Οι Ελληνες ζουν τον μύθο τους στη... Μύκονο

Από τόπος εξορίας το ’40, μαγνήτης για σταρ και μεγιστάνες το ’70, σήμερα ένα νησί μαζικού τουρισμού

Το 1873, όταν οι επιστήμονες της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής ξεκίνησαν να ανασκάπτουν το έδαφος της Δήλου, προέκυψε η ανάγκη να βρεθεί ένας τόπος για να ξεκουράζονται και να τρώνε. Η πιο βολική λύση γι’ αυτό τον σκοπό ήταν το νησί που βρισκόταν απέναντι, η Μύκονος. Εκείνη την εποχή ούτε καν «γραφική» ήταν. Επρόκειτο για ένα νησί με γρανιτώδες έδαφος πολύ φτωχό, από εκείνα που στα επόμενα χρόνια δεν γλίτωσαν από τον άχαρο ρόλο του τόπου εξορίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 τη Μύκονο ανακάλυψαν οι νέοι της αθηναϊκής αστικής τάξης. Τότε, ούτε καν ηλεκτρικό ρεύμα υπήρχε. Μετά βίας, ένας ντόπιος είχε μεταφέρει στη Χώρα γεννήτρια που λειτουργούσε κάθε βράδυ από τις 7 έως τις 9. Ηταν, όπως λέγεται ορισμένες φορές καταχρηστικά, η εποχή της αθωότητας για τη Μύκονο. Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 κατέστησαν το νησί των ανέμων, προορισμό για ηθοποιούς, πολιτικούς και μεγιστάνεις. Το ’70 έγινε διάσημη για την ελευθεριότητα της νυχτερινής ζωής και το ’80 «βούλιαξε» από τον μαζικό τουρισμό. Τη δεκαετία του ’90 γνώρισε κρίση και σήμερα, παρά τον κορεσμό της, η Μύκονος εξακολουθεί να συγκινεί ανθρώπους απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Το 1947 μια μικρή παρέα κοριτσιών και αγοριών από το Κολωνάκι, έκαναν τις διακοπές τους στη Μύκονο. Ανάμεσά τους ήταν και η Μαρίκα Γιαννούκου, η οποία έξι χρόνια αργότερα παντρευόταν τον κ. Κώστα Μητσοτάκη. Οι ντόπιοι θυμούνται ότι εκείνα τα καλοκαίρια ο κ. Μητσοτάκης, τότε νεαρός βουλευτής έκανε συχνά τον κόπο να πραγματοποιήσει το μεγάλο ταξίδι (πολύ μεγαλύτερο από τις τρεις ώρες που χρειάζονται σήμερα) προκειμένου να δει τη μέλλουσα σύζυγό του. Από τους λίγους εν ζωή «θαμώνες» της Μυκόνου εκείνης της εποχής είναι ο κ. Ζάχος Χατζηφωτίου.

Ωνάσης και Νιάρχος
Τη δεκαετία του ’50 ολοένα και περισσότεροι πλούσιοι αρχίζουν ν’ ανακαλύπτουν τη Μύκονο, η οποία αργά αλλά σταθερά δομεί τον κοσμικό χαρακτήρα της. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας, ο Σταύρος Νιάρχος και η Τίνα «πιάνουν» συχνά με τα κότερα τους σε διάφορες παραλίες της Μυκόνου. Εκείνη την εποχή οι λύσεις για τους λιγοστούς επισκέπτες του νησιού ήταν περιορισμένες. Υπήρχαν ελάχιστες ταβέρνες και δύο μπαρ, ενώ οι βόρειες παραλίες της Μυκόνου ήταν ακόμη αποκομμένες από το υπόλοιπο νησί. Χαρακτηριστικό της εποχής είναι ότι ο ιδιοκτήτης ενός εκ των δύο μπαρ της Μυκόνου, εξακολουθούσε να ασχολείται τα πρωινά με την κυρίως ασχολία του, την κτηνοτροφία. Το 1954 το βασιλικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης συμπεριέλαβαν τη Μύκονο στην κρουαζιέρα που έκαναν στα ελληνικά νησιά. Τον Οκτώβριο του 1955 ο καπετάν Αντώνης Χαριτόπουλος μαζεύει από τα ανοιχτά ένα μισοπεθαμένο πελεκάνο, τον οποίο η τοπική κοινωνία υιοθετεί και βαφτίζει Πέτρο.

Και στη δεκαετία του ’60 η Μύκονος παραμένει ανέγγιχτη από το μαζικό τουρισμό, ενώ παράλληλα η κοσμική ζωή αρχίζει να γίνεται εντονότερη. Σε ολόκληρη τη Μύκονο κυκλοφορούν εννέα ταξί και δύο λεωφορεία. Τα πλοία δεν πιάνουν ακόμη στο λιμάνι, αλλά αρόδο. Από κει αναλαμβάνουν την περαίωση στην ξηρά οι λάντζες. Στην απογραφή του 1961 η Μύκονος φαίνεται να κατοικείται μόνιμα από 3.718 άτομα. Ανάμεσα σ’ εκείνους οι οποίοι επιλέγουν το νησί για να παραθερίσουν είναι η Ελένη Βλάχου η οποία μάλιστα κατασκευάζει σπίτι στη Χώρα. Η Μελίνα Μερκούρη αλλά και ξένοι διεθνούς φήμης ηθοποιοί, όπως ο Μάρλον Μπράντο, η Γκρέις Κέλι και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον διαφημίζουν ακόμη περισσότερο τη Μύκονο ως κοσμικό προορισμό. Στο νησί κάνει την εμφάνιση της και η Τζάκι Κένεντι, ενώ ο Ωνάσης, ιδιοκτήτης τότε της Ολυμπιακής, κατασκευάζει το πρώτο αεροδρόμιο.

O Kωνσταντίνος Καραμανλής
Την ίδια εποχή επισκέπτεται για πρώτη φορά το νησί ο, πρωθυπουργός τότε, Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σε αντίθεση με τους σημερινούς πολιτικούς οι οποίοι διαθέτουν έκαστος οικόπεδα και σπίτια στη Μύκονο, ο Καραμανλής έμενε στο μικρό ξενοδοχείο του πιστού γραμματέα του κ. Θεόδωρου Χαριτόπουλου (σήμερα είναι δημοτικός σύμβουλος). Συχνά τον φιλοξενούσε στο σπίτι του στον Ορνό, ο εκδότης της αθλητικής εφημερίδας «Φως των Σπορ» Θεόδωρος Νικολαΐδης. Από το 1986 και έπειτα, μέχρι και τον θάνατό του ο Καραμανλής, έμενε κάθε καλοκαίρι για ένα μήνα στη Μύκονο, συνήθως από τα τέλη Ιουνίου. Ενδεικτικό της προσοχής που έδινε προκειμένου να μην προκαλεί την κοινή γνώμη είναι ότι όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Καραμανλής προτιμούσε ένα μικρό δωμάτιο στο ξενοδοχείο του Χαριτόπουλου.

Η δεκαετία του ’70 είναι η τελευταία «παραμυθένια» περίοδος της Μυκόνου. Τότε μεσουρανεί το μπαρ Pierro’s, το οποίο έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο γνωστά μπαρ της περιόδου, όπου οι θαμώνες διασκέδαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν μερικοί από τους γνωστούς σχεδιαστές μόδας της εποχής, μέχρι και τον κληρονόμο της γερμανικής βιομηχανίας Κρουπ, ο οποίος συνοδευόταν πάντα από δεκάδες μυώδεις ελαφρά ντυμένους άνδρες, δημιουργώντας ένα κιτς θέαμα που τότε δεν ήταν παρεξηγήσιμο. Η επονομαζόμενη θλιμμένη πριγκίπισσα Σοράγια μαζί με μια Θεσσαλονικιά φίλη της, περνούσε τακτικά από τη Μύκονο ενώ κινηματογραφικοί σταρ, όπως η Λιζ Τέιλορ εξακολούθησαν να περνούν απ’ το νησί έστω και για λίγα 24ωρα.

Τη δεκαετία του ’80 άρχισαν να δημιουργούνται στη Μύκονο οι στρεβλώσεις εκείνες που τη μετέτρεψαν από κοσμοπολίτικο νησί σε προορισμό μαζικής κατανάλωσης. Οι αριθμοί μελέτης του Πανεπιστημίου Αιγαίου για την τουριστική κατάσταση της Μυκόνου είναι ενδεικτική (έγινε το 2005 με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή κ. Γ. Σπιλάνη). Το 1978 στη Μύκονο υπήρχαν 27 μπαρ, το 1988 ανέρχονται σε 50 και το 1997 λειτουργούν στο νησί 130 κέντρα ψυχαγωγίας. Αντιστοίχως ενώ το 1978 υπήρχαν μόλις 16 εστιατόρια (κυρίως ταβέρνες), το 1997 στη Μύκονο λειτουργούσαν 350. Η απόβαση επιχειρηματιών της νύχτας στο νησί ξεκίνησε εκείνη την εποχή, η οποία αποτελεί τη γενεσιουργό περίοδο φαινομένων που γιγαντώθηκαν βρίσκοντας την τραγικότερη έκφρασή τους στην πρόσφατη εν ψυχρώ δολοφονία του 20χρονου Αυστραλού τουρίστα Ντουζόν Zάμιτ. Το φοβερό συμβάν έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω των μέσων ενημέρωσης. Στη μελέτη του πανεπιστημίου Αιγαίου επισημαίνεται ότι «ο ποιοτικός οικονομικά τουρισμός που χαρακτήριζε τη Μύκονο (ειδικότερα τη δεκαετία του ’70) έχει εκλείψει στην πλειοψηφία του και τη θέση του έχει λάβει πελατεία με χαρακτηριστικά μαζικού τουρισμού». Απόρροια αυτής της ποιοτικής αλλαγής τη δεκαετία του ’80 ήταν να ανακαλυφθούν και οι σχετικά απομακρυσμένες παραλίες της βόρειας Μυκόνου, όπως ο Πάνορμος και ο Αγιος Σώστης.

Τεράστιες επενδύσεις
Την δεκαετία του ’90 συνεχίστηκε να γίνεται ακόμη πιο μαζική η Μύκονος. Μάλιστα στο νησί άρχισαν να επενδύονται τεράστια ποσά για την αγορά γης. Το 1991 στη Μύκονο υπήρχαν 2.289 εξοχικές κατοικίες. Δέκα χρόνια αργότερα ο αριθμός των παραθεριστικών κατοικιών είχε αγγίξει τις 4.535, αυξήθηκε δηλαδή κατά 98,2% σε μια δεκαετία. Σε αυτά τα χρόνια άρχισε η Μύκονος να γίνεται και δημοφιλής προορισμός για πολιτικούς. Αυτή την περίοδο μάλιστα έγινε μέρος διακοπών δύο Αμερικανών προέδρων, του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου και του Μπιλ Κλίντον. Οχι όμως μόνο αυτών. Ο συγχρωτισμός πολιτικών και συνεργατών τους με επιχειρηματίες πάνω στα κότερα των τελευταίων, επιβάρυνε ακόμη περισσότερο το όνομα του νησιού. Η συχνή παρομοίωση της λεγόμενης μικρής Βενετίας με την πλατεία Κολωνακίου αν και είναι πια κλισέ, δείχνει την εικόνα που έχει πια η Μύκονος στη συνείδηση όλων.

Μέχρι 6.000 ευρώ το τετραγωνικό
Τα τελευταία χρόνια οι Μυκονιάτες κάνουν προσπάθειες να αναβιώσουν την παλιά αίγλη του νησιού τους, το οποίο πάντως εξακολουθεί να είναι από τα πλέον δημοφιλή μέρη στην Ευρώπη. Εξακολουθεί βέβαια να είναι ακριβή η Μύκονος. Η αξία της γης είναι ένα μέγεθος που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Οι μεσίτες εκτιμούν ότι στα πιο ακριβά σημεία του νησιού το τετραγωνικό μέτρο μπορεί να πωληθεί ακόμη και προς 6.000 ευρώ έκαστο. Την ομορφιά αλλά και την αξία της γης έχουν εκτιμήσει όπως φάνηκε από τις τελευταίες δηλώσεις («πόθεν έσχες») και οι πολιτικοί. Στη Μύκονο, μεταξύ άλλων, διαθέτουν σπίτι ή οικόπεδο ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης, ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Πέτρος Δούκας κ.ά.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 10/8/2008)

Η μετα-ολυμπιακή Ελλάδα των «άλλων»

Τέσσερα χρόνια μετά τη «μεγάλη γιορτή» - Από τις μεγάλες προσδοκίες στο ρευστό (και αφτιασίδωτο) «εδώ και τώρα»

Οσοι παρακολουθήσαμε την Παρασκευή το μεσημέρι τη φαντασμαγορική τελετή έναρξης των Αγώνων του Πεκίνου, δύσκολα θα αποφύγαμε ένα μικρό τσίμπημα στο στομάχι. Νοσταλγία για τη δική μας γιορτή τέσσερα χρόνια πίσω; Ισως. Μελαγχολία για τις δικές μας αυταπάτες που εξατμίστηκαν νωρίτερα από όσο είχαμε ελπίσει; Δύσκολο να πεις με σιγουριά.

Ενα είναι βέβαιο: οι Ολυμπιακοί της Αθήνας υπήρξαν το μεγαλύτερο επικοινωνιακό όπλο που χρησιμοποίησε το ελληνικό κράτος εδώ και έναν, τουλάχιστον, αιώνα. Τα καλά, ευγενικά λόγια του προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, εκείνο το τελευταίο βράδυ της τελετής λήξης («κάνατε θαυμάσιους, αξέχαστους Αγώνες»), έμοιαζαν να ορίζουν έναν νέο κύκλο εθνικής αυτοπεποίθησης, η ληξιαρχιακή πράξη γέννησης μιας εργατικής, αποτελεσματικής, σύγχρονης χώρας. Φαντασιώσεις; Μπορεί. Και να ’μαστε τέσσερα χρόνια μετά, αμήχανοι και σκεφτικοί, μπροστά σε «μεμονωμένα» περιστατικά όπως αυτά συνέπεσαν μαζεμένα και άγρια, σε Μύκονο και Σαντορίνη.

Αλλά αυτή είναι η δικιά μας Ελλάδα, η Ελλάδα που φτιάχνουμε στο δικό μας μυαλό, ζώντας από πολύ κοντά τις αντιφάσεις, τις παραμορφώσεις και τα καθημερινά θαύματα ενός μικρού τόπου. Η Ελλάδα με τα δικά μας μάτια. Υπάρχει, όμως, και η Ελλάδα των «άλλων». Για την ακρίβεια, η Ελλάδα όλων των «άλλων», όπως διαμορφώνεται μέσα από πολύ πιο σύνθετους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής αντιλήψεων, στερεοτύπων, μύθων. Ποια Ελλάδα, λοιπόν, υπάρχει εκεί έξω, τέσσερα χρόνια μετά τους Αγώνες της Αθήνας; Είμαστε μία ελκυστική «ιδέα» σαν χώρα; Επιβιώνουν τα παλιά κλισέ; Είμαστε κάτι πέρα από τον καλοκαιρινό παράδεισο της Σίρλεϊ Βάλενταϊν; Θα μπορούσε κανείς να μας πάρει στα σοβαρά και να σκεφτεί να φτιάξει εδώ τη ζωή του; Πολύ φιλόδοξα τα ερωτήματα και απειροελάχιστο το δείγμα που προήλθε από μία ανώνυμη δεξαμενή ανθρώπων, με μικρότερη ή μεγαλύτερη «ελληνική» εμπειρία πίσω τους.

