Πεδιάδες, κίτρινα αγριολούλουδα, λόφοι με αμπέλια και καθόλου κίνηση σας περιμένουν αν επισκεφθείτε την κοιλάδα της Νάπα στη βόρεια Καλιφόρνια. Ισως χρειαστεί να πάρετε μαζί σας μία ομπρέλα και ένα πουλόβερ, αλλά ο χειμώνας είναι η ιδανική εποχή για ένα ταξίδι σε αυτή. Η περιοχή, που εκτείνεται σε μήκος 45 χιλιομέτρων, εμφανίζει τους ωραιότερους χρωματικούς συνδυασμούς τον χειμώνα, ενώ η ατμόσφαιρα μυρίζει πεύκο και έλατο.
Παρασκευη
3 μ.μ. Ποδηλασία στη σοδειά
Η χειμωνιάτικη ηρεμία σάς επιτρέπει να τριγυρίσετε στη Νάπα με ποδήλατο. Μερικοί από τους ωραιότερους δρόμους της περιοχής βρίσκονται γύρω από την Καλιστόγκα, τη μοδάτη πολίχνη στο ΒΔ άκρο της κοιλάδας. Το κατάστημα ποδηλάτων Καλιστόγκα θα σας νοικιάσει ανθεκτικά ποδήλατα, ενώ για μία πρώτη γεύση της Νάπα, πηγαίνετε με το ποδήλατο μέχρι την Οινοποιία Κλο Πεγκάς, για να δείτε πώς γίνεται το κρασί στην Καλιφόρνια.
7.30 μ.μ. Παγκόσμιες γεύσεις
Μαρμάρινες κατασκευές, υπερβολικά διακοσμημένα σιντριβάνια και δραματικός φωτισμός: η λάμψη στη Νάπα επισκιάζει ορισμένες φορές τις φυσικές αρετές και ομορφιές της. Για μια γεύση της «σπιτικής» Νάπα, δοκιμάστε το Ουάπο Μπαρ και Μπιστρό, ένα μικροσκοπικό εστιατόριο, όπου οι ντόπιοι συναντούν ευχαρίστως τους επισκέπτες, με διεθνή εκλεκτή κουζίνα.
9.30 μ.μ. Φέρτε ωτασπίδες
Μπίρα στη Νάπα; Μπορεί να ακούγεται βλάσφημο, αλλά το Καλιστόγκα Ιν Ρέστοραντ είναι και ζυθοποιία, που φτιάχνει εξαιρετική «πίλσνερ», αλλά και διάφορα άλλα είδη μπίρας. Το μικρό μαγαζί έχει ζωντανή μουσική κάθε βράδυ.
Σαββατο
9 π.μ. Ρίξτε λίγη λάσπη
Το όνομα της Καλιστόγκα ταυτίστηκε με τη λάσπη, από τη στιγμή κατά την οποία ο πρωτοπόρος της αναζήτησης χρυσού το 1849, Σαμ Μπράναν, βούτηξε στα τελετουργικά θερμά λουτρά των Ινδιάνων Ουάπο. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η ηφαιστειακή στάχτη και το θερμό νερό αναζωογονούν τους πόρους του δέρματος, ενώ άλλοι νιώθουν τους πόνους τους να υποχωρούν. Δείτε το Ιντιαν Σπρινγκς Ριζόρτ Σπα, που μοιάζει περισσότερο με παλάτι στην Ινδία της εποχής της αποικιοκρατίας.
11 π.μ. Λίγη ιστορία
Αν περπατήσετε στους δρόμους της Καλιστόγκα, θα πέσετε πάνω στο Μουσείο Σάρπστιν. Οπως και η ίδια η όλη, αυτή η χαριτωμένη συλλογή αντικειμένων της πρόσφατης ιστορίας, αλλά και των Ινδιάνων που έζησαν στην περιοχή, δεν έχει εγκαταλείψει παν ίχνος εκκεντρικότητας και θα σας κάνει να γελάσετε. Μεσημέρι. Μετρήστε τα σταφύλια. Ηρθε η ώρα να δείτε τι σημαίνει κοιλάδα της Νάπα. Πάρτε ένα σάντουιτς από το Παλισέιντς Ντέλι και ορμήστε στα αμπέλια! Μπορείτε να διαλέξετε μεταξύ εκατοντάδων. Αν και οι μεγάλες οινοποιίες δεν φημίζονται συνήθως για τη χάρη τους, αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση της Κουιντέσα. Οι συναρπαστικές οργανωμένες επισκέψεις των εγκαταστάσεων θα σας φέρουν σε επαφή με τις εξαίρετες ποικιλίες Μπορντό. Στην άλλη άκρη του οινοποιητικού φάσματος, βρίσκονται τα Γκριν Τρακ Σέλαρς, μια μονάδα δυναμικότητας ενός ατόμου και ενός φορτηγού, που παράγει, όμως, εκπληκτικό πινό-νουάρ. Μη χάσετε και την οινοποιία Κάζα Νουέστρα, που παραπέμπει στη δεκαετία του 1960 και τον χιπισμό, με κατσίκια να βόσκουν ελεύθερα μπροστά στην είσοδο, αλλά και εντατική χρήση εναλλακτικών μορφών ενέργειας.
5 μ.μ. Ωρα για ψώνια
Η κωμόπολη της Αγίας Ελένης (Σεν Ελενα), δέκα χιλιόμετρα νότια της Καλιστόγκα, είναι ένας μικρός καταναλωτικός παράδεισος. Στο Φουτκάντι, θα βρείτε παπούτσια μεγάλων μόδιστρων σε λογικές τιμές. Στο κατάστημα της τοπικής διακοσμήτριας Εριν Μάρτιν μπορείτε να διαλέξετε χάλκινα γλυπτά, πορσελάνινες λάμπες και άλλα είδη σπιτιού.
8 μ.μ. Δείπνο στο ποτάμι
Για ένα αξέχαστο δείπνο, πηγαίνετε στο Ανζέλς στην πόλη της Νάπα. Πρόκειται για μια ανακαινισμένη αποθήκη δίπλα στο ποτάμι, μακριά από τις ορδές τουριστών ακόμη και τους καλοκαιρινούς μήνες. Εκεί, θα απολαύσετε κάθε είδους πιάτο, από σπάνιες γεύσεις ποταμόψαρων μέχρι και παραδοσιακό μπέργκερ, με ντόπιο τυρί και -όπως θα περιμένατε- μεγάλη λίστα κρασιών.
9.30 μ.μ. Χορέψτε
Αν και η πόλη της Νάπα είναι έρημη μετά το σούρουπο, αυτό δεν ισχύει για το Ούβα, το μπαρ με τη ζωντανή τζαζ κάθε Σάββατο, όπου μπορείτε και να χορέψετε με την ντάμα σας.
Κυριακη
10 π.μ. Τέχνη της οινοποιίας
Για μια διαφορετική εικόνα του κρασιού, οδηγήστε μέσα από τον δασώδη δρόμο, έως τη σκεπασμένη με κισσό Συλλογή Ες, το μουσείο σύγχρονης τέχνης και οινοποιίας, που ίδρυσε ο Ελβετός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Ες. Οργανωμένες επισκέψεις του φωτεινού μουσείου θα σας δείξουν τα έργα καλλιτεχνών όπως ο Φρανκ Στέλα, ο Ρόμπερτ Μάδερουελ και ο Φράνσις Μπέικον. Από ένα παράθυρι του μουσείου, θα θαυμάσετε τη μοναδική θέα των δεξαμενών ζύμωσης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι εικαστικές τέχνες και οινοποιία είναι ένα.
12.30 μ.μ. Γιόγκα και φαγητό
Νιώθετε ότι χάσατε τον «προσανατολισμό» σας, ύστερα από τόσες δοκιμές κρασιών; Κάντε μια στάση στο νέο στούντιο γιόγκα Γιουμπούντου για ένα μάθημα γιόγκα ανουσάρα ή βινιάσα. Αν το στομάχι σας γουργουρίζει, δοκιμάστε το εξαίρετο εστιατόριο του Γιουμπούντου, με αυστηρά χορτοφαγικά πιάτα. Η πίτσα μανιτάρια έχει απίθανο ντόπιο τυρί, ενώ τα λαχανικά και τα φρούτα προέρχονται όλα από τον βιολογικό κήπο του Γιουμπούντου.
Xρήσιμες πληροφορίες
Πού να μείνετε
Indian Springs Resort and Spa www.indianspringscalistoga.com
River Terrace Inn www.riverterraceinn.com
Τι να κάνετε
Calistoga Bike Shop www.calistogabikeshop.com
Wappo Bar & Bistro www.wappobar.com
Calistoga Inn Restaurant & Brewery www.calistogainn.com
Sharpsteen Museum www.sharpsteen-museum.org
Quintessa www.quintessa.com Green Truck Cellars www.greentruckcellars.com
Footcandy www.footcandy.com Martin Showroom www.martinshowroom.com
Angele www.angelerestaurant.com
Uva www.uvatrattoria.com
Hess Collection www.hesscollection.com
Ubuntu www.ubuntunapa.com
(πηγή: www.kathimerini.gr,16/2/2008)
36 ώρες στην κοιλάδα Νάπα της Καλιφόρνιας
Η Ευρώπη των «27» οχυρώνεται με υπερσύστημα διαρκούς επιτήρησης των συνόρων
Τη δημιουργία μιας Ευρώπης που θα κρατά μακριά από τα σύνορα της Ενωσης λαθρομετανάστες, τρομοκράτες, κακοποιούς και άλλους ανεπιθύμητους, πρότεινε την Τετάρτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μιλώντας για ένα «υπερ-σύστημα» διαρκούς επιτήρησης της μεθορίου, αλλά και το λεπτομερές «φακέλωμα» όλων όσοι επιθυμούν να επισκεφθούν την Ενωση, είτε από το Αφγανιστάν προέρχονται είτε από την… Ελβετία.
Κεντρικός άξονας της πρότασης της Επιτροπής, την οποία παρουσίασε ο αρμόδιος για θέματα «Ασφάλειας, Ελευθερίας και Δικαιοσύνης» αντιπρόεδρός της, Φράνκο Φρατίνι, είναι η ενίσχυση των μέσων επιτήρησης των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης παράλληλα με την καλύτερη συνεργασία των κρατών-μελών στο πλαίσιο της «Frontex», της υπηρεσίας φύλαξης των συνόρων αυτών, αλλά και με την αναζήτηση κοινών μεθόδων και πολιτικών διαλογής των υποψήφιων επισκεπτών.
Τι θα κάνει το Eurosur
Στο πρώτο σκέλος, εργαλείο είναι το, όπως η ίδια το χαρακτηρίζει «υπερ-σύστημα», «Eurosur», που θα επιτρέψει τη διαρκή επιτήρηση της μεθορίου με δορυφορικά, εναέρια, επίγεια και πλωτά μέσα, παρέχοντας συνεχή κάλυψη όλων όσοι προσεγγίζουν ή διέρχονται τα σύνορα, σε οποιοδήποτε σημείο τους, με στόχο τον έγκαιρο «εντοπισμό, ταυτοποίηση, παρακολούθηση και σύλληψη» των λαθρομεταναστών αλλά και κάθε λογής κακοποιών, λαθρεμπόρων και μαφιόζων. Υπογραμμίζει, μάλιστα, η Επιτροπή ότι το σύστημα θα έχει και ανθρωπιστική διάσταση καθώς, διά της έγκαιρης σύλληψης θα προλαμβάνει και τις όχι σπάνιες τραγωδίες που συνοδεύουν τις απελπισμένες προσπάθειές τους να φθάσουν στις ακτές της Ευρώπης.
Η δημιουργία του «Eurosur» θα είναι σταδιακή μέχρι το 2015, με χρηματοδότηση και για την ανάπτυξη ακόμα αποδοτικότερων συστημάτων επιτήρησης, πέραν των δορυφόρων, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και όλων των άλλων μέσων που θα έχει στη διάθεσή του, για να μετατραπεί, στην τελική φάση σ' ένα «υπερ-σύστημα» στο οποίο θα είναι διαδικτυομένα όλα τα επιμέρους συστήματα, υπό τον έλεγχο της ήδη υφιστάμενης ευρωπαϊκής υπηρεσίας φύλαξης των συνόρων «Frontex».
Το έτερο σκέλος είναι η καλύτερη λειτουργία των 1.792 επίσημων μεθοριακών σταθμών της Ενωσης με στόχο την άμεση και πλήρη ταυτοποίηση όλων των εισερχόμενων και, φυσικά, εξερχόμενων, με τη δημιουργία ηλεκτρονικού βιβλίου «εισόδου - εξόδου» ώστε να εντοπίζονται, ακόμα και φεύγοντας από την Ευρώπη, όσοι παραμένουν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από εκείνο που τους έχει επιτραπεί.
Επίσης προτείνεται η δημιουργία λεπτομερούς «φακέλου» κάθε επισκέπτη, ανεξαρτήτως της διάρκειας που θα έχει η επίσκεψή του αυτή στην Ευρώπη, που θα περιλαμβάνει πλήρη βιομετρικά δεδομένα, στοιχεία από την αεροπορική εταιρεία που τον μετέφερε (κατά το αμερικανικό πρότυπο), στοιχεία που προκύπτουν από την έκδοση βίζας και άλλα δεδομένα, όπως ο λόγος της επίσκεψής του ή το αν έχει τα οικονομικά μέσα που προϋποθέτει η παραμονή του στην Ευρώπη.
Ο ίδιος φάκελος θα περιλαμβάνει το πλήρες ταξιδιωτικό «ιστορικό» κάθε επισκέπτη καθώς και το κατά πόσον υπήρξε νομοταγής σε προηγούμενες επισκέψεις του και θα είναι φυσικά άμεσα προσβάσιμος από κάθε αρμόδια υπηρεσία.
Μάλιστα προτείνεται η αυτοματοποίηση των σημείων εισόδου-εξόδου, ώστε ο έλεγχος να γίνεται από ηλεκτρονικούς υπολογιστές και όχι δαπανηρούς «πραγματικούς» αστυνομικούς, κάτι που θα διευκολυνθεί και με την αντικατάσταση της παραδοσιακής βίζας από ηλεκτρονικές άδειες εισόδου αντίστοιχες εκείνων που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ αλλά και τη δημιουργία καταλόγου «αξιόπιστων», με άλλα λόγια αποδεδειγμένα νομοταγών επισκεπτών.
Κοινή απάντηση στις ΗΠΑ
Εντολή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διαμορφώσει κοινή ευρωπαϊκή θέση έναντι των αμερικανικών απαιτήσεων που συνοδεύουν την πρόταση οριστικής κατάργησης των ταξιδιωτικών θεωρήσεων για τους Ευρωπαίους που επισκέπτονται τις ΗΠΑ, έδωσαν χθες οι κυβερνήσεις της Ενωσης, με την Ελλάδα και άλλες χώρες να προειδοποιούν ωστόσο ότι, αν οι Βρυξέλλες δεν κινηθούν γρήγορα και αποτελεσματικά, θα αναζητήσουν διμερείς λύσεις με τη Ουάσιγκτον.
