Υποτίθεται ότι οι φυλακές έχουν δημιουργηθεί για να κρατάνε σε ασφάλεια τους πιο επικίνδυνους κακοποιούς του πλανήτη. Όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πως πρέπει να είναι μια φυλακή. Έλα όμως που υπάρχουν κάποιες που ξεπερνούν τη φαντασία μας αλλά και μερικές φορές, ξεπερνούν και τις προσδοκίες μας.
1. Η πιο μικρή
Sark Prison, Sark, Γκέρνσεϋ
Χωρητικότητα: 2 κρατούμενοι 
Η μικρότερη φυλακή του κόσμου χτίστηκε το 1856 και χρησιμεύει περισσότερο σαν κρατητήριο. Δεν έχει ούτε καν παράθυρα στα δύο μικρά δωμάτια, που χωράνε- δε χωράνε δύο άτομα με το ζόρι. Αν ο κρατούμενος έχει κλειστοφοβία, θα έπρεπε να το είχε σκεφτεί πριν παραβεί το νόμο .....
2. Η πιο ασφαλής
Adx Supermax, Κολοράντο
Χωρητικότητα: 550 κρατούμενοι
Είναι ο εφιάλτης κάθε παρανόμου. Βασικά επιβεβαιώνει στο έπακρο τον όρο φυλακή, γιατί εκεί δεν περνάνε τα πολλά πολλά. Βία, πειθαρχία και σύστημα ασφαλείας που δε κάνει να ξεχνάς το ενδεχόμενο διαφυγής. Άνοιξε τις πύλες της μόλις το 1994 και είναι το σπίτι των πιο βίαιων και επικίνδυνων εγκληματιών της χώρας. Εκεί, οι φυλακισμένοι δεν έχουν σχεδόν καμία επαφή ο ένας με τον άλλον, καθώς περνάνε 22 ώρες την ημέρα στην απομόνωση, για να αναλογιστούν τις πράξεις τους. Έχει παρατηρηθεί ότι αρκετοί από αυτούς που πέρασαν στα κελιά της, έχουν χάσει το μυαλό τους από την πολλή μοναξιά και αυστηρότητα. Οπότε οι ιθύνοντες δέχονται μόνο αυτούς που έχουν να εκτίσουν από 25 χρόνια ποινή και άνω .....
3.Η πιο πολύτιμη
San Quentin, Καλιφόρνια
Χωρητικότητα: 3317 κρατούμενοι
Είναι η πιο ακριβή φυλακή του κόσμου. Δεν αναφερόμαστε βέβαια στο ..... ενοίκιο αλλά στην αξία του τεράστιου οικοπέδου. Υπολογίζεται ότι η γη στην οποία είναι χτισμένη η συγκεκριμένη φυλακή αξίζει περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια. Υπάρχει η φήμη, σύμφωνα με την οποία, είναι ένα από τα πιο ακριβά οικόπεδα σε όλη τη χώρα! Ίσως παίζει ρόλο το γεγονός ότι έχει θέα τον ωκεανό, προσφέροντας στους «φιλοξενούμενους» μια πιο καλαίσθητη διαμονή. Ποιος ξέρει;
4. Η πιο παράξενη
San Pedro, Βολιβία
Χωρητικότητα: 800 κρατούμενοι
Εδώ η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Οι κρατούμενοι των φυλακών αυτών είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν νοίκι (!), έχουν κανονικές δουλείες μέσα στη φυλακή, ενώ κάποιοι από αυτούς μπορούν να συγκατοικούν με την οικογένεια τους. Αν είσαι τουρίστας, μπορείς ακόμα να επισκεφτείς με ξεναγό τις εγκαταστάσεις αυτές και να διανυκτερεύσεις αν θες! Φημολογείται έντονα ότι οι κάτοικοι των φυλακών έχουν στα χέρια τους την πιο φτηνή κοκαΐνη στη χώρα κι αυτός είναι ο λόγος ότι έχουν πολλούς επισκέπτες καθημερινά. Άκου να δεις .....