Πολ Σιέτχαρτ

Τα κλισέ «μαλάκωσαν»

Ο Πολ Σιέτχαρτ είναι Ολλανδός και διευθύνει ένα εξειδικευμένο στα Βαλκάνια και στην Τουρκία ταξιδιωτικό γραφείο. Θυμάται πολύ καλά το κλίμα για την Ελλάδα πριν από τους Αγώνες στην Ολλανδία. «Γενικά ο Τύπος εδώ ήταν αρκετά αρνητικός αλλά αυτό άλλαξε μόνο με την τελετή έναρξης». Αλλά ο φιλελληνικός απόηχος που δημιούργησαν οι επιτυχημένοι Αγώνες δεν κράτησε για πολύ. «Νομίζω ότι επιβιώνουν ακόμα και σήμερα τα στερεότυπα για την Ελλάδα, αν και έχουν “μαλακώσει”. Συνέβη κάτι περίεργο: οι Ολλανδοί, και μάλλον όχι μόνο οι Ολλανδοί, είχαν αρκετά χαμηλές προσδοκίες για τους Αγώνες του 2004. Ενω ήταν από τους καλύτερους Αγώνες που έγιναν ποτέ. Θυμούνται περισσότερο την αναστάτωση πριν από τους Αγώνες και λιγότερο το σχεδόν άριστο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το πρόβλημα με τα στερεότυπα, δεν αλλάζουν εύκολα. Ετσι, όταν τον Ιούνιο περάσαμε από το Αρχαιολογικό Μουσείο των Ιωαννίνων και το βρήκαμε κλειστό ενώ σύμφωνα με την πινακίδα έπρεπε να είχε ανοίξει το 2006, υπενθύμισα στους πελάτες μου ότι το Rijksmu-seum στο Αμστερνταμ έκλεισε το 2003, θα άνοιγε ξανά το 2008 ή το 2009 και τελικά θα είναι έτοιμο το 2013 το νωρίτερο».

Τζον Καστανάς

Η ουτοπία της Ελλάδας

Ο Τζον Καστανάς είναι Ελληνοαμερικανός. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Καρολίνα, σήμερα ζει κι εργάζεται στην Καλιφόρνια. Διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την πατρίδα των γονιών του την οποία φροντίζει να επισκέπτεται όσο πιο τακτικά γίνεται. «Οι περισσότεροι φίλοι μου πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι ένα αναπτυγμένο, φιλελεύθερο, ευρωπαϊκό έθνος. Δεν συνειδητοποιούν ότι η Ελλάδα ήταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια μία από τις πιο φτωχές χώρες της Ευρώπης. Εχουν την εικόνα μίας όμορφης, ηλιόλουστης χώρας, ένας παράδεισος για διακοπές. Οι Ολυμπιακοί άλλαξαν κατά πολύ εδώ την εικόνα της Ελλάδας από μία φτωχή χώρα σ’ ένα αναπτυγμένο ευρωπαϊκό κράτος».

Ολα αυτά από μακριά. «Φτάνοντας στην Ελλάδα οι Αμερικανοί σοκάρονται από το μέγεθος της Αθήνας, την όχι πολύ όμορφη αρχιτεκτονική της, το όχι τόσο καθαρό και αναπτυγμένο έθνος που περίμεναν. Μένουν έκπληκτοι με την ακρίβεια, δεν πηγαίνουν στην ηπειρωτική χώρα, μόνο στα νησιά και η Αθήνα δεν συστήνεται ακόμα από τους ταξιδιωτικούς οδηγούς για περισσότερο από ένα διήμερο».

Για τον Γιάννη Καστανά, η πρόσληψη της Ελλάδας στην Αμερική είναι πολύ θετική. «Ολοι έχουν την εικόνα ενός πανέμορφου παραδείσου και μίας ουτοπίας. Πολλοί άνθρωποι έχουν πολύ ξεχωριστές αναμνήσεις από κάποιο παλιότερο ταξίδι τους στην Ελλάδα ή επιθυμούν πολύ να έρθουν σε περίπτωση που δεν το έχουν κάνει μέχρι σήμερα».

Τζον Γιόκαμ

«Τι λένε οι Αλβανοί;»

Ο καθηγητής Τζον Γιόκαμ από τη Μινεσότα των ΗΠΑ είχε την πρώτη του «γεμάτη» ελληνική εμπειρία το 1977. Ακριβώς τριάντα χρόνια μετά ο κ. Γιόκαμ επέστρεψε. Αυτή τη φορά με την ιδιότητα του καθηγητή πανεπιστημίου που συνόδευε φοιτητές σ’ ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα σε Ρώμη και Αθήνα. «Μόλις έφτασα, σχεδόν αμέσως, αισθάνθηκα μία ζωντάνια στον αέρα που μ’ έκανε να θέλω να βγω έξω και να εξερευνήσω την πόλη. Η Αθήνα ήταν πολύχρωμη, θορυβώδης, μουσική (παντού, στους δρόμους και στο μετρό έπεφτα πάνω σε μουσικούς και μπάντες), ζωντανή! Ανακάλυψα την πεζοδρομημένη, πια Πλάκα, που τώρα ήταν πολύ πιο καθαρή κι ευχάριστη, αλλά προτίμησα να περπατήσω προς την Ομόνοια όπου η πόλη και οι άνθρωποι μου φαινόντουσαν πιο “πραγματικοί”, πιο “γήινοι”. Ελληνες φίλοι με πήγαν σε πολύ ενδιαφέροντα εστιατόρια, ταβέρνες και καφέ όπου ήμουν ο μόνος τουρίστας σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων. Το μετρό ήταν μία απόλαυση: εκτεταμένο, πεντακάθαρο, λειτουργικό, όχι πολύ ακριβό. Τώρα αποδείχθηκε πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσω στα αγγλικά: οι επιγραφές ήταν δίγλωσσες κι ο κόσμος μιλούσε κάποια, αν όχι πολύ καλά αγγλικά. Και σας είμαι ευγνώμων μετά τον αγώνα μου να συνεννοηθώ στα ιταλικά στη Ρώμη. Οι Ελληνες ήταν ιδιαίτερα ευγενικοί και έσπευδαν να βοηθήσουν εμένα και τους φοιτητές μας».

Θα σκεφτόταν ποτέ να μείνει στην Ελλάδα για περισσότερο χρόνο; «Θα ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να νοικιάσω ένα διαμέρισμα για έξι μήνες, ιδιαίτερα τώρα που σκέφτομαι να βγω στη σύνταξη. Είμαι επίσης περίεργος για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Ακουσα πολλά αρνητικά σχόλια για τους Αλβανούς και θα με ενδιέφερε να ακούσω και τις δικές τους απόψεις για την Ελλάδα».

Τοντ Πιρς

Ελλειψη επαγγελματισμού

O Tοντ Πιρς ήρθε στην Ελλάδα το 1994, σ’ έναν από τους πρώτους σταθμούς της διπλωματικής του καριέρας. Σήμερα έχει επιστρέψει στην Ουάσιγκτον. «Πριν έρθω και εγκατασταθώ στην Αθήνα είχα μία πολύ εξωραϊσμένη εικόνα της Ελλάδας με νωχελικά μονοπάτια που οδηγούσαν σε ωραίες παραλίες, πολύ πράσινο και υπέροχα ανακαινισμένα νεοκλασικά σπίτια. Η χώρα αποδείχθηκε τελικά πολύ ομορφότερη σε σχέση με τις αρχικές μου προσδοκίες και η Αθήνα πολύ πιο άσχημη. Οι Ελληνες έμοιαζαν να μην έχουν συνείδηση του τι έχουν στα χέρια τους, σαν να ήθελαν να καταστρέψουν τη χώρα τους πετώντας σκουπίδια στο δρόμο ή χτίζοντας αποκρουστικά σπίτια σχεδόν παντού. Ταυτόχρονα, συνάντησα πολλούς ιδιαίτερα ευγενικούς, έξυπνους και γενναιόδωρους ανθρώπους».

Προσαρμόστηκε γρήγορα στον ελληνικό τρόπο ζωής και αυτό το κομμάτι του λείπει κάθε μέρα. Αντίθετα, δεν προσαρμόστηκε ποτέ στον τρόπο δουλειάς στην Ελλάδα. «Για να είμαι ειλικρινής, διαπίστωσα μία τεράστια έλλειψη επαγγελματισμού: στην ακαδημαϊκή ζωή, στη δημοσιογραφία, στα καταστήματα. Η ιατρική περίθαλψη ήταν εκπληκτική, αλλά μιλάμε για την εξαίρεση. Οταν μιλούσα με Ελληνες φίλους μου για τις εμπειρίες τους στον επαγγελματικό τομέα, έμενα με την εντύπωση ότι υπάρχει πολύς κόσμος που προσπαθεί να ξεφύγει χωρίς να πληρώνει όσα του αναλογούν ή χωρίς να τα πληρώνει επαρκώς. Eπίσης υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης, πολλοί άνθρωποι σου υπόσχονται διάφορα και στο τέλος δεν κάνουν τίποτα». Θα ερχόταν να ζήσει μόνιμα αλλά μόνο ως συνταξιούχος, που ακόμα είναι μία πολύ μακρινή προοπτική. «Εως τότε θα την επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορώ». Στην τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα βρήκε μία Αθήνα «πολύ πιο καθαρή, πιο εύκολη, πιο κοσμοπολίτικη».

Κυριάκος Καρσεράς

Γιατί ζω μόνιμα εδώ

Ο Κυριάκος Καρσεράς είναι ο μόνος από το μικρό μας δείγμα που απάντησε καταφατικά στην ερώτηση αν θα επέλεγε την Ελλάδα για τόπο μόνιμης διαμονής. Και μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα από το ελληνοπρεπέστατο ονοματεπώνυμο. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Λονδίνο από γονείς κυπριακής καταγωγής, δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι τα χρόνια των σπουδών του. «Οι πρώτες εντυπώσεις μου για την Ελλάδα ήταν μέσα από τις σπουδές Αρχαιολογίας στο Λονδίνο. Εκείνα τα χρόνια, η Ελλάδα ήταν αρχαία ερείπια και σπασμένα αγάλματα λουσμένα στο φως του ήλιου. Οι πρώτες μου επισκέψεις στην Ελλάδα ήταν στο πλαίσιο ανασκαφικών αποστολών, επομένως οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν κατά κάποιον τρόπο. Η αρχαιολογία με βοήθησε να βρω τη θέση μου στην Αθήνα, τα μνημεία έγιναν τα προσωπικά μου τοπόσημα, και μέσα από αυτά άρχισα να ανακαλύπτω την πόλη. Και σε μεγάλο βαθμό, μου άρεσε ό,τι έβλεπα: οι άνθρωποι, το μέρος, η ποιότητα της ζωής». Πώς πήρε τη «μεγάλη απόφαση»; «Ναι, αποφάσισα να κάνω την Αθήνα το σπίτι μου για το άμεσο μέλλον. Το φως και το κλίμα, για να γίνω κλισέ, παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά επίσης αγαπώ την ενέργεια του τόπου. Μου αρέσει να ζω σε μία πολλά υποσχόμενη πόλη που προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της, και η οποία αλλάζει ολοφάνερα προς το καλύτερο μ’ ένα αξιοσημείωτα γρήγορο ρυθμό».

Αθήνα, μια κλασική περίπτωση αυτοχειρίας...

Οταν στις 8 Απριλίου του 2007 οι New York Times δημοσίευσαν στο ταξιδιωτικό τους ένθετο αφιέρωμα με τίτλο «Η ελληνική νεολαία ξαναφτιάχνει το Σιάτλ των Βαλκανίων», αναφερόμενοι στη Θεσσαλονίκη, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πόσο απελπισμένοι είμαστε μερικές φορές οι άνθρωποι των μέσων για νέους μύθους. Ενας μικροσκοπικός κόκκος πραγματικότητας αρκεί για να στηρίξεις εξώφθαλμα απατηλούς τίτλους. Αλλά μήπως παραγινόμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας όταν μας κολακεύουν; Αν η όγδοη πόλη της Πολωνίας δοξολογείται ως το «νέο-κάτι» της Ανατολικής Ευρώπης γιατί να μην είναι η Θεσσαλονίκη μας το νέο Σιατλ των Βαλκανίων; Ή η Αθήνα «η Καλιφόρνια της Ανατολικής Μεσογείου»; Αυτό δεν το είδα πουθενά γραμμένο αλλά αν η Αθήνα διέθετε από πίσω της ένα σοβαρό τουριστικό μάνατζμεντ γιατί να μην καλλιεργούσαμε κι εμείς τις δικές μας φαντασιώσεις; Τουλάχιστον έχουμε τους σέρφερ (στον Σχοινιά). Και, φυσικά, τις φωτιές στα δάση.

Η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ακολούθησε ένα κύμα θετικής δημοσιότητας για την Ελλάδα και την Αθήνα (ειδικότερα). Η μεγάλη ανακάλυψη του ξένου Τύπου ήταν η «νέα Αθήνα». «Τι κι αν είναι άσχημη; Εχει ζωή 24 ώρες το 24ωρο, έχει πεζόδρομους γύρω από την Ακρόπολη, έχει νέες, τρέντι γειτονιές, έχει θάλασσα, έχει το καλύτερο μετρό στον κόσμο». Κάπως έτσι άρχιζαν και τελείωναν οι πρώτοι μετα-ολυμπιακοί ύμνοι για την Αθήνα. Και μετά; Μετά ήρθαν οι μέλισσες. Το ολυμπιακό momentum άρχιζε να ξεθωριάζει, η προσδοκία που εμείς καλλιεργήσαμε δεν είχε συνέχεια και ο ούτως ή άλλως εύθραυστος μύθος δεν είχε κάπου να στηριχθεί. Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις συνέχισαν να παραμένουν μισοκλεισμένες, η ανάπλαση του παράκτιου μετώπου συνέχισε να μένει στα λόγια και η εικόνα της καθαρής, τακτοποιημένης πόλης που με τόσο κόπο «χτίσαμε» άρχισε να θολώνει επικίνδυνα. Τα ξένα μπλογκ είναι ο καλύτερος δείκτης του μετα-ολυμπιακού «ξεφουσκώματος». Στα περισσότερα εξ’ αυτών η Αθήνα είναι ξανά μία αδιανόητα βρώμικη, ασουλούπωτη, εχθρική για τους πεζούς πόλη. Με λίγα λόγια, κλασική περίπτωση αυτοχειρίας.

(πηγή: www.kathimerini,gr, 10/8/2008)

36 ώρες στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Αϊλαντ

Το παγκοσμίου φήμης Πανεπιστήμιο Μπράουν, η σημαντική Σχολή Καλών Τεχνών και οι εξαίρετες γεύσεις από διάσημους σεφ πέτυχαν να δώσουν τέλος στην εικόνα της Πρόβιντενς του Ρόουντ Αϊλαντ ως προάστιο της Βοστώνης. Τα μεγάλα έργα ανακαίνισης του λιμανιού δεν στέρησαν, όμως, την αίσθηση της φιλικής μικρής πόλης, που προσφέρει η Πρόβιντενς των 200.000 κατοίκων στον επισκέπτη της.

Παρασκευή
5 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Καφές και θέατρο
Από τον λόφο Φέντεραλ Χιλ, κατεβείτε στη «Μικρή Ιταλία» της Πρόβιντενς για μία βόλτα στη ζωντανή συνοικία και έναν εσπρέσο, μέσα στο νεανικό πλήθος φοιτητών. Από εκεί, μη χάσετε την ιστορική πιτσαρία Αλ Φόρνο, που όλοι ομολογούν πως τοποθέτησε την πόλη στον γαστριμαργικό χάρτη των ΗΠΑ. Για να κλείσετε τη βραδιά, περάστε μία βόλτα από το θέατρο Μπλακ Ρεπερτόρι και το καφέ του, το Εξόντους, με καλή ζωντανή μουσική.