Οι ΗΠΑ, έχουν στείλει στα κράτη-μέλη επιστολές με τις οποίες εκθέτουν τις απαιτήσεις τους για την κατάργηση της βίζας, ενώ αντίστοιχη επιστολή έχει λάβει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αντίστοιχη αλλά όχι πανομοιότυπη, σημειώνεται καθώς, όπως εξηγούσαν χθες διπλωμάτες στις Βρυξέλλες, οι επιστολές και τα αιτήματα που περιλαμβάνουν, δεν είναι ακριβώς οι ίδιες για όλους. Αλλωστε οι ΗΠΑ επεχείρησαν να διαπραγματευθούν χωριστά με ορισμένα κράτη-μέλη, όπως η Ελλάδα, η Τσεχία ή η Ουγγαρία για την επίτευξη διμερών συμφωνιών κατάργησης της βίζας, κάτι που προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία των Βρυξελλών.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/2/2008)
Σπερχειάδα
Αν σκέφτεστε ότι δεν έχετε ξανακούσει ποτέ αυτό το μέρος… σκεφτείτε καλύτερα. Σπερχειός ποταμός; Γραμμένη Οξιά; Το νοτιότερο δάσος οξιάς της Ευρώπης; Εθνικός Δρυμός Οίτης; Φθιώτιδα; Φρεσκάραμε τη μνήμη; Ωραία, τώρα μπορούμε να ετοιμάσουμε και βαλίτσες.
Σε στρατηγική θέση επάνω στην πανέμορφη κοιλάδα του Σπερχειού, ανάμεσα σε δύο βουνά, τον σχετικά άγνωστο Γουλινά και τη φημισμένη Οξιά, και σε μια παράκαμψη της διαδρομής από τη Λαμία στο Καρπενήσι, η Σπερχειάδα έχει καταφέρει ως εκ θαύματος να γλιτώσει από την υπέρμετρη προβολή και την τουριστική «ανάπτυξη», για να διατηρήσει ανέπαφες τις φυσικές ομορφιές της, την αυθεντική γοητεία της, την αίσθηση φύσης και παράδοσης που δε χρειάζεται κανένα resort «σε στυλ παραδοσιακό» για να αναδειχθεί.
Ο ομώνυμος δήμος, από τους μεγαλύτερους της χώρας, περιλαμβάνει περισσότερα από είκοσι χωριά, κτισμένα επάνω ή περιμετρικά στις πλαγιές του Γουλινά, ενώ μπροστά στην ομώνυμη πόλη, η κοιλάδα του Σπερχειού, απ’ όπου πήρε και το όνομά της, απλώνεται εύφορη και καταπράσινη. Μικρή –πλην σημαντική– ιστορική παρένθεση: από εδώ, και συγκεκριμένα από την Καλύβα Στεφανή, ξεκίνησε το Μάιο του 1942 ο Άρης Βελουχιώτης με λιγοστούς συντρόφους το αντάρτικο. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς σε μία από τις επιδρομές των γερμανικών στρατευμάτων, για να ξαναχτιστεί και να αναπτυχθεί από την αρχή μετά τον Εμφύλιο.
Μέσα σε μια μοναδικής φυσικής ομορφιάς περιοχή, που ξεκινάει από τις πηγές του Σπερχειού, περιβάλλει το Ρουστιανίτη και περιβάλλεται από τη δυτική όχθη της Βίστριζας και που τελειώνει στη νότια όχθη του Σπερχειού με τους πανέμορφους λόγγους και το πλατανόδασος της Μεσοποταμίας, το τοπίο εναλλάσσεται, καθώς τα χωριά του βουνού δίνουν τη θέση τους στην καταπράσινη κοιλάδα, και ο Σπερχειός με τους παραπόταμούς του εμφανίζονται αναπάντεχα πίσω από μια στροφή του δρόμου, κάνοντας την εικόνα ακόμη πιο μαγευτική. Σημαντικής και γνωστής αισθητικής αξίας είναι η διαδρομή –πιο σωστά, οι διαδρομές, δύο εντελώς διαφορετικές απόψεις του ίδιου πανέμορφου τοπίου– της δυτικής πλευράς του αρχαίου Ινάχου, από το Δίλοφο ως το Περιβόλι.
Όπως μας ενημερώνουν οι… πράκτορες του in2ife στην περιοχή, η πρώτη διαδρομή είναι προς τις βόρειες χαμηλοπλαγιές των Βαρδουσίων, προς τα Μάρμαρα, όπου στεγάζεται ένα αξιόλογο λαογραφικό μουσείο. Από εδώ συνεχίζουμε για το χωριό Ανατολή, κάνουμε μια στάση για να επισκεφθούμε το δικό του μουσείο, και συνεχίζουμε προς Δάφνη και Φωκίδα. Δυτικά των Μαρμάρων συναντάμε το χωριό με την πανοραμική θέα και την κερκιδωτή πλατεία, την Κολοκυθιά, και λίγο πιο πέρα τα γραφικά Αργύρια.
Η άλλη επιλογή μας είναι η διαδρομή για Νικολίτσι, Κυριακοχώρι και Πλάτανο, απ’ όπου μπορούμε να κατευθυνθούμε σε μια αυθεντική, απαλλαγμένη από ανθρώπινες δραστηριότητες ομορφιά προς το διάσελο της Οξυάς, το μοναδικό πέρασμα προς την ορεινή Ναυπακτία. Από τον Πλάτανο, ή Στάγια, η διαδρομή συνεχίζεται προς το Γαρδίκι Ομιλαίων, χωρίς να ξεχνάμε τη δυνατότητά μας για μια ορειβατική πεζοπορία που θα μας αποζημιώσει με την απαράμιλλη θέα της σε όλα τα βουνά της Ρούμελης ως τη Θεσσαλία, αλλά και χωρίς να αφήσουμε ανεξερεύνητο τον παραπόταμο Ίναχο, του οποίου μέρος, με βάση το Περιβόλι, μπορούμε να διαβούμε με καγιάκ.
Αμέτρητα απομεινάρια αρχαίων οικισμών, αλλά και ολοζώντανη παράδοση, χαρακτηρίζουν ολόκληρη αυτή τη διαδρομή. Μετά από το Γαρδίκι σε μια ευχάριστη διαδρομή μέσα σε έλατα και καστανόλογγους συναντάμε το Παλαιοχώρι, όπου σώζεται το βυζαντινό μοναστήρι του Προφήτη Ηλία και παραπέρα τα Πουγκάκια, με τους πολλούς μαχαλάδες του. Από το Γαρδίκι κατεβαίνοντας προς τον κάμπο, κατά μήκος του Ρουστιανίτη, παραποτάμου του Σπερχειού, διαβαίνουμε τα Κανάλια με τα πολλά περιβόλια, και φθάνουμε στο κεφαλοχώρι Λευκάδα. Απέναντι, κουρνιασμένο σε μια καταπράσινη ελατοπλαγιά, το Πίτσι και λίγο πιο κάτω η Παναγία η Ρούστιανη, παλαιό βυζαντινό μοναστήρι.
Από τη Λευκάδα συνεχίζουμε την πορεία μας στις νότιες παρυφές του Γουλινά, συναντώντας την Κουτσούφλιανη, τα Καμπιά, τη Φτέρη και την Παλαιοβράχα με τα γλυκόπιοτα κρασιά τους και το γραφικό Κλωνί. Από το Κλωνί ως την Καλλιθέα και τον Άγιο Σώστη ανοίγεται η πανοραμική κερκίδα της κοιλάδας του Σπερχειού. Ψηλότερα, σαν σε μπαλκόνια, με μαγευτική θέα που φτάνει ως το Μαλιακό, αντικρίζεις το Δίλοφο, την Άνω Καλλιθέα, την Άνω Φτέρη και τα Άνω Καμπιά. Η διαδρομή τελειώνει στο καμποχώρι Μεσοποταμία με το πανέμορφο πλατανόδασος και στον υδροβιότοπο του Σπερχειού.
Διαδρομές, δραστηριότητες –αναρρίχηση, καγιάκ, πεζοπορία, mountain bike–, αυθεντική φιλοξενία, παραδοσιακές γεύσεις, άρωμα βουνού, αίσθηση ανέγγιχτης φυσικής ομορφιάς. Η περιοχή προ(σ)καλεί να την εξερευνήσετε, την ώρα που πολύ κοντά άλλοι ταξιδιώτες του Σαββατοκύριακου θα συνωστίζονται σε trendy ταβερνάκια και πολυτελή resort με… «στυλ παραδοσιακό» –ενώ εσείς θα απολαμβάνετε την αυθεντική παράδοση, όχι το «στυλ» της.
Αξίζει να δείτε:
* Όσα περισσότερα από τα 23 γραφικά χωριουδάκια προλαβαίνετε.
* Το Λαογραφικό Μουσείο Αθανασίου και Μαίρης Ακρίδα
* Την Καλύβα Στεφανή, 2 χιλιόμετρα έξω από την Σπερχειάδα
* Το μοναδικής φυσικής ομορφιάς τοπίο στη Μεσοποταμία, με τα πλατάνια στο σημείο όπου ενώνεται ο Σπερχειός με τον Βίστριζα, έναν από τους παραπόταμούς του
* Τις ιαματικές πηγές της ευρύτερης περιοχής
* Την Ιερά Μονή Αγάθωνος, κτίσμα 14ου αιώνα με πλούσια συλλογή κειμηλίων
* Το δάσος της Οξιάς, το νοτιότερο της Ευρώπης
* Τον Εθνικό Δρυμό Οίτης με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στην Ελλάδα.
* Τους αρχαίους οικισμούς Ελληνικά- Καστρόραχη.
* Το χιονοδρομικό Καρπενησίου, που βρίσκεται σε απόσταση μίας μόνο ώρας
Διαμονή
Δύο από τις καλύτερες επιλογές για τη διαμονή σας, είναι ο ξενώνας Γόργιανη (τηλ.: 22360 44800) στη Σπερχειάδα, με οκτώ φροντισμένα δωμάτια σε παραδοσιακό στυλ, όλα πλήρως εξοπλισμένα με δορυφορική τηλεόραση, internet, τηλέφωνο, υπηρεσία fax και υπηρεσία αφύπνισης, και με την τιμή του δίκλινου στα 50 ευρώ με πρωινό, και το καταφύγιο της Γραμμένης Οξιάς, 16 χιλιόμετρα χωματόδρομου από το Γαρδίκι, με παραδοσιακές γεύσεις και σπιτικά γλυκά να προσφέρονται δίπλα στο τζάκι, και με τη διανυκτέρευση να κοστίζει μόλις 12 ευρώ το άτομο.
Φαγητό
Όπως τα περισσότερα «μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας» μέρη, η Σπερχειάδα έχει να προσφέρει παραδοσιακές σπεσιαλιτέ, παρασκευασμένες με αγνά υλικά, και την αυθεντική σφραγίδα του τόπου. Αυτό, με λίγα λόγια, σημαίνει ξεχάστε τις προτηγανισμένες πατάτες και τις ντομάτες με γεύση νερού. Η περιοχή, επίσης, φημίζεται για τα κρεατικά της, οπότε αρχίστε να σημειώνετε: για ψητά και κοκορέτσι που τιμά το «χαϊδευτικό» κοκορετσάδες που αποδίδεται στους Ρουμελιώτες, στον Παρασκευώτη στη Σπερχειάδα, για παϊδάκια στο Θεό στο Γαρδίκι και στον Βάρσο στη Λευκάδα.
(πηγή: www.in2life.gr, 14/2/2008)
Συγγνώμη» επισήμως στους Αβορίγινες
«Για την ταπείνωση και την αδικία στην οποία υποβάλαμε έναν υπερήφανο λαό και έναν υπερήφανο πολιτισμό ζητούμε συγγνώμη». Αυτή η φράση, μεταξύ άλλων, επρόκειτο να αναγνωσθεί σήμερα στη Βουλή της Αυστραλίας, σε μια ιστορική έκφραση μετάνοιας της πλειοψηφίας των λευκών εποίκων για τα δεινά που προκάλεσαν στους ιθαγενείς πληθυσμούς.
Η επίσημη συγγνώμη του νέου πρωθυπουργού Κέβιν Ραντ επρόκειτο να υιοθετηθεί από τη Βουλή, ενώ γιγαντοοθόνες είχαν στηθεί σε ολόκληρη τη χώρα, προκειμένου να παρακολουθήσει ο πληθυσμός την ιστορική αυτή συνεδρίαση. Προαναγγέλλοντας τη σημερινή δήλωση μετανοίας, για πρώτη φορά στην ιστορία άνοιξαν χθες τις εργασίες του αυστραλιανού Κοινοβουλίου Αβορίγινες με παραδοσιακές ενδυμασίες.
«Ζητούμε συγγνώμη για τους νόμους και τις πολιτικές διαδοχικών Κοινοβουλίων και κυβερνήσεων, που προξένησαν βαθύτατο πόνο και απώλειες στην ομάδα αυτή συμπατριωτών μας» αναφέρει η δήλωση.
Η συγγνώμη απευθύνεται στους 100.000 Αβορίγινες που, στην παιδική τους ηλικία, έπεσαν θύματα της πολιτικής βίαιης ενσωμάτωσης, καθώς εκπρόσωποι του αυστραλιανού κράτους τους αποσπούσαν βίαια από τις οικογένειές τους. Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε από το 1910 ώς και το 1970. Η συγγνώμη επεκτείνεται και «στις μανάδες και τους πατεράδες τους, τους αδελφούς και τις αδελφές, για την καταστροφή οικογενειών και τη διάλυση κοινοτήτων».
Η πολιτική αλλαγή του Νοεμβρίου, με την εκλογή του Eργατικού Κόμματος του Ραντ και την ήττα του Συντηρητικού Τζον Χάουαρντ έδωσε ώθηση στη συμφιλιωτική αυτή κίνηση. Ως τώρα, οι σχετικές προτάσεις προσέκρουαν στις αντιδράσεις της συντηρητικής κυβέρνησης.
Η Αυστραλία προστίθεται έτσι στον σύντομο κατάλογο των χωρών που έχουν ζητήσει επίσημα συγγνώμη από τις μειονότητες που καταπίεζαν. Το 1998, ο Καναδάς είχε ζητήσει συγγνώμη από τους Ινδιάνους, το 1992 η Νότια Αφρική είχε εκφράσει τη θλίψη της για τις πολιτικές του απαρτχάιντ, ενώ το αμερικανικό Κογκρέσο, το 1988 ζήτησε συγγνώμη όχι για τα όσα υπέστησαν οι Ινδιάνοι αλλά για τη φυλάκιση των Ιαπώνων της Αμερικής στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός χαρακτήρισε την πρωτοβουλία του «νέα σελίδα στην ιστορία της λαμπρής ηπείρου μας» και μίλησε για μέλλον «στο οποίο το Κοινοβούλιο αποφασίζει ότι οι αδικίες του παρελθόντος δεν θα συμβούν ποτέ, ξανά».