5. Η πιο κυριλέ
Leoben Justice Centre, Αυστρία
Χωρητικότητα: 205 κρατούμενοι
Κι όμως πρόκειται για φυλακή κι όχι για ξενοδοχείο πολλών αστέρων. Σε προκαλεί έμμεσα να πυροβολήσεις επιτέλους τη γυναίκα σου για να καταλήξεις εκεί. Τώρα για ποιο λόγο να χαλάνε τα λεφτά και την ώρα τους για να κάνουν τη φυλακή αυτή εμφανίσιμη και δελεαστική; Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να περιμένουν οι κρατούμενοι σε λίστα αναμονής για να εκτίσουν την ποινή τους μέσα στη χλιδή.
6. Η πιο διάσημη
Αlcatraz, Καλιφόρνια
Χωρητικότητα : 336
Είναι σε νησί. Δεν μπορείς να δραπετεύσεις, όσο καλά και να το σχεδιάσεις, γιατί απλούστατα δεν έχεις που να πας. Στα 30 σχεδόν χρόνια λειτουργίας της, επίσημα δεν έχει δραπετεύσει ποτέ κανείς (ο Σον Κόνερι μήπως;) αν κι έχουν σημειωθεί 14 αποτυχημένες προσπάθειες. Μάλιστα, δύο άντρες το προσπάθησαν δύο φορές! Επτά άλλοι σκοτώθηκαν κατά την απόπειρα (οι 2 πνίγηκαν) κι οι υπόλοιποι απλά ξαναπιάστηκαν. Η προσπάθεια μετράει όμως, που πέρασε και στην ιστορία.
7. Η πολυπληθέστερη
Kresty, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
Επίσημη Χωρητικότητα: 3000
Αν και υποτίθεται ότι χωράνε 3000 άτομα, στην πραγματικότητα οι κρατούμενοι ξεπερνάνε τους 10 χιλιάδες! Δηλαδή, σε κάθε έναν αναλογούν 4 τετραγωνικά μέτρα να ζήσει και να αναπνεύσει! Το μπάνιο επιτρέπεται μόνο μια φορά την εβδομάδα και στον κάθε κρατούμενο επιτρέπουν μόνο 15 λεπτά κάτω από το ντους. Μάλλον οι περισσότεροι να πεθαίνουν από τη βρόμα και την έλλειψη επαρκούς ... οξυγόνου!
(πηγή: www.men.gr)
Επτά φυλακές του κόσμου
10 ταξίδια του ζην επικινδύνως
Μία ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη λέει ότι η αναζήτηση του κινδύνου είναι κατάλοιπο του τρόπου ζωής των πρωτόγονων προγόνων μας –παράμετρο την οποία αποκλείσαμε αργά αλλά σταθερά, κατασκευάζοντας ασφαλή περιβάλλοντα ζωής και προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουμε κινδύνους και ρίσκα σε αναζήτηση της «ποιότητας ζωής» και μην καταφέρνοντας να προβλέψουμε ότι ο κίνδυνος και η επιβίωση σε πείσμα αυτού είχε χαραχτεί τόσο βαθιά στο DNA μας που θα συνεχίζαμε να την αποζητάμε. Μία άλλη, περισσότερο χειροπιαστή, εξήγηση θέλει την αδρεναλίνη, την ουσία που παράγει ο εγκέφαλος σε κατάσταση κινδύνου να μην απέχει πολύ από το συναίσθημα ευφορίας εν γένει.
Όπως και να έχει, ο κίνδυνος δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ζητούμενο για μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού, που αισθάνεται την ανάγκη να φτάσει τόσο κοντά στα όρια που χωρίζουν τη ζωή από το θάνατο για να κατακτήσει το συναίσθημα που προκαλούν οι στιγμές που αργότερα κατηγοριοποιούνται υπό τον όρο «εμπειρίες ζωής» –ή που το βλέπει ως τρόπο διασκέδασης.
Ράφτινγκ με τους κροκόδειλους
Ποταμός Zambezi, Αφρική
Από τον Ιούλιο έως τον Ιανουάριο, στο φαράγγι Batoka, κάτω από τους Καταρράκτες Βικτόρια, τα διασημότερα –και δυσκολότερα– ορμητικά σημεία βαφτίζονται με εύγλωττα ονόματα όπως Highway to Hell, Stairway to Heaven και Mother. Αν νομίζατε ότι αυτά ήταν κλασσικά ροκ κομμάτια ξανασκεφτείτε το –μία λάθος κίνηση και θα μπορούσαν να είναι, επίσης, το κύκνειο άσμα σας.