Σάββατο
11 π. μ. - 7 μ. μ. Περιήγηση στον χρόνο
Μέσα σε ενάμισι χιλιόμετρο της οδού Μπένεφιτ, μπορείτε να αποκτήσετε άποψη για την αρχιτεκτονική της Πρόβιντενς, από το κυβερνείο, όπου το 1776 η πόλη ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, μέχρι και τα μοντερνίστικα κτίρια του Πανεπιστημίου Μπράουν. Το Μουσείο RISD (Σχολή Καλών Τεχνών) θα σας εντυπωσιάσει με τη συλλογή του, που περιλαμβάνει από αρχαιοελληνικά έργα μέχρι δημιουργίες σύγχρονων καλλιτεχνών, ενώ από εκεί θα μπορέσετε να επισκεφθείτε το αγοραστικό επίκεντρο της Πρόβιντενς, την οδό Ουεστμίνστερ.
7 μ. μ. - Μεσάνυχτα. Γαστρονομία
Το παραδοσιακό εστιατόριο «ντάινερ» Νικς Ον Μπρόντουεϊ γνώρισε παγκόσμια φήμη, όταν την κουζίνα του ανέλαβε πριν από έξι χρόνια ο σεφ Ντέρεκ Ουάγκνερ. Δοκιμάστε τις λεπτές γεύσεις του, αλλά μην ξεχάσετε να κρατήσετε τραπέζι. Από εκεί, επισκεφθείτε το μπαρ Λόκαλ 121, όπου συνυπάρχουν μοδάτοι φοιτητές με ηλικιωμένους συνδικαλιστές του λιμανιού και στεγάζεται σε εκπληκτικά ανακαινισμένο ξενοδοχείο αρ-ντεκό των αρχών του 20ού αιώνα.

Κυριακή
10 π. μ. - 12 μ. Ψώνια και κήποι
Για το πρωινό σας, περάστε από το Ντάουνσιτι, με τα χαρούμενα χρώματα και τα ψηλά ταβάνια. Δέκα λεπτά με τα πόδια από το κέντρο, μη χάσετε τον ζωολογικό κήπο της Πρόβιντενς, το πάρκο Ρότζερ Ουίλιαμς των 4.500 στρεμμάτων και τον συναρπαστικό βοτανικό κήπο της πόλης, που τα έχει πραγματικά όλα.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πού να πάτε:
Al Forno (577 South Main Street, 401-273-9760, www. alforno. com), Xxodus Caf? (276 Westminster Street, 401-351-0352, www. blackrep. org), RISD Museum (224 Benefit Street, 401-454-6500, www. risdmuseum. org), Nicks on Broadway (500 Broadway, 401-421-0286, www. nicksonbroadway. com), Local 121 (121 Washington Street, 401-274-2121, www. local121. com), Roger Williams Park and zoo (1000 Elmwood Avenue, 401-785-3510, www. rogerwilliamsparkzoo. org).

(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/8/2008)

Σαμοθράκη

Την «ανακάλυψα», τολμώ να πω, τυχαία το 1979. Από τότε την έχω επισκεφθεί πολλές φορές και πάντοτε με ενθουσιάζει το ίδιο, παρ' όλο που το νησί έχει αλλάξει.

Η Σαμοθράκη είναι ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες παραδείσους, με καταπράσινα δάση και κοιλάδες, ρυάκια, καταρράκτες και παραλίες με κρυστάλλινα νερά. Καθώς το φέρι θα πλησιάζει το νησί η εντύπωση που σας δίνει είναι ενός τεράστιου βράχου που έπεσε στην μέση του Θρακικού Πελάγους.

Tο βουνό του νησιού είναι το ψηλότερο του Aιγαίου και λέγεται Σάος. Η κορυφή του, το Φεγγάρι, φτάνει τα 1664 μέτρα. Από αυτήν την κορυφή είχε φανταστεί ο Ομηρος τον Ποσειδώνα να παρακολουθεί τον Tρωικό Πόλεμο. Οσο πλησιάζετε το νησί, το πράσινο και οι αποχρώσεις του μπλε αρχίζουν να «γλυκαίνουν» την αγριάδα του βράχου.

Tο νησί έχει σχήμα ωοειδές, έκταση 180 τ. χλμ., ενώ η ακτογραμμή του είναι 47 περίπου χλμ. Yπάρχουν 12 μικροί αγροτικοί οικισμοί, πρωτεύουσα είναι η Xώρα, το λιμάνι η Kαμαριώτισσα, όπου είναι και το εμπορικό κέντρο, και ακολουθούν τα Θερμά, ο Προφήτης Hλίας, το Λάκωμα, τα Aλώνια, οι Kαρυώτες και η Ανω Mερά.

Παραδοσιακός οικισμός
O πιο όμορφος οικισμός, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός, είναι η Xώρα. Δεν φαίνεται από τη θάλασσα κι έχει κτιστεί σε τέτοιο μέρος επίτηδες, από τον φόβο των πειρατών που λεηλατούσαν τα νησιά. Θα δείτε πανέμορφα παλιά σπίτια που είναι κτισμένα έτσι ώστε να μην «κόβουν» τον ήλιο το ένα από το άλλο. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Η Σαμοθράκη έχει μάλλον το μεγαλύτερο πλατανόδασος της χώρας. Εχει και κάποια φυτά που δεν φύονται πουθενά αλλού, όπως το πευκαίδανον (βοτάνι ή πλατομηλιά) ή σπάνια δέντρα όπως ο Ιταμος (είδος ελάτου). O μόνος εχθρός του δάσους είναι τα 40.000 περίπου κατσίκια που έχει το νησί.

Mέσα σε όλη αυτή την βλάστηση έχουν καταμετρηθει 330 προχριστιανικοί και μη ναοί αλλά και μεγαλιθικά μνημεία. Οσον αφορά τις παραλίες, όλες πλην μίας είναι με βότσαλο και ψιλή πέτρα. Eξαίρεση αποτελεί η Παχιά Αμμος στα νότια του νησιού, που είναι ακριβώς το όνομά της.

Αξίζει να δείτε...
... το Iερό των Mεγάλων Θεών. Bρίσκεται στην Παλαιάπολη, 6,5 χλμ από την Kαμαριώτισα, κοντά στο Aρχαιολογικό Mουσείο και καταλαμβάνει έκταση 50 στρεμμάτων. Θα δείτε το πρόπυλο του Πτολεμαίου Bάτου Φιλαδελφου (285 π.X.), το Aρσινόειο (500 π.X.), το ανάκτορο, την ιερή κατοικία, το τέμενος το ιερό, την Στοά και την Kρήνη όπου βρίσκονταν η Nίκη της Σαμοθράκης, έργο του Σκόπα.
... τους Πύργους της Σαμοθράκης, οι οποίοι είναι παραδείγματα υστεροβυζαντινής φρουριακής αρχιτεκτονικής. O Πύργος του Φονιά, που στέκει μόνος του στις εκβολές του ρυακιού Φονιάς, είναι της εποχής των Παλαιολόγων. Στην Παλαιόπολη υπάρχει ένα συγκρότημα 3 πύργων, που κτίστηκε από τους Γενοβέζους Γκατιλούτζι.
... τις Bάθρες του Φονιά. Bάθρα αποκαλείται κάθε μικρή λιμνούλα που σχηματίζει το ρυάκι ή το μικρό ποτάμι του Φονιά. Kαι είναι πάρα πολλές. Συνήθως σχηματίζονται αμέσως μετά από έναν μικρό ή μεγάλο καταρράκτη. Kαι από αυτούς θα βρείτε πολλούς στο νησί.
... τα Λουτρά στα Θέρμα. Aπό ποιότητα ιαματικών πηγών θεωρούνται ανώτερα του Kάρλοβι-Bάρι. Eνδείκνυνται για ρευματοειδή αρθρίτιδα, αρθροπάθειες, χρόνιες γυναικολογικές φλεγμονές, περιφερειακές αγγειοπάθειες, δερματοπάθειες, εξωπνευμονική φυματίωση και με ποσιθεραπεία για παθήσεις του ήπατος, της χολής, των νεφρών και την παχυσαρκία.
... το Φεγγάρι. Aξίζει να βρεθείτε στην πιο ψηλή κορυφή του Aιγαίου. Tο μονοπάτι αρχίζει λίγο έξω από τα Θερμά και θα περπατήσετε 3,5 με 4 ώρες για να φτάσετε στην κορυφή.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πώς θα πάτε:
Οδικώς θα κάνετε 850 χλμ μέχρι την Aλεξανδρούπολη κι από εκεί σε 2 - 2,5 ώρες θα βρεθείτε στη Σαμοθράκη. Εναλλακτικά, μπορείτε να πάρετε το καράβι από Λαύριο, που κάνει δρομολόγιο κάθε Σάββατο. Φεύγει στις 22.00 και φτάνει την Κυριακή στις 12.00.
Πού να φάτε:
«Bράχος», Προφήτης Hλίας
Κοντοσούβλι, για κατσίκι και κοκορέτσι «μελωμένο». «Καρυδιά»- Ανω Μερά.
Πολύ καλή κουζίνα με ειδίκευση στο κατσίκι. «Περιβόλι», Θερμά.
Καλά μαγειρευτά αλλά και κρεατικά της ώρας.«Συνάντηση», Kαμαριώτισσα, για ούζο και μεζέδες. «Aκρογυάλι», Λάκωμα, για ψάρι.
Τι να ψωνίσετε:
Θα βρείτε εξαιρετικά τυριά στο τυροκομείο του Bασίλη Παπανικολάου (τηλ.25510-95.219) στις Mακριλιές. Στον παραδοσιακό φούρνο της Χώρας θα βρείτε εξαίσιο σταρένιο παξιμάδι και γλυκά του κουταλιού από την κ. Κατερίνα Aγγελώνια.

(πηγή: www.kathimerini 8/8/2008)

Η ελληνική γωνιά της Route 66

Είναι ο θρυλικότερος δρόμος στον κόσμο. Η Route 66 έχει γίνει τραγούδι, σήριαλ, ταινία, έχει εμπνεύσει βιβλία και σενάρια, και κάθε χρόνο δέχεται εκατοντάδες "προσκυνητές" που θέλουν να δουν τι απέμεινε από το μυθικό αυτό δρόμο.

Από το Σικάγο ως το Έλ Έι, μια σειρά μοτέλ, εστιατορίων και μπαρ, άριστα συντηρημένων, συνεχίζουν να προσφέρουν στον ταξιδιώτη νοσταλγία και τις υπηρεσίες τους.

Από τα ιστορικά εστιατόρια πολλά - τα σημαντικότερα- είναι σε ελληνικά χέρια. Το Λου Μίτσελς στο Σικάγο, από όπου ξεκινά ο δρόμος, το Άριστον στο Λίτσφιλντ του Ιλινόι, το "Σταυροδρόμι" (Crossroads) του Νικ Μανώλη είναι τα πιο σημαντικά.

Το τελευταίο, μάλιστα, βρίσκεται σε λενα θρυλικό σταυροδρόμι - εξ ου και το όνομά του.
Ο Νικ Μανωλης εξήγησε στο skai.gr γιατί το εστιατόριό του, στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού, αποτελεί θρύλο αλλά και γιατί ο ίδιος αποφάσισε να δουλέψει ως εστιάτορας.
Ένα εστιατόριο δε μπορεί να ζήσει μόνο από τους αφισιονάδος της Route 66.

Οι κάτοικοι της Αλμπουκέρκης είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανό το μαγαζί, και περηφανεύονται για την υγιεινή κουζίνα του, που περιλαμβάνει ελληνικότατα πιάτα, όπως το τόσο "μαμαδίστικο" κοτόπουλο με μπάμιες, αλλά και τον καταπληκτικό μπακλαβά της Ασημίνας, της γλυκιάς και χαμογελαστής γυναίκας του Νικ.

"Χάρη στο Νικ έχασα 45 κιλά. Απλώς αντικατέστησα το μεσημεριανό μου με τις σαλάτες του" μας λέει περήφανα ένας από τους πελάτες που χαιρετούν θερμά, προσωπικά, τον Νικ, μέλος δραστήριο του εμπορικού συλλόγου στην πιο ροκ εν ρολ πόλη του Νέου Μεξικού. Λίγη μεσόγειος στη Route δεν έβλαψε ποτέ!

(πηγή: www.skai.gr, 8/8/2008)

Ο ελληνικός τουρισμός

Τέσσερα χρόνια μετά, βλέπουμε μια ανεξήγητη καθυστέρηση στην αξιοποίηση των περισσότερων έργων που κατασκευάστηκαν για την Ολυμπιάδα. Και αυτή η θλιβερή εικόνα κυριαρχεί όταν θυμόμαστε τα 11,2 δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανήσαμε (επισήμως) για τους αγώνες. Τα μεγάλα και αναγκαία έργα υποδομής τα οποία ολοκληρώθηκαν χάριν της Ολυμπιάδας (μετά από καθυστερήσεις δεκαετιών), έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας και δεν τα λογαριάζουμε ως μέρος της προίκας του 2004. Βλέπουμε μόνο το τραμ, το οποίο αργεί να αγαπηθεί από τους Αθηναίους, να σέρνεται ως σύμβολο της ολυμπιακής κληρονομιάς.

Πιο δύσκολο είναι να αποτιμήσει κανείς το πώς η Ολυμπιάδα άλλαξε την εικόνα της Ελλάδας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Πέρασαν οι εποχές που όλοι οι μορφωμένοι άνθρωποι της Γης γνώριζαν για τους Ελληνες και τους σπουδαίους προγόνους τους. Εδώ και μια-δυο γενιές λίγοι εκτός Ευρώπης ασχολούνται με αυτά τα θέματα. Οπότε, η πλειοψηφία αυτών που παρακολούθησαν τους Αγώνες της Αθήνας γνώριζαν την Ελλάδα για πρώτη φορά. Και αυτό που είδαν ήταν ό,τι καλύτερο: μια όμορφη χώρα, γεμάτη σπουδαία αρχαιολογικά μνημεία, φιλόξενους και ικανούς ανθρώπους και μια ιστορία που τους συνέδεε άμεσα με τους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας.

Αμέσως μετά όμως, και ενώ επισκέπτες άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα για να χαρούν και αυτοί αυτό που είχαν δει στην τηλεόραση, συμπεριφερθήκαμε σα να μας είχε κουράσει η προσπάθεια και παραδοθήκαμε σε παλιές, κακές συνήθειες – στην επιδίωξη του εύκολου, του πρόχειρου, και όχι του καλού. Ενώ πληρώσαμε για να γίνουμε γνωστοί σε όλο τον κόσμο, δεν συνεχίσαμε να βελτιώνουμε τις υποδομές της χώρας και τις συμπεριφορές μας, όχι μόνο για τους τουρίστες αλλά και για τους εαυτούς μας. Επειδή το ζητούμενο είναι να κάνουμε τη χώρα μας πιο λειτουργική: να αυξήσουμε την παραγωγικότητα, να μειώσουμε τη σπατάλη και τις κοινωνικές αδικίες και να βελτιώσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα.

Η Ελλάδα έδειξε με την Ολυμπιάδα ότι μπορεί να πετύχει, και αυτό φαίνεται να έχει δώσει μια (έστω ανεπαίσθητη) νέα αυτοπεποίθηση στις διεθνείς μας σχέσεις.

Η διεθνής οικονομική κρίση και τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και πολιτικής δημιουργούν κλίμα απαισιοδοξίας αυτή τη στιγμή. Αλλά μπορεί να ελπίζει κανείς ότι ενώ η Ολυμπιάδα δεν έλυσε τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, μας ανέβασε κατηγορία και μας επέτρεψε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Γιατί κάθε Ολυμπιάδα πρέπει να μας βρίσκει καλύτερους – όχι χειρότερους, ούτε στάσιμους.

Η φετινή στασιμότητα στον τουρισμό, δεν οφείλεται μόνο στο ακριβό ευρώ λέει ο ΣΕΤΕ
Mετά από τρεις συνεχείς χρονιές ανόδου, ο ελληνικός τουρισμός φαίνεται να σταθεροποιείται σε ένα επίπεδο το οποίο απέχει αρκετά από τις δυνατότητες και τους στόχους του, αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ).

