Ρίο ντε Τζανέιρο: Η πόλη των αντιθέσεων

Ο τόπος της τροπικής φύσης αλλά και του καρναβαλιού περιμένει να σας εντυπωσιάσει...

Σε αυτόν τον παράδεισο συνυπάρχουν θεοί και δαίμονες, θνητοί και μάγοι, λευκοί και μαύροι, το καλό και το κακό, η επιστήμη και η μαγεία, ο εκσυγχρονισμός και η παράδοση, ο έρωτας και ο πόλεμος, τα δάση και οι ουρανοξύστες, η Ευρώπη και η Αφρική, οι βίλες και οι φαβέλες, οι πλούσιοι και οι φτωχοί... Φανταστείτε μία μεγαλούπολη γεμάτη ψηλά κτίρια και φαρδείς δρόμους, αλλά και με σπίτια ευρωπαϊκού ή αποικιακού στυλ. Και όλα αυτά στη μέση ενός τροπικού δάσους, με κάτι βράχους σαν των Μετεώρων να ξεπετάγονται ξαφνικά μέσα και γύρω από την πόλη. ­Από την πλευρά του Ατλαντικού ­απλώνονται τεράστιες παραλίες με χρυσή άμμο. Έτσι είναι με μια πρώτη ματιά το Ρίο.

Οι Μουλάτοι
Όμως, όσο περισσότερο ζείτε αυτό τον τόπο με την τροπική ομορφιά τόσο περισσότερο καταλαβαίνετε ότι όλες αυτές οι αντιθέσεις είναι απολύτως αρμονικές. Στο Ρίο ζουν νωχελικά 10 εκατ. άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι Μουλάτοι. Αυτοί προήλθαν από την επιμειξία λευκών και μαύρων. Οι Μουλάτες μάλιστα θεωρούνται οι πιο σέξι γυναίκες στον κόσμο, κάτι που θα το διαπιστώσετε αμέσως εάν κάνετε μια βόλτα στις παραλίες! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ασχολούνται και μπερδεύονται με κάποιο τρόπο με το ξακουστό Καρναβάλι. Κάθε γειτονιά με τη δική της σχολή Σάμπα ετοιμάζει τα άρματα, τα ρούχα, τη μουσική και τους χορούς που θα παρουσιάσει προκειμένου να διακριθεί.

Το ιστορικό κέντρο
Δίνει την εικόνα του χτες και του σήμερα σε απόλυτη σύγκλιση! Δίπλα σε μία ροκοκό γαλάζια εκκλησία θα βρείτε έναν ουρανοξύστη με καθρέφτες. Δύο εντυπωσιακές αναβάσεις που πρέπει να επιχειρήσει κανείς είναι στο περιβόητο Κορκοβάντο με το τεράστιο άγαλμα του Χριστού, αλλά και στο Σούγκαρ Λοφ, τους δύο βράχους που ξεφυτρώνουν στην άκρη της παραλίας. Στο Βοτανικό και Ζωολογικό Κήπο θα πάρετε μία γεύση του τροπικού πλούτου της Βραζιλίας. Αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε το μουσείο της Κάρμεν Μιράντα, αυτής της δόξας του μουσικού θεάτρου με το ολόκληρο μανάβικο από εξωτικά φρούτα στο κεφάλι και το διάσημο τραγούδι της «Τσίκα-Τσίκα Μπουμ»... Στο Εθνικό Μουσείο θα δείτε πολλά ιστορικά εκθέματα και στοιχεία για την πόλη. Πρέπει όμως να τιμήσετε και μία άλλη βραζιλιάνικη δόξα παγκόσμιας εμβέλειας:τον Πελέ! Να περάσετε δηλαδή από το Μουσείο Pao de Ayucar και από το περιβόητο γήπεδο Μαρακανά! Δυστυχώς όμως στο Ρίο δεν υπάρχουν μόνο οι πούλιες και τα χρώματα. Το μάτι αποκλείεται να μην πέσει στις σκούρες φαβέλες, τις γειτονιές που φτιάχτηκαν από τενεκέδες και χαρτόνι. Εδώ ζει ένα άλλο Ρίο, το Ρίο των Κολασμένων... Η διακίνηση των ναρκωτικών, οι συμμορίες και η μαφία είναι καθεστώς.

Παραλίες
Η Λεμπλόν, η Ιπανέμα και η πασίγνωστη Κοπακαμπάνα σας περιμένουν! Τα τεράστια κύματα του Ατλαντικού προκαλούν τους τολμηρούς για σέρφινγκ.

Πληροφορίες
Μετάβαση: Θα πάτε μέσω Μαδρίτης (Iberia, τηλ.: 210-3536004) ή Παρισιού (Air France, τηλ.: 210-9970700).

Διαμονή: Τα πολύ καλά ξενοδοχεία των 4* και 5* βρίσκονται συγκεντρωμένα στην Ιπανέμα (Caesar Park), στο Σάο Κορνάντο (Intercontinental, Nacional Rio, Sheraton Rio Hotel) και στην Κοπακαμπάνα (Copacabana Palace, Rio Atlantica Suite Hotel, Meridien).

Χρήσιμα: Κωδικός κλήσης: 005521. Πρεσβεία Βραζιλίας ­(Αθήνα): 210-7213039. Προξενείο Ελλάδας (Ρίο): 552.6849. Τουριστική Αστυνομία: 511.5767, 511.5112

Φαγητό: Να πάτε στις Churrascarias, όπου τα κρέατα ψήνονται σε σούβλες και σιγανή θράκα. Στο τραπέζι σας θα βρείτε πολλές συνοδευτικές σάλτσες που νοστιμίζουν τα ψητά, ­ενώ στη μέση της αίθουσας ­υπάρχουν μεγάλοι μπουφέδες με γαρνιτούρες, σαλάτες και λαχταριστά επιδόρπια... Καλές ψησταριές είναι οι: Oasis, Rian και Adriatica στην Κοπακαμπάνα. Γνωστές αλυσίδες φαγητού είναι η Pοrcao και η Marius.

Διασκέδαση: Στο Platforma θα πάτε για να δείτε το πιο φημισμένο φολκλορικό σόου. Αν προτιμάτε ξέφρενους βραζιλιάνικους χορούς, ιδανικό μέρος είναι η ντίσκο Help.

Αγορές: Υπάρχουν υφάσματα, δερμάτινα, τσάντες, λευκά είδη κ.ά. στο ιστορικό κέντρο.

(πηγή: www.7merestv.gr, 5/12/2008)

Ακριβές πόλεις

Η Μόσχα είναι για τρίτη συνεχή χρονιά η ακριβότερη πόλη στον κόσμο για τους ξένους εργαζόμενους και 1,5 φορά ακριβότερη από τη Νέα Υόρκη, τη Σανγκάη, το Αμστερνταμ και τη Μαδρίτη, σύμφωνα με την έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η βρετανική εταιρεία διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων Mercer. Το Τόκιο ξεπέρασε το Λονδίνο και κατατάσσεται στη δεύτερη θέση, ενώ το Οσλο, ενισχυμένο από τα πετροδολάρια ανέβηκε έξι θέσεις και είναι τέταρτο στη λίστα. Στην 25η θέση η Αθήνα.

Η Ασουνσιόν (Παραγουάη) είναι η φθηνότερη μεγαλούπολη στον κόσμο για έκτη συνεχή χρονιά, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Mercer η οποία λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος περισσοτέρων 200 ειδών και υπηρεσιών σε 143 πόλεις.

Ο δείκτης του κόστους ζωής στη Μόσχα είναι 142,4 μονάδες συγκρινόμενο με τον ακριβότερη πόλη των ΗΠΑ, τη Νέα Υόρκη, που φέτος καταλαμβάνει την 22η θέση, και όπου το κόστος ζωής είναι 100 μονάδες.