Οι Αβορίγινες της Αυστραλίας ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες επί χιλιάδες χρόνια πριν από την άφιξη Βρετανών αποικιοκρατών στο Σίδνεϊ το 1788. Σήμερα, οι Αβορίγινες αριθμούν μόλις 450.000 ψυχές, επί συνόλου 21 εκατομμυρίων Αυστραλών. Είναι η φτωχότερη ομάδα της χώρας, ενώ εκπροσωπούνται σε δυσανάλογα υψηλά ποσοστά στο σωφρονιστικό σύστημα, στις λίστες των ανέργων και στη χορεία των αναλφάβητων. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι 17 χρόνια μικρότερο από τον εθνικό μέσο όρο. Ο Αυστραλός πρωθυπουργός δεν συνόδευσε τη συγγνώμη με χορήγηση αποζημιώσεων, όμως ανακοίνωσε δέσμη μέτρων για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του συνόλου της κοινότητας των Αβοριγίνων.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 14/2/2008)
Εξαρση γρίπης των πτηνών στο Βιετνάμ
Αλλος ένας νεκρός αυτήν την εβδομάδα από τη γρίπη των πτηνών στο Βιετνάμ, η οποία προσέβαλε ένα παιδί και επεκτάθηκε σε πτηνοτροφεία σε δύο επαρχίες, με συνέπεια να υποχρεωθεί η κυβέρνηση να προειδοποιήσει για τον κίνδυνο εξάπλωσης της νόσου.
Ο 27χρονος άνδρας που υπέκυψε το βράδυ της Πέμπτης σε νοσοκομείο του Ανόι, είχε μεταφερθεί στην πρωτεύουσα από την επαρχία Νινχ Μπινχ, στο βόρειο τμήμα της χώρας, με συμπτώματα πνευμονίας.
Επίσης, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι ένα επτάχρονο παιδί από την επαρχία Χάι Ντουόνγκ έχει προσβληθεί από τον ιό Η5Ν1 και νοσηλεύεται σε παιδιατρικό νοσοκομείο στο Ανόι.
Στις αρχές της εβδομάδας, την Τρίτη, ένας 40χρονος έχασε τη ζωή του στην επαρχία Χάι Ντουόνγκ.
(πηγή: www.flash.gr, 14/2/2008)
Νέος τερματικός σταθμός για εταιρίες LCC στις Βρυξέλλες
Πράσινο φως για την κατασκευή ενός ξεχωριστού τερματικού σταθμού, αποκλειστικού για την εξυπηρέτηση αεροπορικών εταιριών χαμηλού κόστους (LCC) έδωσε η διοίκηση του διεθνούς αεροδρομίου Βρυξελλών. Το σχέδιο προβλέπει την επαναλειτουργία μέρους του παλιού τερματικού σταθμού, αλλά και την προσθήκη ενός νέου χώρου, που σε πρώτη φάση θα εξυπηρετεί έως και 6 αεροσκάφη εταιριών χαμηλού κόστους ταυτόχρονα, ενώ στο μέλλον θα εξυπηρετεί έως και 15 αεροσκάφη ταυτόχρονα.
Η απόφαση αυτή εντάσσεται στη γενική στρατηγική ανάπτυξης του αεροδρομίου Βρυξελλών, αναφορικά με την επιβατική κίνηση, που αποσκοπεί στην παροχή πτήσεων πλήρων υπηρεσιών εντός της Ευρώπης, πτήσεων αναψυχής και τσάρτερ, πτήσεων μακρινών αποστάσεων και πτήσεων χαμηλού κόστους.
Όπως σχολίασε ο CEO του αεροδρομίου, κ. Wilfried Van Assche, "οι εταιρίες χαμηλού κόστους αναπτύσσονται ταχύτατα στην εσωτερική αγορά της Ευρώπης. Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις, μέχρι το 2015, οι εταιρίες LCC θα εξυπηρετούν τη μισή κίνηση επιβατών εντός της Ευρώπης. Σήμερα στο αεροδρόμιο Βρυξελλών το 3% των πτήσεων εκτελείται από εταιρίες LCC, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό σε αντίστοιχα μεγάλα ευρωπαϊκά αεροδρόμια είναι μεγαλύτερο του 10%. Στα επόμενα τρία χρόνια σκοπεύουμε να αυξήσουμε σημαντικά το ποσοστό αυτό και εμείς. Αποβλέπουμε σε 4 εκατ. επιβάτες μέσω των εταιριών χαμηλού κόστους".
Τις επόμενες μέρες θα ξεκινήσουν οι πρώτες εργασίες στον υφιστάμενο τερματικό σταθμό, ενώ οι εργασίες για το νέο κτίριο έχουν προγραμματισθεί να αρχίσουν το καλοκαίρι, ώστε ο νέος τερματικός σταθμός για τις εταιρίες χαμηλού κόστους να είναι έτοιμος για χρήση τον Απρίλιο του 2009.
(πηγή: www.traveldailynews.gr, 14/2/2008)
Το Πεκίνο με νέο πιο όμορφο πρόσωπο
Υπάρχει κάτι οικείο στις φωτογραφίες των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων με τους πρώτους επισκέπτες του νέου Εθνικού Σταδίου στο Πεκίνο να απαθανατίζονται μπροστά σε κάτι που για τους περισσότερους Κινέζους αποτελεί έναν ακόμα λόγο εθνικής περηφάνιας. Μας θυμίζει τα «δικά μας», εκείνο το μεικτό συναίσθημα ανακούφισης και ανάτασης που νιώσαμε όταν το περίφημο στέγαστρο Καλατράβα είχε «τσουλήσει» πάνω από το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, μεταδίδοντας μοναδικές εικόνες σε όλο τον κόσμο. Δεν θα ξεχάσω τη δική μου ανυπομονησία να οδηγήσω μέχρι τη λεωφόρο Κύμης για να δω από κοντά την επιβλητική κατασκευή που τόσο ανάλαφρα σκέπαζε το ΟΑΚΑ.
Εδώ τελειώνουν και οι ομοιότητες με τους Κινέζους φίλους μας που ετοιμάζονται να ζήσουν τη δική τους γιορτή. Το κυρίως κατασκευαστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και ό,τι ερέθιζε τη φαντασία με τις μακέτες και τα συναρπαστικά τρισδιάστατα προοπτικά, παραχωρεί τώρα τη θέση του στην πραγματικότητα.
Είναι γνωστό τι έχει επενδύσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες η πολιτική ηγεσία του Πεκίνου. Και η αρχιτεκτονική, που στην περίπτωση της Αθήνας απουσίασε ως μέγεθος και ως αξία, με εξαίρεση το συγκρότημα του ΟΑΚΑ, έχει αναδειχθεί από τους Κινέζους σε διπλωματικό όπλο πρώτης γραμμής. Από το Εθνικό Στάδιο, την περίφημη «χελιδονοφωλιά» των Ελβετών Χέρτζογκ και Ντε Μερόν, μέχρι το φτιαγμένο από διαφανή προκατασκευασμένα δομικά στοιχεία Κέντρο Υγρού Στίβου («Water Cube») που σχεδίασαν οι Αυστραλοί PTW και παραπέμπει σε υδάτινες φυσαλίδες, το Πεκίνο προσφέρει σήμερα μία σχεδόν καλειδοσκοπική επισκόπηση της διεθνούς αρχιτεκτονικής. Γιατί δεν είναι μόνο τα στάδια και οι αθλητικές εγκαταστάσεις.
Το φθινόπωρο εγκαινιάστηκε το νέο κτίριο του Εθνικού Θεάτρου, μία εντυπωσιακή μινιμαλιστική κατασκευή σε σχήμα αβγού από τα χέρια του Γάλλου αρχιτέκτονα Πολ Αντρέ. Tον Μάρτιο ανοίγει τις πύλες του το τρίτο τέρμιναλ του αεροδρομίου που προορίζεται να εξυπηρετήσει την Air China και το μεγαλύτερο ποσοστό των ολυμπιακών επισκεπτών. Εδώ βάζει την υπογραφή του ο Σερ Νόρμαν Φόστερ. Εως το καλοκαίρι θα είναι έτοιμος ο κυκλικός ουρανοξύστης της νέας έδρας της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, διά χειρός ενός άλλου σταρ της διεθνούς αρχιτεκτονικής, του Ολλανδού Ρεμ Κούλχαας. Και το παζλ συμπληρώνει η Ζάχα Χαντίντ στην οποία ανατέθηκε ο σχεδιασμός μιας πρωτοποριακής, σύνθετης ανάπτυξης που περιλαμβάνει εμπορικά κέντρα και οικιστικά συγκροτήματα.
Η αρχιτεκτονική πανδαισία του Πεκίνου προκαλεί πικρόχολα σχόλια στον βρετανικό Τύπο που σπεύδει να την συγκρίνει με το λιγότερο φιλόδοξο (αρχιτεκτονικά) Λονδίνο, το οποίο ακολουθεί το 2012. Στην ίδια την Κίνα διατυπώνεται και αντίλογος. Ενας από τους πιο γνωστούς εικαστικούς της χώρας αποκαλεί το νέο Στάδιο «ψευτο-δημόσιες σχέσεις» που αποκρύπτει την αληθινή πολιτική κατάσταση στην Κίνα.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 13/2/2008)
Νέο ταξιδιωτικό portal για την παγκόσμια κοινότητα ομοφυλοφίλων
Online βρίσκεται επίσημα από αυτή την εβδομάδα - ενόψει του εορτασμού του Αγίου Βαλεντίνου - το νέο ταξιδιωτικό portal gaypedia.com, που στόχο έχει την ενημέρωση της παγκόσμιας κοινότητας ομοφυλοφίλων για τουριστικούς προορισμούς, φιλικούς προς αυτήν, παρέχοντας ταυτόχρονα κάθε πρόσθετη πληροφορία για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.
Το gaypedia.com είναι εξειδικευμένο στις ταξιδιωτικές προτιμήσεις των ομοφυλόφιλων, ενώ τα εγγεγραμμένα μέλη του έχουν τη δυνατότητα να εμπλουτίσουν το περιεχόμενο του portal, να ανεβάσουν φωτογραφίες και βίντεο, αλλά και καταγράψουν τις εμπειρίες τους από τις διακοπές τους σε έναν τουριστικό προορισμό.
"Ο κόσμος των ομοφυλόφιλων αλλάζει τόσο γρήγορα που πολλές φορές βρίσκουμε πληροφορίες σε ταξιδιωτικούς οδηγούς για εκδηλώσεις που ήδη έχουν πραγματοποιηθεί" ανέφερε ο κ. Ryan Haynes, Διευθυντής Μάρκετινγκ του gaypedia. "Δεδομένου του μεγέθους της παγκόσμιας ομοφυλόφιλης κοινότητας, αλλά και του ολοένα αυξανόμενου αριθμού εκδηλώσεων, σχεδιάσαμε αυτό το portal, με στόχο τα μέλη της κοινότητας μας να βρίσκουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για ένα γεγονός συγκεντρωμένες εδώ".
"Ήταν βασικό" πρόσθεσε ο κ. Haynes "να συμπεριλάβουμε μια θεματική ενότητα με όλες τις νομοθεσίες περί ισότητας αναφορικά με τους ομοφυλόφιλους στους τουριστικούς προορισμούς, αφού σε πολλές χώρες ακόμη και σήμερα εγείρονται θέματα ρατσισμού εναντίον τους, δημιουργώντας άσχημες συνθήκες".
(πηγή: www.traveldailynews.gr, 13/2/2008)
Η μεγαλύτερη ρόδα του κόσμου γυρίζει στη Σιγκαπούρη
Η μεγαλύτερη ρόδα παρατήρησης του κόσμου άρχισε τις περιστροφές της χθες στη Σιγκαπούρη, με στελέχη εταιρειών να πληρώνουν πολλές χιλιάδες δολάρια, για να βρεθούν στην «εναρκτήρια πτήση» της γιγάντιας ρόδας λούνα παρκ που κοσμεί τη νησιωτική μεγαλούπολη.
Η ρόδα, ύψους 165 μέτρων, που αντιστοιχεί σε 42 ορόφους κτιρίου, προσφέρει θέα 360 μοιρών της Σιγκαπούρης, αλλά και της γειτονικής Μαλαισίας και Ινδονησίας. Η ρόδα της Σιγκαπούρης είναι κατά τι ψηλότερη από εκείνη του Λονδίνου, που έχει ονομασθεί «Τροχός της Χιλιετίας» και φθάνει τα 135 μέτρα ύψος.
«Είναι μία μοναδική ρόδα λούνα παρκ. Είμαι ενθουσιασμένος που ανήκω στους πρώτους της επιβάτες και ελπίζω ότι ο καιρός θα είναι καθαρός για να απολαύσω τη θέα», είπε ο Κο Πανγκ Αν, επικεφαλής επιχείρησης στη Σιγκαπούρη, την ώρα που περίμενε να επιβιβασθεί σ’ ένα από τα πολυτελή βαγόνια.
Οι κατασκευαστές της ρόδας συγχύζονται, όμως, όταν το έργο τους αποκαλείται «ρόδα» λούνα παρκ: «Δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη από ρ...», λέει ο Φλοριάν Μπολέν, πρόεδρος της εταιρείας Singapore Flyer (Ιπτάμενη Σιγκαπούρη), που μοιράζεται το όνομά της με τη γιγάντια ρόδα. Αντίθετα από τα κρεμαστά, παλιά, στριμωγμένα βαγόνια που βρίσκαμε στις ρόδες των λούνα παρκ, η Ιπτάμενη Σιγκαπούρη διαθέτει 28 σταθερές «κάψουλες». Κάθε μία από τις κάψουλες, με μέγεθος αστικού λεωφορείου, διαθέτει κλιματισμό και χωρά 28 άτομα. Οι επιβάτες μπορούν να τριγυρνούν μέσα σε αυτές, ενώ δεν θα νιώθουν την κίνηση ή δονήσεις κατά τη διάρκεια της 30λεπτης περιστροφής τους.
Τα εισιτήρια για τις τρεις πρώτες νύχτες λειτουργίας έχουν ήδη εξαντληθεί, ενώ το κόστος τους έφθανε ακόμη και τα 6.200 δολάρια, για τις πρώτες θέσεις. Η κάθε κάψουλα θα διαθέτει δύο σερβιτόρους, που θα προσφέρουν ποτά και μεζέδες. Οι προσφορές θα συνεχισθούν μέχρι τα επίσημα εγκαίνια, την 1η Μαρτίου.
Η Σιγκαπούρη, που δεν διαθέτει ιδιαίτερες φυσικές ομορφιές, έχει εγκαινιάσει εκστρατεία κατασκευής μεγάλων έργων, με στόχο την ενίσχυση της εικόνας της ως τουριστικού προορισμού. Η «Ιπτάμενη Σιγκαπούρη» κατασκευάσθηκε άλλωστε απέναντι από το προγραμματισμένο συγκρότημα καζίνο Μαρίνα Μπέι, που αναμένεται να ανοίξει τις πόρτες του το 2009 και σε μικρή απόσταση από τη διαδρομή του πρώτου αγώνα Γκραν Πρι Φόρμουλα 1, που θα διεξαχθεί στους -άριστους- δρόμους της Σιγκαπούρης τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 12/2/2008)
A view of pueblo life in Mexico from the inside
At about 8:30 at night, an artillery-like barrage of fireworks shattered the silence, followed by the oompah of a tuba and the beating of drums. My curiosity aroused, I left the simple wooden cabin in which I was staying and went into the darkness to investigate. I found a slow-moving parade of perhaps 200 people shuffling down the streets of the Mexican village of Santa Ana del Valle, some 20 miles east of the city of Oaxaca. Indigenous Zapotec faces, from the newborn to the elderly, glowed in the flickering light of the candles many carried, along with bouquets of poinsettias, roses, or gladiolus.