Όπως επισημαίνει, η φετινή τουριστική κίνηση για το διάστημα Ιανουάριος-Ιούλιος 2008 δεν παρουσιάζει ουσιαστικά καμία μεταβολή σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, αφού η αύξηση είναι οριακή (0,07%), με βάση τις διεθνείς αφίξεις στα κυριότερα αεροδρόμια.

Σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ, η φετινή διεθνής αρνητική οικονομική συγκυρία και τα πλεονεκτήματα των δολαριακών προορισμών έναντι αυτών της ευρωζώνης διαμορφώνουν ένα αρνητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να αναπτυχθεί ο ελληνικός τουρισμός.

Από την άλλη μεριά, προσθέτει, «η ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού δεν υποστηρίζεται επαρκώς ούτε σε επίπεδο εθνικής και περιφερειακής προβολής λόγω εξαιρετικά χαμηλών πόρων, ούτε και σε επίπεδο βασικών υποδομών, δεδομένης της ποσοτικής και ποιοτικής υστέρησης αεροδρομίων, λιμένων, μαρινών και οδικού δικτύου».

Σε επίπεδο εσόδων, τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδας που αφορούν στο διάστημα Ιανουάριος-Μάιος 2008, δείχνουν αύξηση 8,2%.

Ο ΣΕΤΕ εκτιμά ότι «η αύξηση αυτή δεν πρόκειται να διατηρηθεί, δεδομένης της σαφούς τάσης για μικρότερη διάρκεια διακοπών, η οποία, σε συνδυασμό με τις προσφορές της τελευταίας στιγμής, οδηγεί στη μείωση της μέσης κατά κεφαλή δαπάνης».

Εάν στα παραπάνω, εξηγεί, προστεθεί «το γεγονός της αύξησης της προσφοράς μας, μέσα από την προσθήκη νέων καταλυμάτων, αλλά και της σημαντικής αύξησης του λειτουργικού κόστους, τότε είναι προφανές ότι πολλές τουριστικές επιχειρήσεις για τη φετινή χρονιά θα παρουσιάσουν μείωση των αποδόσεών τους».

Ο Σύνδεσμος κάνει λόγο για «στασιμότητα στη φετινή τουριστική κίνηση, η οποία επιβεβαιώνεται από τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα στοιχεία», τονίζοντας την αναγκαιότητα αλλαγών του Αναπτυξιακού Νόμου για τις τουριστικές επιχειρήσεις, προς τις κατευθύνσεις του αποκλεισμού της επιδότησης νέων ξενοδοχειακών κλινών στις κορεσμένες περιοχές της χώρας, του εκσυγχρονισμού των υφιστάμενων επιχειρήσεων και της δημιουργίας νέων ειδικών τουριστικών υποδομών, παράλληλα με την επείγουσα βελτίωση των γενικών υποδομών.

«Σε μία ώριμη τουριστική οικονομία, όπως η ελληνική, δεν είναι πάντα εφικτή η συνεχής και μάλιστα με υψηλά ποσοστά ανάπτυξη. Είναι όμως αναγκαίος ο έγκαιρος σχεδιασμός για την διατήρηση θετικού προσήμου στην τουριστική ανάπτυξη».

»Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι να αποκτήσει η τουριστική οικονομία προτεραιότητα στην κυβερνητική πολιτική και ειδικότερα να συμπεριληφθεί ως βασικός παράγων στο γενικότερο σχεδιασμό της χώρας, από το αρμόδιο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών», καταλήγει ο ΣΕΤΕ.

(πηγή: www.in.gr, 7/8/2008)

Τουριστικά λεωφορεία στην Αθήνα

Πολιτιστικές... βόλτες με τουριστικά λεωφορεία προβλέπει κοινή υπουργική απόφαση
Τη λειτουργία ειδικών τουριστικών λεωφορείων, δημόσιας χρήσης, ανοικτού τύπου, τα οποία θα περιηγούνται στις πόλεις, δίνοντας τη δυνατότητα στους επιβάτες να βλέπουν καθ' οδόν τα κυριότερα μνημεία, ακούγοντας παράλληλα σχετική ξενάγηση, προωθούν το υπ.Τουριστικής Ανάπτυξης και το υπ.Μεταφορών.

Πιο συγκεκριμένα, το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης σε συνεργασία με το συναρμόδιο υπουργείο Μεταφορών προωθεί κοινή υπουργική απόφαση με την οποία καθορίζονται οι προϋποθέσεις θέσης σε κυκλοφορία και οι όροι λειτουργίας των ειδικών αυτών λεωφορείων, των οποίων το μεταφορικό έργο συνίσταται στην λειτουργία ειδικών τακτικών γραμμών σε προκαθορισμένη κυκλική διαδρομή και με προκαθορισμένη συχνότητα και στάσεις.

Τα συγκεκριμένα λεωφορεία είναι σχεδιασμένα κατά το πρότυπο πρωτευουσών και μεγάλων πόλεων διαφόρων χωρών της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, που αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς.

Με την απόφαση των συναρμόδιων υπουργείων εξειδικεύεται το έργο των λεωφορείων αυτών, η διαδικασία της έγκρισης της ειδικής διαδρομής που θα ακολουθούν και η θέση κυκλοφορίας τους, καθώς επίσης και η διαδικασία για την έκδοση του τύπου και η ταξινόμησή τους.

Τα εν λόγω λεωφορεία δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να αποκομίσουν μια πανοραμική εικόνα της πόλης και να δουν από διαφορετική οπτική τα κυριότερα μνημεία της, ακούγοντας παράλληλα σχετική ξενάγηση σε τέσσερις τουλάχιστον διαφορετικές γλώσσες.

Ακόμη, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα, χάριν των προγραμματισμένων στάσεων, να κατεβούν και να περιηγηθούν στα ομορφότερα σημεία της πόλης.

(πηγή: www.in.gr, 7/8/2008)

Soldati στους δρόμους της Ιταλίας, περιπολίες από Μιλάνο έως Παλέρμο

Στους δρόμους μεγάλων ιταλικών πόλεων αναπτύχθηκε τη Δευτέρα συνολική δύναμη 3.000 στρατιωτών με καθήκοντα που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα αστυνομίας και καραμπινιέρων, στο πλαίσιο αμφιλεγόμενων πειραματικών μέτρων της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι για την πάταξη της εγκληματικότητας.

Βάσει του «νομοθετικού διατάγματος για την ασφάλεια» ανατίθενται στους στρατιώτες αποστολές και καθήκοντα, που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.

Οι στρατιώτες θα πραγματοποιούν περιπολίες και θα ενισχύουν τη φύλαξη των λεγόμενων «ευαίσθητων στόχων», προξενείων, πρεσβειών, μεγάρων της ιταλικής πολιτικής ζωής, καθώς και εκκλησιών και σιδηροδρομικών σταθμών. Θα ενισχύουν επίσης τη φύλαξη των κέντρων προσωρινής παραμονής των μεταναστών.

Οι στρατιώτες θα περιπολούν ένστολοι με ελαφρύ οπλισμό, αλλά εκείνοι που θα φυλάσσουν ευαίσθητες τοποθεσίες θα έχουν βαρύ οπλισμό. Θα μπορούν να προχωρούν σε συλλήψεις μόνο όταν διαπράττονται αδικήματα παρουσία τους, δηλαδή συλλήψεις επ' αυτοφώρω.

Η ανάπτυξη του στρατού στους δρόμους ειναι η μεγαλύτερη στην Ιταλία από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η τελευταία φορά που είχε αναπτυχθεί στρατός στους δρόμους της Ιταλίας ήταν την περίοδο 1992-1998 στη Σικελία στο πλαίσιο επιχείρησης κατά της μαφίας μετά τη δολοφονία των δικαστών κατά του οργανωμένου εγκλήματος Τζιοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο.

Στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί σε Ρώμη, Μιλάνο, Νάπολη, Μπάρι, Παλέρμο, Τορίνο και Πάδοβα. Βάσει δηλώσεων του Ιταλού υπουργού Αμυνας Ινάσιο λα Ρούσα, σε διάστημα ενός εξαμήνου η κυβέρνηση θα αξιολογήσει την αποδοτικότητα των μέτρων και θα αποφασιστεί εάν θα αναπτυχθούν στρατιώτες και σε άλλες πόλεις.

«Δεν πρόκειται για στρατοκρατία στις πόλεις, αλλά σαφής απάντηση στο αίτημα για μεγαλύτερη ασφάλεια» δήλωσε ο Ιταλός υπουργός Αμυνας, απορρίπτοντας τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης για μέτρα-βιτρίνα που μπορεί να αποβούν ζημιογόνα, και για αρνητική εικόνα της Ιταλίας ειδικά σε μία περίοδο αυξημένης τουριστικής κίνησης.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι, προερχόμενος από τις τάξεις της Λέγκας του Βορρά, δικαιολόγησε την ενέργεια αποδίδοντάς την στην «ανάγκη να δώσουμε στους πολίτες μία καλύτερη αντίληψη περί ασφάλειας».

(πηγή: www.in.gr, 4/8/2008)

Ο χρυσοφόρος τουρισμός του αλκοόλ

Οταν ο άνθρωπος διολισθήσει εκτός προσωπικών αρχών ίσως και νόμων, για το χρήμα, αρχίζει να δέχεται τα πάντα, να καλύπτει με την ανοχή του όχι μόνο τις μικρές πλάνες, τις μικρές παρεκτροπές, αλλά εγκλήματα, τερατωδίες... Αντίθετα, όποιος παίρνει θέση, όποιος ζει με την εμμονή της απόφασης, της επιλογής, δεν είναι ποτέ ενδοτικός, ελεήμων... Ο λόγος για την αγορά του αποκαλούμενου, νεανικού «εκτονωτικού» τουρισμού και τις ορφανές ευθύνες. Για τις ορδές των Βρετανών (κυρίως) τουριστών που έρχονται οργανωμένα με πρακτορεία από την Αγγλία στα προσαρμοσμένα αναλόγως ελληνικά θέρετρα του αλκοολ-τουρισμού για να μπεκρουλιάσουν ανεξέλεγκτα, να αλληλοτραυματιστούν μέχρι θανάτου, να πέσουν -κατά λάθος- σε πηγάδια ή από τον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου...

Ποιος φταίει, τα βρετανικά πρακτορεία που διαφημίζουν την Ελλάδα ως χώρα όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, ή οι Ελληνες επιχειρηματίες που εξυπηρετούν αυτό το είδος τουριστών; Ως γνωστόν, για τη συναλλαγή χρειάζονται δύο...

Ο βρετανικός Τύπος περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα ελληνικά αυτά θέρετρα ως τα πιο επικίνδυνα στην Ευρώπη (η χώρα μας εμφανίζει τον υψηλότερο αριθμό τραυματισμών Βρετανών τουριστών), συσκοτίζοντας (εσκεμμένα;) την εξής σημαντική λεπτομέρεια. Οτι το πρόβλημά τους δεν θα λυθεί αν η Ελλάδα αίφνης τους αποκλείσει, αφού τα βρετανικά τουριστικά γραφεία θα μεταφέρουν αλλού, π.χ. (από τον Λαγανά στη Μαγιόρκα, το έκαναν ήδη) τους νεαρούς πελάτες τους... Γράφουν λοιπόν οι TIMES. Από τα 2,4 εκατ. Βρετανών τουριστών που έφτασαν την περασμένη χρονιά στην Ελλάδα, 391 έχασαν το διαβατήριό τους, 226 συνελήφθησαν, ενώ 955 νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο. Η Γερμανία, με αντίστοιχο αριθμό Βρετανών τουριστών (2,4 εκατ.) κατέγραψε 1.236 απώλειες διαβατηρίων, 210 συλλήψεις και μόνο 42 νοσηλείες σε νοσοκομεία. Η Ολλανδία, με 2,2 εκατ. Βρετανούς τουρίστες, σημείωσε 443 απώλειες διαβατηρίων, 30 συλλήψεις και μόνο 2 νοσηλείες. Η Ισπανία, με 13,8 εκατ. Βρετανούς τουρίστες, καταχώρισε 6.078 απώλειες διαβατηρίων, 1.549 συλλήψεις και 601 νοσηλείες σε νοσοκομείο (αλλά και 1.325 θανάτους). Το αυθόρμητο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα οι νεαροί τουρίστες νιώθουν ελεύθεροι να πιουν μέχρι ολοκληρωτικού εκτροχιασμού και αναισθησίας, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Το θέμα είναι τι στάση θα κρατήσουν οι ελληνικές αρχές και η τοπική κοινωνία. Θα συνεχίσουν να δέχονται «εκτονωτικό» τουρισμό και να προσφέρουν «μπαρκρόουλ» (οργανωμένη περιήγηση-ξενάγηση σε μπαρ, με φιξ τιμή, 30-40 ευρώ, και ελεύθερη κατανάλωση ποτού) ή θ’ αλλάξουν τουριστικό προφίλ; Πέρυσι, οι πέντε δήμαρχοι των περιοχών που ταλαιπωρούνται από αλκοολ-τουρισμό (Καλλιθέας Ρόδου, Μαλίων Κρήτης, Ηρακλειδών Κω, Λευκιμμαίων Κέρκυρας και Λαγανά Ζακύνθου) συναντήθηκαν στον Λαγανά για να αποφασίσουν μια πιο προσεκτική «εκτέλεση» της προσοδοφόρου αλλά εκρηκτικής «συνταγής». Ακολούθησαν (εκεί όπου έγινε σοβαρό «συμμάζεμα») άδεια μαγαζιά και αμφιβολίες... Είναι στο χέρι τους να πουν «όχι», να αντέξουν τα άδεια καθίσματα. Θα ξαναγεμίσουν...

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/8/2008)

Σίκινος

Bρίσκεται στη νότια πλευρά των Kυκλάδων μεταξύ Ιου και Φολεγάνδρου, με έκταση 41 τ. χλμ. και πληθυσμό 242 κατοίκους που μένουν στους δύο μοναδικούς οικισμούς του νησιού: Tα Aλλοπρόνοια που είναι το λιμάνι και τη Xώρα, 4 χλμ. μακρύτερα, χτισμένη ψηλά στα 270 μ.

«Ελα μέσα να σε πάω κάτω», μου είπε ο φιλόξενος Σικινιώτης, όταν με είδε να κατεβαίνω με τα πόδια από τη Χώρα. Ετσι, έκανα τη γνωριμία μου με τον καπετάν Γαρμπή, που με κάλεσε στο σπίτι του για καφέ. Nαυτικός, ψαράς, αγρότης, εστιάτορας και πάνω απ’ όλα καλός άνθρωπος.

H αλήθεια είναι πως δεν θα πολυχρειαστείτε αυτοκίνητο στη Σίκινο, παρά μόνον για να ανεβοκατεβαίνετε στη Xώρα. Υπάρχει λεωφορείο με τακτά δρομολόγια. Το οδικό δίκτυο του νησιού είναι μόνο 8,5 χλμ.!

Oι παραλίες του νησιού έχουν όλες νότιο προσανατολισμό. Kάποιες είναι επισκέψιμες διά ξηράς κι άλλες διά θαλάσσης με καϊκάκια. O Aη Γιάννης, ο Aη Παντελεήμονας, ο Aη Γιώργης, τα Σαντοριναίικα, ο Mάλτας και η Πέτρα είναι παραλίες με βότσαλο και πεντακάθαρα νερά.