Η Αθήνα καταλαμβάνει, μαζί με το Αμστερνταμ και το Σάο Πάολο, την 25η θέση, έχοντας ανέλθει κατά τέσσερις θέσεις σε σχέση με την περυσινή κατάταξη, και ο δείκτης του κόστους ζωής τοποθετείται στο 97 (έναντι 90,6 πέρυσι).

Αν και οι καταναλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο αισθάνονται την πίεση του πληθωρισμού, οι μεγάλες συναλλαγματικές διακυμάνσεις και οι οικονομικές διαφορές διαφοροποιούν τις επιπτώσεις του από χώρα σε χώρα.

Η έρευνά μας επιβεβαιώνει την παγκόσμια τάση ανόδου των τιμών για ορισμένα είδη διατροφής και το πετρέλαιο, ωστόσο η αύξηση δεν είναι αντίστοιχη σε όλες τις χώρες, λέει η Ιβόν Τρέιμπερ, επικεφαλής των ερευνητικών προγραμμάτων της Mercer.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι συναλλαγματικές διακυμάνσεις ευθύνονται για πολλές από τις ανακατατάξεις στη φετινή λίστα, καθώς με την ισχυροποίηση του ρουβλίου, του ευρώ και άλλων νομισμάτων έναντι του αμερικανικού δολαρίου, οι αμερικανικές πόλεις φαίνονται φτηνότερες.

Χώρες με υψηλό δείκτη οικονομικής ανάπτυξης κατέγραψαν υψηλούς δείκτες κόστους ζωής, με το Σάο Πάολο της Βραζιλίας (25η θέση από 62η πέρυσι) και την Κωνσταντινούπολη (23η θέση από 38η πέρυσι) να ανεβαίνουν κατά πολλές θέσεις στη φετινή λίστα.

Η έκθεση λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος ειδών και υπηρεσιών για έναν ξένο εργαζόμενο που θα επιθυμούσε να διατηρήσει ένα υψηλό επίπεδο διαβίωσης.

(πηγή: www.flash.gr, 24/7/2008)

Και ο στρατός στη μάχη κατά δάγκειου στο Ρίο

Ακόμη και δυνάμεις του στρατού έχει επιστρατεύσει η κυβέρνηση της Βραζιλίας για την καταπολέμηση του δάγκειου πυρετού στο Ρίο ντε Τζανέιρο, προκειμένου να αποτρέψουν την εκδήλωση επιδημίας από τη νόσο.

Ο δάγκειος, ασθένεια που μεταδίδεται με τσίμπημα κουνουπιού, που προέρχεται από λιμνάζοντα ύδατα, έχει ήδη κοστίσει τη ζωή σε 54 ανθρώπους -60 σύμφωνα με άλλους υπολογισμούς- από τις αρχές Ιανουαρίου, και έχει προσβάλει περισσότερους από 43.500 στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, πολλοί περισσότερους από τους 25.107 ανθρώπους που είχαν συνολικά προσβληθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του 2007. Ο περισσότεροι ασθενείς είναι κάτοικοι των παραγκουπόλεων του Ρίο όπου οι συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής, με τα υποτυπώδη συστήματα αποχέτευσης, ευνοούν την εκδήλωση δάγκειου. Οπως ωστόσο επισημαίνουν οι αρμόδιοι ακόμη και οι πιο απομακρυσμένες από τις παραγκουπόλεις συνοικίες, δεν είναι απολύτως προστατευμένες από τη νόσο.

Ο δάγκειος προκαλεί ισχυρές μυαλγίες, έντονους πονοκεφάλους, πόνους στις αρθρώσεις όμως δεν είναι θανατηφόρα ασθένεια. Παρότι δεν υπάρχει εμβόλιο ούτε συγκεκριμένο φάρμακο, η νόσος αντιμετωπίζεται με την πρόσληψη πολλών υγρών από το στόμα αλλά και ενδοφλεβίως. Εκτιμάται ότι ο δάγκειος έφτασε στη Βραζιλία με τα πλοία που μετέφεραν σκλάβους από την Αφρική.

Παιδιά τα περισσότερα θύματα

Οι περισσότεροι από τα θύματα του δάγκειου στο Ρίο είναι παιδιά κάτω των 13 ετών. Τα νοσοκομεία της πόλης των 16 εκατομμυρίων κατοίκων εφημερεύουν διαρκώς προκειμένου να αντιμετωπίσουν νέα κρούσματα. Οι ουρές στα νοσοκομεία είναι μεγάλες παρά την ενίσχυση του ιατρικού προσωπικού με 1.200 στρατιωτικούς γιατρούς. Τουλάχιστον 500 άνδρες του στρατού περιπολούν στους δρόμους, προσπαθώντας να εντοπίσουν νέες εστίες μόλυνσης ενώ οι αρχές ψεκάζουν σημεία με νερά που ενδέχεται να λιμνάζουν, όπως πισίνες.

Οι αρχές μοιράζουν επίσης ειδικά φυλλάδια στους δρόμους του Ρίο για να ενημερώσουν τους πολίτες ενώ ειδικά συνεργεία ελέγχουν συχνά τις αποχετεύσεις. Εκπρόσωποι των αρχών υποστηρίζουν ότι ο αριθμός των κρουσμάτων θα μειωθεί ενόψει του βραζιλιάνικου χειμώνα ο οποίος έχει αρχίσει να διαδέχεται ένα μακρύ, ζεστό καλοκαίρι. Ο πρόεδρος πάντως του ιατρικού συλλόγου του Ρίο, ο δρ Σάλε Ντάρζε, τόνισε στο BBC, ότι η κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχαν ληφθεί εγκαίρως προληπτικά μέτρα.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 2/4/2008)

Η μεταμόρφωση της Μπραζίλια

Ηταν η εντυπωσιακή δημιουργία της σύγχρονης ουτοπίας: στην καρδιά μιας ηπείρου, ξεπήδησε μια πόλη που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη. Η Μπραζίλια, με την τολμηρή αρχιτεκτονική της και τον πρωτοποριακό σχεδιασμό της εγκαινιάστηκε πριν από σχεδόν μισό αιώνα και κατέπληξε τον κόσμο. Η καινούργια τότε πρωτεύουσα της Βραζιλίας, με τα πρωτοποριακά της κτίρια, απέπνεε αισιοδοξία και ομορφιά.

Ο τότε πρόεδρος της χώρας, Ζουσελίνο Κουμπισέκ, την αποκάλεσε το νέο ξεκίνημα για τη Βραζιλία και τα Ηνωμένα Εθνη την ανακήρυξαν μνημείο της κληρονομιάς της ανθρωπότητας. Η Μπραζίλια ήταν ένα ζωντανό μουσείο του μέλλοντος. Καθώς όμως πλησιάζουν τα πεντηκοστά γενέθλιά της, το μέλλον φαίνεται ότι της έχει στήσει ενέδρα. Η Μπραζίλια που χτίστηκε ως λαμπερή πόλη, με τεράστια προσοχή στη λεπτομέρεια και την οργάνωση, έχει εξελιχθεί, ώς ένα βαθμό, σε πόλη με βία, εγκληματικότητα και απελπιστική κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Η πραγματική Βραζιλία αποτυπώνεται στο ουτοπικό της όραμα. Αυτή είναι η θλιβερή διαπίστωση του Οσκαρ Νιμάγερ, του μυθικού αρχιτέκτονα που σχεδίασε πολλά από τα μνημειώδη κτίρια της πόλης. Ο Νιμάγερ, 100 ετών πλέον αλλά επαγγελματικά ενεργός, είπε ότι το αριστούργημά του είναι πια εκτός ελέγχου. «Ετσι όπως έχει εξελιχθεί η Μπραζίλια, έχει προβλήματα. Θα έπρεπε να έχει σταματήσει να αναπτύσσεται πριν από καιρό. Το κυκλοφοριακό είναι πρόβλημα, ο αριθμός των κατοίκων της έχει υπερβεί κατά πολύ τον προβλεπόμενο, τα όρια της πόλης έχουν ξεπεραστεί».

