεία και υπόγειο μετρό, βελτιώνοντας τα μέγιστα τη σύνδεση του ιστορικού κέντρου με τη μητροπολιτική περιοχή.
* Ο γνωστός στο αθηναϊκό κοινό και από την εμφάνισή του στο ΕΜΠ βρετανός Norman Foster σχεδίασε τους σταθμούς του μετρό, το οποίο χρησιμοποιεί συστήματα υψηλής τεχνολογίας και θα αναπτυχθεί σε δύο γραμμές. Η πρώτη εγκαινιάσθηκε τον Νοέμβριο του 1995, διατρέχει απόσταση 27 χιλιομέτρων και με 23 σταθμούς ενώνει τα κυριότερα σημεία του μητροπολιτικού Μπιλμπάο που αναπτύσσονται κατά μήκος του ποταμού. Ο Φόστερ έχει σχεδιάσει επίσης τα εξωτερικά στέγαστρα των κλιμάκων, που οδηγούν στον υπόγειο, τα οποία αποτελούν ενδιαφέροντα στοιχεία αστικού εξοπλισμού και σήμανσης και καθιστούν τους σταθμούς ευδιάκριτους από διάφορα σημεία της πόλης.

Στο πλαίσιο της στρατηγικής ενίσχυσης του ήδη ισχυρού πολιτισμικού δικτύου της πόλης (που συμπεριλαμβάνει μουσεία και θέατρα, συμφωνική ορχήστρα, όπερα και φεστιβάλ τζαζ) κατασκευάζονται:
* Το Κέντρο Συνεδρίων και Μουσικής (1994 - 1998, αρχιτέκτονες: Federico Soriano & Dolores Palacios, επένδυση 6.000 εκατομμύρια πεσέτες) το οποίο αναπτύσσεται σε 25.000 τ.μ. και περιλαμβάνει κεντρική αίθουσα (auditorium) 2.200 θέσεων, μια άλλη 600 θέσεων, τρεις μικρότερες αίθουσες εκδηλώσεων, χώρους δοκιμών, συνεντεύξεων Τύπου, και βεβαίως καφετέρια, εστιατόριο, κατάστημα δώρων, κ.ά.
* Το Πολιτιστικό Κέντρο Alhondiga (αρχιτέκτονες: Elia Mas & Blanca Brea).
Τα δύο αυτά συγκροτήματα έρχονται να πλαισιώσουν το σημαντικό Εκθεσιακό Κέντρο (International Exhibition Hall) το οποίο θεωρείται ένα εκ των σημαντικοτέρων της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Οπως αναφέραμε προηγουμένως, η μεταφορά των λιμενικών λειτουργιών και εξυπηρετήσεων εκτός των «ιστορικών» τους ορίων απελευθερώνει σημαντικές περιοχές σε στρατηγικής σημασίας θέση (στην καρδιά της πόλης) που φθάνουν τα 300.000 τ.μ. Εξ αυτών τα 122.000 μετατρέπονται σε πάρκο (οργανωμένο πράσινο και ανοικτοί χώροι συλλογικών δραστηριοτήτων) και στα υπόλοιπα έχει σχεδιαστεί ένα διευθυντικό και επιχειρησιακό κέντρο (80.000 τ.μ.), ένα εμπορικό κέντρο (27.000 τ.μ.), τα νέα κτίρια του Πανεπιστημίου Deusto, ξενοδοχείο και συγκροτήματα κατοικίας υψηλών προδιαγραφών. Αυτό το εγχείρημα αστικής ανάπλασης ονομάζεται Abandoibarra και τη μελέτη του έχει πραγματοποιήσει ο γνωστός αμερικανός αρχιτέκτων Cesar Pelli.
* Το μεταλλικό άνθος. Αφήσαμε συνειδητά τελευταίο (και ασφαλώς: last but not least!) το νέο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ που εγκαινιάζεται την ερχόμενη Κυριακή. Η υλοποίησή του είναι αποτέλεσμα της απόφασης που έλαβε το 1992 το Ιδρυμα Solomon F. Guggenheim της Νέας Υόρκης να επιλέξει το Μπιλμπάο (προτιμώντας το από το Σάλτσμπουργκ και τη Βενετία) ως ευρωπαϊκή έδρα του νέου ομότιτλου μουσείου, που θα στεγάσει αμερικανικά και ευρωπαϊκά έργα τέχνης του εικοστού αιώνα και της συνακόλουθης συμφωνίας με την Αυτόνομη Κυβέρνηση και το Επαρχιακό Συμβούλιο της Χώρας των Βάσκων. Ενα κτίριο που, όπως όλοι ομολογούν, αποτελεί ήδη σήμα κατατεθέν της πόλης και σύμβολο της αναγεννητικής της προσπάθειας. Και που ασφαλώς θα βοηθήσει καθοριστικά την ένταξή της στο διεθνές «σιρκουί» των καλλιτεχνικών δρωμένων που εκδιπλώνεται ολοένα και περισσότερο σε υποτιθέμενες περιφερειακές περιοχές.

Δημιουργός του νέου μουσείου είναι ο γνωστός αμερικανός αρχιτέκτων Frank Ο. Gehry, ο οποίος δικαίως θεωρείται εκ των σημαντικοτέρων εκπροσώπων της νέας τάσης που ακούει στο όνομα «αποδόμηση». Αυτό που ίσως αγνοούν είναι ότι η μελέτη του κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διεθνή κλειστό διαγωνισμό που πραγματοποίησε το Ιδρυμα Γκούγκενχαϊμ σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση το 1991. Η πρόταση του Γκέρι συνίσταται σε μια σειρά ασύμμετρων, κυρτών οικοδομικών όγκων που διαπλέκονται μεταξύ τους και οι οποίοι εστιάζονται στο πανύψηλο κεντρικό αίθριο (50 μ. περισσότερο από μιάμιση φορά από το ύψος του αντίστοιχου κυλινδρικού στο μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης). Οι οικοδομικοί όγκοι επεκτείνονται κάτω από τη σημαντική γέφυρα Punte de la Salve εκ των κυριοτέρων εισόδων στην πόλη ενσωματώνοντάς τη στην ευρύτερη σύνθεση του μουσείου, το οποίο καθίσταται αν όχι η σημαντικότερη τουλάχιστον η πλέον θεαματική «αστική πύλη» του Μπιλμπάο. Η με φύλλα τιτανίου (υλικό που σπανίως χρησιμοποιείται στην οικοδομική αλλά που ικανοποιεί απόλυτα τους συνθετικούς στόχους του αρχιτέκτονα) επενδεδυμένη στέγη, χάρη στην οποία το συγκρότημα αποκαλείται ήδη «μεταλλικό άνθος», ενοποιεί τη μελέτη σε μια ενιαία μοναδική αρχιτεκτονική σύνθεση, κύρια υλικά της οποίας είναι ο ισπανικός ασβεστόλιθος και το γυαλί. Το συγκρότημα περιβάλλεται από έναν «υδάτινο κήπο» που ολοκληρώνει τον χώρο με την όχθη και τον ποταμό. Το Μουσείο έχει χωροθετηθεί σε ένα οικόπεδο περίπου 33.000 τ.μ., στο κέντρο σχεδόν ενός πολιτισμικού τριγώνου που σχηματίζουν το Μουσείο Καλών Τεχνών, το Πανεπιστήμιο του Deusto και το Θέατρο Arriaga (Οπερα) και καταλαμβάνει τον χώρο ενός πρώην βιομηχανικού συγκροτήματος. Περιλαμβάνει 19 αίθουσες εκθέσεων (γκαλερί) συνολικής επιφάνειας 11.000 τ.μ., αίθουσα εκδηλώσεων 350 θέσεων (όπου και έλαβε χώρα η απλή τελετή της απονομής του βραβείου Πρίτσκερ στον Νορβηγό αρχιτέκτονα Σβέρε Φεν), βιβλιοθήκη, εστιατόριο στη βορειοδυτική γωνία που κοιτά προς τον ποταμό, καφενείο, κατάστημα αναμνηστικών και βεβαίως τα γραφεία διαχείρισης. Το εστιατόριο, το καφενείο, το κατάστημα, κλπ., μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα εκτός ωραρίου του μουσείου, αφού έχουν προβλεφθεί εξωτερικές προσβάσεις από την κεντρική «πλατεία», καθιστώντας τα έτσι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής του Μπιλμπάο. Εκτός του κεντρικού γυάλινου αιθρίου, που αποτελεί το κεντρικό στοιχείο σήμανσης του μουσείου, ένας πύργος από πέτρα και χάλυβα «κλείνει» το συγκρότημα λίγο μετά τη γέφυρα προς το κέντρο της πόλης.

* Το πρόγραμμα «Κάτια»
Η ελικοειδής μεταλλική στέγη αποτελεί θα λέγαμε το «leit motiv» της σύνθεσης και ο σχεδιασμός της (εν συναρτήσει με τους υπόλοιπους όγκους του κτιρίου) έχει προκαλέσει όχι μόνον περιέργεια αλλά και τεράστιο ενδιαφέρον μεταξύ ειδικών και μη. Οντως, λόγω των ιδιομορφιών του και του παράξενου σχήματος της στέγης, η γραφική απεικόνιση του μουσείου κατά τη διάρκεια της μελέτης απαιτούσε άπειρα σχέδια και προπλάσματα, για να μπορέσουν να μελετηθούν και να λυθούν κατασκευαστικά οι δύσκολοι καμπυλόμορφοι όγκοι που κυριαρχούν. Τη λύση έδωσε μια «κυρία» ονόματι Κάτια, η οποία δεν είναι όπως ίσως προς στιγμήν πιστέψατε κάποια ταλαντούχος συνεργάτις του Γκέρι αλλά... ένα υψηλού επιπέδου πρωτοποριακό πρόγραμμα κομπιούτερ για τρισδιάστατες επεξεργασίες. Η Κάτια πρωτοχρημοσιποιήθηκε στην αεροδιαστημική βιομηχανία για την απεικόνιση καμπυλόγραμμων επιφανειών και βοήθησε καθοριστικά τον Γκέρι στην υπέρβαση των τρομακτικών σχεδιαστικών δυσκολιών. Το εσωτερικό του μουσείου αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες γύρω από το κεντρικό αίθριο, το οποίο φωτίζεται από ανοίγματα που βρίσκονται στη μεταλλική στέγη και από υαλοπετάσματα προς την πλευρά του ποταμού. Στους ορόφους βρίσκονται οι αίθουσες εκθέσεων που συνδέονται με καμπυλόγραμμες «γέφυρες», έναν γυάλινο ανελκυστήρα και κλιμακοστάσιο. Εκτός από αίθουσα υποδοχής θα αποτελέσει και εκθεσιακό χώρο όπου θα τοποθετούνται ειδικές μνημειακού τύπου «εγκαταστάσεις» (installations). Στην κεντρική γκαλερί του ισογείου (διαστάσεων 130 Χ 30 μ. χωρίς υποστυλώματα), η οποία περνά πίσω από τη γέφυρα και καταλήγει στην πυργωτή κατασκευή, τοποθετήθηκε ήδη το πρώτο από τα εκθέματα που θα φιλοξενήσει το μουσείο, η μεταλλική γλυπτική σύνθεση του Richard Serra «Serpiente» που κατασκευάστηκε ειδικά για την περίπτωση. Αυτή η αίθουσα προορίζεται για έργα μεγάλης κλίμακας και ειδικές κατασκευές, που δύσκολα θα εύρισκαν φιλοξενία σε ένα από τα μουσεία που γνωρίζαμε έως σήμερα.

(πηγή: ΒΗΜΑ)

Βιετνάμ

Τα ίχνη του πολέμου υπάρχουν ακόμη, αλλά τα επισκιάζουν οι μοναδικές στον κόσμο φυσικές ομορφιές και το χαμόγελο των κατοίκων. Μαγικές πόλεις σαν τη Σαϊγκόν και προπαντός το Ανόι ή την παλαιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα, Χουέ, ονειρεμένες παραλίες, ζούγκλες και δασωμένα βουνά. Στις 30 Απριλίου του 1975 στις 11 π.μ. ο πενηντάχρονος συνταγματάρχης των Βιετκόνγκ Bui Tin οδηγώντας μία ίλη από τανκς γκρέμισε την πύλη του προεδρικού μεγάρου της Σαϊγκόν και συνέλαβε τον πρόεδρο του Νοτίου Βιετνάμ στρατηγό Duong van Minh και τους έντρομους υπουργούς του. Ο στρατηγός, που είχε μείνει στην εξουσία άγρυπνος επί 43 ώρες (ο επί οκταετία και πλέον εκλεκτός των Αμερικανών δικτάτορας Nguyen van Thieu, είχε δραπετεύσει από τις 21 Απριλίου στη Βρετανία συναποκομίζων ως λάφυρα εκατομμύρια δολάρια), όταν ο συνταγματάρχης εισέβαλε στο προεδρικό γραφείο, του είπε: «Σας περίμενα από νωρίς σήμερα το πρωί για να σας παραδώσω την εξουσία». Και ο Bui Tin του απάντησε: «Δεν υπάρχει θέμα παράδοσης της εξουσίας. Η δύναμή σας έχει καταρρεύσει. Δεν μπορείτε να μας δώσετε αυτό που δεν έχετε».

Την ίδια στιγμή ο ουρανός της Σαϊγκόν φλογιζόταν από τις βολές των πολυβόλων των Βιετκόνγκ και στην αμερικανική πρεσβεία, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, εκτυλίσσονταν οι σκηνές πανικού που όλοι έχουμε δει στην τηλεόραση και στο σινεμά με τους αμερικανούς πεζοναύτες και τους ντόπιους συνεργάτες τους να δραπετεύουν από τη σκεπή της πρεσβείας με ελικόπτερα. Οι πανικόβλητοι υπουργοί στο προεδρικό μέγαρο κοιτούσαν με αγωνία τον Bui Tin, που τους καθησύχασε λέγοντάς τους: «Οι άνδρες μου γιορτάζουν. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε. Ανάμεσα στους Βιετναμέζους δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Μόνο οι Αμερικανοί πρέπει να θεωρούνται ηττημένοι. Αν είστε πατριώτες, θεωρήστε την ώρα αυτή ώρα χαράς. Ο πόλεμος στην πατρίδα μας έχει τελειώσει!». Είκοσι πέντε χρόνια μετά ως τουρίστες μπορείτε να επισκεφθείτε στη Σαϊγκόν (η επίσημη ονομασία της Ηο Chi Minch City δεν έπιασε ούτε στους ντόπιους ούτε στους ξένους) το προεδρικό παλάτι, που έχει μείνει όπως ήταν στα χρόνια του Thieu, να μπείτε στο προεδρικό γραφείο όπου συνέβησαν όλα αυτά και να βγάλετε μία φωτογραφία μπροστά στο θρυλικό τανκ που έχει παραμείνει δίπλα στην πύλη όπως τότε. Οι κομμουνιστές δεν άλλαξαν τίποτε και το διατήρησαν ως Μουσείο της Επανένωσης Βορείου και Νοτίου Βιετνάμ.

Βέβαια το Βιετνάμ είναι μία πανέμορφη χώρα, με φυσικές ομορφιές που είναι μοναδικές στον κόσμο, όπως, π.χ., τα 3.000 και πλέον νησιά στο Halong Bay, που βρίσκεται στον περίφημο κόλπο του Τονκίνου και που έχει χαρακτηριστεί World Heritage και είναι υπό την προστασία της Ουνέσκο. Εχει μαγικές πόλεις σαν τη Σαϊγκόν και προπαντός το Ανόι ή την παλαιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα, το Hue. Εχει ονειρεμένες παραλίες, το μαγευτικό δέλτα του Mekong και ζούγκλες και δασωμένα βουνά. Εχει έναν φιλόξενο λαό, που συνεχώς χαμογελά, που δεν κρατά μνησικακίες για όσα υπέφερε και που δείχνει ιδιαίτερη συμπάθεια στους αμερικανούς τουρίστες (απόδειξη και η θερμή υποδοχή στον αμερικανό υπουργό Αμυνας κ. Κοέν πριν από δύο εβδομάδες), ίσως γιατί αγαπά πιο πολύ τα δολάριά τους, όπως μας ομολογεί ο ξεναγός μας, αλλά και σε όλους τους ξένους, στους οποίους προσφέρει με ανιδιοτέλεια κάθε εξυπηρέτηση.