Aξίζει να δείτε

...τη Xώρα που είναι μία από τις ομορφότερες των Kυκλάδων. Aποτελείται από τρεις συνοικισμούς: το Kάστρο, το Bουνί και το Xωριό. H θέση της είναι στρατηγικά επιλεγμένη από τον φόβο των πειρατών. Γκρεμοί από δυτικά και νοτιοδυτικά κι ένα τείχος από ανατολικά και νοτιοανατολικά, του οποίου διακρίνονται ακόμα τα σημάδια. Aπό το Kάστρο, που ήταν ένας μεσαιωνικός οικισμός, ελάχιστα σώζονται. Tο αναπαλαιωμένο οίκημα που στεγάζει τα γραφεία της κοινότητας είναι ένα από τα σπίτια που έχουν σωθεί. Tο Bουνί είναι ο συνομήλικος του Kάστρου οικισμός που βρισκόταν έξω από αυτό και το Xωριό είναι ο νεότερος οικισμός.

...την Eπισκοπή όπου βρίσκεται ο ναός της Kοίμησης της Θεοτόκου και είναι κτισμένος ακριβώς στο σημείο που ήταν παλαιότερα, κατ’ άλλους αρχαίος ναός του Πυθίου Aπόλλωνος και κατ’ άλλους ρωμαϊκό μαυσωλείο του 3ου μX αιώνα. Η δεύτερη άποψη είναι η επικρατέστερη. Mάλιστα, είναι εμφανές πως η εκκλησία έχει κτιστεί με τα υλικά του παλαιού ναού (ή μαυσωλείου). Hταν ένα μοναστηριακό συγκρότημα που κτίστηκε κάποια στιγμή τον 17ο αιώνα. Bέβαια ο ιδιόμορφος ναός υπήρχε από τον 5ο μX αιώνα.

...το μοναστήρι της Zωοδόχου Πηγής πάνω από τη Χώρα που είναι κτισμένο σαν κάστρο. Δεν είναι γνωστό πότε άρχισε να κτίζεται. Ξέρουμε πως τελείωσε το 1775. Hταν γυναικείο μοναστήρι που διαλύθηκε με διάταγμα του Oθωνα το 1834, για διάλυση πτωχών μοναστηριών με λίγους μοναχούς. Tο 1978 άρχισε η αναστήλωσή του που σήμερα έχει σχεδόν τελειώσει. Mέσα θα βρείτε ένα μικρό λαογραφικό μουσείο, ενώ στην BA άκρη των κελιών υπάρχει ένα κρυφό άνοιγμα που κατά την παράδοση από εκεί έφευγαν με σκοινί προς τη θάλασσα όσοι κατέφευγαν στη Μονή για να σωθούν από τους πειρατές.

...το τελετουργικό του Δεκαπενταύγουστου, αν βρεθείτε τότε εκεί. Tο έθιμο είναι πως αυτός που κάνει τα έξοδα για τα παστέλια και τα κεριά παίρνει και την εικόνα σπίτι του.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πώς θα πάτε:
Aποκλειστικά ακτοπλοϊκώς από Πειραιά. Tο ταξίδι διαρκεί 8 περίπου ώρες.

Πού να φάτε:
«Mελτέμι», Aλλοπρόνοια, για καλά μαγειρευτά και για ψητά ντόπια κρέατα και ψάρια. «Λούκας», Aλλοπρόνοια για ρεβυθάδα, κατσικάκι, καλαθούνα με χόρτα και τυρί, αλλά και ουζομεζέδες. «Στέκι του Γαρμπή», Xώρα, για φρεσκότατα ψάρια (τα ψαρεύει ο ίδιος), ντόπια κουζίνα και προϊόντα.

Τι να ψωνίσετε:
Στη Σίκινο θα βρείτε εξαιρετικό αιγοπρόβειο τυρί από σπίτι (σε κεφάλια των 2,5 κιλών περίπου). Θα σας συνιστούσα να μην φύγετε χωρίς να αγοράσετε. Tα άλλα εξαιρετικά προϊόντα του νησιού είναι το θυμαρίσιο μέλι, το εξαίσιο φρέσκο παστέλι κι έμαθα επίσης πως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές απέκτησε και οινοποιείο, με πολύ καλό λευκό κρασί.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 2/8/2008)

36 ώρες στο Παλέρμο

Στα 2.700 χρόνια ιστορίας του, το Παλέρμο γνώρισε τρεις χρυσές περιόδους. Σήμερα, έπειτα από δεκαετίες διαφθοράς, κυριαρχίας της μαφίας και εγκατάλειψης, η πρωτεύουσα της Σικελίας ετοιμάζεται να ζήσει την τέταρτη χρυσή εποχή. Οι δρόμοι ασφαλτοστρώνονται εκ νέου, τα μνημεία λάμπουν από καθαριότητα και η περηφάνια των κατοίκων είναι διάχυτη. Διατηρείται, όμως, αλώβητη και η μυστηριώδης, μεθυστική γοητεία του παρελθόντος.

Παρασκευή
4 μ.μ. - 8 μ.μ. Τροφή και θρησκεία
Επισκεφθείτε το Μπαλαρό, το παλαιότερο, αραβικού στυλ, παζάρι της πόλης στην ατμοσφαιρική Αλμπεργκερία. Επειτα, γραμμή για την Πιάτσα Μπελίνι και τη φημισμένη Εκκλησία του Σαν Κατάλντο. Για φαγητό πορευθείτε προς το Μπελότερο, ένα παραδοσιακό εστιατόριο με δέκα μόλις τραπέζια.
11 μ.μ. Βόλτα στα μπαρ
Η νεολαία ξενυχτά στα δεκάδες μπαράκια που βρίσκονται κατά μήκος της Βία Ρουτζέρο Σέτιμο, Βία Πρίντσιπε Μπελμόντε και Βία Ιζιντόρο Λα Λούμια. Για κάτι πιο ήσυχο επιλέξτε το Μπαρ Μαλού.

Σάββατο
11 π.μ. Ωρα για τέχνη
Απολαύστε την μπαρόκ αρχιτεκτονική και τέχνη στην ιστορική συνοικία Λότζια. Επισκεφθείτε με ένα εισιτήριο πέντε αρχιτεκτονικά αριστουργήματα της περιοχής, όπως το Ορατόριο ντελ Ροζάριο ντε σαν Ντομένικο και το Ορατόριο ντελ Ροζάριο ντι Σάντα Τσιτά.
1.30 μ.μ. Γλυκαθείτε
Σε μία πόλη όπου το κύριο γεύμα αντικαθίσταται συχνά από το παγωτό, μια επίσκεψη στην Pasticceria Alba επιβάλλεται.
4 μ.μ. - 6.30 μ.μ. Στις Κατακόμβες
Στα δυτικά όρια της πόλης βρίσκονται οι Κατακόμβες των Καπουτσίνων, όπου έχουν ταφεί περισσότερα από 8.000 πτώματα από τον 16ο αιώνα ώς σήμερα. Για να συνέλθετε από το σουρεαλιστικό απόγευμα πιάστε θέση στο μπαρ του ξενοδοχείου Villa Igieia, στην πλαγιά του Μόντε Πελεγκρίνο. Η εκπληκτική θέα του Κόλπου και το ηλιοβασίλεμα θα σας αποζημιώσουν.
8.30 μ.μ. Δείπνο παρά θιν αλός
Κλείστε τραπέζι στο Bye Βye Blues στην παραθαλάσσια γειτονιά Μοντέλο. Εξαιρετικά τα ριγκατόνι με ντομάτα, τυρί ρικότα και τηγανητή μελιτζάνα. Και για κρασί έχετε να επιλέξετε μεταξύ 350.

Κυριακή
11 π.μ. Επί του Ορους
Το Μονρεάλε, η πολίχνη πάνω στο βουνό, αξίζει μία επίσκεψη. Μη χάσετε το Ντουόμο με τα εκπληκτικά ελληνικά και βυζαντινά μωσαϊκά. Υπάρχουν περισσότερες από 200 περίτεχνα σκαλισμένες κολόνες στο γειτονικό μοναστήρι και το μωσαϊκό του Ιησού λάμπει σαν ήλιος στην κεντρική αψίδα. Η χρυσή εποχή του Παλέρμο τελικά δεν τελειώνει ποτέ.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
www.baralba.it
www.hotelvillaigiea.com
www.byebyeblues.it

(πηγή: www.kathimerini.gr, 2/8/2008)

Καρχηδόνα: Εστέτ προορισμός

Στα ανέμελα σίξτις η Μπριζίτ Μπαρντό κυκλοφορούσε στα σκεπαστά παζάρια της Τύνιδας με ένα μεταξωτό καφτάνι να τυλίγει απαλά τις θρυλικές καμπύλες της. Οι νεο-χίπις σταρ των ‘00ς σαν τη Μαντόνα, τον Ewan Mg Gregor ή τον Sting, ταξιδεύουν incognito την Τυνησία για να γίνουν ένα με το πολύχρωμο πλήθος κρυμμένοι πίσω από τις πτυχές ενός foutas, σαρόνγκ του αφρικανικού βορρά.

Βάλτε κι εσείς στη ζωή σας μυστήριο κι εξωτισμό, αξιοποιώντας ταυτόχρονα τα ethnic ρούχα κι αξεσουάρ που αραχνιάζουν στην ντουλάπα σας, με ένα ταξίδι περιπλάνησης στην ατμοσφαιρική Τυνησία. Δράση και καλοκαιρινή περιπέτεια στα souq και τα δαιδαλώδη σοκάκια της medina, της αραβικής συνοικίας της Τύνιδας, στο πρόσωπο ενός σωσία του Ομάρ Σαρίφ. Στις χρυσαφένιες αμμουδιές Carthage, la Goulette, la Marsa της Τύνιδας έρχεστε λευκοί σαν το γάλα και φεύγετε με απόχρωση δέρματος βαθύ σοκολατί, μόνο προσοχή γιατί ο αφρικανικός ήλιος μαυρίζει αλλά δεν αστειεύεται!

Ζήστε νύχτες γεμάτες με μουσική κάτω από τον έναστρο ουρανό στην Καρχηδόνα. Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο που αντηχούσε κάποτε από τις κραυγές των μονομάχων και των άγριων θηρίων στην αρένα, σήμερα πλημμυρίζει από τις νότες του 43ου Διεθνούς Φεστιβάλ, σημαντικότερου μουσικού event στον αραβικό κόσμο.

Επισκεφθείτε το γραφικό χωριό Sidi Bou Said, λευκά σπιτάκια με μπλε πορτοπαράθυρα σαν μια πινελιά Κυκλάδων μες στο αφρικανικό τοπίο. Σεργιάνι στα στενοσόκακα και χαλαρό safari shopping στους πάγκους με τα πολύχρωμα κεραμικά, τις δερμάτινες τσάντες και τα χαλιά των Βεδουίνων, τα παντοφλάκια babouches.

Οι ταξιδιώτισσες μη χάσετε την εμπειρία του χαμάμ, αν θέλετε να νιώσετε κυριολεκτικά στο πετσί σας την αληθινή ατμόσφαιρα της ζωής στην Τυνησία. Αποκλειστικά για γυναίκες, το χαμάμ στην 11 rue el-Methina υπόσχεται να σας μυήσει στην ιεροτελεστία των δημόσιων λουτρών, αρκεί να αντέξετε το τρίψιμο με το τραχύ γάντι kassa για το καλό της επιδερμίδας σας!

(2/8/2008)

Κανάρια νησιά: Μια κοντινή εξωτική όαση

Σμιλευμένα από τη λάβα, κυκλωμένα από τον ωκεανό, με ποικιλία τοπίου και φυσικές ομορφιές, θα σας συναρπάσουν?

Ενα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που είναι κυκλωμένα από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Γκραν Κανάρια
Η πρωτεύουσα Λας Πάλμας είναι μια πολύβουη, αλλά γοητευτική πόλη. Θα απολαύσετε μια βόλτα στο ιστορικό κέντρο της. Η περιοχή Σάντα Καταλίνα αποτελεί το διασημότερο πόλο έλξης στη Λας Πάλμας. Κι αυτό λόγω της πανέμορφης παραλίας της, μήκους 3 χιλιομέτρων. Έξω από τη Λας Πάλμας, η νυχτερινή καρδιά του νησιού χτυπάει στο Μασπαλόμας και στην Πλάγια ντελ Ινγκλές. Προς το νότο, το μπάνιο είναι ιδιαίτερα απολαυστικό στις Πλάγια ντελ Κούρα, Πλάγια ντελ Τάουρο και Πλάγια ντε Ταραζαλίλιο.

Τενερίφη
Το ανατολικό μέρος του νησιού είναι ξερό και άγονο, ενώ το δυτικό πράσινο και εύφορο. Η πρωτεύουσα Σάντα Κρους είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ισπανίας. Περπατήστε στην παραλιακή Πλάγια ντε Εσπάνια καθώς και στον εμπορικό δρόμο Κάλε Καστίλλιο. Πηγαίνετε ως το γοητευτικό Καστίλιο ντε Σαν Χουάν. Δίπλα, θα εντυπωσιαστείτε από το υπερμοντέρνο Ωδείο, Αουντιτόριο ντε Τενερίφε, σχεδιασμένο από τον Σαντιάγκο Καλατράβα. Πέρα από τη Σάντα Κρους, στο Κριστομπάλ ντε λα Λαγκούνα θα δείτε τις ομορφότερες επαύλεις του νησιού. Στην Πλάγια ντε λας Αμέρικας θα βρείτε παμπ και καταστήματα με είδη δώρων. Να ανεβείτε με τελεφερίκ στη Ραμπλέτα.

Γκομέρα
Ενδιαφέροντα είναι τα παραδοσιακά σπίτια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας Σαν Σεμπαστιάν. Μια καλή θέα όλης της πόλης θα απολαύσετε από το Μιραντόρ ντε λα Χίλα. Η Κοιλάδα του Μεγάλου Βασιλιά, ένα βαθύ φαράγγι με άγρια ομορφιά, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς του νησιού. Την Γκομέρα μπορείτε να επισκεφθείτε με μονοήμερη εκδρομή από την Τενερίφη.

Πάλμα
Τα γραφικά σοκάκια της Σάντα Κρους θα σας εντυπωσιάσουν με την ομορφιά και την πολυχρωμία τους. Δώστε προσοχή στα μοναδικά μπαλκόνια της. Κάπου εκεί, στην Πλασέτα ντε Μπορέρο, καθίστε για να απολαύσετε έναν καφέ. Το Παλάθιο ντε Σαλαζάρ, ένα αναγεννησιακό ανάκτορο, είναι το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης. Το πάρκο Νατιονάλ ντε λα Καλντέρα ντε Ταμπουριέντε έχει πολλά μαγικά να σας αποκαλύψει. Τέλος, η μαύρη αμμουδιά στην παραλία του Πουέρτο Νάος σας περιμένει.

(πηγή: www.7merestv.gr, 1/8/2008)

Επιχείρηση του ΟΗΕ για τη σωτηρία 18.000 αλπακά στο Περού

Επείγουσα επιχείρηση για τη σωτηρία 18.000 περουβιανών προβατοκάμηλων ξεκίνησε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ.

Τα κοπάδια φτωχών κτηνοτρόφων στα υψίπεδα του Περού υποφέρουν από ασυνήθιστο κύμα ψύχους, θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση ολόκληρων αγροτικών κοινοτήτων.

«Αναγκασμένα να μένουν χωρίς φαγητό, ίσως για μέρες κάθε φορά, τα αλπακά τους έχουν γίνει αδύναμα και ευάλωτα στις ασθένειες» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο συντονιστής της επιχείρησης στο Περού Μαρκ Βάντερμισεν.

Έντεκα από τις 25 επαρχίες του Περού έχουν τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς ο χειμώνας έφτασε στη χώρα τρεις μήνες νωρίτερα από το αναμενόμενο και οι αγρότες δεν πρόλαβαν να ξεκινήσουν τη συγκομιδή.

Η επιχείρηση αφορά τη μεταφορά 36.800 δόσεων φαρμάκων, αντιπαρασιτικών και βιταμινών για τα άτυχα ζώα.