Περίπου 2,2 εκατ. κάτοικοι
Αντί για 500.000 κατοίκους όπως είχαν αρχικώς προβλέψει οι δημιουργοί της, ο Νιμάγερ και ο πολεοδόμος Λούσιο Κόστα, ο πληθυσμός έχει φθάσει τα 2,2 εκατομμύρια ανθρώπους, με αποτέλεσμα, να υποβαθμιστούν οι υποδομές της και στα περίχωρα να εκτυλίσσονται σκηνές που θυμίζουν περισσότερο τις παραγκουπόλεις του Ρίο ντε Tζανέιρο. Ο Νιμάγερ που από πολλούς θεωρείται ο σπουδαιότερος εν ζωή αρχιτέκτονας, υπερασπίζεται το πνεύμα με το οποίο σχεδίασε την πόλη και τα μοναδικά κτίριά της, όπως τον καθεδρικό ναό, το κτίριο του Κογκρέσου και το μέγαρο της Δικαιοσύνης. «Δεν υπάρχει άλλη πόλη σαν την Μπραζίλια. Η εξάπλωσή της όμως θα πρέπει να σταματήσει».

Η έκκληση του Νιμάγερ ακούγεται ως ειρωνεία αν αναλογιστούμε τους ταχείς ρυθμούς με τους οποίους χτίστηκε η Μπραζίλια. Το όνειρο της μεταφοράς της πρωτεύουσας της Βραζιλίας από το Ρίο ντε Τζανέιρο, στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού, στο κέντρο της Βραζιλίας υπήρχε για έναν αιώνα προτού ο πρόεδρος Κουμπισέκ το διεκδικήσει ως απόλυτη προτεραιότητα.

Η Μπραζίλια άρχισε να χτίζεται το 1956 και εγκαινιάστηκε 41 μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1960. Οι περιοχές κατοικιών και τα εμπορικά κέντρα είχαν σχεδιαστεί με ακρίβεια όπως και οι δρόμοι, και τα κτίρια, απλά και μοντέρνα με υπέροχες ευθείες και καμπύλες γραμμές. Δεν ήταν όμως εξίσου υπέροχο το κύμα των μεταναστών προς την Μπραζίλια και οι ουρές των ανέργων που σχηματίστηκαν. Η αύξηση του πληθυσμού επιδείνωσε τα προβλήματα των κατοίκων στο να αποκτήσουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Πρόσφατη έρευνα κατέγραψε ότι η ανεργία στους νέους της πόλης ανήλθε σε 40% το 2003 από 21%, το 1992.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/3/2008)

Ξεφάντωμα στου κόσμου τα καρναβάλια

Ιταλία Ο λατίνος Καρνάβαλος
Ενας εντυπωσιακός πρίγκιπας περνά μαζί με τους αυλικούς του. Στη στροφή η παρέα χάνεται στα δαιδαλώδη στενάκια της παλιάς πόλης και ο επισκέπτης στρέφει το βλέμμα του στους επόμενους μασκοφόρους. Δέκα ημέρες πριν από την Καθαρή Τετάρτη (Ash Wednesday) το εντυπωσιακό Καρναβάλι της Βενετίας ζωντανεύει.

Ξέφρενα πάρτι, θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αισθησιακοί χοροί διοργανώνονται στα περίφημα παλάτια της Πόλης των Δόγηδων. Την Καθαρή Τρίτη των Καθολικών (Shrove Tuesday) τα πυροτεχνήματα φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό χαρίζοντας στο Καρναβάλι έναν λαμπερό επίλογο.

Το πιο σκανδαλώδες πάρτι της Ευρώπης όμως έχει ήδη ξεκινήσει από χθες στην Ιβρέα, 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τουρίνου. Χιλιάδες είναι οι καρναβαλιστές οι οποίοι συμμετέχουν στα δρώμενα και ιδιαίτερα στον πόλεμο των πορτοκαλιών ­ 50 τόνοι σικελικά σαγκουίνια εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση.

Οι επισκέπτες για να δηλώσουν την ουδετερότητά τους φορούν κόκκινα καπέλα, παρ' ότι δύσκολα κανείς αποφεύγει τα πορτοκάλια (σαγκουίνια) τα οποία αφήνουν σε κάθε γωνιά της πόλης το κόκκινο στίγμα τους. Οι Ιταλοί πάντως προτιμούν το Βιαρέτζο (all times classic), το πιο όμορφο, για πολλούς, Καρναβάλι της Ιταλίας. Το πρόγραμμα είναι και εκεί πλούσιο και πολύ πιο αυθεντικό από τα υπόλοιπα της χώρας.

Βέλγιο
Το πάρτι των μεταμφιεσμένων
Το μεγαλύτερο πάρτι μεταμφιεσμένων της Ευρώπης πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Καζίνο της Οστάνδης. Το εφετεινό γκαλά θα δοθεί την πρώτη ημέρα του Μαρτίου. Ωστόσο το πιο διάσημο Καρναβάλι του Βελγίου πραγματοποιείται στην πόλη Μπενς (περίπου μία ώρα νότια των Βρυξελλών).

Χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή, ιδιαίτερα την Καθαρή Τρίτη (Shrove Tuesday), όταν ο κάθε Gille (ο Καρνάβαλος της περιοχής δηλαδή) πραγματοποιεί την καθιερωμένη πορεία του στην κεντρική πλατεία της πόλης χορεύοντας. Ο Gille είναι μια εκκεντρική φιγούρα. Φοράει κοστούμι στο χρώμα του άχυρου ­ πάνω στο οποίο διακρίνει κανείς λιοντάρια, αστέρια, κορόνες σε έντονα χρώματα, όπως κόκκινο, κίτρινο και μαύρο ­, ένα λευκό καπέλο με φτερά, ενώ είναι ζωσμένος με βαριά φασαριόζικα κουδούνια. Το καπέλο ζυγίζει τριάμισι κιλά και φτάνει το ενάμισι μέτρο. Περίπου 800 άντρες και αγόρια συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία και πετούν πορτοκάλια στους θεατές.

Γερμανία
Ο Πρίγκιπας και ο Χωριάτης
Στην Κολονία όλα ξεκινούν παρουσία του Πρίγκιπα, του Χωριάτη και της Παρθένου, των τριών συμβολικών προσώπων του Καρναβαλιού. Στο Μόναχο, στο Ντύσελντορφ και στο Μάιντς τα αχαλίνωτα πάρτι, οι παρελάσεις, οι χοροί και η πολλή μα πολλή μπίρα κάνουν τους μεταμφιεσμένους ιδιαιτέρως κοινωνικούς.

Ελβετία
Τα τύμπανα της... Αποκριάς
Στις 4 τα ξημερώματα, όλα τα φώτα ανάβουν για να υποδεχθούν τους μουσικούς με τα τύμπανα. Εκείνοι ανοίγουν το Καρναβάλι της Βασιλείας. Μόλις ο ήλιος φωτίσει την πόλη όλοι τρέχουν στα μικρά εστιατόρια που έχουν ανοίξει ειδικά για αυτή την περίοδο. Εκεί γεύονται τη mehlsuppe (σούπα από αλεύρι) και ένα παραδοσιακό γλυκό από κρεμμύδι, το οποίο συνοδεύεται από καφέ και άλλους μεζέδες.