Ολα αυτά τα έχει το Βιετνάμ, που τώρα ανοίγεται με τόλμη στον διεθνή τουρισμό δημιουργώντας άριστη υποδομή από ξενοδοχεία, εστιατόρια, μέσα μεταφοράς κτλ. Είτε το θέλει όμως είτε όχι, ο σημερινός τουρίστας σαν από ένστικτο θα ξεκινήσει την ξενάγησή του σε αυτή τη μακρινή χώρα της Απω Ανατολής (έκταση 329.566 τ. χλμ. και 80 εκατ. κάτοικοι) από τα αποτυπώματα του φοβερού πολέμου που σημάδεψε καθοριστικά τις διεθνείς σχέσεις το τρίτο τέταρτο του τελευταίου αιώνα. Οι βιετναμέζοι κομμουνιστές, με ηγέτη τον θρυλικό Χο Τσι Μινχ, πολέμησαν τους ιάπωνες κατακτητές, και από το 1946 τους γάλλους αποικιοκράτες, που, μόλις τους συνέτριψαν στο Dien Bien Phu το 1954, βρήκαν μπροστά τους το 1959 τους Αμερικανούς, ο αιματηρός πόλεμος με τους οποίους κράτησε ως το 1972 και ουσιαστικά ως το 1975, όταν απελευθερώθηκε όλη η χώρα. Συνολικά ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο οι Αμερικανοί που κατά διαστήματα πολέμησαν στο Βιετνάμ, αφήνοντας πίσω τους 58.183 νεκρούς, 300.000 τραυματίες, ενώ οι σύμμαχοί τους Νοτιοβιετναμέζοι είχαν 250.000 νεκρούς και οι Βορειοβιετναμέζοι πάνω από ένα εκατομμύριο. Και όμως ο λαός αυτός, που πολέμησε και νίκησε τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Ιαπωνία, Γαλλία, ΗΠΑ και την Κίνα τον Φεβρουάριο του 1979), έχει μια αξιοπρεπή περηφάνια και δίνει σήμερα τον πιο δύσκολο αγώνα της επιβίωσης και της ανάπτυξης με μεγάλη επιτυχία. Από το 1989, που το Κομμουνιστικό Κόμμα, που κυβερνά τη χώρα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα αποτυχημένα μοντέλα του παρελθόντος και έδωσε τη γη στους αγρότες (έστω και με τη μορφή της ψιλής κυριότητας) και ανοίχθηκε στις ξένες επενδύσεις, η ανάπτυξη είναι εντυπωσιακή και σήμερα οι Βιετναμέζοι έχουν όλοι φαγητό και εργασία και προσβλέπουν με εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Οπως σημειώσαμε λοιπόν, η ξενάγηση αρχίζει από τα ίχνη του πολέμου και, όταν φθάσετε στη Σαϊγκόν, το πρώτο μέρος που θα επισκεφθείτε θα είναι το Cuchi, μία μικρή σήμερα πόλη 80.000 κατοίκων, που δεσπόζει σε όλη την αγροτική περιοχή μόλις 30 χιλιόμετρα έξω από τη Σαϊγκόν. Εδώ υπάρχουν τα περίφημα τούνελ, οι υπόγειες στοές που έσκαβαν οι βιετναμέζοι μαχητές και που οι αμερικανοί δεν κατάφεραν να τις καταστρέψουν. Με συνολικό μήκος 250 χλμ. οι στοές αυτές, που πολλές ήταν σε τρία επίπεδα, έγιναν απόρθητο φρούριο και βάση εξόρμησης των Βιετκόνγκ, οι οποίοι, όταν έπεφτε ο ήλιος, κυριαρχούσαν γύρω από την έντρομη Σαϊγκόν και πολιορκούσαν τις αμερικανικές βάσεις. Ο ξεναγός σας θα σας οδηγήσει στους μαιάνδρους των στοών αυτών, όπου υπήρχαν από νοσοκομεία και μαγειρεία ως κομματικά γραφεία, και θα σας δείξει μέσα στο δάσος τις φοβερές παγίδες που έστηναν στους Αμερικανούς. Εκατομμύρια βόμβες ναπάλμ, φλογοβόλα και χημικά δεν πέτυχαν να βγάλουν τους Βιετκόνγκ από το Cuchi, το οποίο σήμερα είναι τόπος προσκυνήματος από τον λαό. Για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει τους Γάλλους, που εκμεταλλεύτηκαν άγρια για έναν αιώνα και πλέον όλη την ευρύτερη περιοχή της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη), όμως πρέπει να αναγνωρίσει ότι άφησαν πίσω τους μια πολιτιστική κληρονομιά που είναι εντυπωσιακή στην αρχιτεκτονική και στα κτίρια στη Σαϊγκόν και προπαντός στο Ανόι, το οποίο είναι μία από τις πιο ωραίες πόλεις της Απω Ανατολής. Οι πλατιές δεντροφυτεμένες λεωφόροι, τα επιβλητικά δημόσια κτίρια, που θυμίζουν Παρίσι, και τα μεγάλα πάρκα κάνουν ειδικά το Ανόι να μη μοιάζει με τις άλλες μίζερες πολιτείες της Απω Ανατολής. Στο Ανόι μάλιστα όλα τα παλαιά γαλλικά κτίρια, από την Οπερα ως τον σιδηροδρομικό σταθμό και από το Ανώτατο Δικαστήριο ως τις φυλακές (στη διάρκεια του πολέμου εκατοντάδες αμερικανοί πιλότοι κρατήθηκαν σ' αυτές και τις ονόμασαν Hanoi Hilton) και τις ιδιωτικές βίλες και τα αρχοντικά των Γάλλων, έχουν ανακαινισθεί, και με το χρώμα της ώχρας δίνουν στην πόλη μια αποικιακή μεγαλοπρέπεια.

Δυστυχώς στη Σαϊγκόν πολλά από τα κτίρια αυτά κατεδαφίστηκαν από τους νεόπλουτους Νοτιοβιετναμέζους, αλλά και πάλι σώζονται αρκετά. Η συμβουλή είναι να φάτε το μεσημέρι στο ιστορικό ξενοδοχείο Continental, στο οποίο ο Γκράχαμ Γκριν τοποθετεί τον «Ησυχο Αμερικανό», το περίφημο βιβλίο με το οποίο προανήγγειλε την αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ. Το Continental ήταν το ξενοδοχείο της γαλλικής διοίκησης, με καθημερινούς πελάτες τους αξιωματούχους της εποχής, φωτογραφίες των οποίων υπάρχουν στους τοίχους. Δίπλα του βρίσκεται το καλαίσθητο Δημοτικό Θέατρο και μία από τις πιο ωραίες πλατείες της πόλης. Το βράδυ όμως θα πιείτε οπωσδήποτε μία μπίρα στην ταράτσα του 5ου ορόφου ενός άλλου ιστορικού ξενοδοχείου, του Rex Hotel. Ηταν το ξενοδοχείο των αμερικανών στρατηγών στα χρόνια του πολέμου και σε αυτή την ταράτσα κάθε απόγευμα στις 5 δινόταν η καθημερινή πρες κόνφερανς, όπου ανακοινώνονταν οι φανταστικές νίκες των Αμερικανών. Ηταν «the five o' clock follies», όπως ειρωνικά το αποκαλούσαν οι ξένοι ανταποκριτές, που ήταν διαπιστευμένοι εκείνη την εποχή. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται η περίφημη Notre Dame της Σαϊγκόν, το υπέροχο αρχιτεκτονικά ταχυδρομείο (στο Βιετνάμ υπάρχουν πολλοί καθολικοί) και το αμερικανικό προξενείο, που έχει κτισθεί στον ίδιο χώρο όπου βρισκόταν παλαιά η πρεσβεία, αλλά σε άλλο ρυθμό για να μη θυμίζει τις θλιβερές στιγμές της αποχώρησης. Εκτός από τα ιστορικά υπάρχουν στη Σαϊγκόν πολλά νέα και πολυτελή ξενοδοχεία, που προσφέρουν όλες τις ανέσεις, με πολλά επίσης εστιατόρια, με γαλλική, κινεζική και ντόπια κουζίνα. Προτιμήστε το Hotel Sofitel Plaza στη Σαϊγκόν και το Hilton Opera στο Ανόι. Είναι και τα δύο πέντε αστέρων και σχετικά φθηνά, όπως άλλωστε είναι και όλη η χώρα, όπου με ελάχιστα δολάρια αγοράζετε καταπληκτικά χειροτεχνήματα και μεταξωτά πολύ πιο φίνα από τα ταϊλανδέζικα και στο ένα τρίτο της τιμής.

Μία από τις ωραιότερες εκδρομές που θα κάνετε με αφετηρία τη Σαϊγκόν θα είναι η επίσκεψη στο δέλτα του ποταμού Mekong, που εκβάλλει στο νοτιότερο σημείο του Βιετνάμ, στη νότια Θάλασσα της Κίνας. Πρόκειται για την πιο πλούσια περιοχή του Βιετνάμ αφού καλύπτει μια καταπράσινη έκταση 60.000 τ. χλμ. (το μισό της Ελλάδας) με ορυζώνες και καλλιέργειες λαχανικών και οπωροφόρων δέντρων. Εδώ κτυπά η οικονομική καρδιά του Βιετνάμ, που σήμερα έχει ρύζι όχι μόνο για τον λαό του, αλλά τείνει να γίνει και ο δεύτερος εξαγωγέας στον κόσμο. Ο Mekong είναι ένας από τους μεγάλους ποταμούς του κόσμου με συνολική διαδρομή 4.500 χλμ.(!) και, αφού ξεκινήσει από τα υψίπεδα του Θιβέτ, αρδεύει το Λάος, την Καμπότζη και εισέρχεται στο Βιετνάμ δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο δέλτα που σφύζουν από ζωή καθώς ο ποταμός διασπάται σε πέντε παραποτάμους (πέντε τίγρεις) γεμάτους πλοία, ψαράδες και ενίοτε και... πειρατές! Οι εκδρομές που οργανώνονται είναι πολύ ενδιαφέρουσες καθώς θα εξερευνάτε τα αναρίθμητα νησιά και τα στενά κανάλια. Την καρδιά σας όμως θα την κλέψει ο μαγικός κόλπος Halong Bay στον Βορρά, δύο ώρες με πούλμαν από το Ανόι, που είναι κατάσπαρτος με πάνω από 3.000 καταπράσινα νησιά. Πρόκειται για μια ομορφιά μοναδική, αφού τα περισσότερα νησιά είναι όρθιοι βράχοι που λόγω της μακραίωνης υγρασίας γέμισαν από θάμνους και δέντρα. Τα νησιά καλύπτουν μια τεράστια έκταση αρκετών τετραγωνικών χιλιομέτρων και χωρίς πλοηγό κανένα καραβάκι δεν ταξιδεύει μόνο του γιατί κινδυνεύει να χαθεί για πάντα μέσα στους απέραντους μαιάνδρους. Προτού επισκεφθείτε το Halong Bay, αλλά ίσως και το Βιετνάμ, θα ήταν καλό να ξαναδείτε στο σπίτι σας την περίφημη ταινία «Ινδοκίνα» με πρωταγωνίστρια την Κατρίν Ντενέβ. Περιέχει τις πιο καλογυρισμένες σκηνές σε αυτά τα νησιά με την καταπράσινη θάλασσα. Οσοι την έχετε δει θα θυμάστε ότι σε αυτούς τους απόκρυφους κόλπους που ανοίγονται μεταξύ των νησιών κατέφυγαν με ένα σαμπάν, για να κρυφτούν, κυνηγημένοι ο γάλλος ανθυποπλοίαρχος Ζαν Μπατίστ και η όμορφη Βιετναμέζα Καμίλ, τους οποίους κυνηγούσε η γαλλική αστυνομία. Και, όπως αναφέρεται στην ταινία, οι ντόπιοι ψαράδες πίστευαν ότι τα νησιά αυτά τα βάραινε μια προαιώνια κατάρα αφού οι άνθρωποι που παρασύρονταν σ' αυτά γίνονταν αόρατοι, δηλαδή χάνονταν για πάντα!

Εσείς βέβαια δεν κινδυνεύετε. Στην αποβάθρα της Halong City, του θερέτρου που έχει κτιστεί στον μυχό του κόλπου, σας περιμένουν δεκάδες σαμπάν και καΐκια με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό και έμπειρο πλήρωμα για να σας ταξιδέψουν μία μέρα ολόκληρη σε αυτόν τον μαγικό κόσμο. Σε ορισμένα στενά περάσματα και προκειμένου να επισκεφθείτε την περίφημη σπηλιά του Δράκου, αλλά και άλλα σπήλαια, όπου θα ζήσετε τη μαγεία του υπόγειου κόσμου, τα καΐκια θα σταματήσουν και θα μπείτε σε μικρές βάρκες από μπαμπού, οι οποίες είναι ταυτόχρονα και κατοικία μιας βιετναμέζικης οικογένειας. Σε μια ξύλινη σκάφη με 50 εκ. πλάτος και μήκος 1,5 μέτρο έχουν όλα τα υπάρχοντά τους, το κρεβάτι τους, το τσουκάλι που μαγειρεύουν με κάρβουνα, τα ψάρια που πιάνουν κτλ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν μαζί με ένα ζευγάρι από τη Θεσσαλονίκη μπήκα σε μία τέτοια βάρκα και διαπίστωσα ότι κωπηλατούσε η μικρούλα Λιν, μόλις 6 χρόνων, μια και η μητέρα της στο πίσω μέρος της βάρκας θήλαζε το λίγων μηνών μωρό της. Πατέρας δεν υπήρχε και η οικογένεια ζούσε από τα λίγα δολάρια που άφηναν οι λιγοστοί τουρίστες. Και όμως αυτό το κοριτσάκι με τα αδύνατα μπρατσάκια, ξυπόλυτο, σε κοίταζε με τόσο φωτεινά και εκφραστικά μάτια ώστε σ' έκανε να πιστέψεις βαθιά ότι αυτή η χώρα κάποτε, με τέτοιο λαό, θα μεγαλουργήσει. Στο Halong City έχει πολύ ωραία ξενοδοχεία και, αν πάτε άνοιξη ή καλοκαίρι, δεν θα δείτε μόνο τα νησιά, αλλά θα κάνετε και ωραίο κολύμπι στις αμμουδιές αυτής της σμαραγδένιας θάλασσας. Θα φάτε άφθονα θαλασσινά, οστρακοειδή, αστακούς, θα αγοράσετε χειροτεχνήματα και όσοι θέλετε θα κάνετε και ένα χαλαρωτικό μασάζ. Στοιχίζει μόνο 10 δολάρια! Μια άλλη ωραία εκδρομή, πάλι με βάρκες από μπαμπού, είναι στην εντυπωσιακή σπηλιά Ταμ Κοκ, που μπορείτε να την επισκεφθείτε σε μία ημέρα, ξεκινώντας το πρωί από το Ανόι και επιστρέφοντας νωρίς το απόγευμα, αφού στο μεταξύ θα έχετε φυσικά αγοράσει ένα πλήθος από υφαντά και χειροτεχνήματα. Και κάτι τελευταίο. Το Βιετνάμ είναι πλέον μία από τις πέντε κομμουνιστικές χώρες που απέμειναν στον κόσμο (οι υπόλοιπες είναι η Κίνα, η Βόρεια Κορέα, το Λάος και η Κούβα). Μόνο λοιπόν σ' αυτή θα βρείτε ένα γιγαντιαίο άγαλμα του Λένιν (τον γράφουν Le-nin), θα φωτογραφηθείτε σε ανάμνηση μιας ιστορικής εποχής που χάνεται και θα δείτε στο μεγαλόπρεπο μαυσωλείο του τον Χο Τσι Μινχ να σας κοιτά με το απλανές βλέμμα του ταριχευμένου (παρ' ότι ο ίδιος στη διαθήκη του είχε ζητήσει να καεί το πτώμα του, σύμφωνα με τα έθιμα του βουδισμού και η στάχτη να ριφθεί στον Κόκκινο Ποταμό).

(πηγή: BHMA)

Βανκούβερ

Αν κάποιος αναζητεί τον ιδανικότερο τόπο διαμονής στον πλανήτη, τότε έχει τουλάχιστον δέκα λόγους για να επιλέξει αυτή την ξεχωριστή πόλη του Καναδά.

Βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του Καναδά, από την πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού. Εχει 1,8 εκατ. κατοίκους από 60 διαφορετικές κουλτούρες, είναι η τρίτη σε μέγεθος πόλη του Καναδά και έχει 176 πάρκα, που μπορείτε να τα θαυμάσετε από εναέριο τρένο!

Το Βανκούβερ είναι μια πολύ in επιλογή των Αμερικανών και των Βρετανών. Εξάλλου υπό βρετανική κυριαρχία ήταν, βρετανικό αέρα έχει. Είναι δε μια πόλη... απέραντο εργοτάξιο, αφού κτίζονται συνέχεια μεγαθήρια για τη στέγαση επιχειρήσεων που ασχολούνται, κατά κύριο λόγο, με πετρέλαια, με ναυτιλία, με υπηρεσίες. Τα πετρέλαια της περιοχής είναι ο μαγνήτης που τραβά εκεί, λίγο πριν από τον Βόρειο Πόλο, όλο το βαρύ πυροβολικό των διεθνών μπίζνες. Η General Motors πρωταγωνιστεί, ενώ το Ford Centre φιλοξενεί όλες τις επιτυχίες του Μπρόντγουεϊ.

Στο Βανκούβερ κυκλοφορούν άνθρωποι ακριβά ντυμένοι, έξω από τα πολυτελή ξενοδοχεία παρκάρουν πανάκριβα αυτοκίνητα και φυσικά τίποτε δεν είναι φθηνό. Είναι μια πόλη που προσφέρει τα πάντα: φύση, κουλτούρα (διαθέτει Συμφωνική Ορχήστρα, μπαλέτο, πινακοθήκη, αίθουσα συναυλιών, τραγουδιστικά σύνολα, μοντέρνο θέατρο), χώρους για σπάνια σπορ: είναι το Hollywood του Βορρά και μια καταπληκτική αγορά ιδιωτικών κατοικιών υψηλής αισθητικής.

Είχαμε ακούσει και εμείς όλα αυτά που λέγονται για το Βανκούβερ. Η πρώτη εντύπωση δεν είχε καμία σχέση με τον μύθο. Η διαδρομή από το αεροδρόμιο ως το ξενοδοχείο, στο μεγαλύτερο μέρος της, ήταν φτωχή. Το μόνο που μας είχε εντυπωσιάσει ήταν οι φράχτες των σπιτιών, από πελώρια δένδρα, που αναλόγου μεγέθους δεν έχουμε ξαναδεί.

Το Βανκούβερ είναι όμως πραγματικά μια πολύ ευχάριστη πόλη από τη στιγμή που θα διασχίσετε τις γέφυρες που το ενώνουν με μια χερσόνησο, που φιλοξενεί τα πάντα. Αυτό είναι το Βανκούβερ! Θα σας δώσουμε δέκα highlights, που το κάνουν πραγματικά μια ξεχωριστή πόλη.

1 Κρουαζιέρα στην Αλάσκα: στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου ελλιμενίζονται κάποια από τα πολυτελέστερα κρουαζιερόπλοια του κόσμου που από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο κάνουν οκταήμερες κρουαζιέρες στην Αλάσκα με τους παγετώνες, την άγρια φύση, τους Εσκιμώους, τα ανεξερεύνητα δάση, την ιστορία των χρυσοθήρων που εκτυλίσσεται ολοζώντανη μπροστά σας. Εξάλλου δεν ξέρουμε για πόσο ακόμη θα υπάρχουν παγετώνες! Σπεύσατε, το Βανκούβερ σάς ανοίγει τις πόρτες του πόλου..
2 Το μεγαλύτερο πάρκο της Β. Αμερικής: η μισή χερσόνησος είναι πόλη, η άλλη μισή είναι ένα απέραντο πάρκο 1.000 εκταρίων, με απίθανη βλάστηση. Αυτό το πάρκο ονομάζεται Stanley Park και είναι το μεγαλύτερο της Βορείου Αμερικής. Γύρω γύρω περιβάλλεται από θάλασσα. Εχει αξιοποιηθεί ολόκληρο και προσφέρεται για αναψυχή των κατοίκων και των επισκεπτών της πόλης. Σας υποδέχονται τοτέμ των εκτοπισθέντων Ινδιάνων και από εκεί και πέρα έχετε να θαυμάσετε λίμνες με κύκνους, κήπους με τριαντάφυλλα, γιότινγκ κλαμπ, ακουάριουμ με 56.000 ζώα, ζωολογικό κήπο, μινιατούρα τρένου που κάνει τον γύρο του πάρκου αλλά και τέσσερις πλαζ! Τώρα, αν αντέχετε να δοκιμάσετε τις βόρειες θάλασσες, είναι δική σας υπόθεση. Μετρήστε τις αντοχές σας!!