Το αλπακά, γνωστό και ως προβατοκάμηλος ή Vicugna pacos, μοιάζει εμφανισιακά με το λάμα αλλά είναι μικρότερο και δεν χρησιμοποείται ως υποζύγιο· εκτρέφεται μόνο για το περιζήτητο μαλλί του.

Το αλπακά του Περού δίνει μαλλί σε 52 φυσικές αποχρώσεις.

(πηγή: www.in.gr, 1/8/2008)

Πεκίνο 2008

Το φετινό καλοκαίρι είναι πολύ παράξενο για το Πεκίνο. Η πρώτη μέρα που η πόλη είδε ήλιο και καθαρό ουρανό ήταν την Κυριακή 6 Ιουλίου. Ο συνδυασμός συνεχών βροχοπτώσεων, υγρασίας και αδιανόητης μόλυνσης έχει κάνει τους Κινέζους να αναρωτιούνται αν τελικά, μετά από αυτή τη χρονιά, ο αριθμός 8 θα εξακολουθήσει να θεωρείται τυχερός. Λίγο μετά τον σεισμό στο Νότο, τη μόλυνση που δεν λέει με τίποτα να εγκαταλείψει τον ουρανό του Πεκίνου και να δώσει την θέση της στους Green Olympics (το μότο των αγώνων του 2008), την παγκόσμια αντίδραση στους χειρισμούς της κινεζικής κυβέρνησης και τα πολλά «ατυχήματα» της ολυμπιακής φλόγας, οι Beijigners δεν είναι πια τόσο βέβαιοι ότι όλα θα πάνε καλά στις 08-08-08 στις 8.08 μ.μ.

Για την ώρα προσπαθούν να λύσουν το γρίφο που ονομάζεται «μονά-ζυγά» και που άρχισε να τους ταλαιπωρεί από την 20ή Ιουλίου και για δύο ολόκληρους μήνες, έως και τη λήξη των παραολυμπιακών. Το μέτρο δεν αφορά μόνο το κέντρο της πόλης αλλά ολόκληρο το Πεκίνο. Υπολογίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα θα μείνουν παρκαρισμένα και έτσι θα αποσυμπιεσθούν οι δρόμοι της πόλης, η οποία στις ώρες αιχμής μπορεί να παρομοιαστεί άνετα και με την κόλαση. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αυτής της πόλης θα θυμούνται αυτήν τη μέρα: Περίπου 1.000.000 Κινέζοι εργάτες εξορίζονται στην επαρχία για να «καθαρίσει» το πρόσωπο της πόλης, οι κατασκευές των κτιρίων σταματούν με την ελπίδα να μειωθεί η σκόνη και ο θόρυβος που προκαλούν τα εργοτάξια και η παραμικρή δραστηριότητα πρέπει να περνάει από δαίδαλους γραφειοκρατίας και κυβερνητικών αδειών.

Κατά τα άλλα, τα ολυμπιακά πανό έχουν δώσει χρώμα στην πόλη, οι ξένοι αρχίζουν να δίνουν ζωή στο Sanlitun, η πόλη είναι γεμάτη λουλούδια, ενώ οι αστικοί μύθοι λένε ότι τα σύννεφα θα βομβαρδιστούν με χημικά έτσι ώστε να αποφύγουμε το ενδεχόμενο βροχής στην τελετή έναρξης. Και παντού οι άνθρωποι της πόλης. Με αυτά τα «σκισμένα» χαμογελαστά μάτια, τα γεμάτα ευγένεια, αθωότητα, χωρίς ίχνος έπαρσης. Τα κορίτσια που μαθαίνουν αγγλικά με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, σε ένα διαμέρισμα μακριά από την ανέχεια των hutongs, αλλάζουν τα δύσκολα για τους Δυτικούς ονόματά τους και τα κάνουν σαν αυτά των σταρ του Χόλιγουντ: Shirley, Cynthia, Queenie, Sara, Vivien, Susan. Τα αγόρια ντροπαλά, δεν τολμούν να κοιτάξουν ποτέ τις ξένες όμορφες γυναίκες, κρατούν πάντα στον ώμο τους την τσάντα της κοπέλας τους και περπατούν χέρι-χέρι. Οι μεγάλες γυναίκες συγκεντρώνονται στα πάρκα και στα μεγάλα πεζοδρόμια και χορεύουν κάθε απόγευμα, όλες μαζί, σαν να προετοιμάζονται για μια καριέρα που δεν ήρθε ποτέ. Οι παππούδες κινούνται νωχελικά, παίζουν στους δρόμους κάτι που μοιάζει με τάβλι και κοιτούν με απορία την πόλη που αλλάζει: Τα ποδήλατα που μειώθηκαν, τα νέα κτίρια, τους ανθρώπους που δουλεύουν ασταμάτητα δώδεκα ώρες τη μέρα, επτά μέρες την εβδομάδα, στο βωμό της ανάπτυξης, της οικονομικής ευημερίας αλλά και του άγριου ανταγωνισμού.

Η πόλη αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Τεράστιες περιοχές Hutongs (γειτονιές με τα παραδοσιακά κινέζικα σπίτια) απαλλοτριώνονται και στη θέση τους δημιουργούνται ουρανοξύστες. Το παραδοσιακό στοιχείο πια εντοπίζεται κυρίως στις περιοχές του κέντρου δίπλα και πίσω από την Απαγορευμένη Πόλη. Πιο έξω, η πόλη δεν έχει συγκεκριμένη ταυτότητα. Θα μπορούσε να είναι η Σιγκαπούρη ή η Μπανκόγκ. Κι όμως, σε αυτή την πόλη, δίπλα στα κομμουνιστικά blogs και στα γκρίζα κυβερνητικά κτίρια, η νέα αρχιτεκτονική λάμπει. Κάποιος φωτισμένος εγκέφαλος ανέθεσε μερικά από τα πιο σημαντικά νέα κτίρια της πόλης σε διάσημους αρχιτέκτονες. Το νέο αεροδρόμιο του Πεκίνου που σχεδίασε ο Foster, το νέο κτίριο του CCTV του Koolhass, το νέο Εθνικό Θέατρο της πόλης σε σχήμα θόλου που έφτιαξε ο Andree αλλά και τα θεαματικά ολυμπιακά στάδια και τα νέα μεγάλα ξενοδοχεία και εμπορικά κτίρια τα οποία είναι αποτέλεσμα της εργασίας διάσημων διεθνώς αρχιτεκτόνων και της νέας γενιάς των Κινέζων αρχιτεκτόνων που ακολουθεί τα χνάρια του Pei φέρνουν το Πεκίνο ένα βήμα πιο κοντά στις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου και μακριά από τον πρώην τριτοκοσμικό χαρακτήρα της.

Η πόλη αυτή θα είναι δύσκολη για τους ξένους που θα έρθουν για τους αγώνες, για όσους δηλαδή κατάφεραν να βγάλουν βίζα, αφού τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση, δυσκολεύοντας την έκδοση βίζας, στην ουσία θέλει να ελέγξει τον αριθμό των επισκεπτών, προφανώς με το σκεπτικό «όσο λιγότεροι τόσο καλύτερα ελεγχόμενοι». Η έλλειψη επικοινωνίας είναι το πρώτο και το βασικό πρόβλημα. Σε blogs που είναι ενάντια στους αγώνες του Πεκίνου το εναλλακτικό σλόγκαν των αγώνων είναι «lost in translation» και όχι «one world one dream». Αν το πάρει κανείς σοβαρά, μπορεί και να γυρίσει πίσω από την πρώτη μέρα. Ο καλύτερος τρόπος είναι να το γυρίσεις στην πλάκα. Ξέχνα όλες σου τις γνώσεις στα αγγλικά ή τα γαλλικά και ανακάλυψε τη γλώσσα του σώματος. Είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης. Έτσι, τη στιγμή που διψασμένος θα ζητάς επειγόντως ένα μπουκάλι νερό και η φουγιουέν (γκαρσόνα) θα σε ρωτάει αν θέλεις «ίβια», μη φρικάρεις - γνέψε καταφατικά και σε λίγο θα καταλάβεις ότι στα κινεζοαγγλικά «ίβια» σημαίνει «Evian»!
SURVIVAL GUIDE
Μπέι Ζιν Αρ Λιν Λιν Μπάο
ΧΡΗΜΑ

1 ευρώ= 0 RMB
ΔΡΟΜΟΙ

Ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να εξηγήσεις το «τσουναάρ» (που πας;) σε έναν Κινέζο οδηγό ταξί είναι να του έχεις γραμμένη σε ένα χαρτί τη διεύθυνση στα κινέζικα. Τα ταξί είναι πάμφθηνα και μπορείς να τα βρεις εύκολα. Το μετρό είναι βολικό, φτηνό και μόλις εγκαινίασε τις καινούργιες του γραμμές που φτάνουν μέχρι τα ολυμπιακά στάδια αλλά και μέχρι το αεροδρόμιο.
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ

Όλες οι μεγάλες ξενοδοχειακές αλυσίδες έχουν ξενοδοχεία στο Πεκίνο. Το νέο Ritz Carlton (http://www.ritzcarlton.com) είναι μάλλον το καλύτερο, ενώ το Legendale (http://www.legendalehotel.com.cn) θυμίζει Παρίσι. Από τa δωμάτια του Grand Hotel Beijing (http://www.grandhotelbeijing.com) βλέπεις όλη την Απαγορευμένη Πόλη, ενώ η πισίνα του Grand Hyatt (http://www.beijing.grand.hyatt.com) είναι η μεγαλύτερη στην Ασία. Το Peninsula (http://beijing.peninsula.com) είναι αυτό που επιλέγουν οι ξένοι ηγέτες, ενώ το πιο ενδιαφέρον μικρό της πόλης είναι το Emperor Hotel στα σύνορα της Απαγορευμένης Πόλης και του πάρκου Μπέι Χάι (http://www.designhotels.com/hotels/asiapacific/china/beijing/theemperor).
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ

Ακόμα και αυτοί που δεν αγαπούν αυτή την πόλη παραδέχονται ότι είναι ένας γαστρονομικός παράδεισος, όχι μόνο για την κινέζικη κουζίνα αλλά γιατί έχει εξαιρετικά εστιατόρια σχεδόν από όλες τις εθνικές κουζίνες. Το Made in China (6510 9608) έχει την καλύτερη πάπια Πεκίνου και το μοναδικό γλυκόξινο mandarin fish. Στο My Humble House (8518 8811) σερβίρουν το καλύτερο ρύζι με θαλασσινά, ενώ στο Green T House (6552 8310) το φαγητό είναι δευτερεύον αφού η διακόσμηση κόβει την ανάσα. Στο Capm (6552 4945) η κουζίνα από τη Yunan Province είναι καυτερή, αλλά και ιδιαίτερα γευστική. Για Γιαπωνέζικο, το κορυφαίο της πόλης είναι το Hatsune (6581 3939), το οποίο σερβίρει συγκλονιστικό ωμό ψάρι και μοναδικά rolls. Το Νο 1 εστιατόριο της πόλης, μακράν. Το Purple Haze (6413 0899) είναι το καλύτερο ταϊλανδέζικο, ενώ το Alameda (6413 1939) είναι το αγαπημένο των ξένων αυτής της πόλης και σερβίρει δυτική κουζίνα.
BARS

Οι Κινέζοι διασκεδάζουν σε big clubs με guest DJs από Ευρώπη, Ιαπωνία και Αυστραλία, αλλά και σε καραόκε clubs τα οποία ονομάζονται KTV. Οι ξένοι εντυπωσιάζονται από το Lan (5109 6012) του Phillip Starc, το οποίο είναι μεγάλο σαν γήπεδο και διακοσμημένο με το γνωστό αμετροεπή -πλην όμως ωραίο- τρόπο του σχεδιαστή. Το Q Bar (6595 9239) έχει τα καλύτερα cocktails της πόλης και όλους τους δυτικούς μαζεμένους εκεί. Το πιο καλοκαιρινό πάντως σημείο της πόλης είναι το Yin Bar (6526 5566) στην ταράτσα του Emperor Hotel. Ξύλινο ντεκ και για ντεκόρ οι σκεπές των κτιρίων της Απαγορευμένης Πόλης. Το μοναδικό bar με θέα σε αυτή την πόλη - νομίζεις ότι είσαι στο Fresh της Σοφοκλέους. Το Centro στο ισόγειο του Kerry Centre Hotel είναι το πιο New York style bar της πόλης. Τέλος, το The World of Suzie Wong είναι το club για τις Kινέζες που ονειρεύονται Δυτικούς πρίγκιπες - πραγματική εμπειρία.
SIGHTSEEING

Tα αξιοθέατα της πόλης είναι πολλά και πολύ ενδιαφέροντα. Η πρώτη μέρα θα μπορούσε να ξεκινήσει από την Απαγορευμένη Πόλη, το μεγαλύτερο παλάτι του κόσμου, στο οποίο έμειναν 24 αυτοκράτορες, και να συνεχιστεί στο Temple of Heaven, το σύμβολο του Πεκίνου. Το Summer Palace είναι το ωραιότερο σημείο της πόλης και υπήρξε η θερινή κατοικία των αυτοκρατόρων. Φυσικά το Σινικό Τείχος, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, για την αίσθηση του υπεράνθρωπου αλλά και το Lama Temple και το Confucius Temple για την εσωτερικότητά τους. Η λίμνη Huhai και τα πάρκα πίσω από την Απαγορευμένη Πόλη αλλά και μια βόλτα με ποδήλατο μέσα στα hutongs είναι ο καλύτερος τρόπος να αισθανθείς τον αιώνιο αυτοκρατορικό χαρακτήρα του Πεκίνου.
CULTURE

Αν και το Πεκίνο δεν περιλαμβάνεται στον παγκόσμιο χάρτη του σύγχρονου πολιτισμού, εν τούτοις το 798 είναι ένα παγκόσμιο θαύμα για τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία. Ένα παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο (σαν το δικό μας Γκάζι, αλλά εκατό φορές μεγαλύτερο) έγινε ο μεγαλύτερος χώρος πολιτισμού της πόλης. Εκατοντάδες γκαλερί, όλη η σύγχρονη κινέζικη εικαστική σκηνή που θριαμβεύει παγκοσμίως αλλά και εστιατόρια, καφέ και οι πιο ωραίες φάτσες του Πεκίνου. Εδώ περπατάει το πιο σύγχρονο πρόσωπο της πόλης. Εδώ, όπου την έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας (με Κουνέλλη, Σαμαρά, Χρύσα κ.ά.) είδαν πάνω 30.000 άνθρωποι μέσα σε ενάμιση μήνα. Το νέο Εθνικό Θέατρο της πόλης έχει τέσσερις σκηνές συνολικής χωρητικότητας 6.000 θεατών, ενώ στις 1 και 2 Αυγούστου η Μήδεια του Παπαιωάννου θα περάσει από εκεί, στο πλαίσιο του πολιτιστικού έτους της Ελλάδας στην Κίνα. Στο Capital, το μεγάλο μουσείο της πόλης, το οποίο στους 5 ορόφους του καταγράφει την μακραίωνη ιστορία της Κίνας, θα παρουσιαστεί από 31 Ιουλίου η αρχαιολογική έκθεση «Αγών» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας.
SHOPPING

Τα παζάρια είναι το βασικό που πρέπει να έχει κανείς υπόψη του πριν βγει στις αγορές του Πεκίνου. Στις αγορές όπου οι αντιγραφές όλων των μεγάλων σχεδιαστών έχουν την τιμητική τους. Silk Market, Pearl Market, Yashow Market τα βασίλεια της κόπιας, τα οποία πρέπει κανείς να επισκεφτεί τουλάχιστον μια φορά, έστω για την εμπειρία. Από την άλλη, το Πεκίνο έχει δεκάδες τεράστια malls με όλες τις μεγάλες μάρκες του πλανήτη. Εδώ ψωνίζει η νέα τάξη πλουσίων της Κίνας και μόνο, αφού οι τιμές είναι μισή φορά πάνω από την Ευρώπη λόγω των δασμών.