Ακόμη και κάτω από τα πλέον γαλήνια νερά του ποταμού, κοπάδια κροκοδείλων απολαμβάνουν τις βόλτες τους περιμένοντας παρέα. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι τη βρίσκουν, περίπου 30 φορές το χρόνο. Λιγότερο επικίνδυνα, αλλά αρκετά ενοχλητικά, τα συμπαθέστατα μαϊμουδάκια στα δέντρα πάνω από το ποτάμι διασκεδάζουν δροσίζοντας τους τουρίστες με τα ούρα τους.
Οδήγηση στο Nuerburgring
Κολωνία, Γερμανία
Γνωστή και ως «Πράσινη Κόλαση» η πίστα αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1927, θεωρείται –και δικαίως– από τις δυσκολότερες της Ευρώπης. Επαγγελματίες, ντόπιοι και τουρίστες συρρέουν από κάθε γωνιά του κόσμου, φιλοδοξώντας να δαμάσουν το θηρίο. Γεμάτη επικίνδυνες στροφές και ατελείωτες προκλήσεις, έκανε τον Juan Manuel Fangio να σταματήσει τους αγώνες μετά από μερικούς γύρους – ρεκόρ σε αυτήν. Η… ασφαλής λύση είναι να επιβιβαστείτε σε μια BMW για μερικούς γύρους με επαγγελματία οδηγό –αν και κατά πάσα πιθανότητα θα μπείτε στον πειρασμό να οδηγήσετε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο μόνοι σας. Με λίγη τύχη, στο τέλος της ημέρας θα έχει τραυματιστεί μόνο ο εγωισμός σας.
Τρέξιμο με τους ταύρους
Pamplona, Ισπανία
Οι γιορτές του San Fermin στην Ισπανία δε θα αποτελούσαν το στάνταρ θέμα της δεύτερης εβδομάδας του Ιουλίου κάθε δελτίου ειδήσεων που σέβεται τον εαυτό του, αν δεν περιελάμβαναν το παγκοσμίως γνωστό πλέον “running with the bulls” και τους τραυματισμούς και θανάτους που ορισμένες φορές συνεπάγεται.
Η όλη κούρσα δε διαρκεί περισσότερο από 3 λεπτά, αλλά, όπως λένε οι έχοντες εμπειρία, ο χρόνος αυτός είναι αρκετός για να δείτε όλη σας τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια σας –ξανά και ξανά. Η παράδοση κρατά αιώνες ολόκληρους και θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει τον τίτλο του πρώτου και αυθεντικότερου extreme sport όλων των εποχών. Πριν ξεκινήσετε, φροντίστε να δείτε τη διαδρομή, να εντοπίσετε τα δύσκολα σημεία της, να μιλήσετε με έμπειρους runners –ναι, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν συχνά αυτό– και να βεβαιωθείτε πως διαθέτετε ικανοποιητική φυσική κατάσταση. Η ταχύτητα χαρίζει extra πόντους στην προσπάθεια να αποφύγετε τη δημιουργία νέων τρυπών στο σώμα σας.
Αν επιβιώσετε την κούρσα –που δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο φαίνεται, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μόνο 15 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκειά της από το 1924 μέχρι σήμερα– θα πάρετε το T-shirt που γράφει “I ran through hell”, το οποίο και θα επιδεικνύετε με υπερηφάνεια μια ολόκληρη ζωή.
Ανάβαση στο Έβερεστ
Κατμαντού, Νεπάλ
Η κορυφή των κορυφών, το υψηλότερο σημείο του κόσμου, η πιο αφιλόξενη γωνιά του πλανήτη… Από την πρώτη του «κατάκτηση» μέχρι σήμερα, το Έβερεστ δεν έχει πάψει να αποτελεί τον απόλυτο στόχο –και ταυτόχρονα το απόλυτο όνειρο– όλων εκείνων που αναζητούν δυνατές ταξιδιωτικές εμπειρίες και συγκινήσεις. Τα 9 χιλιάδες μέτρα υψόμετρο, βέβαια, δε συνιστούν φιλόξενο σημείο και η ανάβαση εγκυμονεί κινδύνους που μπορεί να κοστίσουν από το μισό σωματικό βάρος μέχρι τη ζωή των φιλόδοξων εξερευνητών.