3 Βικτωριανό στυλ στην Gastown: μπορεί στο Βανκούβερ να κτίζονται μεγαθήρια για τις ανάγκες των επιχειρήσεων αλλά η πόλη κρατεί και τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, για τον οποίο είναι πολύ υπερήφανη. Περνάτε μπροστά από το υπέροχο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού και κατευθύνεσθε με τα πόδια στην Gastown. Είναι η παραδοσιακή γειτονιά, γεμάτη λουλούδια κρεμασμένα από παλιούς στύλους του ηλεκτρικού, από παράθυρα, από μαγαζιά και σπίτια. Μικρές αυλές στα καφενεία σάς προσφέρουν θέα στον δρόμο ή στη θάλασσα. Εσείς διαλέγετε ποια πλευρά σάς προδιαθέτει καλύτερα. Αυτή η γειτονιά υπάρχει από το 1867 και αποτελεί θαυμάσιο δείγμα βικτωριανής αρχιτεκτονικής. Αυτά τα κτίρια σήμερα φιλοξενούν μπουτίκ κομψών ειδών, καταστήματα για αντίκες, γκαλερί αλλά και πολλά καταστήματα με σουβενίρ. Εδώ και το μοναδικό Steamclock, το πιο φωτογραφημένο υπαίθριο ρολόι μετά το Μπιγκ Μπεν! Στην προσπάθειά της να διατηρήσει τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, η πόλη διατηρεί παλιά τρόλεϊ που ξεκινούν από την προκυμαία και κάνουν τον γύρο της χερσονήσου, συμπεριλαμβανομένου του Stanley Park. Αν θέλετε θαλάσσιο περίπατο, υπάρχει κάτι ανάλογο με πλοιάρια εποχής.

4 Ενα κομμάτι Κίνας στον Βορρά: στο Βανκούβερ βρίσκεται η δεύτερη μεγαλύτερη Chinatown της Βορείου Αμερικής. Είναι ένα μεγάλο παράθυρο της κινεζικής κουλτούρας και του τρόπου ζωής αυτής της απέραντης χώρας. Πολλά μαγαζιά γεμάτα εκπλήξεις από την Κίνα, πολλά εστιατόρια με παραδοσιακό κινεζικό φαγητό και ένας υπέροχος κήπος που ονομάζεται Dr Sun Yat-Sen και είναι ο πρώτος αυθεντικός κλασικός κινεζικός κήπος στον κόσμο, εκτός Κίνας. Τον έφτιαξαν κινέζοι τεχνίτες, που ήρθαν ειδικά για αυτόν τον σκοπό από την πατρίδα τους.

5 Μια εικόνα της διεθνούς επιστήμης: σε ένα εντυπωσιακό κτίριο πάνω στη θάλασσα η Omnimax έχει δημιουργήσει κάτι μοναδικό. Εναν κινηματογράφο, που προβάλλει μόνον φιλμ που έχουν σχέση με τις διεθνείς επιστημονικές εξελίξεις σε όλους τους τομείς. Επίσης υπάρχουν προβολές, μέσω των οποίων δίδονται εξηγήσεις για τα στοιχεία και τα φαινόμενα της φύσης.

6 Υπαίθρια αγορά: το Granville Island είναι το πιο πετυχημένο παράδειγμα ανάπλασης περιοχής της Βορείου Αμερικής. Παλιά ήταν βιομηχανική περιοχή, δίπλα στην ομώνυμη γέφυρα που ενώνει το κυρίως Βανκούβερ με τη χερσόνησο. Σήμερα είναι ένα ολοζώντανο συγκρότημα μεγάλων υπαίθριων χώρων με μοντέρνα καταστήματα, θέατρα και τεράστιο υπαίθριο παζάρι. Ενα ανάμεικτο πλήθος περιφέρεται. Είναι οι περίεργοι, οι ναυτικοί, οι κάτοικοι άλλων περιοχών, οι τουρίστες. Μικρά φέρι εκτελούν θαλάσσιες συγκοινωνίες με τις γύρω περιοχές.

7 Θαυμάσια ξενοδοχεία: στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου έχουν κτισθεί πολυτελή ξενοδοχεία, με άψογο σέρβις που από τα τεράστια γυάλινα παράθυρά τους προσφέρεται υπέροχη θέα στα καταπράσινα βουνά, στη θάλασσα, στα κρουαζιερόπλοια που πάνε και έρχονται, το βράδυ στη φωτισμένη γέφυρα. Στα υπόγεια αυτών των ξενοδοχείων υπάρχουν τεράστια εμπορικά κέντρα, όπου μπορείτε να βρείτε ό,τι θελήσετε σε τιμές ανάλογες με μια πόλη που αναδεικνύεται σε διεθνές κέντρο! Από μικρά πούρα με κονιάκ ως εντυπωσιακές γούνες, που είναι είδος της περιοχής βέβαια! Η οικολογία οικολογία αλλά και ο εντυπωσιασμός για τον εντυπωσιασμό. Εδώ δεν είδαμε οικολογικές γούνες! Τα ξενοδοχεία που δεσπόζουν στην περιοχή είναι το «Waterfront Hotel», το «Canada Place» με το CN ΙΜΑΧ Theatre, που το χαρακτηρίζουν πέντε γιγαντιαία ιστία καραβιών σε μια κτιριακή του πλευρά που είναι απομίμηση καραβιού! Αν θέλετε να ζήσετε στο βουνό, υπάρχουν και chateau εκπληκτικής ομορφιάς, όπως το «Chateau Whistler Resort» ενώ αν θέλετε να ζήσετε αυτοκρατορικά, υπάρχει το «The Empress», στο κέντρο της πόλης.

8 Τα μαγαζιά: στο Βανκούβερ κυριαρχεί το βρετανικό στυλ. Μπορείτε να βρείτε άφθονα σκωτσέζικα, πολλά κασμίρ, όλα εκείνα τα είδη που κάνουν το ακριβό και αυστηρό στυλ της... μητέρας Βρετανίας! Οι δρόμοι με τα μεγάλα και καλά μαγαζιά είναι οι οδοί: Robson, Georgia, West Forty-First Avenue, Howe, Water, West Pender, Mainland. Μπορεί βέβαια να κυριαρχεί το βρετανικό στυλ αλλά και ό,τι άλλο προϊόν πανάκριβης υπογραφής θελήσετε θα το βρείτε. Η πόλη φημίζεται και για τις αντίκες της. Αναζητήστε την Antique Row και αν είστε λάτρης των ειδών της Ανατολής θα ικανοποιηθείτε στην Punjabi Market. Τοπικά είδη είναι γλυπτά πάνω σε πετρώματα της περιοχής ή σε ξύλο, μάσκες Εσκιμώων και Ινδιάνων, κοσμήματα με σχέδια από την παράδοση του τόπου. Αλλά εκείνο που χαρακτηρίζει την πόλη είναι ο καφές! Παντού coffee shops. Τόσο, που όταν είχε πάει η Μπέτι Μίντλερ στο Βανκούβερ είπε πως ποτέ άλλοτε στη ζωή της δεν είχε πιει τόσον καφέ. Ολη η πόλη είναι ένα απέραντο καφενείο, που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς!

9 Ενα πάρκο για όλες τις εποχές: χίλια διακόσια μέτρα πάνω από τις πλαζ δεσπόζει το καταπράσινο Cypress, ένα πάρκο για όλες τις εποχές, όπως λένε οι κάτοικοι της περιοχής. Αν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, σας προσφέρει θέα σε ολόκληρο το Βανκούβερ! Εδώ στα μέσα του Ιανουαρίου υπάρχει το φαινόμενο του μεσονυκτίου. Είναι ιδανικό για τους λάτρες του σκι, ενώ το καλοκαίρι παρουσιάζει θαυμάσιες εικόνες με καταρράκτες από τους πάγους που λιώνουν και τρέχουν ανάμεσα από τα τεράστια δένδρα, καταλήγοντας σε λίμνες. Η φύση σε όλο της το μεγαλείο!

10 Η... συναυλία των πουλιών: για όσους αγαπούν να παρατηρούν και όχι να σκοτώνουν τα πουλιά, το Βανκούβερ είναι ένας παράδεισος. Διακόσιες πενήντα διαφορετικές ποικιλίες έχουν ως μόνιμη κατοικία την περιοχή, ενώ άλλες 150 ποικιλίες την επισκέπτονται. Αυτό που γίνεται όμως κάθε Νοέμβριο είναι ανεπανάληπτο: ο ουρανός γεμίζει από 25.000 κύκνους, που έρχονται από τη Σιβηρία για να ξεχειμωνιάσουν στον ποταμό Fraser!

Το άλλο Βανκούβερ - Ρομαντικές στιγμές στο νησί των καταιγίδων

Ενα μοναδικό καταφύγιο μέσα στον ωκεανό, απέναντι από την ομώνυμη πόλη, κατάλληλο για ανεμοδαρμένες διακοπές

Μια δυνατή καταιγίδα δημιουργεί πάντα ρομαντική διάθεση. Τι το καλύτερο από τη θαλπωρή ενός όμορφου τζακιού με θέα τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και έξω να φυσάει ο άνεμος και να βρέχει ασταμάτητα, ενώ φθάνει από μακριά ο απόηχος της σειρήνας της ομίχλης... Ολα αυτά τα όμορφα πράγματα υπάρχουν επί της γης. Σε ένα νησάκι της Βρετανικής Κολομβίας, το Βανκούβερ Αϊλαντ, με τις μοναδικές, μοναχικές ανεμοδαρμένες παραλίες του, με πρώτη και καλύτερη την Τσέστερμαν Μπέι.

Σαν να είναι εκεί ο τόπος των καταιγίδων, οι άνεμοι ωρύονται τα περισσότερα μερόνυχτα του χρόνου. Μοναδικό καταφύγιο, το Wickaninnish Inn, κάποιος πολύ ρομαντικός πρέπει να το έστησε, εκεί στη μέση της αντάρας, δίπλα στο αιώνιο δάσος και λες απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο με ομφάλιο λώρο μια στενή λωρίδα χρυσαφένιας άμμου. Το τουριστικό φυλλάδιο υπόσχεται «Ανεμοδαρμένες διακοπές» και υπόσχεται ζεστό πολυτελές περιβάλλον με θέα στον ωκεανό, όπου μάχονται μανιασμένα τα στοιχεία της φύσης. Ξεκινάς από το διεθνές αεροδρόμιο του Βανκούβερ, μέσα σε ένα οκταθέσιο Πάιπερ Τσίφτενς, που μέσα σε μία ώρα σε πηγαίνει στο νησί Βανκούβερ με την ψυχή στο στόμα. Οι αναταράξεις στη διάρκεια της πτήσης είναι σύνηθες φαινόμενο τι νησί των καταιγίδων θα ήταν άλλωστε... Το Wickaninnish Inn λοιπόν, σχεδόν αιωρούμενο στην άκρη του θαλασσοδαρμένου βράχου, αψηφά τη βροχή με δύο κατακίτρινες νιτσεράδες κρεμασμένες σε κάθε δωμάτιο. Και στις λίγες λιακάδες είναι συναρπαστική η βόλτα στο δάσος Σίτκα, με τις αετοφωλιές στα ψηλά κλαδιά. Στενά μονοπάτια, απότομες ανηφοριές, είναι μαγεία ο εθνικός δρυμός και μετά σαν ξαποσταίνεις στην ερημική παραλία νιώθεις σαν να ακούς την ίδια την ψυχή της θάλασσας.

Το καλύτερο θεωρείο για να απολαύσεις την καταιγίδα σε όλο της το μεγαλείο είναι το εστιατόριο του ξενοδοχείου, το Pointe Restaurant. Τζαμαρίες από το δάπεδο ως την οροφή προσφέρουν θέα πανοραμική 270 μοιρών σε ολόκληρο το σύμπλεγμα των ανταριασμένων βράχων. Και όσο για τα εδέσματα, αυτά προδιαθέτουν για πραγματική... ερωτική πανδαισία: καπνιστός σολομός, στρείδια τηγανητά, μύδια στον αχνό με σκορδοστούμπι αυτά είναι μόνον τα πρώτα. Ακολουθούν φιλετάκια από ελάφι με γαρνιτούρα σοταρισμένα άγρια μανιτάρια, παϊδάκια ριγανάτα με θυμάρι και λαδολέμονο, ροδοψημένη πατατόπιτα. Ολα αυτά και άλλα τόσα και περισσότερα, με φίνο λευκό κρασί από τα αμπέλια της κοιλάδας Οκανάγκαν της Βρετανικής Κολομβίας. Και έξω από την τζαμαρία να ωρύονται τα στοιχεία της φύσης, τα σύννεφα κυνηγημένα από τον άνεμο να συναγωνίζονται τα μανιασμένα κύματα. Ισα ίσα που δοκιμάζεις το επιδόρπιο, παγωτό κεράσι με σιρόπι καραμέλα, και μια ξαφνική βιασύνη σε σπρώχνει στο ζεστό δωμάτιο.

(πηγή: BHMA)

Αυστραλία

Σίδνεϊ: Οι αυθεντικές γωνιές - Οι καλύτερες διαδρομές στην πόλη

Το Σίδνεϊ έχει μια υπέροχη ατμόσφαιρα, την οποία όμως θα χάσει σίγουρα τώρα τον Σεπτέμβριο με την άφιξη του πλήθους των τουριστών και των αθλητών. Καλή η αίγλη των Ολυμπιακών Αγώνων, μόνο που αναμένεται να κάνει δύσκολη τη ζωή σε όσους ευελπιστούν να χαρούν τις ομορφιές της πόλης. Διαθέτει δεκάδες παγκόσμιας φήμης εστιατόρια, ξενοδοχεία και εμπορικά καταστήματα, τα οποία θα γεμίσουν ασφυκτικά εκείνες τις ημέρες. Γι' αυτό και όποιος επιθυμεί να γευτεί το πραγματικό Σίδνεϊ, αυτό που γνωρίζουν οι ντόπιοι, θα πρέπει να αποφύγει τις τουριστικές ατραξιόν και να ακολουθήσει τα χνάρια των Αυστραλών με προορισμό τις μυστικές γωνιές της πόλης.

* Οι κάτοικοι του Σίδνεϊ δεν συχνάζουν στα δύο μεγάλα τουριστικά «γκέτο», το «Ροκς» και το «Ντάρλινγκ Χάρμπορ», ωστόσο υπάρχουν δύο-τρία μη τουριστικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς σε αυτές τις περιοχές. Στο Ροκς βρίσκονται το 150 ετών Πλανητάριο και το Μουσείο Αστρονομίας, τα οποία αξίζει να επισκεφθείτε. Στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (στην Τζορτζ Στριτ 140) μπορεί κανείς να δει τις καινούργιες εκθέσεις, να αγοράσει παράξενα σουβενίρ και να γευματίσει με θέα το Cisrcular Quay στο καφέ-ρεστοράν. Στο Ντάρλινγκ Χάρμπορ βρίσκεται ο Κινέζικος Κήπος, ο οποίος με τις γαλήνιες λίμνες και τα βουκολικά τοπία προσφέρει ηρεμία εν μέσω του πολύβοου εμπορικού κέντρου.

* Οι δύο καλύτεροι τρόποι για να γνωρίσει κανείς το Σίδνεϊ είναι είτε εν πλω είτε με τα πόδια. Στην περίπτωση της «υδάτινης» βόλτας, προτιμότερο είναι ένα οποιοδήποτε φέρι ή θαλάσσιο ταξί από το λιμάνι, από αυτά που συνηθίζουν να παίρνουν οι ντόπιοι για να μετακινούνται για τη δουλειά και για τις εξόδους τους, παρά τα τουριστικά πλοιάρια που προσφέρουν «πακέτα» περιήγησης με δείπνο και διάφορα άλλα «έξτρα». Αποβιβαστείτε στην αντίπερα όχθη και περιδιαβάστε στα σοκάκια και στις γειτονιές του αληθινού Σίδνεϊ. Η πλέον διάσημη θαλάσσια διαδρομή είναι του Μάνλι, κατά μήκος του λιμανιού. Αν ξεκινήσετε νωρίς το πρωί, αξίζει να σταματήσετε για πρωινό στο εστιατόριο «Bower» και να θαυμάσετε τον ήλιο να ανατέλλει από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

* Το Σάββατο πάρτε το λεωφορείο για Πάντιγκτον και επισκεφθείτε την υπαίθρια αγορά στην Οξφορντ Στριτ, καθώς και τις μπουτίκ των νέων αυστραλών σχεδιαστών («Hot Tuna», «Bracewell» είναι δύο από τις πιο γνωστές). Στους πίσω δρόμους της συνοικίας του Πάντιγκτον και στα παλιά διώροφα αρχοντικά αναβιώνει η βικτωριανή εποχή της αποικιοκρατίας. Στο Πάντιγκτον βρίσκονται επίσης αρκετές αξιόλογες και ασυνήθιστες γκαλερί (Barry Stern Galleries, Hogarth Gallery of Aboriginal Art), αναρίθμητα μαγαζιά με είδη σπιτιού και διακόσμησης, καθώς και γραφικές συνοικιακές μπαμπ, όπως η Grand National στην οδό Underwood Lane. Αντίκες και υπέροχα μπιστρό αφθονούν στην Queen Street.

* Εξερευνήστε τον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο και γευματίστε στο εστιατόριό του. Το Lady Macquarie's Chair, έξω από τον Κήπο, προσφέρει την καλύτερη προοπτική της Οπερας του Σίδνεϊ.

* Για κολύμπι και περίπατο το Μπόντι είναι ιδανικό. Δυστυχώς αυτό το εκπληκτικό κομμάτι της αστικής παραλίας έχει καταληφθεί στο μεγαλύτερο μέρος του από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του βόλεϊ. Το Beach Pavilion παραμένει όμως διαθέσιμο για εξερεύνηση, με τα τουρκικά λουτρά του, το θέατρο και τα παραθαλάσσια καφέ. Πίσω από την ακτή, τα μαγαζιά που σερβίρουν το παραδοσιακό βρετανικής προέλευσης ψάρι με τσιπς έχουν αρχίσει να δίνουν τη θέση τους σε μοντέρνα καφέ-μπαρ.
* Νωρίς το πρωί η ψαραγορά του Σίδνεϊ προσφέρεται όχι μόνο για βόλτα και θέαμα, αλλά και για νόστιμες αγορές: εδώ θα βρείτε γαρίδες υπερφυσικού μεγέθους, καθώς και μερικά από τα καλύτερα όστρακα του κόσμου.

* Για αυθεντικές εμπειρίες στο εσωτερικό της πόλης περάστε από την παλιά γειτονιά των ναυπηγείων, όπου διατηρούνται τα μικροσκοπικά σπιτάκια των εργατών, επισκεφθείτε την καλύτερη υπαίθρια αγορά του Σίδνεϊ στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και απολαύστε ένα εξαιρετικό πρωινό στο Logues Eating House στην οδό Ντάρλινγκ ή στο Short Black Cafe.