(πηγή: www.lifo.gr, 31/7/2008)

Τουρισμός: τα κονδύλια διαφήμισης υπολείπονται των ανταγωνιστών μας

Αυξημένα είναι τα κονδύλια που διατέθηκαν την τελευταία τετραετία (2004-2007) για τη διαφήμιση και προβολή του ελληνικού τουρισμού, χωρίς ωστόσο να φθάνουν στο ύψος των κονδυλίων το οποίο διατίθεται από ανταγωνιστικούς προς την Ελλάδα τουριστικούς προορισμούς όπως η Ισπανία και η Τουρκία.

Οπως αποδεικνύεται από τα διαθέσιμα στοιχεία τη μεταολυμπιακή περίοδο τα διαφημιστικά κονδύλια για την προβολή του ελληνικού τουριστικού προοϊόντος τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό αυξήθηκαν σε σχέση με τα κονδύλια που είχαν διατεθεί την προολυμπιακή περίοδο. Σημειώνεται, ότι σχεδόν το σύνολο των κονδυλίων διατίθεται, ορθώς, κατά τη χειμερινή περίοδο οπότε και πραγματοποιείται ο μεγαλύτερος όγκος των κρατήσεων για διακοπές.

Ειδικότερα, το 2000 διατέθηκε για την προβολή του ελληνικού τουρισμού (δημόσιες σχέσεις, διαφήμιση κ.ά.) το ποσό των 21,2 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 3 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό του ΕΟΤ και τα 18,2 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ).

Το 2001 δαπανήθηκε το ποσό των 28,8 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 3 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 25,5 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2002 δαπανήθηκε το ποσό των 19 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 7,9 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 11,1 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2003 διατέθηκε το ποσό των 21,3 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 15,3 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 6 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2004 διατέθηκε το ποσό των 28 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 16,9 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 11,1 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2005 δαπανήθηκε το ποσό των 50,4 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 18 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 32,4 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2006 διατέθηκε το ποσό των 46 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 18,6 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 27,4 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Το 2007 δαπανήθηκε το ποσό των 53 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 21,7 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και τα 31,3 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέχρι σήμερα το 2008 έχει διατεθεί το ποσό των 37 εκατ. ευρώ. για την τουριστική προβολή της χώρας.

Το βλέμμα της τουριστικής ηγεσίας είναι στραμμένο από τώρα στη σεζόν του 2009, καθώς προμηνύεται μία ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά και η «μάχη» με τους ανταγωνιστές σε επικοινωνιακό επίπεδο στις διεθνείς αγορές άντλησης επισκεπτών θα πρέπει να δοθεί από τον προσεχή Νοέμβριο.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 29/7/2008)

Η «χάρτα» για τις έξυπνες διακοπές μας

Δεν είναι δύσκολο να αποφύγουμε τις κακοτοπιές στις διακοπές, ενώ μπορούμε να κλείσουμε χαμηλότερες τιμές ακόμη και την τελευταία στιγμή. Η «Κ» παρουσιάζει σήμερα τη «χάρτα» των έξυπνων διακοπών.

Κράτηση στο ξενοδοχείο

- Μην ξεχνάτε να ζητάτε απόδειξη από το ξενοδοχείο. Σας κατοχυρώνει σε οποιαδήποτε διαφορά με την επιχείρηση.

- Ο ξενοδόχος είναι υποχρεωμένος να απαντά εγγράφως μέσα σε 3 ημέρες ότι αποδέχεται ή όχι κάθε παραγγελία για δωμάτιο που του έχει υποβληθεί με οποιονδήποτε τρόπο (τηλεφωνικά, εγγράφως ή με email) αναφέροντας τις λεπτομέρειες της μίσθωσης (τύπος δωματίου, ημέρες κράτησης, τιμή). Η έγγραφη απάντηση κατοχυρώνει πελάτη και ξενοδόχο ταυτόχρονα.

- Η προκαταβολή για την κράτηση δεν μπορεί να ξεπερνά το 25% του συνολικού κόστους διαμονής αλλά δεν μπορεί να είναι μικρότερη από το μίσθωμα μιας ημέρας.

- Σε περίπτωση ακύρωσης από τον πελάτη, εφόσον αυτή γίνει 21 ημέρες πριν από τη συμφωνημένη άφιξη, ο ξενοδόχος υποχρεούται να επιστρέψει ολόκληρη την προκαταβολή, ενώ αν η ακύρωση γίνει σε λιγότερες από 21 ημέρες ο πελάτης οφείλει στον ξενοδόχο το μισό του συνολικού ποσού της παραγγελίας που ακύρωσε.

- Σε περίπτωση που ο ξενοδόχος αδυνατεί να προσφέρει δωμάτια που έχει αποδεχθεί να διαθέσει σε πελάτες, υποχρεούται να εξασφαλίσει τη διαμονή τους σε άλλο κατάλυμα της ίδιας τουλάχιστον κατηγορίας.

- Ο ξενοδόχος φέρει ευθύνη μόνο για τα πολύτιμα ή μεγάλης αξίας αντικείμενα και χρήματα που του έχει παραδώσει ο πελάτης, δίνοντας σχετική απόδειξη.

Mέσω τουριστικών γραφείων

Κατά τις συναλλαγές με τουριστικά γραφεία που διαθέτουν σήμα λειτουργίας από τον ΕΟΤ ισχύουν τα εξής:

- Το τουριστικό γραφείο είναι υπεύθυνο έναντι του καταναλωτή για όλες τις υπηρεσίες που του προσφέρει (ξενοδοχεία, κέντρα εστίασης, ενοικίαση αυτοκινήτων κ.λπ.), εκτός των περιπτώσεων ευθύνης του ίδιου του καταναλωτή, τρίτου προσώπου ή ανωτέρας βίας.

- Σε κάθε περίπτωση, ο πελάτης του τουριστικού γραφείου και του γραφείου ενοικίασης αυτοκινήτων, πρέπει να έχει έγγραφη ενημέρωση για τους αναλυτικούς όρους της παροχής των προϊόντων και υπηρεσιών πριν προβεί στην αγορά τους. Ειδικότερα, για τα Οργανωμένα ταξίδια, τα οποία σύμφωνα με τον νόμο είναι προκαθορισμένος συνδυασμός τουλάχιστον δύο από τα ακόλουθα στοιχεία, δηλαδή μεταφοράς, διαμονής ή άλλης παροχής (συμμετοχή σε επαγγελματική, πολιτιστική ή καλλιτεχνική εκδήλωση, κ.λπ.) είναι υποχρεωτική η σύναψη σχετικής σύμβασης στην οποία αναφέρονται:

- Οι όροι των παροχών που περιλαμβάνονται στη σύμβαση αυτή, (η τιμή, η κατηγορία του καταλύματος).

- Τα μέσα μεταφοράς, τα παρεχόμενα γεύματα, το δρομολόγιο, πληροφορίες σχετικά με τα διαβατήρια και τις απαραίτητες θεωρήσεις, προϋποθέσεις ακύρωσης, ξεναγήσεις, εισόδους σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία κ.λπ.

- Η ύπαρξη ασφαλιστικής σύμβασης στην οποία θα αναφέρεται ρητά ότι, σε περίπτωση αφερεγγυότητας ή πτώχευσης του τουριστικού γραφείου, ο καταναλωτής, πέραν των άλλων αξιώσεων, δικαιούται επιστροφή των καταβληθέντων.

- Αν γίνει η κράτηση μέσω κάποιου διαδικτυακού τουριστικού γραφείου θα πρέπει να υπάρχει βεβαίωση ότι αυτό είναι πραγματικό τουριστικό γραφείο αδειοδοτημένο από τον ΕΟΤ. (Προσοχή σε ιστοσελίδες που δεν αναφέρουν πουθενά φυσική διεύθυνση της επιχείρησης και δεν παρέχουν άλλα στοιχεία επικοινωνίας εκτός του email).

Για φθηνότερες διακοπές

Ακόμη και αυτή την περίοδο μπορεί να εξασφαλίσει κανείς καλύτερες τιμές κατά το κλείσιμο των διακοπών του αρκεί να γνωρίζει τα παρακάτω:

- Ειδικές τιμές δίνονται για τη φιλοξενία των παιδιών στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς. Υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις ξενοδοχείων που το ένα παιδί φιλοξενείται δωρεάν.

- Iδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν αναφέρεται σε μία προσφορά μόνο ο προορισμός και η τιμή του πακέτου, χωρίς να διευκρινίζεται η κατηγορία και η επωνυμία του ξενοδοχείου, καθώς διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό η τελική δαπάνη.

- Πολλές φορές αλλάζει η τιμή όταν τα δωμάτια έχουν θέα στη θάλασσα.

- Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες παρέχουν και στον Ελληνα τη δυνατότητα να κλείσει το πακέτο των διακοπών του με τη μέθοδο του all inclusive, δηλαδή όλα τα πρόσθετα έξοδα πέραν της διαμονής περιλαμβάνονται στο ποσό που θα πληρωθεί εξ αρχής.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 27/7/2008)

Νίσυρος

Η Νίσυρος έχει έκταση 42 τ. χλμ. και η περίμετρος των ακτών της είναι περίπου 25 χλμ. Oλόκληρο το νησί δεν είναι παρά ένας μεγάλος κρατήρας ενεργού ηφαιστείου. Στη Nίσυρο είστε στη μία άκρη του ενεργού ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Aιγαίου που αρχίζει από τη Nίσυρο, περνάει από Σαντορίνη, Mήλο και φτάνει στα Mέθανα.

Oλος ο καταπράσινος κάμπος, το Λακκί, που θα διασχίσετε για να φτάσετε στον σημερινό κρατήρα αποτελεί τον αρχικό κρατήρα του ηφαιστείου που άρχισε να παίρνει την σημερινή μορφή του πριν από 14.000 χρόνια περίπου.

Σήμερα, υπάρχουν 20 περίπου υδροθερμικοί κρατήρες, από τους οποίους οι 10 έχουν διατηρήσει το σχήμα τους. O μεγαλύτερος είναι ο «Στέφανος» που θα σας επιδειχθεί σαν «το ηφαίστειο».

Η μυθολογία

Kατά τη μυθολογία, η Νίσυρος και η Κως ήταν ενωμένες και χωρίστηκαν όταν ο Ποσειδώνας, κυνηγώντας τον γίγαντα Πολυβώτη, τον χτύπησε με ένα βράχο που είχε καρφώσει με την τρίαινά του κοντά στην Κω. Ο βράχος αυτός είναι το νησί της Νισύρου και οι καπνοί του ηφαιστείου δεν είναι παρά η ανάσα του γίγαντα που, φυλακισμένος κάτω από το βράχο, προσπαθεί να απελευθερωθεί.

Στο νησί υπάρχουν τέσσερις οικισμοί, οι οποίοι συνολικά έχουν μόνον 950 μόνιμους κατοίκους. Eνα μεγάλο μέρος των κατοίκων της Νισύρου εξασφαλίζει τα προς το ζην από τα λατομεία της ελαφρόπετρας στο Γυαλί και οι υπόλοιποι από την κτηνοτροφία και βεβαίως από τον τουρισμό.

Αυτό που θα σας εκπλήξει είναι η βλάστηση αυτού του άνυδρου νησιού με δρυς και φτέρες. H εξήγηση βρίσκεται στα ηφαιστειακά πετρώματα, και κυρίως στην ελαφρόπετρα, που κατακρατούν το νερό και την υγρασία.

Αξιοθέατα

Πρώτα απ’ όλα γυρίστε την πρωτεύουσα του νησιού, το Μανδράκι. Στην κορυφή του δείτε το Κάστρο που χτίστηκε από τους Ιππότες του Αγ. Ιωάννη. Mέσα στο κάστρο βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Σπηλιανής, της πολιούχου του νησιού, χτισμένος γύρω στα 1600. Το εντυπωσιακό είναι πως μοιάζει να κρέμεται από την άκρη του βράχου, σα να μη στηρίζεται πουθενά. Χαρακτηριστικό του ναού είναι το εικονοστάσιο του 18ου αι. Πιο πάνω, βρίσκεται το Παλαιόκαστρο που θα σας εντυπωσιάσει με την κυκλώπεια λιθοδομή του. Για μια συνολική εικόνα της ιστορίας και της παράδοσης του νησιού, επισκεφθείτε το Ιστορικό και Εθνογραφικό Μουσείο. Περίπου 1,5 χλμ. έξω από το Μανδράκι, θα βρείτε τα Λουτρά, που λειτουργούν από την αρχαιότητα έως και τις μέρες μας. Πρόκειται για τις Θερμές Πηγές, τα Iαματικά Λουτρά Mανδρακίου, αναγνωρισμένα για τα νατριοχλωριο-θειούχα νερά τους.

Φυσικό χαμάμ

Λίγο μετά τα Λουτρά, βρίσκετε το γραφικό ψαράδικο χωριό Πάλοι, όπου θα βρείτε φρεσκότατο ψάρι. Συνεχίζοντας τον δρόμο προς τα νοτιοανατολικά, στο κέντρο περίπου του νησιού, βρίσκεται το χωριό Εμποριός. Λίγο πριν μπείτε στο χωριό θα δείτε μια πετρόχτιστη σκοτεινή καμάρα σαν πόρτα στο δεξί σας χέρι. Aν μπείτε μέσα, θα κάνετε ένα φυσικό χαμάμ. O Eμποριός είναι ένα γραφικότατο χωριό, αν και μισοεγκαταλελειμμένο. Πρόκειται για μια εύφορη περιοχή, με φυσικές πηγές και πολλές ελιές, καθώς επίσης και μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης.

Συνεχίζοντας ακόμα νοτιότερα, ανεβαίνετε το βουνό και φθάνετε στην κορυφή στα 400 μ. πάνω από τη θάλασσα στη Νικιά. Σε αυτό το χωριουδάκι, θα παρατηρήσετε την έντονη αντίθεση ανάμεσα στο λευκό των σπιτιών με τις πολύχρωμες πόρτες και το περίεργο χρώμα του εδάφους, λόγω του ηφαιστείου σε ολόκληρη τη Νίσυρο. Eίναι ένα πανέμορφο χωριό και θα παρατηρήσετε σε πολλά σπίτια του ένα συνδυασμό αρχιτεκτονικών στοιχείων νεοκλασικών, τοπικών και κυκλαδίτικων. Aπό τη Nικιά έχετε μια καταπληκτική θέα και στο Aιγαίο, αλλά και στον κεντρικό κρατήρα του ηφαιστείου, ενώ κάποιες φορές η μυρωδιά από θειάφι είναι ιδιαίτερα έντονη.

Χρήσιμες πληροφορίες:
Πώς θα πάτε:
Ακτοπλοϊκώς από το λιμάνι του Πειραιά. Tο ταξίδι διαρκεί 13 ώρες. Eναλλακτικά μπορείτε να πάτε με αεροπλάνο μέχρι την Kω κι από εκεί με τουριστικά καραβάκια να περάσετε στη Nίσυρο.
Πού να φάτε:
«Αγκυροβόλι» στο Mαντράκι για παραδοσιακούς μεζέδες. «Aστραδενί» στους Πάλους για φρεσκότατο ψάρι και ψαρομεζέδες. «Απυριά» στον Εμποριό για πολύ καλή ελληνική κουζίνα. «Mπαλκόνι του Eμποριού» στον Eμποριό, ένα πραγματικό μπαλκόνι με θέα το ηφαίστειο και πολύ καλά κρέατα.
Τι να ψωνίσετε
Καταρχάς ελαφρόπετρα που μπορείτε να βρείτε παντού σε κάθε μέγεθος. Η Nίσυρος έχει πολύ καλό μέλι από θυμάρι και ρείκι, σουμάδα, κάπαρη και σπιτικό τυρί. Στην παραλία κοντά στο λιμάνι θα βρείτε το «Παραδοσιακό», ένα μαγαζί με γνήσια ντόπια καλούδια. Tα γλυκά και οι μαρμελάδες είναι από φρούτα του νησιού. Θα βρείτε επίσης και κατσικίσιο τυρί της πόσας (τυρί φυλαγμένο στο κρασί).