Γαλλία
Ο βασιλιάς της Οδύσσειας
Αρχικά το Καρναβάλι της Νίκαιας ήταν μια παγανιστική γιορτή, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν το 1294 ο κόμης της επαρχίας Κάρολος Β', δούκας του Ανζού, επισκέφθηκε την περιοχή για να διασκεδάσει. Από τότε το Καρναβάλι της Νίκαιας είχε βασιλική εύνοια. Καθώς η πόλη μεγάλωνε οι εορτασμοί έγιναν γνωστοί ανά την υφήλιο, ιδιαίτερα την περίοδο της Μπελ Επόκ. Εφέτος τη μεγάλη παρέλαση θα οδηγήσει ο «βασιλιάς της Οδύσσειας». Από τον Χριστόφορο Κολόμβο στις μάχες του Διαστήματος και των θαλασσών, ο βασιλιάς της Οδύσσειας θα εξερευνήσει την «Αγρια, άγρια ιστορία του κόσμου». Βεβαίως δεν θα λείψει ούτε εφέτος ο καθιερωμένος λουλουδοπόλεμος.

Ισπανία
Τα ανδρείκελα και η μουσική
Τεράστια ανδρείκελα από συμπιεσμένο χαρτί καίγονται και κάνουν τη νύχτα μέρα στη Σολσόνα της Ισπανίας. Ακολουθούν καθημερινές παρελάσεις και χοροί στους δρόμους της πόλης. Πάντως, τον τίτλο του καλύτερου Καρναβαλιού της χώρας και ενός από τα εντυπωσιακότερα του κόσμου διεκδικεί η Τενερίφη (το μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων). Στη Σάντα Κρους τα πάρτι κινούνται σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, με δυνατή μουσική και πλούσιους μπουφέδες.

Καραϊβική
Ο αέναος χορός
Κάθε χρόνο το Καρναβάλι του Τρινιντάντ υπερχειλίζει από ενέργεια και δημιουργικότητα. Δεν υπάρχουν παρατηρητές. Ολοι συμμετέχουν. Ο επισκέπτης δεν βλέπει απλώς το Καρναβάλι, αλλά το μυρίζεται, το γεύεται, το αναπνέει. Εν τούτοις για τους ντόπιους μεγαλύτερη σημασία έχει η προετοιμασία. Μήνες πριν από την έναρξη του Καρναβαλιού οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν με χρώματα και φωνές. Κάθε μέρα οργανώνονται παρελάσεις αρμάτων, μουσικοί διαγωνισμοί και πάρτι, για να φτάσουν τελικά σε ένα δυνατό κρεσέντο με την παρέλαση των μουσικών συγκροτημάτων. Μουσικοί και χορευτές ντυμένοι με πολύχρωμες στολές τραγουδούν και χορεύουν ασταμάτητα για δύο ημέρες στην πλατεία Adam Smith στο Port of Spain και στους γύρω δρόμους.

Στο Κουρασάο το Καρναβάλι αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός της χρονιάς. Ολοι φορούν εντυπωσιακά κοστούμια, συγκεντρώνονται στη συνοικία Otrobanda και αρχίζουν να λικνίζονται στους ξέφρενους μουσικούς ρυθμούς των 100 και πλέον μουσικών συγκροτημάτων. Στη διαδρομή σταματούν τυχαία όπου βρουν για φαγητό και ποτό.

Την ίδια περίοδο στη Μαρτινίκα ο κόσμος ζει στους δρόμους. Τα άρματα και οι μπάντες συνοδεύουν τους χορευτές που κατακλύζουν κάθε γωνιά του νησιού. Την πρώτη Δευτέρα του Μαρτίου οι άντρες ντύνονται γυναίκες, την επομένη ντύνονται στα κόκκινα, αφού είναι η Τρίτη των Κόκκινων Διαβόλων, ενώ την Τετάρτη φορούν ασπρόμαυρα για να κάψουν τον βασιλιά Καρνάβαλο.

Βραζιλία
Η μπάντα της Ιπανέμα
Η επίσημη πρώτη του Καρναβαλιού του Ρίο Ιανέιρο θα δοθεί όταν θα βγεί η μπάντα της Ιπανέμα στους δρόμους της πόλης. Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στις 6 το απόγευμα, θα δοθεί η εκκίνηση του περίφημου διαγωνισμού κοστουμιού στο Hotel Gloria. Για αίγλη και κουλτούρα όμως προτιμήστε το Galla Ball στο Copacabana Palace Hotel. Απαιτείται επίσημο ένδυμα. Ανάμεσα στους καλεσμένους θα αναγνωρίσετε πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ενώ θα γνωρίσετε και τους βραζιλιάνους σταρ.

Ο επισκέπτης τις έξι ημέρες του Καρναβαλιού έχει τόσα πολλά να δει και να κάνει που δύσκολα θα βρει λεπτό για ξεκούραση. Πρέπει ωστόσο να φροντίσει να περάσει μια βραδιά στο Samba Drome ­ τον δρόμο που έχει κατασκευαστεί ειδικά για τις παρελάσεις των σχολών σάμπα. Σε περίπτωση που επισκεφθείτε το Ρίο πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το τι σημαίνει προετοιμασία των σχολών σάμπα. Αν πάτε ένα οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο στα περίχωρα της πόλης, θα παρακολουθήσετε μια πρόβα ίσως καλύτερη και πιο αυθεντική από τις επίσημες παρελάσεις. Βεβαίως τις διάσημες μουλάτες (τις ημίγυμνες βραζιλιάνες καλλονές) μπορεί κανείς να τις θαυμάσει και στα νάιτ κλαμπ της πόλης ολόκληρο τον χρόνο.

Η πρώτη παρέλαση των σχολών σάμπα θα πραγματοποιηθεί στο Samba Drome. Οι καλές θέσεις βρίσκονται στους τομείς 5, 7, 9 και 11. Τα καλύτερα εισιτήρια περιλαμβάνουν και μέσο για την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Επειδή όμως οι θέσεις είναι δυσεύρετες, κάντε μια βόλτα έξω από το Samba Drome όπου θα παρακολουθήσετε τις ετοιμασίες των σχολών και ακολουθήστε ένα άλλο πρόγραμμα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Τα σόου στο Ρίο αυτές τις ημέρες είναι εκατοντάδες και διαρκούν περισσότερες από 10 ώρες, οπότε, αν αποφασίσετε να το παρακολουθήσετε, πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθεί ένας καλός ύπνος. Το Καρναβάλι κλείνει για τους τουρίστες με την μπάντα της Ιπανέμα. Για τους ντόπιους όμως μόλις αρχίζει η ετοιμασία για το επόμενο Καρναβάλι. Στο Ρίο υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει κανείς να τηρεί, ιδιαιτέρως την περίοδο του Καρναβαλιού: κανένας δεν κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης αφού βραδιάσει· δεν φοράτε κοσμήματα, δεν έχετε πάνω σας πολλά μετρητά· κυκλοφορείτε σε γκρουπ των τριών ή περισσοτέρων ατόμων.

ΕΠΙΣΗΣ

ΝΙΚΑΙΑ
Πρωταγωνίστρια των εκδηλώσεων της μεσογειακής Νίκαιας είναι η περίφημη Promenade des Anglais. Εκεί πραγματοποιούνται παρελάσεις νυχτερινές, χορευτικές, παρελάσεις αρμάτων και άλλα δρώμενα. Ο χορός των μεταμφιεσμένων δίνει έναν πρόσθετο κοσμικό αέρα σε μια ούτως ή άλλως κοσμική πόλη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κάψιμο του Καρνάβαλου με τις χιλιάδες πυροτεχνήματα να φωτίζουν τον ουρανό της πόλης.