Κουίνσλαντ: ο θαλάσσιος παράδεισος

Το πλουσιότερο κοραλλιογενές οικοσύστημα του πλανήτη, ιδιωτικά εξωτικά νησιά και χιλιόμετρα χρυσής αμμουδιάς συνθέτουν το τέλειο σκηνικό διακοπών σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια της Αυστραλίας

Η Κουίνσλαντ είναι ο απόλυτος τουριστικός παράδεισος της Αυστραλίας. Εκεί βρίσκεται το Γκρέιτ Μπάριερ Ριφ, το υδάτινο βασίλειο των κοραλλιών, και οι ατελείωτες αμμουδιές της Χρυσής Ακτής. Ο χαρακτηρισμός «Ηλιόλουστη Πολιτεία» δεν έχει αποδοθεί αδίκως σε αυτόν τον τόπο, όπου οι ντόπιοι και ξένοι επισκέπτες διασκεδάζουν με θαλάσσια σπορ, βόλτες στα μαγαζιά, στα καζίνα και έντονη νυχτερινή ζωή μέχρι πρωίας. Η ανατολική ακτή της Κουίνσλαντ ενδείκνυται για ανάπαυση, ηρεμία και ηλιοθεραπεία στις λευκές, αμμώδεις παραλίες με τα κρυστάλλινα νερά. Λίγο νοτιότερα, αφήνοντας πίσω την πόλη Μπριζμπέιν, την πρωτεύουσα της Κουίνσλαντ, οι οπαδοί του σερφ θα ανακαλύψουν το ιδανικό μέρος διακοπών: η περίφημη Χρυσή Ακτή συγκεντρώνει σέρφερ από όλο τον κόσμο, αλλά και πολλούς τουρίστες που απολαμβάνουν το κολύμπι και τη διασκέδαση στα θερμά νερά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η μετάβαση προς την ενδοχώρα είναι εξίσου αποζημιωτική, με το πανόραμα των καταπράσινων βουνών και λόφων και την εκπληκτική θέα. Το καλύτερο κομμάτι της Κουίνσλαντ όμως βρίσκεται μέσα στη θάλασσα. Το Γκρέιτ Μπάριερ Ριφ είναι το μεγαλύτερο και πλουσιότερο κοραλλιογενές οικοσύστημα του πλανήτη. Το μήκος του φθάνει τα 2.000 χιλιόμετρα: από τον Τροπικό του Αιγόκερου ως την Παπούα στη Νέα Γουινέα. Είναι μια περιοχή γεμάτη πανέμορφους κοραλλιογενείς υφάλους όπου ένας δύτης μπορεί να θαυμάσει 1.500 είδη ψαριών, 400 είδη κοραλλιών, 4.000 είδη μαλακίων, 500 είδη φυκιών, 16 είδη νερόφιδων και έξι είδη θαλάσσιας χελώνας. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το θέαμα που προσφέρει το Μπάριερ Ριφ κάθε χρόνο στις αρχές της άνοιξης ή του καλοκαιριού, όταν για μερικές νύχτες μετά από κάθε πανσέληνο τα κοράλλια πολλαπλασιάζονται. Μπορεί το Γκρέιτ Μπάριερ Ριφ να είναι το όνειρο κάθε δύτη, δεν στερεί όμως τις ομορφιές του και σε εκείνη τη μερίδα των επισκεπτών που δεν είναι φανατικοί των καταδύσεων. Υπάρχει η δυνατότητα να περπατήσει κανείς επάνω στους κοραλλιογενείς υφάλους φορώντας ειδικά πλαστικά παπούτσια ή να περιηγηθεί στον μαγευτικό βυθό με μικρά υποβρύχια παρατηρητήρια.

Τα μαγευτικά νησιά που πλαισιώνουν το Γκρέιτ Μπάριερ Ριφ χαρακτηρίζονται «σμαράγδια» της Αυστραλίας. Τα περισσότερα από αυτά είναι προστατευόμενα εθνικά πάρκα και αποτελούν στην πραγματικότητα μικρές ιδιωτικές οάσεις: ανήκουν σε τουριστικά γραφεία και διαθέτουν πολυτελή ξενοδοχεία πέντε αστέρων τα οποία φέρουν συνήθως το όνομα του νησιού. Οι επιλογές των επισκεπτών σε μια από αυτές τις τέλεια οργανωμένες τουριστικές εγκαταστάσεις είναι απίθανες, από καταδύσεις στα κοράλλια ως βαρκάδα και πικνίκ σε εξωτικές παραλίες. Η ομορφιά είναι παντού εκθαμβωτική και τα νησιά το ένα καλύτερο από το άλλο: το Λίζαρντ, το Γκριν, το Φίτζροϊ, το Μπεντάρα, το Ντανκ, το δημοφιλές Χέρον. Στο απομακρυσμένο και πανάκριβο Χάγκερστοουν μπορεί κανείς να ζήσει λίγες ημέρες σαν σύγχρονος Ροβινσώνας Κρούσος, μακριά από τα εγκόσμια και με διακριτικό σέρβις. Το Χάγκερστοουν, που έχει ψηφιστεί από το περιοδικό «Vogue» ως το πλέον παρθένο νησί του πλανήτη, έχει πρόσβαση μόνο από αέρος και ο πολυτελής ξενώνας του διαθέτει μόνο τέσσερα διαμερίσματα.

Μάργκαρετ Ρίβερ: άρωμα κρασιού και άγριας φύσης

Οι αμπελώνες και τα αγροκτήματα στο νοτιοδυτικό άκρο της χώρας προσφέρουν μια αληθινή και παραδοσιακή γεύση του τόπου

Νοτίως του Περθ, στο κάτω δυτικό άκρο της Αυστραλίας που βλέπει στον Ινδικό Ωκεανό, βρίσκεται το Μάργκαρετ Ρίβερ. Ετσι ονομάζεται η πόλη που βρέχεται από το ομώνυμο ποτάμι αλλά και ολόκληρη η περιοχή με τα αγροκτήματα, τους αμπελώνες και τα υπέροχα φημισμένα αυστραλέζικα κρασιά. Ο τόπος αυτός αποτελεί τα τελευταία χρόνια τον αγαπημένο εναλλακτικό προορισμό διακοπών για εκείνους που δεν επιθυμούν «μία από τα ίδια», με θορυβώδη παραθαλάσσια ξενοδοχεία πλημμυρισμένα από τουρίστες. Σε αυτό το πανέμορφο κομμάτι γης η φύση είναι ο μεγαλειώδης και ταπεινός πρωταγωνιστής. Ενα ταξίδι σε αυτή την ακρούλα του αυστραλέζικου χάρτη προσφέρει συγκινήσεις για φυσιολάτρες και οπαδούς του οικολογικού τουρισμού. Η έντονη γεύση από την πλούσια χλωρίδα και πανίδα σε συνδυασμό με τη διαμονή σε παραδοσιακούς ξενώνες κάνουν τον επισκέπτη να νιώσει τι εστί αυθεντική Αυστραλία. Το να γευθεί επίσης το εξαιρετικό κρασί είναι από μόνο του μια εμπειρία. Οι δεκάδες αμπελώνες που προσφέρουν δωρεάν οινοποσία στους ταξιδιώτες είναι πραγματικός πειρασμός. Εξάλλου αυτό επιδιώκουν και οι οινοπαραγωγοί: το μικρό τους δώρο να λειτουργήσει ως δόλωμα για τον επισκέπτη ώστε να σπεύσει να αγοράσει μια γενναία ποσότητα από το εύγευστο κρασί.

Στην κοιλάδα Μπαρόσα, την πλέον φημισμένη αμπελουργική περιοχή της Αυστραλίας, οι άνθρωποι παράγουν κρασιά από το 1850. Εκεί βρίσκονται μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες και πολλά υποσχόμενους αμπελώνες, όχι μόνο σε εγχώρια αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Τα κρασιά του Μάργκαρετ Ρίβερ αντιστοιχούν μόλις στο 1% της συνολικής οινοπαραγωγής της Αυστραλίας, καταλαμβάνουν όμως το 10% του καταλόγου με τα υψηλής ποιότητας κρασιά της χώρας.
Ενα αρωματικό ποτήρι κρασί δεν είναι όμως το μοναδικό πράγμα που θα ικανοποιήσει έναν απαιτητικό ουρανίσκο στο Μάργκαρετ Ρίβερ. Οι φάρμες παραγωγής γαλακτοκομικών σερβίρουν υπέροχα σπιτικά τυριά τύπου καμεμπέρ και μπρι και γιαούρτι με φρούτα. Η λίστα με τα τοπικά εδέσματα περιλαμβάνει επίσης τσίζκεϊκ με λεμόνι και μαρμελάδα δαμάσκηνου. Αξίζει να αγοράσει κανείς ξίδι αχλαδιού και να δοκιμάσει την παραδοσιακή εγγλέζικη μπίρα μπίτερ από το «Μπούτλεγκ», όπου όλες οι μπίρες φτιάχνονται με νερό βροχής. Οι Αυστραλοί θεωρούν επίσης νοστιμότατο μεζέ την καπνιστή μπριζόλα καγκουρό, πράγμα που μπορεί να σοκάρει τους φίλους του συμπαθούς (και εξωτικού για τους Ευρωπαίους) θηλαστικού.

Οι δραστηριότητες στο Μάργκαρετ Ρίβερ δεν περιορίζονται μόνο σε γαστρονομικές αναζητήσεις. Το Κέντρο Ράπτορ Αγριας Πανίδας φιλοξενεί σπάνια είδη αυστραλέζικων πουλιών και είναι ανοιχτό στο κοινό για εκπαιδευτικές εκδρομές. Μοναδική ευκαιρία για τους λάτρεις των υπερήφανων αρπαχτικών να τα δουν από κοντά, ακόμη και να προσφέρουν τον ώμο τους σε ένα εξημερωμένο γεράκι ή αετό.
Για λίγη δόση ασφαλούς περιπέτειας υπάρχει η επιλογή της εξερεύνησης των σπηλαίων της περιοχής. Οι ειδικές περιηγήσεις που οργανώνουν κάποια τουριστικά γραφεία περιλαμβάνουν εκτός από ξενάγηση και εκμάθηση παραδοσιακών τεχνικών επιβίωσης που χρησιμοποιούσαν οι Αβορίγινες, πρώτοι κάτοικοι της ηπείρου. Εξίσου συναρπαστική μπορεί να είναι η βόλτα κατά μήκος του ακρωτηρίου, ειδικά αν σταθεί κανείς αρκετά τυχερός ώστε να συναντήσει φάλαινες να κολυμπούν κοντά στην ακτή (το φαινόμενο παρατηρείται από Ιούνιο ως Δεκέμβριο). Για ακόμη περισσότερη φύση, μια πεζοπορία στο δάσος με τα πανύψηλα δέντρα του κάρι ή στους υγρότοπους του Μάργκαρετ Ρίβερ θα αποζημιώσει όσους το επέλεξαν για μια αυθεντική αυστραλέζικη εμπειρία.

(πηγή: ΒΗΜΑ)

Ανταρκτική

Γνωριμία με την Ανταρκτική πάνω σε ένα ρωσικό παγοθραυστικό: τα παγόβουνα, οι πιγκουίνοι, οι φάλαινες, οι επιστημονικοί ερευνητικοί σταθμοί και η σκιά των μεγάλων εξερευνητών του παρελθόντος.

Ενα μεσημέρι του Δεκεμβρίου επιβιβαστήκαμε στο Akademic Joffe. Ακριβώς στις πέντε το απόγευμα το επιβλητικό παγοθραυστικό άρχισε τις μανούβρες για τον απόπλου του από το λιμάνι της Ουσουάγια, της Αργεντινής. Το Akademic Joffe είναι ένα ρωσικό παγοθραυστικό 6.231 τόνων που ναυπηγήθηκε στη Φινλανδία το 1989, μήκους 117 μέτρων, με πλήρωμα 53 άτομα. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης το πλοίο ανήκει στη Ρωσία Ρωσική Ακαδημία της Μόσχας αλλά εκτελεί επιστημονικό έργο για παραγγελίες από αμερικανικά πανεπιστήμια. Για να ενισχύσει τα έσοδά του δέχεται ώς 79 άτομα, τουρίστες ή επιστημονικές ομάδες, στα ταξίδια του από τον Δεκέμβριο ώς και τον Μάρτιο.

Το Marine Expedition, γραφείο από τον Καναδά, είχε κλείσει το Akademic Joffe για αυτό το ταξίδι. Μαζί σε αυτό το ταξίδι μια ομάδα από έμπειρους συνοδούς - επιστήμονες συνεργάτες του National Geographic και ανεξάρτητους φωτογράφους διεθνούς κύρους όπως η Sylvia Stevens. Εν πλω τέσσερις μέρες και τη Δευτέρα το πρωί 5 Δεκεμβρίου προσεγγίζουμε το βορινό τμήμα του νησιού Νότια Γεωργία. Μετά την απεραντοσύνη του ωκεανού το επιβλητικό άγνωστο του νησιού των πάγων. Το πλοίο πρώτα κατευθύνεται στο λιμάνι του Γκρίτβικεν, όπου υπάρχει στην είσοδο του κόλπου μικρή μονάδα βρετανών στρατιωτών (22 άτομα). Η Βρετανία εξακολουθεί να ελέγχει τη Νότια Γεωργία, που θεωρείται ανεξάρτητο έδαφος όπως και τα νησιά Φόκλαντ. Η μικρή μονάδα βρίσκεται σε επαγρύπνηση για να προλάβει μια ενδεχόμενη κίνηση της Αργεντινής, η οποία εξακολουθεί να διεκδικεί τα νησιά Φόκλαντ και τη Νότια Γεωργία. Το λιμάνι Γκρίτβικεν υπήρξε φαλαινοθηρικός σταθμός από το 1904 ως και το 1966. Η αυξημένη ζήτηση λίπους στην αρχή του αιώνα μας οδήγησε στη δημιουργία της φαλαινοθηρίας. Για δεκαετίες η εξόντωση των φαλαινών απέδωσε τελικά ο πληθυσμός τους μειώθηκε δραστικά ως σήμερα και πιστεύω και για το μέλλον. Στο λιμάνι μάς περίμενε μια έκπληξη. Με τα κιάλια μου εντόπισα μια μικρή πόλη με κτίσματα, φουγάρα, σίδερα, στον δε ξύλινο μώλο πλοία μισοβουλιαγμένα. Μετά τις διατυπώσεις με τους βρετανούς στρατιώτες σφράγισαν τα διαβατήριά μας και πολλές κάρτες μας , άρχισε η αποβίβαση στο Γκρίτβικεν με Zodiacs σε ομάδες των 8-10 ατόμων.

Η έκπληξή μας έγινε μεγαλύτερη όταν αποβιβαστήκαμε και αντικρίσαμε την πόλη νεκρή και εγκαταλελειμμένη. Αφουγκραστήκαμε τη σιωπή και την πλήρη ακινησία των πάντων. Σιωπηλά στίγματα μεταλλικά, νεκρά, άχρηστα. Εμεινα ακίνητος για μερικά λεπτά. Ο καιρός πολύ όμορφος, 0ΨC. Το μάτι μου εξέταζε το νεκροταφείο μετάλλων και αφουγκράστηκα τις φωνές των ναυτικών με τις μεγάλες γαλότσες και τα μεγάλα κοντάκια. «Φωνές» από το χθες χωρίς εικόνα. Προχώρησα λίγο και πλησίασα τα κτίσματα. Τρύπιες σκεπές, χωρίς πόρτες, απομεινάρια μιας ζωής. Μισοβυθισμένο, γερμένο «λαβωμένο» ένα φαλαινοθηρικό, το Petrel που όπως λέει η πινακίδα του είναι 245 τόνων και ναυπηγήθηκε στη Νορβηγία το 1928. Λες και για τιμωρία του σαπίζει αργά αργά χωρίς κανείς να το πλησιάζει. Στην ακτή ανάμεσα σε βότσαλα και φύκια τεράστια άσπρα κόκαλα. Λίγο πιο πάνω ανάμεσα σε λάσπες και λίγο χορτάρι ξαπλωμένοι θαλάσσιοι ελέφαντες. Ξαπλωμένοι στην αταραξία τους από την επίσκεψή μας σε χαρέμια των 6-10 μαζί, ζυγίζουν περίπου 300 κιλά ο καθένας. Ανοίγουν λίγο τα μάτια, φυσούν, ανοίγουν το στόμα τους και λίγο σηκώνουν τη μύτη τους, η οποία μοιάζει για μικρή προβοσκίδα: από εκεί και η ονομασία τους ελέφαντες.

Στη Νότια Γεωργία ένα νησί ασυναγώνιστο σε αριθμούς της πανίδας της σε θαλασσοπούλια και φώκιες υπάρχουν σήμερα 360.000 θαλάσσιοι ελέφαντες, 1.000.000 φώκιες, περίπου 200.000 βασιλικοί πιγκουίνοι, περισσότερα από 6.000.000 άλμπατρος του γένους Molly+mawk. Λίγο πέρα από τα κτίσματα αρχίζει ο πάγος. Στην πραγματικότητα είναι παγωμένο χιόνι. Το μεγαλύτερο μέρος των 190 χιλιομέτρων που είναι το στενόμακρο νησί καλύπτεται μονίμως από παγωμένο χιόνι. Τις τελευταίες ώρες παραμονής μου στο Γκρίτβικεν επισκέφθηκα το νεκροταφείο όπου και ο τάφος του Sir Ernest Shackleton. Πέτρινη απλή πλάκα όρθια αναγράφει το όνομα του τολμηρού και παθιασμένου εξερευνητή («Sir Ernest-Henry Shackleton. Εξερευνητής. Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1874, μετέβη στην αιώνα ζωή στις 5 Ιανουαρίου 1922»).