A traditional holiday song was chanted in slow repetitions. From flat rooftops lining the route, children showered the marchers with candy; mischievous boys in the street tossed lighted firecrackers back at the kids up above. In the center of the procession, atop a canopied litter and amid a pungent cloud of copal, were Barbie-size figures of Mary and Joseph, with baby Jesus in a basket.
I'd stumbled onto a small-town posada, a ritual re-enactment of the troubles that Mary and Joseph had finding a room at an inn; after visiting two homes where they were turned away, the marchers were at last invited into a third, where more songs were sung, tamales and rice pudding were devoured, and many a pinata was smashed by gleeful children. The only stranger there, I was welcomed warmly. And I was only there because I'd chosen to spend this December night at the cabana turistica — also known as a yu'u — run by the village, and part of a government-sponsored system of rural lodging spread across the state of Oaxaca.
For prices starting as low as 80 pesos a night per person, or 400 pesos a night for an entire cabin that sleeps four ($7 or $36 at 11 pesos to the dollar), the cabanas offer the best way to get a deeper glimpse of life in Oaxaca's small pueblos than is possible in a day trip.
Some of the 16 pueblos featuring cabanas offer horseback riding and mountain bike rentals; others tout their scenic locations or traditional handicrafts.
While many of these destinations are featured on Oaxaca's Spanish-only tourism Web site, www.oaxaca.travel, the best way to decide which to visit is to stop at the state's tourist information bureau, in Oaxaca city (Murguia 206; 52-951-516-0123). Brochures describe most of the pueblos in the program, and English-speaking staff members can answer questions and phone in reservations, which are recommended.
But traveler beware: The first time I enquired about Santa Ana del Valle, I was told there was no cabana there. After I pressed the matter, it turned out there was one, and a reservation was made. The caretaker in the village, however, failed to meet my family at the cabana, resulting in a half-hour hunt for him. Later, when trying to make reservations at Santiago Apoala, phone contact proved impossible, and the information sheet the bureau provided was riddled with inaccuracies. An easier and more efficient way is to go to the office of Expediciones Sierra Norte (52-951-514-8271; www.sierranorte.org.mx), which books lodging and organizes tours for a group of eight pueblos in the cabana system known as the Pueblos Mancomunados.
In the Sierra Norte mountain range, these pueblos are the heart of Oaxacan ecotourism. They've teamed up to create a network of walking and biking trails, linking the villages and creating possibilities for treks up to a week long. Visitors pay a fee of 50 pesos to enter the area, and despite the availability of fantastic trail maps, guides are required even for day hiking, in an effort to create jobs for local people and keep tourists safe. A guide for one to 10 people costs 120 pesos a day.
"I didn't think we'd need the guide, but we wouldn't have known where to go without one," said Brian Hirsch, of Homer, Alaska, who spent a day hiking around the village of Cuajimoloyas with his wife and two daughters, before staying the night in a cabana there. His daughter, Aviva, 14, said the villagers had been very welcoming and "wanted to make us comfortable," explaining, "If they can make money off of us coming to see their forest, they won't have to cut down their trees to sell them."
For some pueblos, the cabanas have financed schools and health clinics; others have barely recovered their operating expenses. In summer, the Pueblos Mancomunados receive up to about 500 visitors each month; Apoala may get 150; other pueblos see a mere handful.
While the state of Oaxaca has promoted the eco-lodging project for over a decade, each cabana is run by a local committee. Since committee members are usually performing a year of unpaid mandatory community service, quality control can be inconsistent. "There would definitely be better services if the managers earned a salary," said Carlos Gutierrez, an Oaxaca state tourism official. "But that's up to the pueblos."
In Santa Ana del Valle, a village renowned for its weavers, the cabana grounds were beautifully tended and the bedding was spotless; the poorly built, thin wooden walls, however, were covered in spider webs and were useless against the freezing night air and the insane ruckus of barking dogs.
In Santiago Apoala — tucked in a dramatic, isolated valley in Oaxaca's Mixteca region and popular for its waterfall — the newly refurbished cabana was solid and clean, but a propane leak in the kitchen emitted a slightly noxious aroma and required that windows in the dining room stay open. "It's dangerous to close those," warned Hector Guzman, manager of the cabana. "The place might explode."
In Benito Juarez, one of the Pueblos Mancomunados, the staff was well organized, but broken reading lights dangled from the cabin's adobe walls, the brick floor was coated with grunge, and in January at 10,000 feet above sea level, it was refrigerator-cold, inspiring us to creatively redecorate — moving beds away from windows that leaked wind and rain, and as near to the fireplace as safety permitted. The personable manager, 24-year-old Ulises Santiago, just days away from completing his year of involuntary tourism service, was attentive, though his mind wandered to other things; in a week, he'd be leaving the cloud forest and moving to California, with dreams of making money. "I've got a job lined up in a restaurant," he said optimistically. "Jack in the Box."
Despite their imperfections, it's hard to complain too much about such inexpensive lodging in such special destinations. After pointing out multiple minor shortcomings of the cabana in Apoala, Eduardo Uribe, visiting from Canada, said, "I thought I might stay here a night, but this area is so nice, I've already stayed four."
(πηγή: www.iht.com, 11/2/2008)
Drugs and Dubai
Western tourists oblivious to the severe drugs laws in the United Arab Emirates often end up in jail after arriving in the conservative Muslim country with tiny amounts of narcotics for their own use.
But the UAE authorities do not deviate from their strict rules which stipulate imprisonment for a minimum of four years followed by deportation for those convicted of having drugs in their possession.
People convicted of the more serious offence of drugs trafficking can face capital punishment, although executions rarely take place in the desert Gulf nation.
With Dubai a favourite holiday spot, dozens of Westerners have been arrested upon arrival in recent years, according to a diplomatic source familiar with cases of people caught with small amounts of narcotics.
One such visitor was British dance DJ Grooverider, who was arrested last November for possession of 2.16 grammes of marijuana upon arrival in Dubai. He had been due to perform a club gig in the emirate, which is known as one of the party capitals in the Middle East.
Grooverider was quoted in local press reports on January 28 as telling a court he had forgotten he had a small amount of the drug in his pocket. His case was adjourned until later this month.
"There are over a million British tourists a year coming to the UAE," said Simon Goldsmith, spokesperson at the British Embassy in Dubai. "We have a travel advice making it clear that the penalty is very severe" for drug possession.
AFP tried unsuccessfully to get a comment from the office of Dubai's public prosecutor. Most Western countries warn their citizens about the consequences of drug possession in the UAE.
Traces in blood counts as possession
In its travel report, the Canadian foreign ministry says that "even if used while outside of the UAE, (using drugs) can be punishable by law if traces of the substance are found in the blood or urine, and can also carry a minimum prison term of four years."
In London the foreign office warns Britons travelling to the UAE that "the presence of drugs in the system is counted as possession," cautioning also that "the possession and/or import of even the smallest amount of drugs can result in a minimum prison sentence of four years."
The US embassy meanwhile adds that even having poppy seeds, which are used for cooking in some countries, could send their carrier to prison. But many people do not think to check travel warnings before setting off.
In 2006, acclaimed US hip-hop music producer Dallas Austin was sentenced to four years in jail after he was found in possession of 1.26 grammes of cocaine and other banned substances.
But the 34-year-old composer, who had come to Dubai for a three-day birthday bash for British supermodel Naomi Campbell, was pardoned by Dubai ruler Sheikh Mohammed bin Rashed al-Maktoum immediately after sentence was pronounced.
"Our experience is that authorities have a zero tolerance policy," Goldsmith said, adding that the British embassy can only help people arrested on drug charges by seeing them within 48 hours and providing them with a lawyer.
A French consular source said that 19 French citizens have been arrested during the past 18 months at Dubai airport for possession of drugs, including four in one day on January 1.
Eleven out of 12 jailed were pardoned after a few months while seven other cases are still being investigated, said the source who requested anonymity, adding that because of the increase in the number of cases investigating each one lasts about two months.
After they have been convicted and sentenced, one hope left to Western offenders is that they will be included in one of the royal pardons usually issued during festive seasons.
A Canadian benefited from one such pardon on the occasion of the Muslim Eid al-Adha feast last December.
Bert Tatham (35) was jailed for four years in Dubai in June after he was arrested during a stopover from Afghanistan, when customs officials found two poppy flowers in his luggage and 0.6 grammes (0.02 ounces) of hashish in his clothes.
He was also charged with having traces of drugs in his urine.
Also in June, a 24-year-old Italian tourist landed a four-year jail term followed by deportation after being found in possession of 0.01 grammes of hashish, which he said he had forgotten in a jacket pocket.
(πηγή: travel.iafrica.com, 11/2/2008)
Σε Αργεντινή και Χιλή θα διεξαχθεί το 2009 το Ράλι Ντακάρ
Νέα εναλλακτική διαδρομή βρήκε το ράλι Ντακάρ και την επόμενη χρονιά θα διεξαχθεί 3-18 Ιανουαρίου 2009 στην Αργεντινή και στη Χιλή, με εκκινηση και τερματισμό το Μπουένος Αϊρες!
Ενα μήνα και οκτώ ημέρες μετά την απόφαση για ακύρωση του Ντακάρ 2008, εξαιτίας του φόβου ταραχών από ισλαμιστικές οργανώσεις, οι οργανωτές του ράλι αποφάσισαν να αλλάξουν την ήπειρο διεξαγωγής του, όχι όμως την περιπέτεια που το χαρατηρίζει, αφού η έρημος παραμένει στο πρόγραμμα του αγώνα.
Λεπτομέρειες για την ακριβή διαδρομή που θα ακολουθήσει ο αγώνας θα δοθούν την Τρίτη στο Μπουένος Αϊρες, ενώ οι δηλώσεις συμμετοχής θα ξεκινήσουν από τις 15 Μαϊου και το ποσό εγγραφής θα παραμείνει το ίδιο. Για τους Λατινοαμερικανούς που θα θελήσουν να συμμετάσχουν τα χρήματα θα είναι λιγότερα, ενώ τα οχήματα των Ευρωπαίων θα πρέπει να φορτωθούν σε πλοία για την μεταφορά τους τέλη Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου.
(πηγή: www.in.gr, 11/11/2008)
Σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά στη Μεγάλη Νότια Πύλη της Σεούλ
Σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά έχει υποστεί το Ναμνταέμουν, η Μεγάλη Νότια Πύλη, στο κέντρο της Σεούλ, η οποία είχε κατασκευαστεί πριν από 600 χρόνια και ανήκει στους σημαντικότερους εθνικούς θησαυρούς της Νότιας Κορέας και ένα από τα σύμβολα της χώρας.
Η αστυνομία διεξάγει έρευνες για τον εντοπισμό ενός άνδρα, τον οποίο αυτόπτης μάρτυρας είδε να μπαίνει στο οικοδόμημα το οποίο είναι κατασκευασμένο από πέτρα και ξύλο και να βάζει φωτιά. Ωστόσο όπως διευκρινίστηκε, από τις κασέτες κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης, δεν κατέστη δυνατό για την αστυνομία να διακρίνει άνδρα που εισέρχεται στο χώρο.
«Εξετάζουμε μία σειρά πιθανών αιτιών, συμπεριλαμβανομένου του εμπρησμού αλλά και του προβλήματος στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις», είπε ο επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος του Ναμνταέμουν, Κιμ Γιουνγκ-σου.
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η φωτιά είχε τεθεί υπό έλεγχο χθες αλλά αναζωπυρώθηκε μετά τα μεσάνυχτα παρά τις προσπάθειες 100 και πλέον πυροσβεστών, οι οποίοι είπαν ότι ήθελαν να προχωρήσουν προσεκτικά, έτσι ώστε να μην καταστρέψουν τον χώρο κι έτσι τον κατέβρεξαν με νερό χωρίς να μπουν στο εσωτερικό του για να σβήσουν την φωτιά.
Η πύλη, η ιστορία της οποίας διδάσκεται στους μαθητές του δημοτικού σχολείου θεωρείται για τους Νοτιοκορεάτες μία μεγάλη απώλεια και πολλοί συγκεντρώθηκαν γύρω από αυτό για να δουν με τρόμο το μνημείο να μετατρέπεται σε στάχτες. Τον χώρο επισκέφθηκε και ο πρωθυπουργός Χαν Ντουκ-σου ο οποίος δήλωσε ότι η κυβέρνηση του θα κάνει το καλύτερο δυνατό για να αποκαταστήσει την πύλη.
Σύμφωνα με τη Διοίκηση Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η πύλη κατασκευάστηκε το 1398 και ήταν η κύρια νότια πύλη της Σεούλ, όταν η πόλη, που είχε ακόμη τείχη, έγινε πρωτεύουσα της χώρας πριν από περισσότερα από 600 χρόνια
Το Ναμνταέμουν ήταν το κεντρικό σημείο της διεθνούς τουριστικής εκστρατείας της Νότιας Κορέας και δεκάδες λεωφορεία που μετέφεραν ξένους τουρίστες την επισκέπτονταν κάθε μέρα, ενώ στην γύρω περιοχή υπάρχουν πολλές τουριστικές αγορές.
Η πιο πρόσφατη ανακαίνιση της πύλης, που λέγεται επίσης «Σουνγκγιεμούν», δηλαδή «πύλη των τιμητικών τελετών» είχε γίνει την περίοδο 1961-1963.
(πηγή: www.flash.gr, 11/2/2008)
Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο αΐλανθος...
Τον ξέρουμε τον αΐλανθο. Τον έχουμε ποδοπατήσει αμέτρητες φορές. Στα χωριά τον λένε και «βρωμούσα». Είναι (και) αυτό που –αδίστακτα– ονομάζουμε «παράσιτο». Εισβάλλει παντού, στα πρανή, στους κήπους, στα οικόπεδα ή στα χωράφια. Διώχνει γρήγορα όλα τα άλλα φυτά και επικρατεί. Κανείς δεν τον θέλει στα πόδια του. Κι όμως, ο αΐλανθος έχει μια μοναδική ιδιότητα: δεσμεύει 100 φορές μεγαλύτερες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα απ’ όσες δεσμεύουν τα φυτά που διώχνει.