Τα μέτρα προστασίας που απαιτούνται ε, πιβάλλεται να τηρούνται ευλαβικά και η προετοιμασία –πνευματική και σωματική– μπορεί να διαρκέσει μέχρι και δύο χρόνια. Επιπλέον, καθότι δεν μπορείτε να επιχειρήσετε την ανάβαση μόνοι σας, το κόστος συμμετοχής σε μια αποστολή μπορεί να ανέλθει ή και να ξεπεράσει τα 40.000 ευρώ. Αν δεν αποθαρρυνθείτε, η ανταμοιβή ισούται με το συναίσθημα της κατάκτησης της υψηλότερης κορυφής του κόσμου –και με ατελείωτα χρόνια συναρπαστικών διηγήσεων.
Παρατήρηση άγριων ζώων
Κένυα, Αφρική
Εννοείται πως δεν αναφερόμαστε στις οργανωμένες εκδρομές – τουριστοπαγίδες που πραγματοποιούνται με βαμμένα λεοπάρ μπάγκι τα οποία κινούνται με 4 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά στην αυθεντική παρατήρηση της άγριας ζωής την ξενάγηση στην οποία θα σας προσφέρουν οι ντόπιοι και όχι τα γραφεία τουρισμού. Η παντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά των άγριων ζώων αναμφισβήτητα θα κάνει τη ζωή σας να περάσει μπροστά από τα μάτια σας σε κλάσματα δευτερολέπτου –αλλά ταυτόχρονα θα σας γοητεύσει. Ακούγεται προφανές, αλλά οποιαδήποτε απόπειρα να πλησιάσετε τα ζώα μπορεί να αποβεί καταστροφική. Κι αν τολμήσετε την κατασκήνωση στη ζούγκλα, σίγουρα θα αναρωτηθείτε σχετικά με τις… ορέξεις που προκαλείτε στα αντικείμενα της παρατήρησής σας.
Luging στους δρόμους της Νέας Υόρκης
Ο όρος luging –που είναι ακόμη πολύ φρέσκος για να μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι όμως ζήτημα χρόνου για να ακούσουμε και στην Αθήνα κάτι του στυλ «λαγκάρισμα»– αναφέρεται στο νέο αγαπημένο χόμπι των skaters να διασχίζουν τους δρόμους των πόλεων ξαπλωμένοι στις σανίδες τους. Οι επίσημοι αγώνες που διοργανώνονταν στο Signal Hill, κοντά στο Long Beach της Καλιφόρνια, διεκόπησαν λόγω του ανησυχητικά υψηλού ποσοστού τραυματισμών.
Έχοντας καταστεί παράνομο σε αρκετές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, το luging επιφέρει κινδύνους τόσο προφανείς, όπως η κίνηση και το ενδεχόμενο οι lugers να περάσουν εντελώς απαρατήρητοι μπροστά –ή κάτω– από μια νταλίκα, όσο και μη, όπως τα σπασμένα πεζοδρόμια ή οι ανισόπεδες διαβάσεις που όσο εύκολα θεωρούνται ασήμαντοι άλλο τόσο μπορούν να σας χαρίσουν μια σπασμένη πλάτη. Στο μεγαλύτερο γεγονός του ιδιότυπου αυτού σπορ, το Madison County Gravity Fest που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Munnsville της Νέας Υόρκης, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η ταχύτητα. Είναι και η επιβίωση, για να μπορέσουν οι παράτολμοι αθλητές να διηγηθούν αργότερα τις εμπειρίες τους.