Ποια ψυχή μπορεί να πλησιάσει το θάρρος, τη δύναμη, την τύχη του Shackleton. Μπροστά μου στον τάφο ο εξερευνητής, που πέθανε σε ηλικία 47 ετών από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια του τρίτου του εξερευνητικού ταξιδιού στην Ανταρκτική. Ακουμπώ ένα βότσαλο που πήρα από πιο κάτω με τα μάγουλά μου παγωμένα και τα slides μου τελειωμένα. Η επιστροφή μας στο πλοίο συνοδεύεται από ζεστό τσάι με κέικ. Κοιταζόμαστε μεταξύ μας με ικανοποίηση. Οι μηχανές μπήκαν μπροστά και το πλοίο αναχώρησε για να πλησιάσει όσο γίνεται πιο κοντά στον παγετώνα Χήνυ, λίγο πριν από τον κόλπο του Αγίου Ανδρέα. Στη Ν. Γεωργία υπάρχουν 150 παγετώνες. Πλησιάσαμε και από το κατάστρωμα μπορέσαμε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες του παγετώνα. Μεγάλο ποσοστό από τα παγόβουνα της Ανταρκτικής σχηματίζονται από αποκολλήσεις κομματιών παγετώνων στη θάλασσα. Το βράδυ μάς βρήκε κουρασμένους να συζητάμε στη μεγάλη σάλα τρώγοντας και πίνοντας. Κλείνουν τα μάτια μας από την κούραση και τις πολλές εντυπώσεις. Ηθελα να κάνω μπάνιο, αλλά ο Μορφέας με πρόλαβε. Ενα σκηνικό λευκού υφάσματος που κινείται με τον άνεμο ήταν η βάση του ονείρου που μου κράτησε συντροφιά ως τις 7 το πρωί. Σήμερα αλλάζει η σειρά αποβίβασης με τα Zodiacs, η ομάδα μας είναι πρώτη. Οκτώ άτομα κατεβαίνουμε και με τη βοήθεια τριών ανθρώπων του πληρώματος μπαίνουμε στη zodiac με την οποία θα προσεγγίσουμε τον κόλπο του Αγίου Ανδρέα. Φθάνοντας στην παραλία κατεβαίνουμε και βγάζουμε τα σωσίβιά μας δημιουργώντας μια στοίβα στην άκρη. Τι να πω, τη σκηνή αυτή θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Χιλιάδες πιγκουίνοι στην παραλία να κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, άλλοι να βγαίνουν από τη θάλασσα άλλοι να μας πλησιάζουν σε ομάδες, να κουνούν το κεφάλι τους πάνω - κάτω και μετά δεξιά - αριστερά και να συνεχίζουν την πορεία τους. Το σκηνικό αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Ούτε στη φαντασία μου δεν μπορούσα να το πλησιάσω.
Βρεθήκαμε στον κόλπο του Αγίου Ανδρέα, όπου υπολογίζεται ότι υπάρχουν 30.000 βασιλικοί πιγκουίνοι. Μαζί τους θαλάσσιοι ελέφαντες στην παραλία και φώκιες που μπαίνουν στο νερό και ξαναβγαίνουν με χάρη στην κίνησή τους. Δεν κάνει πολύ κρύο, αλλά τα δάκτυλά μας έχουν παγώσει. Οι μηχανές λειτουργούν συνεχώς απαθανατίζοντας στιγμές μοναδικές. Βασιλική περηφάνια και χάρη αυτών των πουλιών που δεν πετούν αλλά περπατούν με το ιδιόμορφο στυλ τους και κολυμπούν με ζηλευτή ικανότητα.

Οι βασιλικοί πιγκουίνοι, που έχουν ύψος 95 cm και ζυγίζουν περίπου 15 κιλά, κολυμπούν στα παγωμένα νερά για να βρουν τροφή. Πραγματοποιούν σε διάρκεια 8-15 ωρών 500-1.200 καταδύσεις σε βάθος 250 μέτρων. Η κάθε κατάδυση διαρκεί περίπου 8 λεπτά και αυτό για 3-5 ημέρες, μετά επιστρέφουν στην ακτή. Στο ράμφος τους και στον λαιμό τους και στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους αποχρώσεις όλων των τόνων του κίτρινου. Γκρίζο χρώμα τα φτερά τους και το πίσω μέρος του κορμιού τους και λευκό όλο το πρόσθιο μέρος. Επί πέντε ώρες απολαμβάνουμε το μοναδικό θέαμα και ζούμε εμπειρίες ζωής καθώς βαδίζουμε κατά μήκος της ακτής, ακολουθούμενοι από πιγκουίνους ή συναντώντας αυτούς που μόλις έχουν βγει από το νερό. Προσέχουμε να μη φωνάζουμε, να μην κάνουμε απότομες κινήσεις, να μην πλησιάζουμε εκεί όπου δεν πρέπει. Οι πιγκουίνοι κοντά μας συνεχώς με χάρη και αδιαφορία, μια και ο άνθρωπος γι' αυτούς δεν είναι γνωστός και επικίνδυνος. Ο Πέντρο και η Φιλία δύο ονόματα που βάπτισα , ένα ζευγάρι που με ακολουθούσε επί μακρόν ώσπου ξαναφόρεσα το σωσίβιο για την επιστροφή με τα Zodiacs στο Academic Joffe, κουνούσαν το κεφάλι πάνω - κάτω και μετά δεξιά - αριστερά. Ισως στέλνουν ένα μήνυμα δύσκολο στην αποκρυπτογράφησή του αλλά εύκολο στην ερμηνεία σε έναν ταξιδιώτη. «Γεια σας, να ξανάρθετε έτσι, επισκέπτες προσεκτικοί». Ενα μήνυμα που ένας ταξιδιώτης σέβεται αλλά ένας τουρίστας τις περισσότερες φορές αγνοεί. Στο πλοίο άφθονο ζεστό τσάι και γλυκίσματα και κουβέντες και προγράμματα. Κλείνομαι στην καμπίνα μου και ξαπλώνω όχι νυσταγμένος ή κουρασμένος αλλά μεθυσμένος από το πλησίασμα σε κάτι μοναδικό. Ευχαριστώ τον Θεό που μου πρόσφερε αυτή τη δυνατότητα.

Η πορεία μας είναι τώρα για τα νησιά Νότια Ορκνεϊ Βασιλιάς Γεώργιος και για τη βάση Esperanza, στον κόλπο της Ελπίδος στην Ανταρκτική Χερσόνησο. Η προσέγγιση στα νησιά Ορκνεϊ έγινε με θαυμάσιο καιρό. Το Akademic Joffe αγκυροβόλησε στο νησί Signy στον κόλπο Borge. Με τα Zodiacs αποβιβαστήκαμε σε περιοχή όπου υπάρχει μεγάλη αποικία πιγκουίνων Adelie. Οι πιγκουίνοι Adelie έχουν ύψος 70 cm και βάρος 5-6 κιλά. Τα χρώματά τους είναι το μαύρο στην πλάτη και το λευκό μπροστά. Είναι πολύ αστείοι να τους παρακολουθείς πώς περπατούν, πώς γλιστρούν στο χιόνι και πώς από τα βράχια κάνουν βουτιές για να μπουν στα παγωμένα νερά και να ταξιδέψουν ως και 100 μέτρα σε βάθος για να βρουν την τροφή τους. Το νησί Signy έχει έκταση 6,5 χιλιόμετρα. Μονίμως καλύπτεται από πάγο με μεγαλύτερο πάχος τα 228 μέτρα. Ο επιστημονικός σταθμός στο νησί Signy ιδρύθηκε το 1947 ως μετεωρολογικός σταθμός. Από τότε έχει εξελιχθεί σε κύριο σταθμό βιολογικής μελέτης θαλασσίου χώρου. Είναι εξοπλισμένος με σύγχρονα εργαστήρια μελέτης νερού και συνεργάζεται άμεσα με τα μεγαλύτερα τμήματα βιολογίας πανεπιστημίων της Μεγάλης Βρετανίας. Ο σταθμός έχει σχεδιαστεί για να μπορεί να φιλοξενήσει 24-27 επιστήμονες. 280 ημέρες τον χρόνο χιονίζει και οι ανώτερες ώρες ηλιοφάνειας τον χρόνο είναι περίπου 520 ώρες!

Στην Ανταρκτική υπάρχουν σήμερα επιστημονικοί σταθμοί των εξής κρατών: Αργεντινής, Αυστραλίας, Βελγίου, Βραζιλίας, Χιλής, Κίνας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ινδίας, Ιαπωνίας, Ν. Ζηλανδίας, Νορβηγίας, Πολωνίας, Ρωσίας, Νότιας Αφρικής, Ουρουγουάης, Αμερικής και Μεγάλης Βρετανίας. Ο πρώτος μόνιμος σταθμός με επιστήμονες έγινε το 1902 (Σκωτσέζους) στο νησί Laurie. Το 1940 έγιναν οι πρώτοι επίσημοι σταθμοί της Μεγάλης Βρετανίας, της Χιλής και της Αργεντινής. Η πορεία μας συνεχίζεται για το νησί Βασιλιάς Γεώργιος. Σε αυτή την πορεία συναντάμε παγόβουνα. Ηταν η ώρα του βραδινού φαγητού και όλοι σηκωθήκαμε χωρίς να τελειώσουμε το καταπληκτικό αργεντίνικο φιλέτο μας. Σηκωθήκαμε όταν κάποιος φώναξε «παγόβουνο δεξιά μας». Δεν πήρα μαζί μου στο κατάστρωμα τη φωτογραφική μου μηχανή. Η λαχτάρα μου να δω το πρώτο παγόβουνο της ζωής μου με γέμισε με αμηχανία συγχρονισμού. Εμεινα με ανοιχτό το στόμα καθώς το Akademic Joffe περνούσε δίπλα από το πρώτο τεράστιο παγόβουνο που ήταν γεμάτο από πιγκουίνους. Με τα κιάλια μου αποτύπωνα στον αμφιβληστροειδή μου τη μοναδική επιβλητικότητα του σκηνικού. Ενα δέος ένιωσα στην επιβλητικότητα του όγκου και του συμπυκνωμένου λευκού. Το 80% του όγκου, σκέφθηκα, βρίσκεται κάτω από το νερό και το ταξίδι του μακρινό. Αφού αναλογίσθηκα ότι από κάποιο παγετώνα που άγγιξε τη θάλασσα αποκολλήθηκε: με τη δημιουργία του άρχισε και ο θάνατός του, λιώσιμο. Αυτό γίνεται μέσα σε δύο - τρία χρόνια για τα μικρά, για τα μεγαλύτερα σε πέντε με δέκα χρόνια. Η σιωπή του και η κίνησή του μεγάλωσαν την έκσταση των ματιών μου. Προτού αποτελειώσω τις σκέψεις μου και άλλο τεράστιο ακανόνιστου σχήματος παγόβουνο στον ορίζοντα, και άλλο, και άλλο...

Περίπου 10.000 παγόβουνα δημιουργούνται κάθε χρόνο από της Ανταρκτικής τον πάγο πέρα αυτών που δημιουργούνται από τους παγετώνες. Με τους ανέμους και τα ρεύματα του ωκεανού τα παγόβουνα μετακινούνται ως 60 χιλιόμετρα την ημέρα και μερικά φθάνουν πολύ πιο βόρεια από το νησί Νότια Γεωργία. Καθώς πήγα στην καμπίνα μου να πάρω τη μηχανή μου σκέφτηκα αυτό που είχα διαβάσει τελευταία, ότι στις 12 Νοεμβρίου 1956 παρατηρήθηκε το μεγαλύτερο παγόβουνο, 335 χιλιόμετρα μήκος και πλάτος 97 χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου όσο η έκταση του Βελγίου.

Μετά από μιάμιση μέρα στην ανοιχτή θάλασσα του Νότιου Παγωμένου Ωκεανού, το Akademic Joffe στις 12 το μεσημέρι αγκυροβολεί στον κόλπο Admiralty του νησιού Βασιλιάς Γεώργιος. Ο κόλπος αυτός είναι ονομαστός σαν μέρος όπου οι φάλαινες Humpback έρχονται για να βρουν τροφή. Στον κόλπο επίσης υπάρχει ο επιστημονικός σταθμός Henryk Arctowski της Πολωνίας. Προτού αποβιβαστούμε για να επισκεφθούμε τον σταθμό, παρατηρούμε με κιάλια μια φάλαινα. Στην πραγματικότητα προλάβαμε να δούμε τον τεράστιο πίδακα νερού που εκτινάσσει. Η επίσκεψη στον σταθμό ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή για το μέγεθος του επιστημονικού έργου που παράγει. Μελέτες στη μετεωρολογία, σεισμολογία, βιολογία ωκεανών, γεωμορφολογία. Μετά από εννέα ώρες στη θάλασσα το Akademic Joffe ανάμεσα από τεράστια παγόβουνα προσεγγίζει τον κόλπο της Ελπίδας στο βόρειο άκρο της χερσονήσου της Ανταρκτικής. Παρ' όλο που από τις εννέα η ώρα το βράδυ στις 10 Δεκεμβρίου 1994 βρισκόμαστε στον κόλπο, η πρώτη αποβίβαση μπόρεσε να πραγματοποιηθεί στις 12 τα μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα μόνο για τα ρολόγια μας, γιατί υπάρχει ακόμη αρκετό φως. Με την τρίτη Zodiac αποβιβαζόμαστε στην ξύλινη προβλήτα του επιστημονικού σταθμού Esperanza της Αργεντινής. Ο Mark κάνει σαν μικρό παιδί, χοροπηδώντας, η Karen μας βγάζει συνεχώς φωτογραφίες και ο Κώστας με το περίεργο σκουφί του δεν πιστεύει στα πόδια του ότι βρίσκεται στην Ανταρκτική. Ο Mark συζητά για τη θερμοκρασία είναι -5 β. C , στην πατρίδα του στο Phoenix στην Αριζόνα δεν γνώριζαν τέτοιες θερμοκρασίες. Ο σταθμός λειτουργεί σαν πιλότος - χωριό, δηλαδή είναι σχεδιασμένος περισσότερο σαν χωριό με επιστήμονες που μένουν εδώ με τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους.
Ενα μέτρο από το παγόβουνο Νωρίς το πρωί φτάνουμε στο νησί Deception όπου από μακριά ο πάγος στις πλαγιές του δείχνει μαύρος. Μαύρος από τα υλικά που παράγονται από την ενεργό δράση του ηφαιστείου. Πρόσφατα το 1967 και το 1969 από ηφαιστειογενείς δραστηριότητες στο νησί Deception καταστράφηκαν ολοσχερώς οι επιστημονικές βάσεις της Χιλής και της BAS (Βρετανικής Αποστολής στην Ανταρκτική).

Το σχήμα του νησιού είναι σαν δακτυλίδι με μια μικρή στενή δίοδο 548 μέτρων. Η πρώτη αποβίβασή μας έγινε στην ακτή Neptune's window. Εδώ συναντήσαμε μεγάλη αποικία πιγκουίνων chinstrap. Ξεχωρίζουν από τα άλλα είδη με τη χαρακτηριστική μαύρη γραμμή στα μάγουλα ως τον λαιμό, έχουν ύψος περίπου 68 cm, ζυγίζουν 4,5 κιλά. Ακολουθήσαμε την πορεία των πουλιών που βγήκαν από τη θάλασσα και κατευθύνονταν προς την πλαγιά περίπου τρία χιλιόμετρα όπου αντικρίσαμε ένα σπάνιο φαινόμενο. Εκατοντάδες πιγκουίνοι να κάθονται πάνω στις φωλιές τους φτιαγμένες από πέτρες και να φωνάζουν. Οι πιγκουίνοι είναι χαρακτηριστικά κακόφωνοι. Οσο χάρη έχουν στο βάδισμα και στο στυλ τους τόσο κακόφωνοι είναι. Πλησιάσαμε ως τρία μέτρα από τις φωλιές τους. Καθήσαμε ακίνητοι και επί τρεις ώρες μελετούσαμε με θαυμασμό τη διαδικασία αναγνώρισης μεταξύ των ζευγαριών. Ο αρσενικός πιγκουίνος chinstrap κάθεται και αυτός στη φωλιά ζεσταίνοντας και προστατεύοντας τα δύο αβγά. Οταν κάθεται το θηλυκό, το αρσενικό πηγαίνει να βρει φαγητό στον ωκεανό για μια περίοδο 8-10 ημερών. Οταν γυρίσει και πλησιάσει την αποικία με τις φωλιές αρχίζει να φωνάζει συνεχώς αναζητώντας το ταίρι του που περιμένει στον αντίστοιχο χρόνο στη φωλιά. Γίνεται ένα φανταστικό πανδαιμόνιο. Ωσπου να αναγνωριστούνε μεταξύ τους και να προσφωνηθούν «τι κάνεις;», «καλά είμαι». Αναγνωρίζονται μόνο από τη φωνή. Οταν γίνει αυτό, τότε αλλάζουν βάρδια στις φωλιές. Ηταν μια μοναδική εμπειρία, με έναν καιρό πολύ καλό, χωρίς κρύο. Στην επιστροφή μας με τη Zodiac στο Akademic Joffe περάσαμε πολύ κοντά από ένα μικρό παγόβουνο στα ανοικτά του κόλπου. Σταμάτησε τη μηχανή ο Olle ένας από τους συνοδούς μας, σουηδός εξερευνητής και δεινός φωτογράφος του National Geographic και πλησιάσαμε σε απόσταση ενός μέτρου. Κανείς μας δεν μιλούσε, νιώθαμε τη συμπυκνωμένη μεγαλοπρέπεια του λευκού και της γαλάζιας αντανάκλασής του στη θάλασσα. Η καθαρότητα των χρωμάτων μάς δημιούργησε μια μέθη. Κάτι τάχυνε τους κτύπους της καρδιάς μου. Κάτι χωρίς λέξη καμιά να μπορεί να το αντιπροσωπεύει. Πάνω στο πλοίο τα μεθυστικά κοκτέιλ του Jarrob του μπάρμαν γαργάλισαν πιο πολύ τον ουρανίσκο μας προετοιμάζοντάς τον για το επίσημο δείπνο, στη μεγάλη σάλα, όπου είχε την τιμή να μας δεξιωθεί ο καπετάνιος Nikolay Apehktin. Απίθανα φαγητά και πολλή ζεστασιά στη μεγάλη παρέα μας. Οι προσφωνήσεις κυρίως αφορούσαν το μεγάλο ευχαριστώ όλων μας στο έμπειρο πλήρωμα και ειδικά στον καπετάνιο μας. Ενας λεβεντάνθρωπος με αφοπλιστικό χαμόγελο, που έκανε τα πάντα για μια αξέχαστη εμπειρία στα παγωμένα νερά της Ανταρκτικής.

Για τρεις μέρες το Akademic Joffe έπλεε βόρεια του νησιού Deception, περνώντας με σχετική ευκολία και χωρίς ναυτία κυρίως το Πέρασμα Ντρέικ για να φτάσουμε νωρίς το απόγευμα στο ακρωτήριο Horn. Εναν τεράστιο βράχο νησί που βρίσκεται 2.409 χλμ. πιο νότια από το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και 1.112 χλμ. πιο νότια από το νησί Στιούαρτ της Ν. Ζηλανδίας. Αφήνοντας πίσω τη σιωπή των νησιών Σέτλαντ και την επιβλητικότητα των πάγων της Ανταρκτικής Χερσονήσου, μέσα στην καρδιά μου φούντωνε ο έρωτας. Εκείνος ο έρωτας που τόσες φορές έχω νιώσει όταν τελειώνει ένα μακρινό ταξίδι μου. Είναι ο ίδιος έρωτας όταν τελείωνα το ανάγνωσμα του Ιουλίου Βερν. Είναι ο ίδιος έρωτας που φέρνει τη γλυκιά εξάντληση στην ταξιδιωτική μου επιθυμία.