Θα ήταν λοιπόν μια πρόταση, τώρα με την ιστορία («υστερία»;) για τις πράσινες στέγες, να γεμίσουμε τις αθηναϊκές πολυκατοικίες με «βρωμούσα»; Θα εκατονταπλασιάζαμε τις απορροφούμενες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και θα πατεντάραμε μια ελληνική πρόταση για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Ας ελπίσουμε πως όχι. Στη χώρα του λιγνίτη ο αΐλανθος δεν θα είναι παρά μία έκπτωση, ένα ακόμη ατόπημα της (νέας) αντίληψης περί οικολογίας. Οπως και οι «πράσινες στέγες». Οχι επειδή δεν θα βοηθήσουν. Αλλά επειδή στην πόλη που έχασε την Πάρνηθα και αποδέχεται την εγκατάλειψη του Πεδίου του Αρεως και του λόφου του Στρέφη, ο κύριος στόχος δεν μπορεί να είναι η πράσινη ταράτσα. (Ισως μόνον ως επικοινωνιακή διαφυγή μπροστά στην αδυναμία να διεκδικηθούν και να αναδειχθούν οι μεγάλες ελεύθερες εκτάσεις της πόλης) .
Αλλωστε, η σχετική πρόταση έγινε περίπου όπως όλες: Χωρίς καμιά προετοιμασία για τα υπέρ και τα κατά. Ακόμη και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο –με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τεχνογνωσία και πρακτική εμπειρία πάνω στο ζήτημα– αγνοήθηκε, αν και προσφέρθηκε! Μόνο σε κάποιες ταρατσούλες κτιρίων του δήμου Αθηναίων «τρέχουν» πιλοτικά προγράμματα σε συνεργασία αποκλειστικά με ιδιωτικές εταιρείες.
Περί μικροκλίματος
Το πρόβλημα της Αθήνας είναι διπλό: Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η ανάγκη πολιτικής λύσης.
Μέσα σε περίπου 30 χρόνια, η ατμοσφαιρική ρύπανση επειδεινώθηκε αν και τα μέτρα που κατά καιρούς υιοθετήθηκαν κόστισαν όσο δέκα ολυμπιάδες. Εκτός όμως από τις τιμές των ρυπαντών άλλαξαν κι άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, μετατοπίστηκε το ενδιαφέρον από την (επιστημονική αλλά και πολιτική) οικολογική σκέψη προς έναν περιβαλλοντικό ακτιβισμό – ενίοτε «προσκοπικής» αντίληψης. Οπως τεμαχίστηκε η Αθήνα δυσκολεύοντας κάθε προσπάθεια συνολικής ανάγνωσης των προβλημάτων της, έτσι τεμαχίστηκε και η αναζήτηση λύσεων στο μείζον ζήτημα. Μικρές εργολαβίες στη θέση μεγάλων έργων.
Οι πράσινες ταράτσες –διαμηνύεται από πολλές πλευρές– εφαρμόζονται σε πολλές χώρες με ιδιαίτερα αποτελέσματα. Μόνο που οι χώρες αυτές έχουν άλλο κλίμα (με βροχοπτώσεις και μεγάλη σχετική υγρασία) και άλλα προβλήματα, όχι πάντως φωτοχημικό νέφος.
Υποστηρίζεται, επίσης, πως οι πράσινες ταράτσες θα συμβάλουν στην αλλαγή του μικροκλίματος σε μία περιοχή (μερικών δεκάδων οικοδομικών τετραγώνων). Τι σημαίνει στην πράξη αυτό; Οτι θα βελτιώσουν τις ακραίες τιμές της θερμοκρασίας (ιδίως το καλοκαίρι).
Πόσο; Και πόσες ταράτσες χρειάζεται να πρασινίσουν;
Η Μαρία Παπαφωτίου (λέκτορας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο) εξηγεί ότι απαιτείται περίπου μια έκταση 10 - 20 στρεμμάτων, ήτοι όλες οι ταράτσες 200 πολυκατοικιών (που συνορεύουν μεταξύ τους). Η ίδια θα σημειώσει πως –στη συγκεκριμένη περιοχή– θα λειτουργήσουν και εναντίον του θορύβου αλλά και στη μείωση της ορμής των έντονων βροχοπτώσεων (κυρίως αυτός είναι ο λόγος υιοθέτησης του μέτρου στον Καναδά και στη Γερμανία).
Ο Παναγιώτης Νεκτάριος (καθηγητής στο Γεωπονικό) εξηγεί ότι το ελληνικό πείραμα, αν γίνει, χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία: «Πρώτο πρόβλημα είναι το νερό. Σε μια πόλη όπου όλα δείχνουν ένα άνυδρο μέλλον θα χρειαστούν ειδικές λύσεις. Είχαμε προτείνει να χρησιμοποιηθούν τα νερά από την Ψυττάλεια αλλά μας είπαν ότι είναι ανέφικτη η δημιουργία δικτύου. Χρειάζεται επίσης προσοχή στην επιλογή των φυτών, ώστε να μην απαιτείται ούτε μεγάλη ποσότητα νερού ούτε βέβαια η χρήση λιπασμάτων και χημικών που θα επιβαρύνουν το αστικό και το θαλάσσιο περιβάλλον. Υπάρχουν τέτοια φυτά, στη Γεωπονική έχουμε έτοιμες προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις από την ελληνική χλωρίδα».
Ποια είναι τα δύσκολα;
Οι ταρατσόκηποι είναι συνήθως τριών ειδών. Οι εκτατικοί, οι ημιεκτατικοί και οι εντατικοί. Οι τελευταίοι είναι και οι πιο αποτελεσματικοί αφού μπορούν να «σηκώσουν» ολόκληρα δέντρα. Ωστόσο, είναι απαγορευτικοί από πλευράς υποδομών. Το χώμα πρέπει να έχει βάθος μεγαλύτερο των 60 - 80 εκατοστών και πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας δεν είναι στατικά έτοιμες για ένα τέτοιο βάρος. Αντίθετα, οι εκτατικοί μπορούν να φιλοξενηθούν πιο εύκολα αρκεί να καλυφθούν με γκαζόν ή μικρά αρωματικά φυτά. Ωστόσο, το πρόβλημα εδώ εντοπίζεται στο ότι τα περισσότερα από τα συγκεκριμένα είδη είναι μονοετή –αν και από το Γεωπονικό λένε πως υπάρχουν λύσεις.
Ωστόσο, δύσκολα θα βρεθεί ειδικός για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που θα στηριχθεί στους ταρατσόκηπους. Οπως σημειώνεται από πολλές πλευρές –και επί σειρά ετών– το πρόβλημα δημιουργείται από τα Ι.Χ. και την έλλειψη χώρων πάρκινγκ και η λύση του μόνον εκεί μπορεί να αναζητηθεί.
Γιατί, λοιπόν, όλο και πιο συχνά στα προβλήματα της πόλης επιλέγεται το «στρίβειν διά του αρραβώνος»;
Ο Λεωνίδας Λουλούδης (αντιπρύτανης στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο) είναι από τους πρώτους που στην Ελλάδα ασχολήθηκαν με την πολιτική οικολογία. Παρατηρεί όλο και πιο συχνά πως προκρίνονται πλέον για τα οικολογικά προβλήματα «εξατομικευμένες λύσεις που λειτουργούν ως καταφύγιο στην απουσία κεντρικών επιλογών και συνολικών λύσεων».
Η πολιτική οικολογία αναδείκνυε πάντα την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών ζητημάτων στο πλαίσιο της κινητοποίησης μιας κοινωνίας. Κάθε πρόβλημα δεν είχε μόνο τους χαμένους αλλά και τους κερδισμένους. Η ρύπανση είναι και οικονομικό κέρδος για πολλούς. Και, επομένως, οι λύσεις δεν μπορούν να αναζητηθούν ούτε σε παραδοσιακούς φυσιολατρισμούς ούτε, όπως λέει ο Λεωνίδας Λουλούδης, σε «μία light περιβαλλοντολογία. Το (σύμφωνα με την πολιτική οικολογία) ατομικό κόστος όλο και πιο συχνά αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως ελέυθερη προσωπική επιλογή». Κάτι σαν φιλανθρωπία στην (μετα)εποχή του Κράτους Πρόνοιας.
Ευκολα, λοιπόν, μπορούμε να απεραντολογούμε για κίνητρα αναδάσωσης της ταράτασας μας αλλά η συζήτηση π.χ. για τα διόδια στο κέντρο της πόλης ή για τη διαφορετική φορολογική αντιμετώπιση των αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού ολοκληρώνεται πάντα πριν από το «διά ταύτα».
«Είναι καλή εικόνα, λέει ο Λ. Λουλούδης, μερικές πράσινες στέγες στα Πατήσια. Διότι θα είναι μία μορφή μόνιμης διαμαρτυρίας, μία ένσταση στην έλλειψη ενός νέου σχεδιασμού της πόλης που έχει ήδη τσιμεντοποιήσει τα Μεσόγεια. Αλλά δεν θα είναι τίποτε περισσότερο».
Η Αθήνα έχει την ικανότητα (που την κάνει θνησιγενή ως πόλη –όχι ως σύνολο ατόμων και οικοδομών– να αμφισβητεί τη μνήμη της. Αντί να θεραπεύσουμε αυτό που ζήσαμε το καλοκαίρι, ονερευόμαστε μικρές –γιατί όχι και «βιολογικές»– Πάρνηθες στις ταράτσες μας. Ξεχάσαμε το κοινό δημόσιο περιαστικό πράσινο. Ζήτω στα (μικροϊδιόκτητα) τετραγωνικά πάνω από το κεφάλι μας.
Ιnfo
-Alfred W. Crosby «Η βιολογική επέκταση της Ευρώπης» Αθήνα 1997, ΚΩΣΤΑΡΑΚΗΣ
-Η. Ευθμιόπουλου, Μ. Μοδινού (επιμ.) «Παγκοσμιοποίηση και περιβάλλον» Αθήνα 2002, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
-«Ελληνικός Αστικός Χώρος» από την Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας
-Σταύρου Σταυρίδη (επιμ.) «Μνήμη και Εμπειρία του Χώρου», Αθήνα 2006, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
(πηγή: www.kathimerini.gr, 10/2/2008)
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δημιουργούν την πρώτη «πράσινη» πόλη του κόσμου
Φαντάζεστε μια πόλη με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα; Όπου οι κάτοικοι θα μετακινούνται με αυτοποιημένα μέσα μεταφοράς; Με χαμηλά κτίρια και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Στα πλούσια Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα την φαντάστηκαν και την δημιουργούν...
«Η οικοδόμηση του Μάσνταρ Σίτι ξεκινά σήμερα» δήλωσε ο αρμόδιος μηχανικός, διευκρινίζοντας ότι το σχέδιο θα ολοκληρωθεί το 2015 και θα κοστίσει 22 δισ. δολάρια. Το σχεδιασμό έκανε η Foster+Partner.
Οι 50 χιλιάδες κάτοικοί του θα μετακινούνται με τραμ και μια σειρά άλλων αυτοματοποιημένων μέσων μεταφοράς, ενώ αντίθετα με τους ουρανοξύστες του Αμπού Ντάμπι, στη μακέτα του Μάσνταρ Σίτι εμφανίζονται χαμηλά κτίρια εξοπλισμένα με ηλιακά πανώ στις στέγες.
Παρά τις ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες στην έρημο, μόνο το παρκόμετρα λειτουργούν με ηλιακή ενέργεια στα Εμιράτα.
Η πόλη θα χτιστεί κοντά στη θάλασσα και τείχος θα την προφυλάσσει από τον θερμό αέρα που έρχεται από την έρημο και την παρακείμενη πίστα του αεροδρομίου του Αμπού Ντάμπι.
Τα αποθέματα σε πετρέλαιο των Εμιράτων επαρκούν για ακόμη 150 χρόνια, αλλά αντίθετα με άλλες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες, τα Εμιράτα επιδιώκουν τη διαφοροποίηση της οικονομίας τους, ώστε να μειώσουν την εξάρτησή τους από το πετρέλαιο.
Το Μάσνταρ Σίτι εντάσσεται σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα της κυβέρνησης προς αυτήν την κατεύθυνση που ξεκίνησε το 2006.
(πηγή: www.in.gr, 10/2/2008)
Η Μόσχα του πλούτου και της νέας ισχύος
Δεν υπάρχει άλλη πόλη στην Ευρώπη σήμερα με τον οικοδομικό οργασμό της Μόσχας. Η διεθνής ειδησεογραφία αναμεταδίδει, σχεδόν σε καθημερινή βάση, εντυπωσιακές εικόνες από μακέτες μαξιμαλιστικών αρχιτεκτονικών σχεδίων που πρόκειται να υλοποιηθούν τα αμέσως επόμενα χρόνια στην πρωτεύουσα της Ρωσίας. Ουρανοξύστες, οικιστικά πρότζεκτ-μαμούθ, τεχνητά νησιά, κάθε αστική φαντασίωση μπορεί να γίνει πραγματικότητα στη Μόσχα του φρέσκου χρήματος των πετρελαίων και του φυσικού αερίου και που με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο αναζητεί νέες καθηλωτικές εικόνες. Για να δείξει σε όλο τον κόσμο ότι τα ταπεινωτικά χρόνια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου είναι πολύ μακριά. Ο μοσχοβίτικος ορίζοντας του 2015, όπως τον υπόσχονται οι εκατοντάδες γερανοί, είναι από μόνος του μια διακήρυξη ισχύος, επιτυχίας και αχαλίνωτης φιλοδοξίας, τόσο πειστικός όσο καμία καλοδουλεμένη στρατιωτική μηχανή ή οποιαδήποτε αλαζονική δήλωση του προέδρου Πούτιν.
Επαναξιολόγηση
Η οικοδομική φρενίτιδα στη Μόσχα δεν μπορεί να είναι αναίμακτη. Για να υψωθούν οι νέοι καθεδρικοί της ρωσικής υπερηφάνειας σαρώνονται οικοδομικά τετράγωνα, κτίρια αδιάφορα ή της σειράς, αλλά και αξιόλογα, υψηλών συμβολισμών. Ο ενθουσιασμός για το καινούργιο σκοντάφτει σε λιγότερο ή περισσότερο οργανωμένες εστίες προβληματισμού που εκλιπαρούν για ψυχραιμία και λίγο περισσότερο χρόνο. Αν συνεχίσουμε, έτσι, προειδοποιούν, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Η επαναξιολόγηση όλων των ιστορικών φάσεων της ρωσικής πρωτεύουσας και κυρίως της κομμουνιστικής - σταλινικής από τη μία και της τεράστιας μοντέρνας παράδοσης από την άλλη είναι ένα παράλληλο κέρδος με αβέβαια, ωστόσο, αποτελέσματα. Ο κίνδυνος να ισοπεδωθούν μεγάλης αξίας αρχιτεκτονήματα και των δύο περιόδων παραμένει μεγαλύτερος από ποτέ. Και όσο ο πυρετός της ανοικοδόμησης ενθαρρύνεται από την κεντρική πολιτική εξουσία (κύριος εκφραστής της είναι ο δήμαρχος της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ) οι πόλοι αντίστασης δεν έχουν πολλά περιθώρια αντίδρασης. Ζητούν μόνο να δοθεί χρόνος, έτσι ώστε να γίνει μια ψύχραιμη καταγραφή της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, πριν παρθούν οριστικές, αμετάκλητες και πιθανότατα μοιραίες αποφάσεις.