ΒΙΑΡΕΤΖΟ
Μπορεί η Βενετία να έκλεψε όλη τη δόξα, ωστόσο το Βιαρέτζο (βόρεια της Πίζας) είναι η πόλη που διατηρεί αναλλοίωτη την αποκριάτικη παράδοση. Και έχει την υποστήριξη εκείνων (κυρίως Ιταλών) που την γνωρίζουν. Παρελάσεις, σόου, χοροί, μουσικές εκδηλώσεις και δεκάδες διαγωνισμοί προγραμματίζονται κάθε χρόνο από τον δήμο της πόλης.

ΝΕΑ ΟΡΛΕΑΝΗ
Αρχοντικά, επαύλεις αποικιακού ρυθμού, ποταμόπλοια και πολλή τζαζ. Και ανάμεσα σε αυτά οι εκδηλώσεις για την υποδοχή της άνοιξης ­ οι μέρες του Καρναβαλιού. Ολες οι κοινωνικές ομάδες και εθνικότητες αντιπροσωπεύονται στη μεγάλη παρέλαση που ξεκινά από τη λεωφόρο Claibome και την οδό Calliope. Τα άρματα και τα πληρώματά τους, αφού διασχίσουν ένα μεγάλο τμήμα της πόλης, καταλήγουν στο Δημοτικό Στάδιο όπου αρχίζει το μεγάλο γλέντι. Δεκτοί γίνονται μόνο εκείνοι που έχουν πρόσκληση.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ
Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις στη Βασιλεία (περισσότερα στις επόμενες σελίδες) ξεκινούν από τον Ιανουάριο και εστιάζονται σε τρεις μυθολογικές φιγούρες, οι οποίες εμφανίζονται για να διώξουν τον χειμώνα. Πρόκειται για τις «Vogel Gryff», «Wilde Mann» και «Leu». Η ιδιαιτερότητα αυτού του Καρναβαλιού είναι πως ουσιαστικά ξεκινά όταν τα υπόλοιπα έχουν τελειώσει. Ετσι την επομένη της Mardi Gras η πρωινή παρέλαση ορμά στους δρόμους με τύμπανα και μουσική και η ήρεμη Βασιλεία αποκτά για λίγο τους ξέφρενους ρυθμούς του Καρναβαλιού.

ΚΟΛΟΝΙΑ, ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΜΑΪΝΤΣ
Το Καρναβάλι ή Fasching, όπως το λένε στην Κολονία και στο Μόναχο, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές γιορτές στη Γερμανία. Η φεστιβαλική εποχή (ιδιαίτερα στην περιοχή του Ρήνου και στη Νότια Γερμανία) επίσημα ξεκινά 11 λεπτά μετά τις 11 το πρωί, την 11η μέρα, του 11ου μήνα ­ του Νοεμβρίου ­ στη διάρκεια του οποίου ουσιαστικά τίποτε δεν συμβαίνει. Συνεχίζεται τον Ιανουάριο για να φθάσει σε ένα μοναδικό κρεσέντο τον μήνα Φεβρουάριο με χορούς μεταμφιεσμένων, πάρτι και παρελάσεις. Ο ανυποψίαστος ταξιδιώτης που θα επισκεφθεί αυτές τις ημέρες τη χώρα, και ιδιαίτερα την Κολονία, το Μόναχο και το Μάιντς, θα βρεθεί προ εκπλήξεως αφού όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται στους δρόμους. Περίεργα ντυμένοι, χορεύουν και κρατιούνται χέρι χέρι, ενώ αστειεύονται διαρκώς με τους διπλανούς τους. Η μπίρα ρέει άφθονη, ενώ το τραγανό κοτόπουλο, το τηγανητό ψάρι και άλλες λιχουδιές αποτελούν τις γαστριμαργικές προτάσεις των ημερών.

(πηγή: www.tovima.gr)

10 ταξίδια του ζην επικινδύνως

Μία ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη λέει ότι η αναζήτηση του κινδύνου είναι κατάλοιπο του τρόπου ζωής των πρωτόγονων προγόνων μας –παράμετρο την οποία αποκλείσαμε αργά αλλά σταθερά, κατασκευάζοντας ασφαλή περιβάλλοντα ζωής και προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουμε κινδύνους και ρίσκα σε αναζήτηση της «ποιότητας ζωής» και μην καταφέρνοντας να προβλέψουμε ότι ο κίνδυνος και η επιβίωση σε πείσμα αυτού είχε χαραχτεί τόσο βαθιά στο DNA μας που θα συνεχίζαμε να την αποζητάμε. Μία άλλη, περισσότερο χειροπιαστή, εξήγηση θέλει την αδρεναλίνη, την ουσία που παράγει ο εγκέφαλος σε κατάσταση κινδύνου να μην απέχει πολύ από το συναίσθημα ευφορίας εν γένει.

Όπως και να έχει, ο κίνδυνος δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ζητούμενο για μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού, που αισθάνεται την ανάγκη να φτάσει τόσο κοντά στα όρια που χωρίζουν τη ζωή από το θάνατο για να κατακτήσει το συναίσθημα που προκαλούν οι στιγμές που αργότερα κατηγοριοποιούνται υπό τον όρο «εμπειρίες ζωής» –ή που το βλέπει ως τρόπο διασκέδασης.

Ράφτινγκ με τους κροκόδειλους
Ποταμός Zambezi, Αφρική
Από τον Ιούλιο έως τον Ιανουάριο, στο φαράγγι Batoka, κάτω από τους Καταρράκτες Βικτόρια, τα διασημότερα –και δυσκολότερα– ορμητικά σημεία βαφτίζονται με εύγλωττα ονόματα όπως Highway to Hell, Stairway to Heaven και Mother. Αν νομίζατε ότι αυτά ήταν κλασσικά ροκ κομμάτια ξανασκεφτείτε το –μία λάθος κίνηση και θα μπορούσαν να είναι, επίσης, το κύκνειο άσμα σας.
Ακόμη και κάτω από τα πλέον γαλήνια νερά του ποταμού, κοπάδια κροκοδείλων απολαμβάνουν τις βόλτες τους περιμένοντας παρέα. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι τη βρίσκουν, περίπου 30 φορές το χρόνο. Λιγότερο επικίνδυνα, αλλά αρκετά ενοχλητικά, τα συμπαθέστατα μαϊμουδάκια στα δέντρα πάνω από το ποτάμι διασκεδάζουν δροσίζοντας τους τουρίστες με τα ούρα τους.

Οδήγηση στο Nuerburgring
Κολωνία, Γερμανία
Γνωστή και ως «Πράσινη Κόλαση» η πίστα αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1927, θεωρείται –και δικαίως– από τις δυσκολότερες της Ευρώπης. Επαγγελματίες, ντόπιοι και τουρίστες συρρέουν από κάθε γωνιά του κόσμου, φιλοδοξώντας να δαμάσουν το θηρίο. Γεμάτη επικίνδυνες στροφές και ατελείωτες προκλήσεις, έκανε τον Juan Manuel Fangio να σταματήσει τους αγώνες μετά από μερικούς γύρους – ρεκόρ σε αυτήν. Η… ασφαλής λύση είναι να επιβιβαστείτε σε μια BMW για μερικούς γύρους με επαγγελματία οδηγό –αν και κατά πάσα πιθανότητα θα μπείτε στον πειρασμό να οδηγήσετε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο μόνοι σας. Με λίγη τύχη, στο τέλος της ημέρας θα έχει τραυματιστεί μόνο ο εγωισμός σας.