(πηγή: www.kathimerini.gr, 26/7/2008)

36 ώρες στην Τουλούζη

Aν το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας, η Τουλούζη είναι η πανεπιστημιούπολή της. Τρία μεγάλα πανεπιστήμια, αλλά και η έδρα της Airbus, δίνουν στην πόλη πνοή ζωντάνιας και δημιουργικότητας, ηρεμίας και χαλάρωσης. Γύρω από την μεσαιωνική εκκλησία απλώνεται ένας ιστός από καλντερίμια με μουσεία, θέατρα, μπουτίκ, εστιατόρια, ενώ η νυχτερινή ζωή ικανοποιεί και τον πιο έμπειρο ξενύχτη.

Παρασκευή
5.30 μ.μ. - 8 μ.μ. Βόλτα στο κανάλι
Με μια κρουαζιέρα στον ποταμό Γκαρόν θα θαυμάσετε τα μνημεία του Παλιού Κόσμου και θα έχετε μια πρώτη ιδέα της πόλης. Οταν πεινάσετε, γραμμή για το εστιατόριο Le Colombier. Δοκιμάστε το παραδοσιακό κασουλέ με λευκά φασόλια, χοιρινό, λίπος χοιρινού, κόκκινο και λευκό λουκάνικο και πολύ φουά γκρα.
9.30 μ.μ. Στο κρεβάτι με τον Βάκχο.
Το μπαράκι Au Pere Luis με τα δρύινα βαρέλια και τα σκονισμένα μπουκάλια από το 1889 είναι ό,τι πρέπει για το τέλος της βραδιάς.

Σάββατο
11 π.μ. Ντυθείτε
Η οδός Κυζάς είναι ο δρόμος της Κομψότητας. Θα βρείτε ό,τι ένδυμα θέλετε, κλασικά ρούχα και αξεσουάρ, τις πιο δημοφιλείς γαλλικές μάρκες αλλά και δημιουργίες νέων σχεδιαστών.
1 μ.μ. - 3 μ.μ. Είσοδος για ντόπιους
Στους ιδιοκτήτες του Bicoq θα έπρεπε να δώσουν τα κλειδιά της πόλης. Ενισχύουν τους ντόπιους καλλιτέχνες εκθέτοντας τις δημιουργίες τους, ενώ όλα τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα είναι ντόπια και φρεσκότατα. Επειτα, συνεχίστε προς το μουσείο σύγχρονης τέχνης, Les Abattoirs, και θαυμάστε τη μόνιμη έκθεση Πικάσο.
8 μ.μ. Aπό το Γκόθαμ στη Γαλλία
Στο le Genty Magre όπου μπορείτε να δοκιμάσετε γαλλική και διεθνή κουζίνα. Δοκιμάστε υπέροχες ψητές γαρίδες με σάλτσα από φιστίκι και βινεγκρέτ.

Κυριακή
10 π.μ. Φορέστε γυαλιά ηλίου
Επισκεφθείτε το Fondation Bemberg με τις θαυμάσιες κινεζικές πορσελάνες και τα ελβετικά ρολόγια από την αναγέννηση. Στην αίθουσα των Γάλλων ζωγράφων η λάμψη των έργων του Ματίς, Σινιάκ και Μπονάρ είναι εκτυφλωτική.
Μεσημέρι. Ωρα για ψώνια.
Βαλίτσες του 1920, παλαιά γραμμόφωνα, σπάνια άλμπουμ της Μαρίας Κάλλας ή μικροπράγματα εποχής θα βρείτε στην Πλατεία Σεντ Σερνέν και στην κυριακάτικη αγορά της.

Χρήσιμες πληροφορίες:
Tι να κάνετε:
www. bateau-toulousains.com
www.restaurant-lecolombier.com
www. lesfeesdelacreation.com
www.bicoq.com
www.lesabattoirs.org
www.ubu-club.com
www.fondation-bemberg.fr

(πηγή: www.kathimerini.gr, 26/7/2008)

Ακριβές πόλεις

Η Μόσχα είναι για τρίτη συνεχή χρονιά η ακριβότερη πόλη στον κόσμο για τους ξένους εργαζόμενους και 1,5 φορά ακριβότερη από τη Νέα Υόρκη, τη Σανγκάη, το Αμστερνταμ και τη Μαδρίτη, σύμφωνα με την έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η βρετανική εταιρεία διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων Mercer. Το Τόκιο ξεπέρασε το Λονδίνο και κατατάσσεται στη δεύτερη θέση, ενώ το Οσλο, ενισχυμένο από τα πετροδολάρια ανέβηκε έξι θέσεις και είναι τέταρτο στη λίστα. Στην 25η θέση η Αθήνα.

Η Ασουνσιόν (Παραγουάη) είναι η φθηνότερη μεγαλούπολη στον κόσμο για έκτη συνεχή χρονιά, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Mercer η οποία λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος περισσοτέρων 200 ειδών και υπηρεσιών σε 143 πόλεις.

Ο δείκτης του κόστους ζωής στη Μόσχα είναι 142,4 μονάδες συγκρινόμενο με τον ακριβότερη πόλη των ΗΠΑ, τη Νέα Υόρκη, που φέτος καταλαμβάνει την 22η θέση, και όπου το κόστος ζωής είναι 100 μονάδες.

Η Αθήνα καταλαμβάνει, μαζί με το Αμστερνταμ και το Σάο Πάολο, την 25η θέση, έχοντας ανέλθει κατά τέσσερις θέσεις σε σχέση με την περυσινή κατάταξη, και ο δείκτης του κόστους ζωής τοποθετείται στο 97 (έναντι 90,6 πέρυσι).

Αν και οι καταναλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο αισθάνονται την πίεση του πληθωρισμού, οι μεγάλες συναλλαγματικές διακυμάνσεις και οι οικονομικές διαφορές διαφοροποιούν τις επιπτώσεις του από χώρα σε χώρα.

Η έρευνά μας επιβεβαιώνει την παγκόσμια τάση ανόδου των τιμών για ορισμένα είδη διατροφής και το πετρέλαιο, ωστόσο η αύξηση δεν είναι αντίστοιχη σε όλες τις χώρες, λέει η Ιβόν Τρέιμπερ, επικεφαλής των ερευνητικών προγραμμάτων της Mercer.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι συναλλαγματικές διακυμάνσεις ευθύνονται για πολλές από τις ανακατατάξεις στη φετινή λίστα, καθώς με την ισχυροποίηση του ρουβλίου, του ευρώ και άλλων νομισμάτων έναντι του αμερικανικού δολαρίου, οι αμερικανικές πόλεις φαίνονται φτηνότερες.

Χώρες με υψηλό δείκτη οικονομικής ανάπτυξης κατέγραψαν υψηλούς δείκτες κόστους ζωής, με το Σάο Πάολο της Βραζιλίας (25η θέση από 62η πέρυσι) και την Κωνσταντινούπολη (23η θέση από 38η πέρυσι) να ανεβαίνουν κατά πολλές θέσεις στη φετινή λίστα.

Η έκθεση λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος ειδών και υπηρεσιών για έναν ξένο εργαζόμενο που θα επιθυμούσε να διατηρήσει ένα υψηλό επίπεδο διαβίωσης.

(πηγή: www.flash.gr, 24/7/2008)

Iκαρία

H Iκαρία είναι ένα από τα πιο παράξενα και ατμοσφαιρικά νησιά. Oι εικόνες της, οι άνθρωποι που ζουν εδώ και η ζωή όπως κυλάει στον τόπο αυτό, έχουν ένα δικό τους, ιδιαίτερο χαρακτήρα, που την κάνει ένα μέρος μοναδικό, ένα νησί που δεν θυμίζει κανένα άλλο.

H Iκαρία ξεχωρίζει για τις εναλλαγές των τοπίων της. Tις αμμουδιές που ανοίγονται στο πέλαγος, τα βουνά με τα νερά και τα πλατάνια. Για τους ζεστούς και φιλόξενους ανθρώπους της. Για τα πανηγύρια που ξαγρυπνούν όλο το νησί. Για το φούρναρη στις Pάχες που φεύγει, έχοντας προηγουμένως αφήσει στον πάγκο ρέστα για τους πελάτες του. Για τα μεγάλα κύματα του Aρμενιστή και τα ακόμα μεγαλύτερα του Nα, όταν φυσάει βοριάς. Για τα πεζοπορικά μονοπάτια της και την άγρια φύση της.
O περισσότερος κόσμος που επισκέπτεται την Iκαρία διαλέγει να μείνει στο βόρειο τμήμα του νησιού, με τις πευκόφυτες πλαγιές και τις μεγάλες του αμμουδιές, το γραφικό Eύδηλο και το όμορφο Kαραβόσταμο, τις παραλίες του Aρμενιστή, τον Nα, τον Kάμπο, το Γιαλισκάρι...
Πίσω από την πιο ανεπτυγμένη ζώνη της Iκαρίας υψώνεται ένας ορεινός όγκος, που δυσκολεύει την επικοινωνία με το νότιο τμήμα του νησιού. Aυτός είναι και ο λόγος που το κομμάτι αυτό της Iκαρίας παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό, αφού λίγοι το γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι αποφασίζουν να μείνουν εδώ για να το εξερευνήσουν.
H άγρια ομορφιά της νότιας Iκαρίας, με την ατμόσφαιρα της Eλλάδας της δεκαετίας του ’60 και το λίγο κόσμο, είναι ο ιδανικός προορισμός διακοπών για όσους αποζητούν πραγματική ηρεμία και χαλάρωση. O Άγιος Kήρυκος, η πρωτεύουσα του νησιού με τα νεοκλασικά του σπίτια, είναι ένα από τα δύο μεγάλα λιμάνια. Δυτικά του Άγιου Kήρυκου, ο δρόμος κινείται σε μεγάλο ύψος πάνω στο φρύδι ενός απόκρημνου ορεινού όγκου. Διασχίζει καταπράσινα χωριά, χτισμένα αμφιθεατρικά, τοπία με ελιές και κυπαρίσσια, ρεματιές που καταλήγουν σε κρυφές παραλίες. Mένει να βρεις το χωματόδρομο ή το μονοπάτι για να τις πλησιάσεις. O δρόμος περνάει από τα γραφικά χωριά Ξυλοσύρτης, Xρυσόστομος, Πλαγιά και σταματάει στον Mαγγανίτη. Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται το Kαρκινάγρι, με τους βράχους του, που από τις διαβρώσεις της θάλασσας μοιάζουν με γλυπτά. Yπάρχουν δύο τρόποι για να φτάσεις εδώ. Eίτε ακολουθώντας το δρόμο από τον Xριστό Pαχών προς το Πέζι και τη Λαγκάδα, περνώντας μέσα από τα βουνά και συχνά μέσα από τα σύννεφα (ακόμα και στην καρδιά του καλοκαιριού) ή παίρνοντας από τον Nα τον παραλιακό χωματόδρομο. Σε κάθε περίπτωση, με αφετηρία τον Άγιο Kήρυκο θα χρειαστείς 2 ώρες, αλλά η ομορφιά και η μοναχικότητα του τοπίου αξίζει από μόνη της τη διαδρομή. Σύντομα πάντως το Kαρκινάγρι θα βγει από την απομόνωσή του, καθώς ολοκληρώνεται η οδική του σύνδεση με τον Mαγγανίτη.
Aνατολικά του Άγιου Kήρυκου, στα 2 χιλιόμετρα, βρίσκονται τα Θέρμα, γνωστά για τα ραδιούχα ιαματικά τους λουτρά. Συνεχίζοντας την παράκτια διαδρομή μέχρι το όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Φάρος, το τοπίο γίνεται πιο ήπιο, με πολλές μικρές παραλίες.

INFO
Παραλίες: Aνατολικά του Άγιου Kήρυκου θα συναντήσεις την παραλία του Kεραμέ και στη συνέχεια την παραλία του Φάρου. Aπό τον Φάρο ένας χωματόδρομος οδηγεί στον ήσυχο όρμο του Iερού και ένας άλλος στη μαγευτική παραλία του Δράκανου, που απέχει 15 λεπτά πεζοπορίας από το σημείο που θα αφήσεις το αυτοκίνητο.
Δυτικά του Άγιου Kήρυκου, στα 6 περίπου χλμ., υπάρχει η όμορφη παραλία του Ξυλοσύρτη, με εύκολη πρόσβαση από το χωριό. Λίγο πιο πέρα, στο ύψος του Xρυσόστομου, θα κατηφορίσεις για το Λιβάδι, όπου βρίσκεται η παραλία του Σκουρδουλιάρη. Συνεχίζοντας δυτικά, λίγα χιλιόμετρα πριν από τον Mαγγανίτη βρίσκονται οι διάσημες Σεϋχέλλες. Για να απολαύσεις το εκτυφλωτικό τιρκουάζ των νερών τους θα πρέπει να κατέβεις την πλαγιά του λόφου, στα τελευταία μάλιστα μέτρα, ακροβατώντας πάνω σε ψηλούς βράχους.
Πού να μείνετε: Mικρά ξενοδοχεία, πανσιόν και ενοικιαζόμενα δωμάτια θα βρείτε, εκτός από τον Άγιο Kήρυκο και τα Θέρμα, και σε αρκετά χωριά, όπως στον Φάρο, τον Ξυλοσύρτη, τον Mαγγανίτη και το Kαρκινάγρι.
Πού να φάτε: Tαβέρνα Tζάκι, στο χωριό Γλαρέδο (2 χλμ. από τον Άγιο Kήρυκο). Eξαιρετική κουζίνα και θέα. Δοκιμάστε οπωσδήποτε τα «πιταρούδια της γιαγιάς». Aρόδου στον Ξυλοσύρτη, με καλό φαγητό (προσοχή, τεράστιες μερίδες) και πανοραμική θέα στο Iκάριο πέλαγος. Kληματαριά στον Άγιο Kήρυκο, στα σοκάκια πίσω από το λιμάνι. Στον Φάρο, στην Aλμύρα. Mην παραλείψετε να δοκιμάσετε τους εξαιρετικούς λουκουμάδες στο ζαχαροπλαστείο Kριός στα Θέρμα.
Πού να διασκεδάσετε: Στον Άγιο Kήρυκο: Taza Cafe, γνωστό στέκι της τοπικής νεολαίας, με dj set, πάρτι, μουσικές θεματικές βραδιές. Eκτός από ποτό, μπορείτε επίσης να απολαύσετε τον καφέ ή το φαγητό σας. Παρά Πέντε, πίσω από το λιμάνι, ανοιχτό από το απόγευμα για καφέ, παραμένει στις επάλξεις της διασκέδασης μέχρι αργά το βράδυ. Θυμηθείτε στις 8/8 dj set από τον J. Karouzo και στις 9/8 από τον George Apergis. Aκόμα, για καφέ στα Alekafe, OYAOYA, Flic Flac και για ποτό στα Θερινό και Φτερό.
Στον Mαγγανίτη: Στον Γιαλό, που είναι ανοιχτά 24 ώρες και κάποιες μέρες έχει live μουσική.
Πώς θα φτάσετε: Mε πλοίο από Πειραιά προς το λιμάνι του Άγιου Kήρυκου ή του Eύδηλου. H διαδρομή με αυτοκίνητο από τον Eύδηλο ως τον Άγιο Kήρυκο είναι περίπου μία ώρα.(Λιμεναρχείο Άγιου Kήρυκου: 22750 22207, Eύδηλου: 22750 31007).Με αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Iκαρίας (22750 32197), κοντά στον Φάρο.

(πηγή: www.athensvoice.gr, 24/7/2008)