Baja 1000
Ensenada έως Cabo San Lucas, Μεξικό
Το Baja 1000 είναι μια εκτός δρόμου διαδρομή που πραγματοποιείται κάθε φθινόπωρο στο Μεξικό. Ο αγώνας, που παρά το όνομά του αφορά την οδήγηση στην έρημο επί μόλις…1.200 μίλια, επιτρέπει τη συμμετοχή με διάφορα οχήματα από δίκυκλα έως αυτοκίνητα παραγωγής, buggies, φορτηγά και «κάστομ» οχήματα. Το πρωτότυπο αυτού του ράλι; Οι θεατές δικαιούνται να σαμποτάρουν τους οδηγούς με όποιον τρόπο θεωρούν ενδεδειγμένο. Αν και η δημοφιλία του Baja πόρρω απέχει από αυτή του διάσημου Παρίσι- Ντακάρ, από το 1967 που διοργανώνεται, έλκει (δικαίως) τη φήμη του πιο επικίνδυνου ράλι. Φέτος το Νοέμβριο η 40η επέτειος αναμένεται λαμπρή.
Αγώνας ιστιοπλοΐας Mini Transat
Από τη Γαλλία στη Βραζιλία
Αν νομίζετε ότι πρόκειται για ιστιοπλοϊκό αγώνα, απλώς κάνετε λάθος. Εκτός και αν 5.000 μίλια στον Ατλαντικό, από τη Γαλλία έως τη Βραζιλία, με σκάφη μικρότερα των 21 ποδών και με κατάρτι μικρότερο των 40 ποδών σας μοιάζει για κρουαζιέρα αναψυχής… Εκεί, ακόμη και έμπειροι ναυτικοί χάνονται για αρκετές ημέρες στη θάλασσα, αφού οι σφοδρές καταιγίδες μόνο σπάνιες δεν είναι. Οι στατιστικές λένε ότι περίπου το 10% των συμμετεχόντων σε κάποια στιγμή της διαδρομής πέφτουν στη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο ότι επτά από αυτούς –από το 1977 που οργανώνεται ο αγώνας– δεν ανέβηκαν ποτέ ξανά στο σκάφος τους.
Ποδηλατάδες στο Camino de la Muerte
La Paz, Βολιβία
Τι υποθέτουμε αν δούμε ντόπιους να προσεύχονται πριν ξεκινήσουν να διασχίσουν ένα δρόμο που περνά από βουνά; Είτε ότι είναι θρησκόληπτοι, είτε ότι πάσχουν από υψοφοβία είτε ότι ο δρόμος είναι επικίνδυνος. Το σωστό σε αυτή την περίπτωση είναι το τρίτο. Αν αναρωτιέστε, το όνομα στα ισπανικά σημαίνει Δρόμος του Θανάτου –και κατά πάσα πιθανότητα τον έχετε θαυμάσει σε διάφορα e-mail με «απίστευτες φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο».
Ο δρόμος καλύπτει μια απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη La Paz στο Coroico, έχοντας σε αρκετά σημεία πλάτος μικρότερο της μιας λωρίδας και αρκετές κάθετες χαράδρες –χωρίς προστατευτικά– ύψους 500 μέτρων. Οι extreme ποδηλάτες που τον διασχίζουν κάνουν λόγο για απίστευτα επίπεδα αδρεναλίνης –ειδικά στο κατέβασμα– και υπέροχα φυσικά τοπία, τα οποία όμως καλό θα ήταν να μη σας αποσπάσουν την προσοχή. Αυτό το τελευταίο ισχύει και για τα διάσπαρτα αυτοκίνητα που μπορεί να πιάσετε με την άκρη του ματιού σας να «κοιμούνται» στη χαράδρα.
Αναρρίχηση στους πάγους
Χιντερχάιν, Ελβετία
Καταπίπτοντες βράχοι, κατολισθήσεις, απίστευτο κρύο και φυσικά η… βαρύτητα. Με όλα αυτά να συνωμοτούν εναντίον του επίδοξου αναρριχητή ο αγώνας δεν φαίνεται και πολύ δίκαιος. Αντί για κάποιο ηλιόλουστο θέρετρο της Μεσογείου, οι ριψοκίνδυνοι θα επιλέξουν την τοποθεσία κάπου δυτικά του διάσημου St Moritz κοντά στα ιταλοελβετικά σύνορα. Οι τολμηροί θα νιώσουν ευγνώμονες αν συναντήσουν τμήματα στα οποία η καθετότητα είναι «μόνο» 50 μοίρες, αφού τα περισσότερα από αυτά είναι στις 90 μοίρες.