Τρέξιμο με τους ταύρους
Pamplona, Ισπανία
Οι γιορτές του San Fermin στην Ισπανία δε θα αποτελούσαν το στάνταρ θέμα της δεύτερης εβδομάδας του Ιουλίου κάθε δελτίου ειδήσεων που σέβεται τον εαυτό του, αν δεν περιελάμβαναν το παγκοσμίως γνωστό πλέον “running with the bulls” και τους τραυματισμούς και θανάτους που ορισμένες φορές συνεπάγεται.
Η όλη κούρσα δε διαρκεί περισσότερο από 3 λεπτά, αλλά, όπως λένε οι έχοντες εμπειρία, ο χρόνος αυτός είναι αρκετός για να δείτε όλη σας τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια σας –ξανά και ξανά. Η παράδοση κρατά αιώνες ολόκληρους και θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει τον τίτλο του πρώτου και αυθεντικότερου extreme sport όλων των εποχών. Πριν ξεκινήσετε, φροντίστε να δείτε τη διαδρομή, να εντοπίσετε τα δύσκολα σημεία της, να μιλήσετε με έμπειρους runners –ναι, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν συχνά αυτό– και να βεβαιωθείτε πως διαθέτετε ικανοποιητική φυσική κατάσταση. Η ταχύτητα χαρίζει extra πόντους στην προσπάθεια να αποφύγετε τη δημιουργία νέων τρυπών στο σώμα σας.
Αν επιβιώσετε την κούρσα –που δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο φαίνεται, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μόνο 15 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκειά της από το 1924 μέχρι σήμερα– θα πάρετε το T-shirt που γράφει “I ran through hell”, το οποίο και θα επιδεικνύετε με υπερηφάνεια μια ολόκληρη ζωή.

Ανάβαση στο Έβερεστ
Κατμαντού, Νεπάλ
Η κορυφή των κορυφών, το υψηλότερο σημείο του κόσμου, η πιο αφιλόξενη γωνιά του πλανήτη… Από την πρώτη του «κατάκτηση» μέχρι σήμερα, το Έβερεστ δεν έχει πάψει να αποτελεί τον απόλυτο στόχο –και ταυτόχρονα το απόλυτο όνειρο– όλων εκείνων που αναζητούν δυνατές ταξιδιωτικές εμπειρίες και συγκινήσεις. Τα 9 χιλιάδες μέτρα υψόμετρο, βέβαια, δε συνιστούν φιλόξενο σημείο και η ανάβαση εγκυμονεί κινδύνους που μπορεί να κοστίσουν από το μισό σωματικό βάρος μέχρι τη ζωή των φιλόδοξων εξερευνητών.
Τα μέτρα προστασίας που απαιτούνται ε, πιβάλλεται να τηρούνται ευλαβικά και η προετοιμασία –πνευματική και σωματική– μπορεί να διαρκέσει μέχρι και δύο χρόνια. Επιπλέον, καθότι δεν μπορείτε να επιχειρήσετε την ανάβαση μόνοι σας, το κόστος συμμετοχής σε μια αποστολή μπορεί να ανέλθει ή και να ξεπεράσει τα 40.000 ευρώ. Αν δεν αποθαρρυνθείτε, η ανταμοιβή ισούται με το συναίσθημα της κατάκτησης της υψηλότερης κορυφής του κόσμου –και με ατελείωτα χρόνια συναρπαστικών διηγήσεων.

Παρατήρηση άγριων ζώων
Κένυα, Αφρική
Εννοείται πως δεν αναφερόμαστε στις οργανωμένες εκδρομές – τουριστοπαγίδες που πραγματοποιούνται με βαμμένα λεοπάρ μπάγκι τα οποία κινούνται με 4 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά στην αυθεντική παρατήρηση της άγριας ζωής την ξενάγηση στην οποία θα σας προσφέρουν οι ντόπιοι και όχι τα γραφεία τουρισμού. Η παντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά των άγριων ζώων αναμφισβήτητα θα κάνει τη ζωή σας να περάσει μπροστά από τα μάτια σας σε κλάσματα δευτερολέπτου –αλλά ταυτόχρονα θα σας γοητεύσει. Ακούγεται προφανές, αλλά οποιαδήποτε απόπειρα να πλησιάσετε τα ζώα μπορεί να αποβεί καταστροφική. Κι αν τολμήσετε την κατασκήνωση στη ζούγκλα, σίγουρα θα αναρωτηθείτε σχετικά με τις… ορέξεις που προκαλείτε στα αντικείμενα της παρατήρησής σας.

Luging στους δρόμους της Νέας Υόρκης
Ο όρος luging –που είναι ακόμη πολύ φρέσκος για να μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι όμως ζήτημα χρόνου για να ακούσουμε και στην Αθήνα κάτι του στυλ «λαγκάρισμα»– αναφέρεται στο νέο αγαπημένο χόμπι των skaters να διασχίζουν τους δρόμους των πόλεων ξαπλωμένοι στις σανίδες τους. Οι επίσημοι αγώνες που διοργανώνονταν στο Signal Hill, κοντά στο Long Beach της Καλιφόρνια, διεκόπησαν λόγω του ανησυχητικά υψηλού ποσοστού τραυματισμών.
Έχοντας καταστεί παράνομο σε αρκετές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, το luging επιφέρει κινδύνους τόσο προφανείς, όπως η κίνηση και το ενδεχόμενο οι lugers να περάσουν εντελώς απαρατήρητοι μπροστά –ή κάτω– από μια νταλίκα, όσο και μη, όπως τα σπασμένα πεζοδρόμια ή οι ανισόπεδες διαβάσεις που όσο εύκολα θεωρούνται ασήμαντοι άλλο τόσο μπορούν να σας χαρίσουν μια σπασμένη πλάτη. Στο μεγαλύτερο γεγονός του ιδιότυπου αυτού σπορ, το Madison County Gravity Fest που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Munnsville της Νέας Υόρκης, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η ταχύτητα. Είναι και η επιβίωση, για να μπορέσουν οι παράτολμοι αθλητές να διηγηθούν αργότερα τις εμπειρίες τους.

Baja 1000
Ensenada έως Cabo San Lucas, Μεξικό
Το Baja 1000 είναι μια εκτός δρόμου διαδρομή που πραγματοποιείται κάθε φθινόπωρο στο Μεξικό. Ο αγώνας, που παρά το όνομά του αφορά την οδήγηση στην έρημο επί μόλις…1.200 μίλια, επιτρέπει τη συμμετοχή με διάφορα οχήματα από δίκυκλα έως αυτοκίνητα παραγωγής, buggies, φορτηγά και «κάστομ» οχήματα. Το πρωτότυπο αυτού του ράλι; Οι θεατές δικαιούνται να σαμποτάρουν τους οδηγούς με όποιον τρόπο θεωρούν ενδεδειγμένο. Αν και η δημοφιλία του Baja πόρρω απέχει από αυτή του διάσημου Παρίσι- Ντακάρ, από το 1967 που διοργανώνεται, έλκει (δικαίως) τη φήμη του πιο επικίνδυνου ράλι. Φέτος το Νοέμβριο η 40η επέτειος αναμένεται λαμπρή.

Αγώνας ιστιοπλοΐας Mini Transat
Από τη Γαλλία στη Βραζιλία
Αν νομίζετε ότι πρόκειται για ιστιοπλοϊκό αγώνα, απλώς κάνετε λάθος. Εκτός και αν 5.000 μίλια στον Ατλαντικό, από τη Γαλλία έως τη Βραζιλία, με σκάφη μικρότερα των 21 ποδών και με κατάρτι μικρότερο των 40 ποδών σας μοιάζει για κρουαζιέρα αναψυχής… Εκεί, ακόμη και έμπειροι ναυτικοί χάνονται για αρκετές ημέρες στη θάλασσα, αφού οι σφοδρές καταιγίδες μόνο σπάνιες δεν είναι. Οι στατιστικές λένε ότι περίπου το 10% των συμμετεχόντων σε κάποια στιγμή της διαδρομής πέφτουν στη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο ότι επτά από αυτούς –από το 1977 που οργανώνεται ο αγώνας– δεν ανέβηκαν ποτέ ξανά στο σκάφος τους.