* Η καταλληλότερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς την Ανταρκτική είναι από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο. Οσοι επιθυμούν να επισκεφθούν τον Νότιο Πόλο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι για να κλείσουν καμπίνα σε κρουαζιέρα στην Ανταρκτική θα πρέπει να καταβάλουν το 25% του ποσού και να το εξοφλήσουν 120 ημέρες πριν από την αναχώρηση. Από εκεί και πέρα, η τιμή του πακέτου εξαρτάται από το τι περιλαμβάνει και από τις διαδρομές του ταξιδιού (Φόκλαντς, Γη του Πυρός, Μπουένος Αϊρες, Στενά του Μαγγελάνου...).

(πηγή: ΒΗΜΑ)

Αιθιοπία

Το ταξίδι στην Αιθιοπία ισοδυναμεί με ένα οδοιπορικό στην ιστορία μιας πανάρχαιας αυτοκρατορίας, που επιβίωσε στο πέρασμα του χρόνου, άλλοτε με τιμές και δόξες και άλλοτε με πείνα, εξαθλίωση και πολέμους. Τα βήματά μας ακολούθησαν τη λεγόμενη ιστορική διαδρομή στον βορρά της χώρας, μια περιήγηση που περνά από πόλεις ιστορικές με αρχαία ερείπια, τοπία εξωτικά, λίμνες, καταρράκτες και χωριουδάκια με αχυρένιες καλύβες.

Η πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα είναι μια πόλη τεράστια, χτισμένη πάνω σε οροπέδια και φιλοξενεί περίπου πέντε εκατομμύρια κατοίκους. Εχει την τιμή όμως να φιλοξενεί στο Μουσείο της την πρώτη γυναίκα του πλανήτη μας ή μάλλον ό,τι απέμεινε από την περίφημη Λούσι, τον πρώτο σκελετό ανθρωποειδούς που βρέθηκε σε ορθή στάση, με ένα μικροσκοπικό εγκέφαλο και ηλικία που ξεπερνά τα τριάμισι εκατομμύρια χρόνια. Η πόλη έχει ένα μικρό σύγχρονο κέντρο, η συγκοινωνία με τα πολύχρωμα λεωφορεία είναι συχνή, υπάρχουν πολλά ταξί και πολύ συχνά ο οδηγός γίνεται και ξεναγός, ενώ η πολύβουη αγορά της, το Μερκάτο, όπως ονομάζεται λόγω ιταλικής επιρροής (που είναι έντονη σε ολόκληρη τη χώρα), προσφέρει στον επισκέπτη εικόνες καθημερινές ενός βουερού, πολύχρωμου πλήθους. Οι γυναίκες κυκλοφορούν με τις ομπρέλες τους για να προστατευθούν από τον ήλιο, αλλά δεν διστάζουν να τις χρησιμοποιήσουν και σαν ασπίδα μπροστά από τους ενοχλητικούς φωτογράφους, οι άνδρες περπατούν πιασμένοι χέρι χέρι και ένα από τα πλέον δημοφιλή επαγγέλματα που ασκούν είναι αυτό του ράφτη, που δουλεύει με μαεστρία το πετάλι της ραπτομηχανής, ιαπωνικής ή γερμανικής προέλευσης. Τα υφαντά τους είναι από λεπτό βαμβάκι, τα υποδηματοποιεία άφθονα, με παπούτσια εισαγόμενα από την Ιταλία, τα μπαχάρια πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα με τη βαριά τους μυρωδιά και τα κοσμηματοπωλεία έχουν λεπτοδουλεμένα λαμπερά χρυσαφικά και απαστράπτοντα ασημικά.

Το βράδυ η παρέα μας πηγαίνει για φαγητό σε εστιατόριο μετά μουσικής και χορών, φολκλόρ μεν αλλά εκτός από τους ξένους υπάρχουν και πολλοί ντόπιοι, σε οικογενειακή σύνθεση. Η γνωριμία με τους απέναντι ξένους είναι άμεση και εντυπωσιαζόμαστε από την ιστορία τους: είναι Ιταλοί ή μάλλον Ιταλίδες, γιαγιά, οι δύο κόρες της και τα δύο παιδιά - εγγόνια, που αναζητούν τα ερείπια του σπιτιού της οικογένειας από την ιταλική κατοχή του Μουσολίνι. Ο παππούς ήταν ο πρώτος Ιταλός που άνοιξε γραφείο τουρισμού μεταξύ των δύο χωρών, που ακόμη διατηρούν στενότατες σχέσεις. Γευόμαστε την ξινούτσικη πίτα «εντζίρα», που είναι τυλιγμένη σαν πετσετάκι και τρώγεται με τα χέρια σε μικρές μπουκίτσες που περικλείουν καυτερή σάλτσα ή κιμά και ξεδιψάμε με το «τεζ», ένα ποτό φτιαγμένο από μέλι και αλκοόλ.

Στις όχθες της λίμνης Τάνα
Ο επόμενος σταθμός μας, το παραλίμνιο θέρετρο του Μπάχιρ Νταρ, μας φέρνει σε επαφή με την αφρικανική φύση αλλά και την ιστορία της χώρας, που είναι πανταχού παρούσα και συμφιλιώνει τον επισκέπτη με έναν κόσμο διαφορετικό αλλά όχι ξένο και απόμακρο. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες της λίμνης Τάνα, έχει φαρδείς δρόμους με δενδροστοιχίες και οι κάτοικοί της κυκλοφορούν σαν λευκά φαντάσματα, τυλιγμένοι στους χιονάτους μανδύες τους, υπερήφανοι οδηγοί ποδηλάτων, μάρκας Τιγκράι, made in Ethiopia τα περισσότερα. Σχεδόν ξημερώματα ξεκινάμε με το τζιπ, περνάμε από χωριά με αχυροκαλύβες και καλλιεργημένα χωραφάκια και μετά από διαδρομή τριών τετάρτων περίπου φτάνουμε στους πρόποδες ενός λόφου από όπου συνεχίζουμε πεζοί. Στην κορυφή το θέαμα του καταρράκτη του Γαλάζιου Νείλου μας αποζημιώνει για τα λασπωμένα παπούτσια και τα γρατσουνισμένα χέρια από το σκαρφάλωμα. Το βουητό από τα νερά που αχνίζουν στον πρωινό ήλιο καθιστά περιττή την ομιλία. Απολαμβάνουμε σιωπηλά τη μεγαλοπρέπεια του καταρράκτη αλλά και το φιλικό ουράνιο τόξο που σχηματίζεται στο φαράγγι. Η απόλαυση όμως έχει συνέχεια, καθώς το απόγευμα παίρνουμε το καραβάκι στη λίμνη για να επισκεφθούμε το μοναστήρι Ούρα Κιντάνε Μεχρέτ, στην απέναντι χερσόνησο.

Φτάνοντας μας περιμένουν οι πιρόγες των ψαράδων και ένα τσούρμο Αιθιοπάκια για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, πλεχτά πολύχρωμα καλάθια, δερμάτινα κουτιά «παλιούς» σταυρούς και ζωγραφιές. Ακολουθούμε το φιδωτό μονοπάτι μέσα από τις ψηλές καλαμιές και φτάνουμε στο μοναστήρι που φυλάει ο σιωπηλός ιερέας με τα εκτυφλωτικά κίτρινα άμφια. Οι αγιογραφίες, αναπαλαιωμένες με μοντέρνο μπλε χρώμα, αναπαριστούν τα κυριότερα θρησκευτικά γεγονότα, η Παναγία και οι άγιοι είναι σκούρου χρώματος, με μάτια πελώρια και κατάμαυρα, ζωγραφισμένοι πάνω σε καμβά, κολλημένο πάνω στους τοίχους. Η επιστροφή με το καραβάκι συμπίπτει με το ηλιοβασίλεμα και τότε ο ταξιδιώτης παραδίδεται στη μαγεία της φύσης, λησμονώντας τα ανθρώπινα δημιουργήματα. Υπάρχουν μόνο οι πιρόγες των ψαράδων που γλιστρούν απαλά στο νερό, τα πουλιά που βουτάνε στα κυματάκια, τα νερόφιδα που τυλίγονται στα κλαριά που γέρνουν στη λίμνη και τα ματωμένα σύννεφα της Δύσης, οδηγώντας τον νου και την ψυχή σε μιαν απέραντη γαλήνη και απόλαυση του ωραίου.
Στο ορεινό χωριό με το τραγουδιστό όνομα Λαλιμπέλα φτάνουμε με ένα από τα ασφαλέστατα 17θέσια αεροπλανάκια της Εθιόπιαν Αιρλάινς και είναι ίσως ό,τι πιο αγνό και χαρακτηριστικό της ιστορικής μας διαδρομής. Δεν ξέρω πώς, αλλά ακόμη και στα νησιά, τα ορεινά χωριά είναι αυτά που είναι πάντοτε πιο υποβλητικά και προσφέρουν στον ταξιδιώτη μια τραχιά πλην αληθινή εικόνα του τόπου. Η άφιξη του αεροπλάνου, όπως και η αναχώρηση αναγγέλλονται με μια δυνατή... σφυρίχτρα και η αίθουσα του αεροδρομίου είναι μικρή, με στέγη από λαμαρίνα και επεισοδιακό μπαρ, κατάχαμα, ήγουν έναν κουβά με αναψυκτικά, γεμάτο παγάκια. Η Λαλιμπέλα χρωστάει το όνομά της στον μικρό της βασιλιά, που χαιρέτησε πυκνό σμάρι από μέλισσες όταν γεννήθηκε, αλάνθαστο σημάδι ότι θα μείνει στην Ιστορία. Δηλητηριάστηκε όμως από τον φύλαρχο αδελφό του, έμεινε νεκρός τρεις μέρες και τρεις νύχτες και ξύπνησε μετά από θείο όνειρο, που του έδινε οδηγίες για να κτίσει με τη βοήθεια των αγγέλων τους Οίκους του Θεού, λαξεμένους στον βράχο, εκκλησίες μονολιθικές του 12ου αι., που η ΟΥΝΕΣΚΟ έχει θέσει υπό την προστασία της ως πολιτιστική κληρονομιά του κόσμου. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι η πλέον εντυπωσιακή, χτισμένη κάτω από την επιφάνεια της γης, λαξεμένη με καλέμι και σφυρί, σε σχήμα σταυρού και αποσπά αβίαστα βαθύτατο αίσθημα δέους και σεβασμού ακόμη και από τον πλέον ανίδεο επισκέπτη.

Το βραδάκι της Παρασκευής, αφού ολοκληρώσουμε την επίσκεψή μας στις εκκλησίες, κάνουμε μια μικρή βόλτα στο χωριό και χαζεύουμε μαζί με τα παιδιά στη μεγάλη αλάνα, όπου διεξάγεται με φανατισμό ποδοσφαιρικό ματς με τα όλα του... Αύριο είναι Σάββατο, δεν έχει σχολείο και το γουικέντ, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, γιορτάζεται με τη δέουσα χαρά και ξεγνοιασιά. Επιστροφή στο ξενοδοχείο, που θυμίζει καιρούς αλλοτινούς, με ολίγη από ατμόσφαιρα Αγκάθα Κρίστι και εποχή αποικιοκρατίας: όλοι παρευρίσκονται στο δείπνο με ρούχα καθαρά, φρεσκοχτενισμένοι, και διηγούνται τις εμπειρίες της ημέρας, εμείς από τη βόλτα μας στα μνημεία και το διπλανό γκρουπ των δανών μεσηλίκων από τις θαυμαστές εικόνες που αντίκρισαν τα μάτια τους στο κοντινό λιβάδι παρατηρώντας σπάνια πουλιά και ζώα στην περιοχή. Εμείς δεν έχουμε καιρό για τέτοια και την επομένη ξεκινάμε για την κατάκτηση του τρίτου και τελευταίου σταθμού του σύντομου ταξιδιού μας: Αξούμ, η πόλη με τα ερείπια (σύμφωνα με τον θρύλο, μάλλον, παρά με την ιστορία) του παλατιού της βασίλισσας του Σαβά, η πόλη με τις τεράστιες επιτύμβιες στήλες, μνημεία της μονολιθικής τέχνης, το Εθνικό Μουσείο και τις χριστιανικές εκκλησίες, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ερυθραία και υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα του χριστιανικού βασιλείου από τον τέταρτο αιώνα, με γραπτά μνημεία στη γλώσσα Γκιζ αλλά και στην ελληνική.

Στο υπαίθριο παζάρι της Αξούμ
Είναι Σάββατο, η ημέρα που όλοι αφιερώνουν για τις αγοραπωλησίες τους στο υπαίθριο παζάρι, όπου έχουν καταφτάσει από νωρίς με καμήλες και γαϊδούρια «παρκαρισμένα» σε μιαν άκρη. Η επιλογή της αγοράς είναι δύσκολη, γι' αυτό προτιμάμε να περιπλανηθούμε θαυμάζοντας την ποικιλία των αγαθών που έχουν απλωθεί κατάχαμα, κυρίως όμως προσπαθώντας να αποτυπώσουμε με τον φωτογραφικό φακό τα εντυπωσιακά πρόσωπα ανδρών και γυναικών με τα παιδιά κρεμασμένα στην πλάτη μέσα σε έναν αυτοσχέδιο υφασμάτινο σάκο. Οι Αιθίοπες είναι ψηλοί και λεπτοί κατά κανόνα, μελαψοί, με λεπτά χαρακτηριστικά, αρκετά απόμακροι αν και όχι εχθρικοί, αξιοπρεπείς στις συνομιλίες και στις συναλλαγές τους, γελαστοί και ιδιαίτερα φιλόξενοι, άπαξ και ξεπεραστεί η δύσκολη και αμήχανη στιγμή της πρώτης επαφής με τους ξένους. Είναι λαός βαθύτατα θρησκευόμενος, που διατηρεί ολοζώντανη την ορθόδοξη παράδοση, με τον δικό του τρόπο φυσικά: οι περισσότεροι κάτοικοι στον Βορρά και στα οροπέδια του Νότου είναι χριστιανοί (ευρισκόμενοι ακόμη στο σωτήριον έτος 1989), ενώ στο ανατολικό και νότιο τμήμα υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι αλλά και φυλές ανιμιστών.
Η Αιθιοπία είναι μια χώρα απρόσμενων συνδυασμών και εκπλήξεων. Οι ιστορικές πόλεις βορείως της Αντίς Αμπέμπα είναι το ταξίδι στο μακρινό παρελθόν μιας ξακουστής αυτοκρατορίας, στον Νότο, τα εθνικά πάρκα προσκαλούν κυνηγούς και εξερευνητές σε άγριες περιπέτειες και συγκινήσεις κοντά στη φύση, ενώ νοτιοανατολικά, στο μουσουλμανικό κομμάτι της χώρας, ο ταξιδιώτης θα περιπλανηθεί στη Χαράρ, την πόλη με τα περίφημα τζαμιά και τα στενά σοκάκια, όπου ζει ακόμη το φάντασμα του δαιμονισμένου ποιητή Αρθούρου Ρεμπό, που τελείωσε τη ζωή του κάνοντας εμπόριο όπλων στην Υεμένη και στην Αβησσυνία. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα για παράτολμους και έμπειρους ταξιδευτές, ανθρώπους που αγαπούν την αφρικανική φύση και τα εξωτικά τοπία της, αλλά παράλληλα αγαπούν να ταξιδεύουν στην ιστορία. Ξέρει να κρατάει τα μυστικά της και δεν αποκαλύπτεται εύκολα, διαθέτει όμως τη σπάνια εκείνη γενναιοδωρία και την αρχοντιά των ανθρώπων που έχουν υποφέρει και τώρα γνωρίζουν να προσφέρονται χωρίς να παραδίδονται.

* Προτού φύγετε θα πρέπει να προμηθευθείτε χάπια για την ελονοσία και να κλείσετε ραντεβού για να εμβολιασθείτε κατά του κίτρινου πυρετού στο Υγειονομικό Κέντρο στη λεωφόρο Αλεξάνδρας (αν είστε κάτοικος Αθηνών). Επίσης, θα πρέπει να βγάλετε βίζα (δωρεάν) εφοδιασμένοι με μία φωτογραφία και το διαβατήριό σας, στο προξενείο της Αιθιοπίας.
* Ο ρουχισμός πρέπει να είναι ελαφρύς το πρωί, ζεστός για το βράδυ, προνοήστε για αδιάβροχο και κάλτσες, καθώς η επίσκεψη στις εκκλησίες απαιτεί να βγάλετε τα παπούτσια σας, προμηθευθείτε αντικουνουπικά και πολλά φιλμ, παρ' όλο που η φωτογράφηση ΔΕΝ επιτρέπεται παντού, ενημερωθείτε στα ξενοδοχεία για τις ώρες λειτουργίας ηλεκτρικού και ζεστού νερού και ΜΗΝ ενδώσετε σε όλα τα προτεταμένα χεράκια που ζητούν ζαχαρωτά ή χρήματα: και εσείς θα βρείτε τον μπελά σας και αυτά θα γευθούν για λίγο την ευτυχία και μετά πάλι τα κεφαλάκια μέσα...
* Η καλύτερη εποχή για το ταξίδι είναι φθινόπωρο και άνοιξη αλλά και γιορτές, όπως τα Θεοφάνια που γιορτάζονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η εποχή των βροχών αντιστοιχεί με το δικό μας καλοκαίρι.
* Το συνάλλαγμά σας μπορείτε να το αλλάξετε στο αεροδρόμιο, στα μεγάλα ξενοδοχεία ή στις τράπεζες, δεν υπάρχει μαύρη αγορά και η ισοτιμία είναι παντού η ίδια. Προσοχή, όμως, κρατήστε όλες τις αποδείξεις από την αλλαγή συναλλάγματος, θα σας τις ζητήσουν προτού φύγετε, και καθώς οι έλεγχοι είναι πράγματι εξονυχιστικοί, καλύτερα να μην μπλέξετε με τις Αρχές.

(πηγή: ΒΗΜΑ)

Αβάνα

Η μοναδική γοητεία που ασκούν το πάλαι ποτέ διαμάντι των Αντιλλών και οι άνθρωποι που το κατοικούν και οι απίστευτες καταστάσεις που συμβαίνουν δεν πρόκειται ποτέ να αφήσουν τον επισκέπτη να πλήξει... Το απρόβλεπτο είναι που κάνει την Αβάνα μια τρομακτικά ενδιαφέρουσα πόλη. Από το πρωί που θα ξυπνήσεις ως το βράδυ είναι αδύνατον να φανταστείς τι μπορεί να σου συμβεί και πραγματικά χρειάζεται πειθαρχία για να ακολουθήσεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ολα είναι πιθανά: μπορεί να περάσεις δύο ώρες στο ντους, με τα σαπούνια στα μάτια, λόγω προσωρινής διακοπής της παροχής νερού ή μπορεί να βρεθείς παντρεμένος με μια εκπληκτική μουλάτα ή αντίστοιχα με έναν πρασινομάτη μελαχρινό ή ακόμη να εμπλακείς σε περίεργες διαπραγματεύσεις, από το να αγοράζεις αμφίβολης ποιότητας πούρα στη μαύρη αγορά ως το να παζαρεύεις το διαβατήριό σου για λίγα δολάρια.