Σήμερα ούτε λίγο ούτε πολύ κατασκευάζονται στο κέντρο και στην περιφέρεια της Μόσχας 60 ουρανοξύστες! Μόνο ο σερ Νόρμαν Φόστερ, ο διασημότερος, ίσως, σήμερα αρχιτέκτονας στον κόσμο, υπογράφει τρία project. Ανάμεσά τους και το υψηλότερο κτίριο της πρωτεύουσας, οι λεγόμενοι «Πύργοι της Πόλης της Μόσχας». Υψους 600 μέτρων, αναμένεται να κοστίσει περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο ευρώ και θα είναι υψηλότερος κατά 220 μέτρα σε σχέση με το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στη Νέα Υόρκη. Θα δεσπόζει στην «καρδιά» του επιχειρηματικού κέντρου, το οποίο αναπτύσσεται κοντά στο Κρεμλίνο και, φυσικά, χαίρει της υποστήριξης του Γιούρι Λουζκόφ. Οχι, όμως, και πολλών ακαδημαϊκών, όπως ο διαπρεπής ιστορικός Αρχιτεκτονικής Αλεξέι Κόμετς που προχώρησε στην παρακάτω δήλωση: «Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ίδιο το κτίριο, αλλά είμαι 100% εναντίον της κατασκευής του στη Μόσχα. Πρόκειται για μια πόλη με χαμηλό ορίζοντα και ελάχιστους ουρανοξύστες. Το κτίριο του Φόστερ θα αλλάξει την εικόνα της Μόσχας για πάντα, γιατί θα εκμηδενίσει όλα τα υπόλοιπα. Οταν θα στέκονται οι πολίτες κοντά στην Κόκκινη Πλατεία, αυτό θα προβάλλει πίσω από το Κρεμλίνο. Κανείς δεν σκέπτεται τις επιπτώσεις που θα έχει στην παλιά Μόσχα».
Μέχρι να ανεγερθεί ο ορανοξύστης του Νόρμαν Φόστερ τα σκήπτρα θα κρατάει ο, επίσης, υπό κατασκευή Πύργος της Ομοσπονδίας ύψους 354 μέτρων.
Ουτοπία της ουτοπίας
Ολα αυτά τα πολύ εντυπωσιακά ωχριούν μπροστά στο «σχέδιο των σχεδίων», την ουτοπία της ουτοπίας πίσω από την οποία συναντάμε ξανά τον Φόστερ. Το κολοσσιαίο οικοδόμημα που βαφτίστηκε «Κρυστάλινο νησί» θα είναι, όταν ολοκληρωθεί (το 2014), το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο και θα στεγάσει στο εσωτερικό του μια ολόκληρη πόλη. Υψους 450 μ. και σε σχήμα σπειροειδούς πυραμίδας, διαμέτρου 701 μ., στις όχθες του ποταμού Μόσχοβα και σε απόσταση 10 χλμ. από το κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας, θα κοστίσει τουλάχιστον τέσσερα δισ. δολάρια. Θα έχει τη δυνατότητα να στεγάσει 30.000 ανθρώπους και θα αποτελείται από 900 πολυτελή διαμερίσματα, 3.000 δωμάτια ξενοδοχείων, ένα διεθνές σχολείο για 500 μαθητές, κινηματογράφο, θέατρο, μουσείο, γυμναστήρια, δεκάδες καταστήματα και υπόγειο χώρο στάθμευσης για 16.500 αυτοκίνητα. Είπατε κάτι;
(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/2/2008)
Nαύπλιο, η σταθερή αξία
Είναι μάλλον η μοναδική πόλη της Ελλάδας που οφείλει την γοητεία της σε «ανθρώπων έργα». Βέβαια, και η θέση του Ναυπλίου «έχει κάτι να πει». Eίναι χτισμένο στον μυχό του Aργολικού Κόλπου κάτω από δύο απότομους και επιβλητικούς λόφους που ο καθένας έχει κι από ένα κάστρο: το Παλαμήδι και την Aκροναυπλία. Aλλά υπάρχει κι ένα τρίτο κάστρο σε ένα νησάκι στην είσοδο του λιμανιού, το Mπούρτζι, που χτίστηκε για να προστατεύει την πόλη από τη θάλασσα.
H πατίνα του χρόνου πού έχει μείνει στην παλιά πόλη, στα γεμάτα δρομάκια της με μπουκαμβίλιες και τουρίστες, είναι εξαιρετικά υποβλητική και, παρά τα καφε-μπαρ και τις ταβέρνες, θα αισθανθείτε πως βρίσκεστε σε κάποιο σκηνικό έργου εποχής.
Πλούσια ιστορία
Oι πληροφορίες που έχουμε για το Nαύπλιο στην πρώιμη αρχαιότητα είναι ελάχιστες. Mάλλον είχε αποικηθεί από Aιγύπτιους, Φοίνικες και Kάρες. Kατά τη μυθολογία, η πόλη ιδρύθηκε από τον Nαύπλιο, γιο του Ποσειδώνα και της Δαναΐδος Aμυμώνης που έχτισε την πόλη και την οχύρωσε με τείχη. O έκτος απόγονος αυτού του Nαυπλίου ήταν ο Παλαμήδης που εκπροσώπησε την πόλη στην πολιορκία της Tροίας. Σε αυτόν τον μυθικό ήρωα αποδίδουν εξαιρετική σοφία και τον τίμησαν σαν θεό, πατέρα των σοφιστών, εφευρέτη των μέτρων και των σταθμών, των φάρων, των στρατιωτικών παρατάξεων κατά τον Tρωικό πόλεμο, καθώς και των πρώτων γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου.
Oι Bυζαντινοί, λόγω της θέσης του, κάνουν το Nαύπλιο στρατηγικό και εμπορικό κέντρο της Aνατ. Πελοποννήσου. Oι Φράγκοι και οι Eνετοί κατακτητές οχυρώνουν περισσότερο το Aνάπλι, όπως πια λέγεται, κατασκευάζουν το Mπούρτζι (1470 μ.X.) και ο Mοροζίνης κατασκευάζει το οχυρό του Παλαμηδίου το 1687. Tο 1715 πέφτει στα χέρια των Tούρκων και γίνεται η πρωτεύουσα του βιλαετιού της Πελοποννήσου μέχρι την απελευθέρωση του το 1822.
Αξίζει να δείτε...
- Tην εκκλησία του Aγίου Γεωργίου με τον πορφυρό θρόνο του Οθωνα.
- Tην εκκλησία του Aγίου Σπυρίδωνα στο τέλος της οδού Πλαπούτα, όπου εκεί δολοφονήθηκε ο Kαποδίστριας.
- Tην πρώτη Eλληνική Bουλή στην πλατεία Συντάγματος, καθώς και τον Μεντρεσέ, το παλιό τουρκικό ιεροδιδασκαλείο, που αργότερα έγινε φυλακή και σήμερα χρησιμοποιείται σαν αποθήκη του αρχαιολογικού μουσείου. Πάλι στην πλατεία Συντάγματος, η αποθήκη του ενετικού στόλου που χτίστηκε το 1713 και σήμερα είναι το Aρχαιολογικό Mουσείο.
- Tο Δημαρχείο του Nαυπλίου που βρίσκεται στην πλατεία των Tριών Nαυάρχων που χτίστηκε το 1833 και ήταν το πρώτο Γυμνάσιο της Eλλάδας.
- Tο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα «B. Παπαντωνίου» όπου μπορείτε να δείτε περισσότερα από 20.000 αντικείμενα όπως φορεσιές, σκεύη, κεντήματα, υφαντά, εργαλεία κ.λπ.
- Tο Mουσείο του Kομπολογιού στην οδό Σταϊκοπούλου όχι μόνον γιατί είναι μοναδικό στον κόσμο και θα δείτε σπανιότατα κομπολόγια αλλά θα μάθετε και πράγματα από τον κ. Αρη Eυαγγελινό που ενδεχομένως αγνοείτε.
- Tο φρούριο του Παλαμηδίου. Αν έχετε κουράγιο θα ανεβείτε τα 999 σκαλοπάτια του και θα το θυμάστε στην υπόλοιπη ζωή σας. Αν δεν έχετε κουράγιο, μπορείτε και με το αυτοκίνητο. Οπως και να ανεβείτε όμως, η θέα από εκεί είναι μοναδική. Yπάρχουν οκτώ ενετικοί προμαχώνες που είχαν χρησιμεύσει μέχρι το 1923 σαν ποινικές φυλακές. Eκεί υπάρχει και το περίφημο «Aλωνάκι», η θέση όπου βρισκόταν η γκιλοτίνα για τις θανατικές εκτελέσεις, ενώ μπορείτε να δείτε το κελί που φυλακίστηκε ο Kολοκοτρώνης.
- Ο γύρος του περίφημου βράχου «Aρβανιτιά». Πέραν του επιβλητικού τοπίου με τα βράχια, τα πεύκα, τα γκρέμια και τη θάλασσα υπάρχει και μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Tο 1779, οι Nαυπλιώτες, Ελληνες και Tούρκοι υπέφεραν από επιδρομές Αλβανών μισθοφόρων που υποτίθεται βοηθούσαν τους Tούρκους εναντίον των Pώσων. Oι τεράστιες καταστροφές που επέφεραν οι ορδές αυτές ανάγκασαν τους κατοίκους να ζητήσουν βοήθεια από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν. Ετσι καταπλέει στο Nαύπλιο ο Xασάν πασάς ο οποίος εξοπλίζει και Ελληνες και κατατροπώνει τους Aλβανούς έξω από την Tρίπολη. Στο Nαύπλιο τους μαζεύει όλους και τους ρίχνει από μια ξύλινη εξέδρα στον γκρεμό της Aκροναυπλίας. Tα πτώματά τους γέμισαν την πλαγιά του βουνού και τα νερά του όρμου που βρίσκεται μεταξύ Παλαμηδίου και Aκροναυπλίας βάφτηκαν κόκκινα. Aπό τότε ο λόφος ονομάστηκε «Aρβανιτιά».
- Το Mπούρτζι επίσης, που είναι και το «σήμα κατατεθέν» του Nαυπλίου, μπορείτε να το επισκεφθείτε με καϊκάκι.
Tι πρέπει να γνωρίζετε
Πού να φάτε:«Nούλης», Aπλούστατο ταβερνάκι όπου θα φάτε από τον Nούλη και την κυρά του εξαιρετικό σπιτικό φαγητό. «Σαββούρας» Ψαροταβέρνα περιωπής με φρέσκο ψάρι και διάφορους ψαρομεζέδες. «Kανακαράκης» Kλασική παραδοσιακή ταβέρνα με νοστιμότατο φαγητό στην Παλιά Πόλη. «Kάτσε Xάμω» Μαγαζί με καλές μεζεδοκαταστάσεις πάνω στην παραλία.
Πού να μείνετε: «Iππολύτη», τηλ.: 27520-96.088, νεότευκτο και προσεγμένο ακόμα και στις μικρότερες λεπτομέρειες. «Nαυσιμέδων», τηλ.: 27520-25060, καλοφτιαγμένος και καλόγουστος ξενώνας σε νεοκλασικό οίκημα. «Kyveli Suites», τηλ.: 27520-96230/1, αναπαλαιωμένο οίκημα της Παλιάς Πόλης με έξι διαμερισματάκια. «Aμυμώνη», τηλ.: 27520-99477, στην Παλιά Πόλη και σε αναπαλαιωμένο οίκημα. O ξενώνας έχει 6 δωμάτια και 2 σουίτες. Eξαίρετο πρωινό.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/2/2008)
36 ώρες στο Κάιρο του Ισλάμ και των Φαραώ
Το Κάιρο είναι μαζί πρώτος και τρίτος κόσμος, Ισλάμ και Φαραώ· μία πολύβουη πόλη που μιλάει σε όλες τις αισθήσεις σας σας ταυτόχρονα. Τα χιλιάδες χρόνια Ιστορίας της πόλης αποτυπώνονται στα 18 εκατομμύρια κατοίκων της: ο πωλητής «φουλ» που προσφέρει τα βραστά φασόλια του από στολισμένο καροτσάκι, ο καπετάνιος της φελούκας που οδηγεί το μικρό του και στα λασπωμένα νερά του Νείλου, ο νεαρός που οδηγεί το ποδήλατό του μέσα από το πλήθος, ισορροπώντας τελάρο γεμάτο ψωμιά στο κεφάλι του. Ελάτε προετοιμασμένοι: μαντίλι για τις γυναίκες που θέλουν να επισκεφθούν τα τζαμιά, χαρτομάντιλα για τις επισκέψεις στις τουαλέτες, μικρά χαρτονομίσματα για τα πουρμπουάρ και –αν σας αρέσει το ποτό– ένα ή δύο μπουκάλια κρασί από το κατάστημα του αεροδρομίου. Το Κάιρο έχει πάρα πολλά να προσφέρει, αλλά το καλό κρασί δεν είναι μέσα σ’ αυτά.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
5 μ.μ. Ταξίδι στο παρελθόν
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να βιώσετε τη μαγεία του Καΐρου από το να πάτε μία βόλτα με φελούκα στο Νείλο. Διαλέξτε μία από αυτές που περιμένουν απέναντι από το ξενοδοχείο Four Seasons στην Κηπούπολη (Garden City). Πάρτε μαζί σας το μπουκάλι κρασί που αγοράσατε στο αεροδρόμιο.
7 μ.μ. Αρωματικό ταμπάκο
Ξεχάστε τις αντικαπνιστικές νομοθεσίες της Δύσης. Το Κάιρο είναι μια πόλη καπνιστών, που αγαπούν τα βαριά τσιγάρα. Οι ναργιλέδες, όμως, θα σας ενθουσιάσουν με τις γλυκές γεύσεις φρούτων (πεπόνι, φράουλα, μήλο και βερίκοκο). Πηγαίνετε στο Σεκόια, ένα ήσυχο εστιατόριο στο βόρειο τμήμα του Ζαμαλέκ, του νησιού κοντά στο κέντρο της πόλης. Εκεί, μπορείτε να καθίσετε κάτω από τη λευκή τέντα και να παραγγείλετε μπίρα φτιαγμένη στην Αίγυπτο, αλλά και να απολαύσετε ένα πλούσιο γεύμα.
10 μ.μ. Γαμήλια γέφυρα
Αποφύγετε τα τουριστικά Μπούντα Μπαρ και Χαρντ Ροκ Καφέ. Προτιμήστε τη γέφυρα της 6ης Οκτωβρίου, από το νησί Ζαμαλέκ. Εκεί, τα νιόπαντρα ζευγάρια μαζεύονται σε καθημερινή βάση για να ξεκινήσουν το γλέντι μετά την τελετή. Αν η γαμήλια ατμόσφαιρα είναι υπερβολικά ξέφρενη για το γούστο σας, πηγαίνετε στην επόμενη γέφυρα, την Κασρ ελ Νιλ, αγαπημένο σημείο συνάντησης της νεολαίας της πόλης.