(πηγή: www.in2life.gr, 9/11/2007)
Rodovia Da Morte - Ο δρόμος του θανάτου στη Βολιβία
BR-116 runs in a north-south way, near, but not in Brazil's coastline. It is the major Brazilian highway, and it is the second longest of the country. Numerous parts of the long path taken by the BR-116 have other official names.
The highway is especially busy along the Joinville-Curitiba-Sao Paulo-Rio de Janeiro section. The Curitiba-Sao Paulo section of the highway is known as Rodovia Régis Bittencourt, nicknamed "Rodovia da Morte" (Highway of death), due to its many accidents caused by the instable weather conditions of the region. The Sao Paulo-Rio de Janeiro section is named Rodovia Presidente Dutra, and it is the busiest section of the highway, running into or near of 15 cities with more than 200.000 habitants.
Cities where the BR-116 runs or passes by: Fortaleza, Salgueiro, Feira de Santana, Vitória da Conquista, Teófolio Otoni, Governador Valadares, Rio de Janeiro, Volta Redonda, São José dos Campos, São Paulo, Curitiba, Lages, Canoas, Porto Alegre"
Yup, I know why it's called Highway of Death!
(πηγή: http://ueba.com.br/forum/index.php?showtopic=23586)
Περού, Βολιβία
Περού, μία από τις πιο συναρπαστικές και πολυδιάστατες χώρες της Νότιας Αμερικής σε συνδυασμό με τη φαινομενικά φτωχή συγγενή, αλλά στην πραγματικότητα αυθεντική έκπληξη, Βολιβία, μία από τις πιο ελκυστικές προτάσεις. Η διαδρομή από το Πούνο στη Λα Παζ μέσω της λίμνης Τιτικάκα, της ψηλότερης πλωτής λίμνης της Γης που τη μοιράζονται το Περού και η Βολιβία, η επίσκεψη στην ινδιάνικη αγορά του Ταραμπούκο, από τις γνησιότερες στις Ανδεις, η μελαγχολική γοητεία της βολιβιανής πόλης Πατοσί, η διείσδυση στα τροπικά δάση με τριήμερη παραμονή σε πρωτόγονο κατάλυμα στον Εθνικό Δρυμό Ταμποπάτα του Περού είναι ορισμένα από τα highlights του ταξιδιού που δεν στέκεται μόνο στα κλασικά αξιοθέατα του Περού. Το ταξίδι ξεκινά από την πλούσια σε μουσεία και αξιοθέατα Λίμα για να γίνει πιο εξωτικό στη συνέχεια, φτάνοντας στα Νησιά Ούρος που είναι φτιαγμένα από "τορτόρα", ένα είδος παπύρου και επιπλέουν στη λίμνη Τιτικάκα.
Στις εμπειρίες της διαμονής σας στη Βολιβία περιλαμβάνονται η γοητευτική ντεκαντάνς της αποικιακής Πατοσί, που θεωρείται η υψηλότερη πόλη της Γης (4.070 μ. υψόμετρο), η ζωντανή Σούκρε που διαθέτει ορισμένα από τα ομορφότερα δείγματα αρχιτεκτονικής στη Λατινική Αμερική, η κυριακάτικη αγορά του Ταραμπούκο, όπου μπορείτε να παζαρέψετε πόντσος, υφαντές ζώνες, πλουμιστές φούστες και τσάντες τσούπας για τα φύλλα της κόκας, ακούγοντας τους αγρότες να διαλαλούν τις θεραπευτικές ιδιότητες των λαδιών από φίδια ή να παίζουν τσαράνγκο (τοπικό έγχορδο όργανο). Μάτσου Πίτσου, η ιερή πόλη με το Ναό του Ήλιου, την Ιερή Πλατεία, το Θυσιαστήριο και τα άλλα πέτρινα ερείπια που είναι χτισμένα σε μια δυσπρόσιτη πλαγιά που περιβάλλεται από βαθιές χαράδρες και άγρια δάση. Το αποικιακό Τρουχίγιο με τους πυραμιδοειδείς ναούς του Ήλιου και της Σελήνης και η χτισμένη στη μέση μιας καταπράσινης κοιλάδας ιστορική Καχαμάρκα είναι οι τελευταίες πόλεις του Περού τις οποίες θα πρέπει να επισκεφθείτε πριν πάρετε το δρόμο του γυρισμού.