Τώρα που η λέξη «επανάσταση» στον δυτικό μας κόσμο εμφανίζεται μόνο στα διαφημιστικά σλόγκαν των κινητών τηλεφώνων, η φράση «Creemos en la Revolucion» («Πιστεύουμε στην Επανάσταση»), η οποία είναι και η πρώτη εικόνα που αντικρίζεις κατεβαίνοντας την αερόσκαλα στο αεροδρόμιο της Αβάνας, δημιουργεί αρχικά έναν περίεργο ενθουσιασμό στον ευρωπαίο ταξιδιώτη. Ειδικά όταν η εφηβεία σου έχει κατά κάποιον τρόπο καταναλωθεί στον μηδενισμό των Sex Pistols και στη σκοτεινή τεχνοκρατική αντίληψη της δεκαετίας του '80. Δυστυχώς αλλά φυσικά ύστερα από λίγο, συνειδητοποιώντας την έκταση της προπαγάνδας δεν υπάρχουν γιγαντοδιαφημίσεις προϊόντων αλλά άπειρες γιγαντοαφίσες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα, με κλασικά πια μηνύματα, όπως «Hasta la Victoria siembre, commandante» , αντικρίζοντας την πραγματικότητα, ο αρχικός ενθουσιασμός εξαφανίζεται. Τη θέση του όμως παίρνει ο θαυμασμός για το κουράγιο και τη δύναμη αυτών των ανθρώπων να παλεύουν για την καθημερινή επιβίωση, να πολεμούν για μια ανεξαρτησία, γεγονός που τους κάνει να ζουν τη ζωή με πάθος.

Το ταξί που με οδηγεί στη Habana Vieja, την Παλιά Αβάνα, όπως ονομάζεται το κέντρο της πόλης, είναι ένα παλιό Φορντ του '50. Ακόμη και η μετακίνηση στην Κούβα μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: είτε με τον νόμιμο, δηλαδή με τα κρατικά ταξί, είτε με τον παράνομο, δηλαδή με τα particular, τα ιδιωτικά αυτοκίνητα όπου το μίσθωμα γίνεται με συμφωνία και είναι ο πιο βολικός τρόπος να κινηθείς όχι μόνο μέσα στην Αβάνα αλλά και για να ταξιδέψεις σε ολόκληρη την Κούβα. Αν το σασί το σηκώνει και ο οδηγός είναι πρόθυμος, μπορείς να «δανειστείς» λίγο από τον αέρα μιας κινηματογραφικής ταινίας του '50, στο πίσω κάθισμα μιας αυθεντικής Chevrolet του '56. Διασχίζοντας τα πέντε χιλιόμετρα της παραλιακής του Malecon, του περιδέραιου της Αβάνας, όπως ονομάζεται, καταβροχθίζω τις εικόνες και η πόλη ξεδιπλώνει τη μαγεία της μπροστά μου, στα έντονα χρώματα που ξεφλουδίζουν στις προσόψεις των κτιρίων αποκαλύπτοντας τα προηγούμενα. Τα κτίρια μοιάζουν εγκαταλελειμμένα αλλά οι κάτοικοί τους το διαψεύδουν μόνο και μόνο με την παρουσία τους στα μπαλκόνια, ακουμπώντας νωχελικά στις εξώπορτες ή παίζοντας ντόμινο σε ένα τραπεζάκι μπροστά στην είσοδο.
Μια μαγική έκπληξη περιμένει τον επισκέπτη σε κάθε γωνιά της παλιάς πόλης: ξεχνώντας προσωρινά ότι βρίσκεσαι στο μέσο της Καραϊβικής, άλλοτε την απαραίτητη στάση όλων αυτών που κατευθύνονταν προς τον Ατλαντικό, νομίζεις ότι βρίσκεσαι στη Σεβίλλη ή στο Cadiz, στη Λίμα, ή στην Καρθαγένη της Κολομβίας. Οταν βρέχει μπορείς να διασχίσεις την πόλη χωρίς να πέσει πάνω σου ούτε μία σταγόνα: στοές και ατελείωτοι διάδρομοι με φιλοτεχνημένες κολόνες φέρνουν κάτι από τον ζεστό αέρα της Ανδαλουσίας και προστατεύουν από τις τροπικές βροχές. Πέρα όμως από την παλιά πόλη, η αρχιτεκτονική είναι ένα περίεργο μείγμα μπαρόκ και Σοβιέτ. Επιβλητικά τετράγωνοι όγκοι φαντάζουν τόσο παράταιροι με το κλίμα της Καραϊβικής. Οι πολυκατοικίες με τα τετράγωνα μπαλκόνια βάφονται επίσης σε έντονα χρώματα δίνοντας έτσι μια χαρούμενη νότα στον τσιμεντένιο αυστηρό όγκο.

Αν και η Unesco έχει ανακηρύξει τη Habana Vieja σε ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το 1982, γύρω στα 300 κτίρια τον χρόνο καταρρέουν αφήνοντας τους κατοίκους τους σε αναζήτηση νέας στέγης και την πόλη φτωχότερη από τα σημάδια αυτής της ανυπέρβλητης ισπανοαποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής. Πολλά από αυτά τα υπέροχα κτίρια φιλοξενούν μουσεία ή άλλους οργανισμούς αλλά μια βόλτα πέρα από τη συνηθισμένη διαδρομή του τουρίστα στα σοκάκια της πόλης, εκεί όπου δεν έχει φθάσει ακόμη η Υπηρεσία Συντήρησης, σε μεταφέρει νοητά στη «γειτονιά» της Αθήνας της δεκαετίας του '50. Στην Αβάνα βρίσκει κανείς αυτό που εμείς οι νεότεροι έχουμε μόνο δει στις ελληνικές ταινίες του '50. Τη γειτονιά, το παιχνίδι στον δρόμο, το ανοιχτό παράθυρο και την διάπλατα ανοιχτή πόρτα. Ναι, όντως...

Η ζωή εξελίσσεται στον δρόμο και όλα μοιάζουν ένα ατελείωτο σκηνικό. Οι ρυθμοί είναι χαλαροί, άλλωστε γιατί να βιάζεται κανείς; Μια συνένοχη καρτερικότητα διακρίνει τα βλέμματα των τόσο χαρούμενων και αισιόδοξων κατοίκων της πόλης, που γίνεται ολοένα και ο πιο δημοφιλής προορισμός των περισσοτέρων Ευρωπαίων. Λόγω της έλλειψης βενζίνης το οτοστόπ όχι μόνο είναι νόμιμο αλλά μπορεί και κάποιος να έχει κυρώσεις αν δεν εξυπηρετήσει τον «σύντροφο» που πηγαίνει στην ίδια κατεύθυνση. Ετσι στις διασταυρώσεις, ειδικά στα κομβικά σημεία της πόλης, βλέπεις ένα πολύχρωμο πλήθος, σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας, που περιμένει υπομονετικά να μετακινηθεί, να πάει ακόμη και στη δουλειά του. Το πιο δημοφιλές όχημα, αν δεν έχεις αυτοκίνητο, είναι το ποδήλατο και μπορεί να αποτελέσει και σημαντική πηγή εισοδήματος. Οσοι τυχεροί κατέχουν ένα από τα ποδήλατα που εισήχθησαν από την Κίνα σε κομμάτια το 1991 τα χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν στη δουλειά τους ή στο σχολείο αλλά πολλοί τα έχουν μετατρέψει σε ταξί για τους τουρίστες. Ετσι τα διθέσια ταξί θυμίζουν λίγο Ινδονησία αλλά είναι ένας τρόπος να αποκτήσεις μερικά δολάρια από τους τουρίστες που αποτελούν τη μοναδική πηγή του δημοφιλούς χαρτονομίσματος.

Αν δεν εκμεταλλεύεσαι το ποδήλατό σου, μπορείς κάλλιστα να εκμεταλλευθείς το χολ ή το σαλόνι του σπιτιού σου και να στήσεις μία από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που επιτρέπει η κυβέρνηση Κάστρο: το paladar, δηλαδή ένα εστιατόριο δυναμικού μέχρι 12 ατόμων, όσα επιτρέπει ο νόμος δηλαδή. Στα παλαδάρ μπορεί κάποιος να γευτεί την κουβανική κουζίνα, που κατά βάση είναι κρεολέζικη, με κάποιους περιορισμούς: μόνο χοιρινό και κοτόπουλο σερβίρονται στα παλαδάρ. Παρ' όλα αυτά, μπορεί κανείς να δοκιμάσει τα κλασικά πιάτα της κουβανικής κουζίνας, δηλαδή το ρύζι με τα μαύρα φασόλια, το γιούκα (ένα είδος γλυκοπατάτας) και τις τηγανητές μπανάνες (platanos frittos). Δεν χρειάζεται να έρθει το βράδυ για να διασκεδάσει κανείς στην Αβάνα. Από το μεσημέρι κιόλας οι μουσικοί ξεκινούν το κεφάτο πρόγραμμά τους και τα mohito και cuba libre, τα πιο δημοφιλή κοκτέιλ, αλλάζουν χέρια σαν ψωμί. Γύρω στα 100 διαφορετικά κοκτέιλ αριθμεί ο επίσημος οδηγός των μπάρμεν στην Αβάνα.

Η νύχτα όμως έχει μια άλλη μαγεία.
El carino que te tengo, Την αγάπη που σου έχω
Υο no lo puedo negar, δεν μπορώ να αρνηθώ.
Se me sale la babita, Μου τρέχουνε τα σάλια.
Υο no lo puedo evitar, Δεν μπορώ να το αποφύγω

Το τραγούδι αυτό, το «Chan Chan», που έγραψε ο Compay Segundo, 89 χρόνων σήμερα, έφερε στα CD player των έθνικ μπαρ της Ευρώπης ο γνωστός για τις διεθνείς συνεργασίες του Ry Cooder. Είναι το αγαπημένο κομμάτι των τουριστών, πράγμα που έχουν καταλάβει οι περιπλανώμενες κομπανίες που τραγουδούν στα ζευγαράκια που αγκαλιάζονται στο Malecon, στην παραλιακή της Αβάνας. Στο τοιχάκι της Malecon συχνάζουν όλοι οι Κουβανοί, άλλοι με τις οικογένειές τους, άλλοι με τους φίλους τους, και με ένα μπουκάλι ρούμι διασκεδάζουν την ώρα τους, είτε αγναντεύοντας τον Κόλπο είτε σχολιάζοντας είτε σκαρώνοντας πειράγματα στους περαστικούς, τουρίστες και μη. Ολα ανταλλάσσονται με εξωτική ομορφιά και διάθεση για έρωτα. Μια διάθεση που δεν κρύβεται. Παρ' όλες τις δυσκολίες και τις στερήσεις, το χαμόγελο, η αισιοδοξία και η πίστη στο μέλλον δεν εγκαταλείπουν τους κατοίκους του νησιού, πράγμα που τους χαρακτηρίζει. Και όπως λέει ένα παλιό τουριστικό σλόγκαν, «Κούβα: χαρούμενη όπως και ο ήλιος της», όταν ακουστούν οι πρώτες νότες της σάλσα, δεν υπάρχουν παρά μόνο ο ρυθμός και η ένταση. Στις Κουβανές (και στους Κουβανούς) αρέσει να κάνουν έρωτα και δεν διστάζουν να το φωνάξουν με το σώμα τους και με τα μάτια τους: «Οι Κουβανοί τα λένε όλα με το πρόσωπο και με τους γοφούς: "διαβάζεις" τα μάτια τους και όταν αρχίσουν να κουνούν τους γοφούς τους τα έχεις καταλάβει όλα!!!».

ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ
* Στο ιστορικό Hotel Nacional (5 αστέρων), τηλ. 0053-7- 333564, fax: 0053-7-335054. Ο νεοαποικιακός ρυθμός του Nacional και η ατμόσφαιρα που καταφέρνει να διατηρεί σε μεταφέρει σε άλλες εποχές. Αν σας συγκινεί το γεγονός ότι μπορεί να κοιμηθείτε στο ίδιο δωμάτιο που έχει φιλοξενήσει τον Γουίνστον Τσόρτσιλ, την Αβα Γκάρντνερ ή τον Φρανκ Σινάτρα, δεν έχετε παρά να μείνετε στο Nacional, που ναι μεν έχει χτιστεί το 1930 αλλά ανακαινίστηκε το 1992.
* Στο Habana Libre - calle Ly 23, Vedado, τηλ.
0053-7-334011, fax: 0053-7-333141. Το μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Αβάνας.
* Σο Ambos Mundos - calle Obispo Νο153 y Mercaderes, Habana Vieja, τηλ. 0053-7-614887. Πρόσφατα ανακαινισμένο, το ξενοδοχείο που φιλοξένησε τον αμερικανό συγγραφέα Ερνεστ Χέμινγκγουεϊ.

ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΤΕ
* Στα paladar το φαγητό είναι συνήθως πολύ καλής ποιότητας. Για να τα βρείτε συνήθως ρωτάτε! Πολλά δεν έχουν ταμπέλες, αλλά σιγουρευτείτε για το τι θα σας χρεώσουν ζητώντας τον τιμοκατάλογο.
* Στο Bodeguita del Medio, στην Habana Vieja.
ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ SALSA
* Στο Palacio de la Salsa, στο ξενοδοχείο Riviera, Paseo y Malecon, εμφανίζονται καθημερινά τα σπουδαιότερα ονόματα της μουσικής salsa.
* Στην Casa de la Musica, calle 20 y 35, Miramar.
* Ολες τις ώρες, τριγυρνώντας στην Habana Vieja...

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
* Το μουσείο Casa de Africa, όπου θα μυηθείτε στη σχέση της Κούβας με την Αφρική και ειδικά με την αφροκουβανέζικη santeria, θρησκεία στην οποία πιστεύουν πολλοί Κουβανοί.
* Την Plaza Vieja, μια από τις παλαιότερες πλατείες της Αβάνας (16ος αιώνας). Ανάμεσα στα κτίρια που περιτριγυρίζουν την πλατεία θα βρείτε και τη Fototeca de Cuba, που παρουσιάζει πάντα αξιόλογες εκθέσεις φωτογραφίας κουβανών καλλιτεχνών.
* Το Μουσείο de Arte Colonial, στην πλατεία Plaza de la Catedral, στο οποίο παρουσιάζονται διάφορα αντικείμενα τέχνης σε αποικιοκρατικό στυλ.
* Μια Fabrica de Tabacos για να δείτε πώς κατασκευάζονται τα περίφημα πούρα Αβάνας και να αγοράσετε από την «πηγή» τους! Η Real Fabrica de Tabacos Partagas, Industria no 520, βρίσκεται πίσω από το Capitolio και η οργανωμένη επίσκεψη γίνεται κάθε μέρα στις 10 το πρωί (αν και θα ήταν προτιμότερο να το ελέγξετε μιας και υπάρχουν και αλλαγές).

(πηγή: BHMA)

Πώς να εξασφαλίστε τα δικαιώματά σας όταν επιλέγετε οργανωμένα πακέτα διακοπών

Πολλοί καταναλωτές επιλέγουν τα "πακέτα διακοπών" που προσφέρουν τα γραφεία τουρισμού για να πραγματοποιήσουν τις διακοπές τους. Θα πρέπει συνεπώς να γνωρίζουν τα δικαιώματα τους και ποιες δυνατότητες προστασίας τους παρέχει η νομοθεσία

Κατ' αρχήν θα πρέπει να σημειωθεί ότι το οργανωμένο ταξίδι είναι συνδυασμός τουλάχιστον μεταφοράς και διαμονής, μπορεί όμως να περιλαμβάνει και άλλες τουριστικές υπηρεσίες, ότι προσφέρεται σε μία συνολική τιμή και υπερβαίνει τις 24 ώρες ή περιλαμβάνει μία διανυκτέρευση.

Η νομοθεσία για τα οργανωμένα ταξίδια (Π.Δ. 339/96) προβλέπει την υποχρέωση του διοργανωτή ή πωλητή του ταξιδιού να κοινοποιεί την περιγραφή του πριν από τη σύναψη της σύμβασης, καθώς και την τιμή του, χωρίς να περιλαμβάνει απατηλές ενδείξεις σε αυτές. Ο διοργανωτής δεν υποχρεώνεται να διαθέτει διαφημιστικά φυλλάδια για την ενημέρωση των καταναλωτών, όταν όμως το κάνει θα πρέπει να αναφέρει κατά σαφή τρόπο την τιμή και πληροφορίες, όσον αφορά: α) τον προορισμό και τα μέσα μεταφοράς, τα χαρακτηριστικά και τις κατηγορίες των χρησιμοποιούμενων μεταφορικών μέσων, β) τον τύπο του καταλύματος, τις ανέσεις και τα διάφορα χαρακτηριστικά του, γ) τα παρεχόμενα γεύματα, δ) το δρομολόγιο, ε) πληροφορίες σχετικά με τα διαβατήρια, κλπ., στ) την προκαταβολή και ζ) αν η πραγματοποίηση του οργανωμένου ταξιδιού απαιτεί ένα ελάχιστο αριθμό ατόμων και στην περίπτωση αυτή, την προθεσμία για την ειδοποίηση του καταναλωτή σχετικά με την ματαίωση του ταξιδιού.

Οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο φυλλάδιο δεσμεύουν τον διοργανωτή ή τον πωλητή, εκτός εάν οι μεταβολές που επήλθαν στις πληροφορίες αυτές έχουν κοινοποιηθεί στον καταναλωτή πριν από τη σύναψη της ή πρόκειται για μεταγενέστερες της σύμβασης μεταβολές.