Ποδηλατάδες στο Camino de la Muerte
La Paz, Βολιβία
Τι υποθέτουμε αν δούμε ντόπιους να προσεύχονται πριν ξεκινήσουν να διασχίσουν ένα δρόμο που περνά από βουνά; Είτε ότι είναι θρησκόληπτοι, είτε ότι πάσχουν από υψοφοβία είτε ότι ο δρόμος είναι επικίνδυνος. Το σωστό σε αυτή την περίπτωση είναι το τρίτο. Αν αναρωτιέστε, το όνομα στα ισπανικά σημαίνει Δρόμος του Θανάτου –και κατά πάσα πιθανότητα τον έχετε θαυμάσει σε διάφορα e-mail με «απίστευτες φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο».
Ο δρόμος καλύπτει μια απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη La Paz στο Coroico, έχοντας σε αρκετά σημεία πλάτος μικρότερο της μιας λωρίδας και αρκετές κάθετες χαράδρες –χωρίς προστατευτικά– ύψους 500 μέτρων. Οι extreme ποδηλάτες που τον διασχίζουν κάνουν λόγο για απίστευτα επίπεδα αδρεναλίνης –ειδικά στο κατέβασμα– και υπέροχα φυσικά τοπία, τα οποία όμως καλό θα ήταν να μη σας αποσπάσουν την προσοχή. Αυτό το τελευταίο ισχύει και για τα διάσπαρτα αυτοκίνητα που μπορεί να πιάσετε με την άκρη του ματιού σας να «κοιμούνται» στη χαράδρα.

Αναρρίχηση στους πάγους
Χιντερχάιν, Ελβετία
Καταπίπτοντες βράχοι, κατολισθήσεις, απίστευτο κρύο και φυσικά η… βαρύτητα. Με όλα αυτά να συνωμοτούν εναντίον του επίδοξου αναρριχητή ο αγώνας δεν φαίνεται και πολύ δίκαιος. Αντί για κάποιο ηλιόλουστο θέρετρο της Μεσογείου, οι ριψοκίνδυνοι θα επιλέξουν την τοποθεσία κάπου δυτικά του διάσημου St Moritz κοντά στα ιταλοελβετικά σύνορα. Οι τολμηροί θα νιώσουν ευγνώμονες αν συναντήσουν τμήματα στα οποία η καθετότητα είναι «μόνο» 50 μοίρες, αφού τα περισσότερα από αυτά είναι στις 90 μοίρες.

(πηγή: www.in2life.gr, 9/11/2007)

Belo Horizonte στη Βραζιλία, εκεί που κόσμος είναι όλος ένα μπαρ

BELO HORIZONTE, in the Brazilian state of Minas Gerais, has managed to become the country’s third-largest city while remaining almost completely unknown to the outside world. If tourists — more drawn to the sybaritic pleasures of Rio de Janeiro or the urban clamor of São Paulo — know it at all, it is because they may pass through it on their way to Ouro Preto and Diamantina, treating it as a little more than a refueling stop as they head toward those picturesque colonial-era mining towns.

Its international anonymity was born of no coastline and thus no beaches, no famous Carnival and thus no February madness, and no big attractions save a few buildings designed by Oscar Niemeyer that pale next to his famous works in Brasília.

But Beagá, the city’s nickname (from the pronunciation of its initials in Portuguese), does have a claim to fame: as the bar capital of Brazil. Not bars as in slick hotel lounges or boozy meat markets, but bars as in botecos, informal sit-down spots where multiple generations socialize, drink beer and often have an informal meal. If you believe the local bluster, there are 12,000 bars in the city, more per capita than anywhere else in the country. Why, no one is completely sure, but one theory has turned into a popular saying: “Não tem mares, tem bares.” Loosely: “There are no seas, thus there are bars.”

And though tourist guidebooks barely make mention of them, they make for a great way for travelers to dive into the social life of a city whose metropolitan area has exploded in recent decades to over five million inhabitants. The best time to come is for the eighth annual Comida di Buteco competition in April, when some 40 of the top bars square off in categories like hygiene, beer frigidity, service and most importantly, best tira-gosto — or appetizer. Winners are decided not just by judges but by public ballot, giving Belo-Horizontinos a flimsy excuse to go out every night for a month.

If you miss it, don’t worry. Every night of the year seems to have something of a party feel in this off-the-radar screen hot spot. Get your feet wet at Mercearia Lili (Rua São João Evangelista, 696, Santo Antônio, 55-31-3296-1951), a regular participant in Comida di Buteco. It is one bar of many in Santo Antônio, an upscale neighborhood of steep hills that require superhuman parallel parking skills or, preferably, use of the city’s metered taxis.

The bar is typical in many ways, not least of which is the furniture: yellow plastic tables and chairs, with the maroon Skol beer logo, spilling out onto the sidewalk (600-milliliter bottles of the Pilsener Skol, to be shared in small glasses, are the citywide order of choice). The buzz of conversation and the clink of bottles — not a D.J. — provide the soundtrack; grey hair and what in the United States would be underage youth share the tables.

Not far away is Via Cristina (Rua Cristina, 1203, Santo Antônio, 55-31-3296-8343). It’s more upscale with tables covered in green and white checkerboard tablecloths, uniformed waiters and a wall of cachaça — hundreds of different bottles of the sugar cane liquor — that the bartenders use a library-style bookshelf ladder to reach. Their entry in this year’s contest was the Raulzito, a fritter-like pastry filled with dried beef that can be had for two reais (about $1.10 at 1.84 reais to the dollar)

If there were a Comida di Buteco award for “Hardest to Get To,” the Freud Bar (no address, Nova Lima, 55-31-8833-9098, freudbar.com for map) would win every year. The place is plunked down in the middle of some woods outside the city, down a winding unpaved road. The bar is built into a hill, warmed by a bonfire, and has a few tables actually in the surrounding trees. It has live music (blues and rock), and serves a limited but creative menu, like mulled wine, or a cup of squash, mozzarella and chicken soup (3.50 reais), a nice break from the bean and pork rind soup that is available at just about every boteco.

Botecos are not just nighttime affairs, as you’ll find if you head to the city’s Central Market on a weekend afternoon. Sure, there are stands selling fruit, meat, the state’s famous cheese, live dogs and birds (as pets), and live hens (as dinner). But the market is also full of uproarious, packed bars like Lumapa, where authorities must chain off a chokingly slender pedestrian walkway so the non-beer-drinking shoppers can get by. A calmer choice is Casa Cheia (Central Market, store 167, Centro, 55-31-3274-9585) a sit-down place serving all its past Comida di Buteco creations, like the Mexidoido chapado, a mishmash of rice, vegetables, four kinds of meat, and quail eggs.

It is also worth heading to the more far-flung neighborhoods to see some of the quirkier takes on the bar theme. (With 11,999 competitors, you do what you can to stand out.) The ultra-informal Bar do Caixote (Rua Nogueira da Gama, 189, João Pinheiro, 55-31-3376-3010) literally means “Bar of the Crate,” and sure enough, the tables and chairs are wooden crates. The overall winner of the 2007 Comida de Buteco, Bar do Véio, or “Bar of the Old Guy” (Rua Itaguaí, 406, Caiçara, 55-31-3415-8455) is in an outer neighborhood and your cab driver may have trouble finding it, but anyone in the area can direct you. Their simple dish of chunks of pork and tiny golden-fried balls of potato served with a standout pineapple and mint sauce was the 2007 tira-gosto winner.