ΣΑΒΒΑΤΟ
9 π.μ. Φασόλια και φάβα
Το Κάιρο δεν είναι η γαστρονομική πρωτεύουσα της Μέσης Ανατολής, αλλά το φαγητό παραμένει πολύ καλό. Προτιμήστε τα αιγυπτιακά πιάτα, όπως το φουλ και την ταμάγια - τηγανητές πίτες φάβας. Τα δύο εδέσματα αποτελούν το αγαπημένο πρόγευμα των Αιγυπτίων. Πάρτε ταξί μέχρι την πλατεία Σαγέντα Ζεϊνάμπ, στην ομώνυμη πολυπληθή συνοικία. Φροντίστε να πεινάτε και πηγαίνετε στο εστιατόριο Ελ Καρμπεγκί. Με λίγες λίρες, θα ευχαριστηθείτε τα καλύτερα σάντουιτς με ταμάγια και φουλ του Καΐρου.
10 π.μ. Ισλαμικό Κάιρο
Κατευθυνθείτε στην κοντινή πλατεία Ιμπν Τουλούν για να ξεκινήσετε την περιοδεία σας στο ισλαμικό Κάιρο, ένα εκπληκτικό μείγμα σύγχρονης μεγαλούπολης και δυναμικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Δύο μνημεία που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε –το Μουσείο Γκάγιερ-Αντερσον και το τέμενος Ιμπν Τουλούν του 9ου αιώνα– ανοίγουν κάθε μέρα εκτός Παρασκευής στις 8 το πρωί. Το μουσείο του εμπόρου του 16ου αιώνα Αντερσον βρίσκεται δίπλα στο τέμενος, όπου για λίγα κέρματα ο φύλακας θα σας δώσει ειδικά καλτσάκια για να καλύψετε τα παπούτσια σας, προτού επισκεφθείτε τον ιερό χώρο. Ανεβείτε στον μιναρέ για εντυπωσιακή θέα της συνοικίας.
11.30 π.μ. Ανετα ψώνια
Οι επιθετικοί πωλητές μπορεί να σας χαλάσουν την εμπειρία της αγοράς στο Κάιρο. Γι’ αυτό πηγαίνετε στο μαγαζί Χαν Μισρ Τουλούν, απέναντι από το τέμενος. Εκεί, δεν θα βρείτε ενοχλητικούς εμπόρους και παζάρια, αλλά θα μπορέσετε να διαλέξετε σπάνια κομμάτια από την περιοχή του Φαγιούμ στην Ανω Αίγυπτο, χειροποίητα γυάλινα αντικείμενα και τέσσερις απαραίτητους χάρτες για τις επισκέψεις σας στο μεσαιωνικό Κάιρο.
Μεσημέρι Τεμένη και μια αγορά
Από το Ιμπν Τουλούν, χρησιμοποιήστε τους χάρτες 3 και 4 για να περπατήσετε μέχρι το τζαμί του Σουλτάνου Χασάν και το τζαμί Ριφάι, όπου βρίσκεται θαμμένος σε μοναχικό μνήμα ο τελευταίος Σάχης του Ιράν. Το Μπλε Τζαμί, πέντε με δέκα λεπτά βόρεια, καταρρέει αλλά είναι πολύ ήσυχο. Τα γαλάζια πλακάκια που απέμειναν σε κάποιους τοίχους κατασκευάστηκαν στην Τουρκία, πριν από εκατοντάδες χρόνια. Ανεβείτε τα 83 σκαλιά του μιναρέ για να απολαύσετε μοναδική θέα του επιβλητικού τεμένους του Σουλτάνου Μοχάμετ Αλη, την Πόλη των Νεκρών και το πάρκο Ανζάρ, που δημιουργήθηκε από τον Αγά Χαν. Μόλις βγείτε από το τζαμί, κάντε δεξιά, περάστε κάτω από την Πύλη Ζουάιλα –μία από τις τρεις των Φατιμιδών– και ορμήστε στην πολύβουη αγορά Αλ Χαλίλι, όπου θα μπορέσετε να παζαρέψετε με την ψυχή σας!
3 μ.μ. Φάτε σαν Αιγύπτιοι
Πεινάσατε; Δοκιμάστε κοσαρί, ένα συνδυασμό μακαρονιών, τηγανητών κρεμμυδιών, φακής και καυτερής σάλτσας, στα τραπεζάκια του κήπου στο Αμπού Ταρέκ της συνοικίας Μααρούφ.
4 μ.μ. Φαραωνικές εποχές
Οι πυραμίδες της Γίζας, μόλις έξω από την πόλη αξίζουν μία εκδρομή από μόνες τους, αλλά δεν είναι η μόνη γεύση της φαραωνικής Αιγύπτου στην πόλη. Στην καρδιά της μεγαλούπολης, στο επιβλητικό Αιγυπτιακό Μουσείο, στην πλατεία Ταχρίρ, μπορείτε να χορτάσετε εκθέματα της αρχαίας Αιγύπτου, καθώς και να δείτε την καλύτερη συλλογή από μούμιες στον κόσμο. Μη χάσετε την έκθεση Τουταγχαμών.
8 μ.μ. Δείπνο και μετά...
Μετά το δείπνο σας στο Ελ Κεμπαμπγκί, στο ξενοδοχείο Sofitel, πάρτε ταξί και περάστε το ποτάμι μέχρι το Κάιρο Τζαζ Κλαμπ, όπου θα ακούσετε χαλαρωτική μουσική ή θα χορέψετε στην πάνω αίθουσα.
ΚΥΡΙΑΚΗ
8.30 π.μ. Κοπτικό Κάιρο
Στο σταθμό Σαντάτ στην πλατεία Ταχρίρ, πάρτε το μετρό προς το Χελουάν και κατεβείτε στο Μαρ Γκιργκίς. Βρίσκεστε στο επίκεντρο του κοπτικού Καΐρου. Μη χάσετε την κρύπτη του Αγίου Σεργίου, κάτω από την ομώνυμη εκκλησία. Δείτε επίσης τη γυναικεία μονή του Αγ. Γεωργίου και το μικροσκοπικό της παρεκκλήσι. Επισκεφθείτε τη συναγωγή Μπεν Εζρα, με τα εντυπωσιακά μαρμάρινα πατώματα, προτού ολοκληρώσετε τη βόλτα σας στο νεκροταφείο, που αποδεικνύει την κοσμοπολίτικη φύση της πόλης.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/2/2008)
Ισπανική επέλαση πάνω σε... ράγες
«Περνά κανείς τη γαλλική εξοχή σαν σφαίρα και μετά έχει όλο τον χρόνο να απολαύσει το βρετανικό τοπίο», είχε πει ειρωνικά ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν σε μια κοινή ομιλία με τον Βρετανό πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ όταν εγκαινιάστηκε το τρένο Eurostar που ένωσε το «Νησί» με την ηπειρωτική Ευρώπη. Είχε απόλυτο δίκιο. Η γαλλική τεχνολογία στους σιδηροδρόμους ήταν ένας από τους λόγους της εθνικής γαλατικής υπερηφάνειας σε αντίθεση με τους Αγγλους που δεν έχουν μέγιστη απόδοση στον τομέα. Βέβαια το 2007 οι βρετανικοί σιδηρόδρομοι πήραν τα πάνω τους. Ο τερματικός σταθμός του Eurostar μετακόμμισε στο Σεντ Πάνκρας από το Γουότερλου και οι Λονδρέζοι -πολλές δεκαετίες μετά το Οριάν Εξπρές της Αγκάθα Κρίστι- ανακάλυψαν ξανά τη μόδα του ταξιδιού στις ράγες.
Tόσο οι Γάλλοι όσο και οι Βρετανοί έχουν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον την ισπανική επέλαση. Στο τέλος του Φεβρουαρίου μπαίνει σε λειτουργία το ολοκαίνουριο AVE S103 που θα κάνει τη διαδρομή Μαδρίτη - Βαρκελώνη μέσα σε 2 ώρες και 35 λεπτά. Οι επιβάτες θα μπορούν να ρυθμίζουν τις θέσεις τους ανάλογα με τη φορά του δρομολογίου να βλέπουν βίντεο και να ακούν μουσική. Οι Ισπανοί δεν δείχνουν τυχαία τον δρόμο. Από τότε που ο Θαπατέρο ανέλαβε την εξουσία εκσυγχρόνισε με συνέπεια και μεθοδικότητα όλο το δίκτυο. Για το σχέδιο αυτό έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια ευρώ και πολλά από αυτά πήγαν στο ισπανικό καμάρι, το AVE. Ηταν μια σοφή απόφαση σε μια εποχή που τα αεροπορικά ταξίδια έχουν γίνει δύσκολη υπόθεση. Οι έλεγχοι για λόγους ασφαλείας είναι εξοντωτικοί, ενώ οι επιβάτες χάνουν πολύ χρόνο για να πάνε στο αεροδρόμιο τη στιγμή που το τρένο σε αφήνει στο κέντρο της πόλης. Το τρένο λοιπόν προβάλλει ως το καλύτερο, ταχύτερο, αξιόπιστο και φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μεταφοράς. Οι σιδηρόδρομοι παράγουν τέσσερις φορές λιγότερο διοξίδιο του άνθρακα για κάθε μίλι ταξιδίου σε σχέση με τα αεροπλάνα.
Οι ισπανικοί σιδηρόδρομοι άρχισαν την ανοδική τους πορεία το 1992 με τη γραμμή Μαδρίτη - Σεβίλλη. Το νέο δρομολόγιο Μαδρίτη - Βαρκελώνη με το AVE θα επεκταθεί μέχρι και το γαλλικό Περπινιάν. Αυτο σημαίνει ότι οι Παριζιάνοι θα βρίσκονται μέσα σε 4,5 ώρες στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας. (Σκέψη που μας θλίβει. Στην Ελλάδα ταξιδεύεις άλλες τόσες ώρες και δεν περνάς τα σύνορα...). Σε λίγο χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμη και η σιδηροδρομική σύνδεση της Μαδρίτης με τη Λισσαβώνα.
Το καλό με τους Ισπανούς είναι ότι όσο συνεχίζουν να βελτιώνουν τις σιδηροδρομικές τους υπηρεσίες, δεν ξεχνούν να αναβαθμίζουν και τις αεροπορικές. Η Iberia έχει καταφέρει να είναι ανταγωνιστική διότι μπορεί κανείς να πάει στο αεροδρόμιο, να αγοράσει αμέσως εισιτήριο και σε 20 λεπτά να είναι μέσα στο αεροσκάφος. Εχει 60 πτήσεις την ημέρα και μεταφέρει συνολικά 8.000 επιβάτες. Οσο λοιπόν εμείς περιμένουμε να ανεβάσει στροφές ο προαστιακός (έστω το τραμ) η υπόλοιπη Ευρώπη ανακαλύπτει την τεράστια απόλαυση και την ηρεμία τού να ταξιδεύεις με το τρένο. Και αν οι αποστάσεις για τους υπόλοιπους λαούς μικραίνουν, για εμάς μεγαλώνουν...
(πηγή: www.kathimerini.gr, 8/2/2008)
Γιατί η γρίπη των πτηνών «προτιμά» την Ινδονησία
Ο κόκορας λάλησε στις τρεις τα ξημερώματα και ο Παρτοπαρμίν, κάτοικος του μικρού ορεινού χωριού, βγήκε στην αυλή να δει τι συμβαίνει. Γύρω του τα οικόσιτα κοτόπουλα, πεσμένα στο έδαφος, έτρεμαν και ξεψυχούσαν. «Μέσα σε λίγα λεπτά είχαν πεθάνει όλα τους», λέει. «Αμέσως κατάλαβα ότι είχαν προσβληθεί από τη γρίπη των πτηνών». Ο ηλικιωμένος άνδρας τα έθαψε χωρίς να γίνει εξέταση ώστε να εξακριβωθεί το αίτιο θανάτου. Αλλωστε, σε ολόκληρη την Ινδονησία η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται από το 2003. Και δεν είναι μόνο τα κοτόπουλα που πεθαίνουν μαζικά. Δεκάδες άνθρωποι προσβλήθηκαν από το φονικό στέλεχος Η5Ν1 της γρίπης των πτηνών είτε από την επαφή με άρρωστα ζώα, είτε διαφορετικά.
Μέχρι σήμερα στην Ινδονησία έχουν πεθάνει από το νόσημα 103 άνθρωποι, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο το σύνολο των θυμάτων είναι 224, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Η θνησιμότητα από το Η5Ν1 στην Ινδονησία είναι η υψηλότερη παγκοσμίως. Μόλις 24 άνθρωποι μολύνθηκαν αλλά κατάφεραν να αναρρώσουν.
Γιατί η πανωλεθρία
Κανείς δεν γνωρίζει γιατί καταγράφεται αυτή η πανωλεθρία στη νησιωτική χώρα. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι υπάρχει καθυστέρηση στη διάγνωση της ασθένειας και τη χορήγηση θεραπείας, ενώ ενδέχεται ο ιός, που είναι ενδημικός, να είναι ισχυρότερος από αυτόν που εμφανίζεται σε άλλα κράτη. Γενικότερα, όμως, ο έλεγχος της νόσου στην Ινδονησία είναι ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση επειδή τα ζώα συμβιώνουν σε μεγάλη εγγύτητα με τους ανθρώπους, συχνά μέσα στα σπίτια τους, όπως εξηγεί και ο Τρισάγια Πουτρί Ναϊπόσπος πρώην διευθυντής του τμήματος κτηνιατρικής του υπουργείου Γεωργίας της χώρας. To 80% των πουλερικών της Ινδονησίας, που φτάνουν το 1,4 δισεκατομμύρια ζώα, ζει σε 395 εκατομμύρια αυλές. Προφανώς, ο εμβολιασμός τους είναι αδύνατος.
Μετά το θάνατο των πουλερικών του Παρτοπαρμίν, η μόλυνση εξαπλώθηκε σπίτι με σπίτι, αυλή με αυλή, στο ορεινό χωριό της κεντρικής Ιάβας, όπου οι άνθρωποι αποτέφρωναν και έθαβαν εκατοντάδες νεκρά πτηνά ή πετούσαν τα πτώματα στα δάση.
Οι κυβερνητικές τηλεοπτικές προειδοποιήσεις υποδείκνυαν τρόπους για να προφυλαχθεί ο κόσμος από την αρρώστια: «Πλένετε τα χέρια σας, μην αγγίζετε άρρωστα ζώα, ψήνετε καλά το κρέας που θα φάτε και κλείστε τα πουλερικά σε κλουβιά». Ωστόσο, η προέλευση και μετάδοση του ιού παραμένει ακατανόητη. Τα οικόσιτα πουλερικά είναι για τους φτωχούς Ινδονήσιους μια μορφή τραπεζιτικού λογαριασμού. Ο κ. Γουαρσόνο λέει πως διέθετε 20 έως 25 πουλερικά που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο σπίτι του. «Τα τρώμε, αλλά όταν χρειαζόμαστε χρήματα τα πουλάμε», εξηγεί. Κάθε κοτόπουλο αξίζει περίπου δύο δολάρια.
Ομως, όπως τονίζει ο κ. Ναϊσπόπος, είναι πολύ δύσκολο να προσελκύσουν οι αρχές το ενδιαφέρον του κοινού που διαρκώς ζει με το φόβο πολύ μεγαλύτερων καταστροφών. Σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, τσουνάμι, πλοία που βυθίζονται, αεροπλάνα που πέφτουν προκαλώντας εκατοντάδες θανάτους, πλημμύρες και θανατηφόρες κατολισθήσεις λάσπης κάνουν την Ινδονησία να μοιάζει σαν να ήταν προορισμένη να αποτελέσει το επίκεντρο της γρίπης των πτηνών.
«Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν από φυματίωση, ελονοσία, δάγκειο πυρετό», λέει ο Ναϊπόσπος. «Αν πεις ότι 100 άνθρωποι σε δύο χρόνια πέθαναν από τη γρίπη των πτηνών ποιος θα πιστέψει ότι αυτή είναι η πραγματική απειλή;»
(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/2/2008)
Νέα εβδομαδιαία δρομολόγια Eurociel Αθήνα Νότια Γαλλία
Από τις 4 Απριλίου 2008 η αεροπορική εταιρία Eurociel εμπλουτίζει το δίκτυο της με νέα εβδομαδιαία δρομολόγια, που θα αναχωρούν από την πόλη Νιμ της Νότιας Γαλλίας, τη Νίκαια και τη Λυόν, με προορισμό την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Τυνησία, το Μαρόκο αλλά και την Ολλανδία. Μάλιστα, για την καλοκαιρινή περίοδο θα προσφέρονται ακόμη δρομολόγια προς Ίμπιζα και Κορσική.
Η Αθήνα θα συνδέεται με τις τρεις πόλεις της Νότιας Γαλλίας βάσει δρομολογίου, το οποίο θα αναχωρεί κάθε Σάββατο. Συγκεκριμένα, η αναχώρηση για Λυόν έχει οριστεί στις 12:50 με άφιξη στην πόλη στις 14:45, ενώ για Νίκαια και Νίμ η πτήση αναχωρεί στις 20:25 και φτάνει στις 22:05 και 23:35, αντίστοιχα.
Τα αεροσκάφη με τα οποία θα εκτελούνται οι πτήσεις αυτές είναι τύπου Boeing 737 – 400, χωρητικότητας 170 θέσεων, τα οποία ανήκουν στην εταιρία New Axis Airways, με την οποία συνεργάζεται η Eurociel.
(πηγή: www.traveldailynews.gr, 8/2/2008)
Frequent Traveler: Know your airport lounges
When Mariana Field Hoppin, a New York businesswoman, and her daughter Ashley treated themselves to round-trip tickets in first class with British Airways from London to Delhi, they had expected first-class treatment all the way. Instead, waiting for the return flight at Delhi-Indira Gandhi International Airport, they were treated to a first-class nightmare.
"We were not pleased to discover that not only is there no first-class lounge in Delhi, there is no BA lounge at all," Hoppin writes. "When we reached the upstairs lounge (with no elevator) at 2 a.m. for a 3:30 a.m. flight to London, the place was jammed. Ashley, who had been very ill for a few days, needed to sit, so I asked a kind gent, who gave us seats. The final blow was to find no ladies' lavatory in a lounge with well over 100 people."
The moral is: Whatever class you are traveling, it's wise to check out the lounge facilities at all stops along the route, and be aware that while airlines hype the flagship lounges at their home hubs, they share (often more modest) lounge facilities with other carriers, or use generic lounges provided by airport operators, at the far-flung reaches of their routes.
According to Amanda Allan, a spokeswoman with British Airways in London, first and business-class passengers have the run of the Maurya Sheraton lounge in the international departure wing at Delhi - an outpost of the five-star Sheraton Hotel, in the city. I cannot believe that this is the same "lounge" that Hoppin describes. (Air India's Maharaja Lounge would have been a safe bet.) In Sydney, BA's first-class passengers get to use the Qantas lounge, and in Singapore, Singapore Airlines' renowned first-class lounge. At Heathrow's new Terminal 5, there are six lounges: the Concorde lounge, exclusively for first-class passengers; the First Lounge, for first and gold card frequent-flier members; three business-class lounges, for long-haul, short-haul and gold and silver members; and the Arrivals Lounge, for first-and business-class, and gold card members off long-haul flights.
Having the run of an airport lounge takes some of the pain from flight delays, cancellations and long connecting times. But as many front-cabin travelers have found to their chagrin, some airport lounges are much more equal than others. The best lounges are "airside," a short walk to the doors of the plane, and offer space and quiet, as well as the use of PCs, Wi-Fi, washrooms and showers, a workout room, massage, beauty and health treatments, restaurant-style eating and a wide choice of beverages. The worst lounges are often shared between several airlines, are "landside" (before immigration and security), and often more of a zoo than the main concourse.
The next best thing to a "Good Lounge Guide" are reviews of airline lounges at Skytrax Research (www.airlinequality.com) which help you figure out the best, and worst, around the world.
Star performers in the Skytrax 2007 Best Airline Lounges Survey were Thai Airways' first-class lounge in Bangkok, Qatar Airways' first-class lounge in Doha, Lufthansa's first-class lounge in Frankfurt and Cathay Pacific's first-class lounge in Hong Kong. Predictably, Virgin Atlantic scored top in business-class lounges for its Club House at Heathrow (arguably the best of any lounge in the world), followed by Cathay, Qatar and Qantas. Look for the new BA lounges in the next survey.
Having the run of an airport lounge is a perk that is worth the money whether in the price of a premium-class ticket, or joining a lounge program, like prioritypass.com (which has 500 lounges in 275 cities), or loungepass.com (123 lounges at 100 airports). Priority Pass has a three-tier membership plan ranging from annual dues of £69, or $135, and £15 per visit, to dues of £259 and free lounge visits. Lounge Pass charges a minimum £13.50 per visit - expensive, but what price do you put on a port in a storm?
American Airlines' Admirals Club, Delta Air Lines' Crown Room Club and United Airlines' Red Carpet Club are all worth joining if you are flying their way.
In-flight mobile phone service
Air France claims to be the first airline in the world to offer an in-flight mobile phone service with the start, on Dec. 17, of a long-awaited six-month trial on an Airbus A318 aircraft, with technology developed by OnAir (a joint venture between Airbus and SITA, an airline communications provider).
For the first three months of the trial passengers are allowed only to send and receive SMS (text) and MMS (multimedia) messages using their own cellphones, or devices like Treo or Blackberry, with Internet access. During the second half of the trial, passengers will be allowed to make and receive voice calls once the system has been activated at 10,000 feet, or 3,048 meters. Mobile OnAir technology, certified by the European Aviation Security Authority, does not interfere with the aircraft's navigation and avionics. Phones are used just as on the ground and calls are routed via satellite to your own mobile network provider. Cost of calls is comparable to normal international roaming charges.
(πηγή: www.iht.com, 7/2/2008)
Το παράδειγμα των Λειψών με τις μεγάλες πρωτιές σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο
Εν μέσω των ροζ και γκρίζων αποχρώσεων της επικαιρότητας, το παράδειγμα του φαινομένου που λέγεται «Λειψοί» αξίζει προσοχής. Ενας μικρός τόπος μόλις 15,82 τ. χλμ., ακριτικός, που όμως κατέχει τις εξής μεγάλες πρωτιές: την υψηλότερη πληθυσμιακή αύξηση της δεκαετίας (40%), τον χαμηλότερο μέσο όρο ηλικίας και την υψηλότερη απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων (95%). Που έχει να επιδείξει βιολογικό καθαρισμό, ΧΥΤΑ, διαχείριση υγρών αποβλήτων για ενίσχυση του υδροφόρου ορίζοντα, εν λειτουργία ολοήμερο δημοτικό σχολείο πριν ακόμη το υπουργείο Παιδείας θεσμοθετήσει το σχετικό πρόγραμμα, δημοτική συγκοινωνία και βιβλιοθήκη που κτίστηκε με πρωτοβουλία της Ουνέσκο και χορηγό την εταιρεία «Goody’s». «Η απαισιοδοξία που κυριαρχεί ότι είμαστε μια χώρα καταδικασμένη στη λογική της διαπλοκής είναι στρεβλή. Το παραγωγικό αίτημα δεν μπορεί να καταργηθεί...», σημειώνει ο δήμαρχος Μπενέτος Σπύρου, μιλώντας παράλληλα με υπερηφάνεια για τα 135 παιδιά του νησιού και τους 700 πλέον μόνιμους κατοίκους, από 500 που ήταν δέκα χρόνια πριν. «Δεν ζηλεύουμε κανέναν, δεν θέλουμε να μοιάσουμε σε κανέναν, έχουμε το δικό μας όραμα» λέει και όταν του ζητάμε να μας περιγράψει αυτό το όραμα εξηγεί: «Είναι η αειφόρος ανάπτυξη, η ανάπτυξη που στηρίζεται πάνω στην ιστορία της παραγωγής του τόπου. Αποφασίσαμε ότι δεν θα εισάγουμε προϊόντα και δεν θα εξάγουμε υπηρεσίες και ο χρόνος μας δικαιώνει. Βλέπουμε τον τουρισμό σαν συγκριτικό πλεονέκτημα, έχοντας παράλληλα επίγνωση ότι θα πρέπει να τον στηρίξουμε πάνω στη ντόπια παραγωγή και οικονομία. Λέμε στον κόσμο “δεν εγκαταλείπεις τη γη, τον πρωτογενή τομέα, αντιθέτως θα αναβαθμίσεις το τουριστικό προϊόν συνεχίζοντας να καλλιεργείς και να παράγεις”. Θέλουμε να αποφύγουμε πιθανή εξάρτηση της οικονομίας μας από τη μονόπλευρη τουριστική ανάπτυξη».
Τα 13.000 κλήματα που φυτεύτηκαν πρόσφατα, η ένταξη των Λειψών στην Ενωση Οινοποιητικών Πόλεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η έκδοση απόφασης με την οποία γίνεται υποχρεωτική η χρήση υλικών, όπως η πέτρα και το ξύλο στις νέες οικοδομές, φανερώνουν την προσπάθεια να αναδειχθεί το παραδοσιακό ύφος του νησιού.
Στις τελευταίες εκλογές το νησί δήλωσε αποχή από τη διαδικασία σαν διαμαρτυρία για τα ακτοπλοϊκά προβλήματα που οδηγούν τους Λειψούς στην απομόνωση. «Ολοκληρώσαμε τις βασικές υποδομές του νησιού μόνοι μας, κυρίως μέσω των κονδυλιών από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Δεν έχουμε ακόμη επιλύσει τα προβλήματα εκείνα που χρειάζεται η παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας, και αναφέρομαι στην ακτοπλοϊκή σύνδεση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δεν είναι πρωτότυπο... Είκοσι χρόνια είμαι δήμαρχος, αλλά τη χώρα μου δεν την είχα ποτέ δίπλα μου να με προστατεύει. Γνωρίζουν μόνον να διαβεβαιώνουν, να υπόσχονται και να λένε τα δικά τους. Τους απαντώ ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου να ακούω βαρύγδουπες εκφράσεις περί “ακριτών που φυλούν Θερμοπύλες” όταν οι λέξεις δεν μετουσιώνονται σε έργα. Και δυστυχώς μέχρι σήμερα, όποτε ζητήσαμε τη συμπαράσταση της πολιτείας εισπράξαμε αδιαφορία. Οι υποσχέσεις ήταν πάντοτε κενές περιεχομένου» τονίζει ο κ. Σπύρου και συνεχίζει: «Πήρα τηλέφωνο τους αρμοδίους και τους είπα “εμείς εδώ στους Λειψούς είμαστε Ελλάδα, εσείς τι είστε;”. Απέναντι σε αυτήν την προκλητική αδιαφορία των εκάστοτε υπευθύνων θα απαντάμε με δυναμικές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας το καλύτερο για τους ανθρώπους μας, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα αποφασίσουν και στην Αθήνα να κάνουν τη δουλειά τους».
Η αναγέννηση
Η σημαντικότερη εκδήλωση του νησιού είναι η γιορτή του κρασιού που γίνεται κάθε Αύγουστο, και προβάλλεται έντονα μιας και το Λειψιώτικο κρασί θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας. Σήμερα η παραγωγή είναι μικρή, παλαιότερα όμως, έφθανε και τους 500 τόνους ενώ κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής, πήγαινε κατευθείαν στο Βατικανό, σαν «άναμα» για τη Θεία Μετάληψη. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο οι αμπελώνες ερήμωσαν και ξεράθηκαν αλλά σήμερα, ο Δήμος σε συνεργασία με τη Γεωπονική Σχολή Αθηνών επιχειρεί μια ιστορική επαναφύτευση με ποικιλίες αμπελιού ανθεκτικότερες στην ξηρασία. «Θέλουμε να κρατήσουμε τον κόσμο στον τόπο του γι’ αυτό και ξεκινήσαμε την προσπάθεια για την αναγέννηση των αμπελώνων. Πιστεύουμε ότι οι νέες σοδειές δεν θα προσδώσουν μόνον στην τοπική οικονομία αλλά και στην ανασύσταση δομών που διαχρονικά καθόρισαν την κοινωνική ζωή του τόπου. Δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε τώρα για αειφόρο ανάπτυξη χωρίς τους αμπελώνες μας και το εξαιρετικό κρασί που παράγουν...», καταλήγει ο δήμαρχος των Λειψών.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 7/2/2008)
Τον διάδοχο του τρένου υπερυψηλής ταχύτητας TGV παρουσίασε γαλλική εταιρεία
Ένα νέο, προηγμένης τεχνολογίας γαλλικό τρένο υπερυψηλής ταχύτητας παρουσιάστηκε την Τρίτη σε εκδήλωση όπου παραβρέθηκε και ο πρόεδρος της χώρας Νικολά Σαρκοζί.
Το AGV (Automotrice Grande Vitesse - Συρμός Υψηλής Ταχύτητας) είναι ο διάδοχος του TGV (Train a Grande Vitesse) που χρησιμοποιείται ευρέως στους γαλλικούς σιδηροδρόμους.
Έχει ενεργειακά αποτελεσματικές μηχανές κάτω από κάθε βαγόνι, αντί για τις μηχανές στο εμπρός και το πίσω μέρος του συρμού όπως το TGV. Αυτό του επιτρέπει να μεταφέρει 20% περισσότερους επιβάτες - περί τους 300 με 700 καθήμενους - και να μειώνει σημαντικά το κόστος συντήρησης.
Η τελική ταχύτητα, σύμφωνα με τους κατασκευαστές, φτάνει τα 360 χιλιόμετρα την ώρα και θα μπορεί να διανύει αποστάσεις 1.000 χιλιομέτρων σε περίπου τρεις ώρες καθιστώντας το ανταγωνιστικό με τις αερομεταφορές.
Στην αφοσίωση της κατασκευάστριας εταιρείας Alsrom αναφέρθηκε ο Νικολά Σαρκοζί αφού δεν εγκατέλειψε το σχέδιο, τόνισε ο Γάλλος πρόεδρος, σε δύσκολες στιγμές για την ίδια.
Οι ιταλικοί σιδηρόδρομοι, αναφέρει το BBC, έχουν αγοράσει ήδη 25 συρμούς και θα τους εντάξουν από το 2011 στο δίκτυο υψηλής ταχύτητας της χώρας.
(πηγή: www.in.gr, 6/2/2008)