Στον καταναλωτή πρέπει να παρέχονται πριν από τη σύναψη της σύμβασης, γραπτώς ή με άλλη μορφή, γενικές πληροφορίες σχετικά με τους όρους που ισχύουν όσον αφορά τα διαβατήρια και τις θεωρήσεις, τον απαιτούμενο για την έκδοση τους χρόνο, καθώς και σχετικά με τις αναγκαίες υγειονομικές διατυπώσεις. Επίσης πρέπει να παρέχονται στον καταναλωτή εγκαίρως, τουλάχιστον δε πριν την έναρξη του ταξιδιού, πληροφορίες σχετικά με τα ωράρια, τις ενδιάμεσες στάσεις, τις ανταποκρίσεις, τη θέση του ταξιδιώτη καθώς και το όνομα, τη διεύθυνση και τον αριθμό τηλεφώνου του τοπικού αντιπροσώπου του διοργανωτή, ελλείψει δε αυτού, τα στοιχεία των τοπικών φορέων που μπορούν να βοηθήσουν σε περίπτωση δυσχερειών. Πριν από τη σύναψη της σύμβασης ο καταναλωτής πρέπει να ενημερώνεται σχετικά με την υποχρέωση του διοργανωτή ή πωλητή να καλύπτει με ειδική ασφάλιση τους κινδύνους μη εκτέλεσης ή πλημμελούς εκτελέσεως της σύμβασης εκ μέρους τους, όπως και για τη δυνατότητα προαιρετικής σύναψης ασφαλιστικής συμβάσεως που θα καλύπτει τα έξοδα σε περίπτωση ατυχήματος ή ασθένειας του καταναλωτή.

Η σύμβαση που συνάπτεται μεταξύ καταναλωτή και διοργανωτή/πωλητή πρέπει να συνάπτεται εγγράφως και να αναφέρει: α) τον προορισμό του ταξιδιού, β) τα μέσα μεταφοράς, γ) πληροφορίες σχετικά με τα καταλύματα, όταν το ταξίδι περιλαμβάνει διανυκτερεύσεις, δ) αν απαιτείται ένας ελάχιστος αριθμός ατόμων για την πραγματοποίηση του ταξιδιού και σ' αυτήν την περίπτωση την προθεσμία για την ειδοποίηση του καταναλωτή σχετικά με την ματαίωση του ταξιδιού, ε) το δρομολόγιο, στ) τις επισκέψεις, εκδρομές ή άλλες υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στη συνολική τιμή, ζ) τα στοιχεία του διοργανωτή/πωλητή και της ασφαλίσεως ενδεχομένως, η) την τιμή του οργανωμένου ταξιδιού, κάθε ενδεχόμενη αναθεώρηση της και τα τέλη και φόρους, εφόσον δεν περιλαμβάνονται στην συνολική τιμή, θ) το χρονοδιάγραμμα και τις λεπτομέρειες πληρωμής της τιμής, ι) τις ιδιαίτερες επιθυμίες που ο καταναλωτής γνωστοποιεί στο διοργανωτή κατά τη κράτηση και ια) τις προθεσμίες, εντός των οποίων ο καταναλωτής θα πρέπει να διαμαρτυρηθεί για τη μη εκτέλεση ή πλημμελή εκτέλεση της σύμβασης.

Σε περίπτωση που ο καταναλωτής δεν μπορεί να συμμετάσχει στο οργανωμένο ταξίδι, μπορεί να εκχωρεί την κράτηση του 5 εργάσιμες ημέρες πριν από την αναχώρηση, σε άλλο πρόσωπο.

Οι καθοριζόμενες στη σύμβαση τιμές δεν μπορούν να μεταβληθούν σε βάρος του καταναλωτή, εκτός εάν επέλθουν μεταβολές σχετικές με το κόστος της μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων, των τελών και φόρων που οφείλονται για ορισμένες υπηρεσίες, καθώς και των εφαρμοζόμενων τιμών συναλλάγματος. Ακόμα όμως και αν συντρέχουν αυτές οι εξαιρετικές περιπτώσεις, η συμβατική τιμή δεν μπορεί να μεταβληθεί στο χρονικό διάστημα των 20 ημερών πριν από την αναχώρηση.

Εάν πριν από την αναχώρηση ο διοργανωτής υποχρεωθεί να τροποποιήσει σε σημαντικό βαθμό ένα από τα ουσιαστικά στοιχεία της σύμβασης, όπως είναι π.χ. η τιμή, πρέπει να το γνωστοποιήσει το ταχύτερο δυνατόν στον καταναλωτή, ο οποίος έχει τις εξής δύο δυνατότητες: α) είτε να καταγγείλει τη σύμβαση χωρίς να υποστεί κυρώσεις, β) είτε να αποδεχθεί μία τροποποιητική πράξη της συμβάσεως που θα καθορίζει τις τροποποιήσεις και τις επιπτώσεις τους στις τιμές. Στην περίπτωση που ο καταναλωτής καταγγείλει τη σύμβαση, αλλά και εάν για οποιονδήποτε λόγο που δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του καταναλωτή, ο διοργανωτής ματαιώσει το ταξίδι, ο καταναλωτής δικαιούται: α) είτε να απαιτήσει ένα άλλο οργανωμένο ταξίδι ίδιας ή ανώτερης ποιότητας, β) είτε να ζητήσει την επιστροφή των καταβληθέντων από αυτόν ποσών.

Εάν μετά την αναχώρηση υπάρξει αδυναμία παροχής σημαντικού τμήματος των προβλεπόμενων στη σύμβαση υπηρεσιών, ο διοργανωτής προβαίνει σε άλλους διακανονισμούς, χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση του καταναλωτή για τη συνέχιση του ταξιδιού και ενδεχομένως αποζημιώνει τον καταναλωτή. Όταν δεν είναι δυνατόν να επέλθει τέτοιος διακανονισμός ή ο καταναλωτής δεν τον αποδέχεται, ο διοργανωτής παρέχει στον καταναλωτή μεταφορικό μέσο για να επιστρέψει στον τόπο αναχώρησης ή σε άλλο συμφωνημένο σημείο επιστροφής και ενδεχομένως του παρέχει αποζημίωση.

Ο διοργανωτής και ο πωλητής που φέρονται ως συμβαλλόμενα μέρη σε μία σύμβαση οργανωμένου ταξιδιού φέρουν ευθύνη έναντι του καταναλωτή για την καλή εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη σύμβαση. Επίσης φέρουν ευθύνη για τις ζημίες που υφίσταται ο καταναλωτής λόγω μη εκτέλεσης ή πλημελούς εκτέλεσης της σύμβασης, εκτός αν για τις παραλείψεις κατά την εκτέλεση της σύμβασης ευθύνεται αποκλειστικά ο καταναλωτής ή τρίτο πρόσωπο.

Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι οι επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες οργανωμένων ταξιδιών οφείλουν να είναι εφοδιασμένες με την νόμιμη άδεια λειτουργίας και να συνάπτουν ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης που να καλύπτει τις αξιώσεις καταναλωτών από τη μη εκτέλεση ή πλημμελή εκτέλεση της τουριστικής συμβάσεως.

(πηγή: www.travelforall.gr, www.kepka.org)

Για να μην γίνετε λαθρέμπορος άγριας φύσης

Και όμως μπορεί να συμβεί! Χωρίς ούτε καν να το καταλάβετε μπορείτε να γίνεται λαθρέμπορος άγριας φύσης όταν ταξιδεύετε. Η επίδειξη υπευθυνότητας κατά την αγορά προϊόντων, δεν αποτελεί απλώς μια καλή ιδέα, αλλά από την 1η Ιουνίου 1997, αποτελεί και Νόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Γενική Γραμματεία Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος του Υπουργείου Γεωργίας και η WWF Ελλάς μέσω του προγράμματος Traffic Europe μας ενημερώνουν ότι κατά τη διάρκεια των διακοπών μας στο εξωτερικό πρέπει να σκεφθούμε πριν αγοράσουμε τα διάφορα σουβενίρ μας.

Το διεθνές εμπόριο έχει απαγορευτεί για περισσότερα από 800 είδη ζώων και φυτών, ενώ για περισσότερα από 20.000 άλλα είδη, ισχύουν περιορισμοί που θεσμοθετούνται από το νέο ευρωπαϊκό νόμο που θέτει σε εφαρμογή τη Συνθήκη CITES (Συνθήκη για το Διεθνές Εμπόριο Απειλουμένων Ειδών Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας).

ΕΛΕΦΑΝΤΟΔΟΝΤΟ
Πριν αγοράσετε ένα σκάκι από ελεφαντόδοντο, ή άλλα, ομολογουμένως πολύ ωραία αντικείμενα, όπως μπιμπελό, και κοσμήματα σκεφθείτε ότι…

Παρόλο που το διεθνές εμπόριο ελεφαντόδοντου απαγορεύτηκε το 1990, κυκλοφορεί ακόμη νόμιμα στις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, σε επεξεργασμένη μορφή.

Μην υποκύψετε στον πειρασμό να γυρίσετε στην Ελλάδα με σουβενίρ από ελεφαντόδοντο. Είναι παράνομο.

ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ
Πριν αγοράσετε αντικείμενα από καβούκι θαλασσίων χελωνών, όπως χτένες, κοσμήματα, ή σκελετοί γυαλιών, ολόκληρα καβούκια ή ταριχευμένα ζώα σκεφθείτε ότι…

Όλα τα παραπάνω αγαθά κατάσχονται και δεν μπορούν να εισαχθούν νόμιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μην υποκύψετε στον πειρασμό να γυρίσετε στην Ελλάδα με σουβενίρ από θαλάσσιες χελώνες. Είναι παράνομο.

ΚΟΡΑΛΛΙΑ
Πριν αγοράσετε διακοσμητικά κοράλλια σκεφθείτε ότι…

Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι αποτελούν φιλόξενα οικοσυστήματα από τα οποία εξαρτώνται πολλά θαλάσσια είδη. Πολλές χώρες έχουν απαγορεύσει την συλλογή, την πώληση και την εξαγωγή άγριου κοραλλιού.

Μην υποκύψετε στον πειρασμό να γυρίσετε στην Ελλάδα με σουβενίρ από κοράλλια. Πριν αποφασίσετε να εισάγετε στην Ευρωπαϊκή Ένωση θαλάσσιους θησαυρούς, βεβαιωθείτε ότι δεν θα χρειαστείτε ειδική άδεια… αλλιώς οι διακοπές σας θα κοστίσουν κάτι παραπάνω…

ΦΥΤΑ
Πριν αγοράσετε κάποια είδη εξωτικών φυτών σκεφθείτε ότι…

Τεχνητά πολλαπλασιασμένα δείγματα επιτρέπεται να εισαχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ισχύουν αυστηροί περιορισμοί για το εμπόριο ορχιδέας, κυκαειδών, κάκτων, και άλλων διακοσμητικών φυτών.

Μην υποκύψετε στον πειρασμό να γυρίσετε στην Ελλάδα με προστατευόμενα φυτά χωρίς τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα, γιατί ενδέχεται να σας επιβληθούν νομικές κυρώσεις.

ΑΓΡΙΑ ΖΩΑ
Πριν αγοράσετε ζωντανά ζώα, όπως παπαγάλοι και άλλα πτηνά, πίθηκοι, φίδια, και χαμαιλέοντες σκεφθείτε ότι…

Το εμπόριο κάποιων ειδών απαγορεύεται, ενώ για κάποια άλλα απαιτείται η έκδοση ειδικής άδειας.

Μην υποκύψετε στον πειρασμό να γυρίσετε στην Ελλάδα με άγρια ζώα. Φροντίστε να ενημερωθείτε πριν αναχωρήσετε, αλλιώς μπορεί να καταλήξετε στην φυλακή.

(πηγή: www.travelforall.gr)

Πονόδοντος στο ταξίδι;

Ο κυριότερος παράγοντας για να έχουμε ένα ευχάριστο ταξίδι είναι να είμαστε υγιείς σωματικά και ψυχικάΩ να απολαμβάνουμε το καινούργιο και να φροντίζουμε να μην πάει χαμένο κανένα λεπτό από τη ζωή μας από τις νέες εμπειρίες που προσφέρει το ταξίδι.

Ενας πονόδοντος καθώς βρισκόμαστε στο εξωτερικό είναι ασφαλώς ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί. Δεν είναι μόνον αυτός καθαυτός ο πόνος και η ψυχική ταλαιπωρία αλλά συγχρόνως και η απώλεια του «ωφέλιμου» ταξιδιωτικού χρόνου.

Είναι όμως ο πονόδοντος ένα από τα λίγα δυσάρεστα ιατρικά συμβάντα που προλαμβάνεται. Η σύγχρονη οδοντιατρική πράξη έχει εξασφαλίσει σε όλους μας τη δυνατότητα της πρόληψης. Πριν λοιπόν από το ταξίδι μας ο στοματικός έλεγχος στον προσωπικό μας γιατρό είναι απαραίτητος για να ρυθμίσει πιθανές εκκρεμότητες και να μας δώσει τις συμβουλές για προστασία από πιθανά συμβάντα, καθώς επίσης και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.

Παρ' όλες όμως τις προφυλάξεις υπάρχουν πιθανότητες να αντιμετωπίσουμε επώδυνες καταστάσεις καθώς απολαμβάνουμε μια κρουαζιέρα π.χ. στον Γιανγκτσέ ποταμό, είτε από απώλεια ενός σφραγίσματος είτε από απώλεια μιας θήκης ή και γέφυρας ακόμη. Κάθε περίπτωση στην οδοντιατρική είναι εξατομικευμένη και δεν μπορεί κανείς να γενικεύσει συμβάντα γιατί οι παράγοντες που προσδιορίζουν κάθε στόμα είναι πολλοί και διαφορετικοί. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μόνο μία κατεύθυνση γενικής φύσεως η οποία θα προσδιοριστεί απόλυτα για τον καθένα μας μόνο από τον προσωπικό μας γιατρό, ο οποίος γνωρίζει όχι μόνο τη στοματική μας κατάσταση και το ιστορικό μας αλλά κυριότερα τις διατροφικές συνήθειές μας και όλες τις παραμέτρους της προσωπικότητάς μας που αφορούν το στόμα μας.

Καθώς λοιπόν έχουμε απολαύσει ένα μεγάλο σε ποικιλία κινέζικο γεύμα στο εστιατόριο του ποταμόπλοιου Μ.V. Yangtze Paradise, ξαφνικά το ζεστό τσάι «ανάβει» φωτιές στο στόμα μας. Δυστυχώς έχουμε χάσει ένα σφράγισμά μας και το δόντι μας ταλαιπωρεί με την ευαισθησία του. Η μόνη λύση είναι να επισκεφθούμε αμέσως οδοντίατρο. Δεν είναι όμως πάντα εύκολο ­ όπως στην πατρίδα μας ­ και δυστυχώς καθώς προχωρεί η ώρα η ταλαιπωρία μεγαλώνει. Το μοναδικό τοπίο των φαραγγιών του Γιανγκτσέ ποταμού στην Κίνα είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. Παίρνουμε παυσίπονα, ηρεμούμε λίγο και εκεί που οπλίζουμε τη μηχανή μας για μια πόζα της καταπράσινης ομορφιάς της παράκτιας περιοχής, ο πονόδοντος είναι πάλι εδώ.

Τα παυσίπονα μπορούν να μας ανακουφίσουν μόνο για λίγο. Ιδιαίτερα είναι ατελέσφορα όταν υπάρχει οξεία φλεγμονή του πολφού (νεύρου). Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι όταν πάρουμε ένα παυσίπονο λίγο πριν την υποτιθέμενη έναρξη του πόνου είναι πιο αποτελεσματικό παρά όταν το πάρουμε μετά την έναρξη του πόνου. Χωρίς βέβαια να μπορεί να εξηγηθεί αν αυτό οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους και υποβολή μας ή σε πραγματική φαρμακολογική δράση του φαρμάκου. Σε ήπιο και μέτριο πόνο φάρμακα εκλογής είναι η ασπιρίνη και το Ντεπόν, σε ισχυρό πόνο το Ponstan (Πονστάν). Εδώ πρέπει να τονίσουμε κατηγορηματικά ότι η ασπιρίνη είναι παυσίπονο όταν την καταπίνουμε. Είναι η κυριότερη όμως αιτία εγκαύματος των ούλων όταν «τοποθετείται» πάνω στην πονεμένη περιοχή. Επίσης το ούζο και η βότκα δεν αναφέρονται σε καμία βιβλιογραφία για την παυσίπονη δράση τους παρά μόνο για την καταπληκτική τους βοήθεια στη χαλάρωση και την απόλαυση, γευστική και εγκεφαλική. Ισχυρός πόνος που συνοδεύεται από πυρετό, απόστημα, κακή γεύση στο στόμα, αίσθηση ότι το δόντι κουνιέται ή μεγάλωσε πρέπει να μας οδηγήσει στην ύπαρξη φλεγμονής. Τα αντιβιοτικά δεν αποτελούν ποτέ θεραπείαΩ αλλά εφόσον δεν μπορούμε να δούμε οδοντίατρο, η πενικιλίνη αποτελεί φάρμακο εκλογής, σε δόση 500 mg, τέσσερις φορές την ημέρα. Οποιος έχει αλλεργία στην πενικιλίνη μπορεί να πάρει ερυθρομυκίνη.

Στην περίπτωση που έχουμε χάσει ένα σφράγισμα και δεν μπορούμε να επισκεφθούμε αμέσως οδοντίατρο η μόνη λύση είναι να φτιάξουμε μόνοι μας ένα πρόχειρο σφράγισμα! Με τη βοήθεια υλικών που υπάρχουν στις ειδικές ταξιδιωτικές συσκευασίες επείγουσας οδοντιατρικής ανάγκης. Τέτοιες συσκευασίες κυκλοφορούν στο εξωτερικό (Adventure Dental Kit, Denteme, ΗΠΑ, και Dentalnurse Kit, Μ. Βρετανία) και περιέχουν πλαστικό καθρεπτάκι, αντισηπτικά σωληνάρια υλικών για το πρόχειρο σφράγισμα, βαμβάκι, γάντια και οδηγίες. Τα ίδια υλικά μπορούν να μας βοηθήσουν και στην περίπτωση που το πρόβλημά μας είναι η απώλεια μιας θήκης ή και γέφυρας.

Ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο συνήθως βρισκόμαστε στα 30.000-40.000 πόδια. Μέσα στην καμπίνα όμως η πίεση για μας είναι σε ύψος 6.000-8.000 ποδών. Πολλές φορές στις απότομες ή συνεχείς μεταβολές της πίεσης και της θερμοκρασίας από το ύψος των 5.000 ποδών και άνω μπορεί να έχουμε έναν έντονο πονόδοντο που εντοπίζεται σε μεγαλύτερο ποσοστό στα άνω πίσω δόντια και αυτή η κατάσταση ονομάζεται αεροδονταλγία. Οδοντικές παθήσεις οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν αεροδονταλγία είναι η χρόνια φλεγμονή του πολφού (νεύρου), οι ατελείς εμφράξεις ριζικών σωλήνων (ατελής απονεύρωση), εμφράξεις από αμαλγάματα χωρίς ουδέτερο στρώμα. Η πρόληψη είναι δυνατή με τον έλεγχο από τον οδοντίατρό μας πριν το ταξίδι.

(πηγή: ΒΗΜΑ)