When you need a bar break, take an afternoon trip to the Pampulha neighborhood, where several Niemeyer buildings stand, including his famous Church of São Francisco de Assis. The neighborhood also houses Belo Horizonte’s most famous restaurant, Xapuri (Rua Mandacaru, 260, Pampulha, 55-31-3496-6198), the best place in town to try the traditionally rustic cuisine of Minas Gerais. And Sunday morning, you can find unusual gifts at the Hippie Fair (a k a the Feira de Arte e Artensanato da Afonso Pena), two long blocks on Avenida Alfonso Pena crammed with clothing, jewelry, household goods and crafts. When you’re done, stop at food stalls at either end for fried fish or coconut sweets, or pop into the beautifully landscaped Municipal Park park just below the fair to relax. In either place, you won’t be far from a vendor ready to crack you open a can of Skol. In Belo Horizonte, the world’s a bar.

PORTUGUESE BAR PRIMER
Cerveja (sare-VAY-zha): beer; Garrafa (ga-HAHF-ah): bottle; Chopp (SHO-pee): draft beer; Mais uma!: I’ll have another!; Desce mais uma rodada: One more round; Saideira (sah-ee-DARE-a): One last round.

(πηγή: travel.nytimes.com, 26/10/2007)

Περίεργα ξενοδοχεία ανά τον κόσμο

Ice, Ice Baby Ice Hotel (Σουηδία)
Απλώνεται σε μία έκταση 6 χιλιάδων στρεμμάτων και αποτελεί το μεγαλύτερο- και το αυθεντικό- παγωμένο ξενοδοχείο στο κόσμο. Όλες του οι εγκαταστάσεις, ακόμα και τα κρεβάτια είναι φτιαγμένα από χιόνι και πάγο. Οι πελάτες τους μπορούν να απολαύσουν τον υπνάκο τους μέσα σε θερμικό sleeping bag στο ειδικά σχεδιασμένο, παγωμένο κρεβάτι, υπενδεδυμένο με δέρμα τάρανδου. Το πρωί, το προσωπικό του ξενοδοχείου σου φέρνει στο κρεβάτι ζεστό χυμό για να ζεσταθούν τα κοκαλάκια σου, αφού η μέση θερμοκρασία μέσα στα δωμάτια είναι -8 βαθμοί Κελσίου. Όσο για το βραδάκι, αν ακόμα δε μπορείς να συνέλθεις από τον παγετώνα, μπορείς να επισκεφτείς το Absolut μπαρ και να ζεστάνεις ... το συκώτι σου με λίγη βότκα.


















Ψάχνοντας τον Νέμο Poseidon Undersea Resort (Νησιά Φίτζι)
Στις αρχές του 2009, οι επισκέπτες των νησιών Φίτζι θα έχουν την ευκαιρία να διαμείνουν υπό τη θάλασσα. Το ξενοδοχείο αυτό είναι «βυθισμένο» δέκα μέτρα κάτω από την επιφάνεια, και το 70% των σουιτών είναι υπενδεδυμένο με ειδικές τζαμαρίες για να μπορεί ο επισκέπτης να έχει ατελείωτη θέα στο βυθό. Με ένα πάτημα ενός κουμπιού, μπορείς να ταΐσεις τα ψάρια, ακόμα και τη νύχτα, εφόσον έχουν τοποθετηθεί προβολείς για καλύτερη ορατότητα. Τις τιμές θα μπορούσες να τις χαρακτηρίσεις... τσουχτερές καθώς για ένα δεκαήμερο περίπου θέλεις 15 χιλιάδες ευρώ!

















Κάτι να καίει (σα λάβα) Gamirasu Cave Hotel (Τουρκία)
Πώς θα σας φαινόταν αν περνούσατε τις διακοπές σας μέσα σε ένα ηφαίστειο; Το ξενοδοχείο Gamirasu είναι χτισμένο σε μια σπηλιά μέσα σε ηφαιστειογενή βράχο, και παλιότερα ήταν Βυζαντινό μοναστήρι. Η σπηλιά, ηλικίας χιλίων ετών, μέχρι πρόσφατα αποτελούσε καταφύγιο για Χριστιανούς καλόγερους και μάλιστα κάποια από τα δωμάτια του χρησιμοποιούνταν ως κελιά.

















Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους τουρίστες! Old Jail Mount (Αυστραλία)
Αν έχεις περάσει μια νύχτα στη φυλακή, μάλλον αυτές οι διακοπές θα σου ξυπνήσουν άσχημες αναμνήσεις. Το ξενοδοχείο-πραγματική φυλακή- στο βουνό Γκάμπιερ, σου προσφέρει την εμπειρία στη στενή, χωρίς να σε μπλέκει με δικαστήρια και παρανομίες. Κοιμάσαι σε κανονικά κελιά με την τουαλέτα μέσα στο δωμάτιο και τρως στο «εστιατόριο» των κρατουμένων. Ελπίζουμε βέβαια το φαγητό να μην είναι ανάλογο με το συσσίτιο των τυπικών κάτεργων..

















Καμαρούλα μια σταλιά Capsule Inn (Ιαπωνία)
Πως θα σας φαινόταν να κοιμόσασταν μέσα σε ένα δωμάτιο 2 επί 3; Το πρωτότυπο ξενοδοχείο του Τόκιο αντί για υπερπολυτελή σουίτα προσφέρει την εμπειρία του ύπνου μέσα σε πλαστικές κάψουλες που διαθέτουν τηλεόραση, ραδιόφωνο, ακόμα και ξυπνητήρι. Η τιμή του; Γύρω στα 25 ευρώ τη βραδιά. Τώρα το γιατί θες να περάσεις τις ωραίες σου διακοπούλες σαν κοτόπουλο σε φούρνο μικροκυμάτων είναι μια άλλη ιστορία ...

















Me Tarzan, you Jane Green Magic Treehouses (Ινδία)
Αν όταν ήσασταν μικροί είχατε ζαλίσει τον πατέρα σας να σας φτιάξει ένα σπιτάκι πάνω στο δέντρο, ζηλεύοντας τις αμερικάνικες νεανικές ταινίες, η Ινδία μπορεί να σας χαρίσει έστω και καθυστερημένα αυτό το όνειρο. Χτισμένα μέσα σε δάσος και εξ ' ολοκλήρου επάνω σε ψηλά δέντρα, τα σπίτια του Green Magic Treehouses προσφέρουν όλες τις βασικές ανέσεις συν ανεμόσκαλα, σε περίπτωση που ξυπνήσει μέσα σας ο Ταρζάν. Χωρίς ηλεκτρισμό, το οικολογικό ξενοδοχείο εκμεταλλεύεται άλλες πηγές ενέργειας και υπόσχεται μοναδικές εμπειρίες. Τιμές: Το δίκλινο κυμαίνεται από 90 έως 180 ευρώ την ημέρα.

















Κρουαζιέρα -στη ξηρά- θα σε πάω Exploranter (Βραζιλία)
Το κινούμενο ξενοδοχείο Exploranter, με βάση το Σαο Πάολο, ξεναγεί τους πελάτες σε Βραζιλία, Χιλή και Αργεντινή. Σας γλιτώνει από τον κόπο να κλείνετε διαφορετικά δωμάτια σε κάθε μέρος, και είναι πλήρως εξοπλισμένο με κουζίνα, μπάνια και 28 κρεβάτια. Προσοχή όμως γιατί έχουμε μάθει ότι ο σεφ δείχνει προτίμηση στην τοπική κουζίνα και μπορεί να βρεθεί στο πιάτο σας ένα ωραίο γεύμα με τραγανιστά κόκκινα μυρμήγκια ...

















(Δεν) ήμουνα εγώ για αεροπλάνα Woodlyn Park Motels (Νέα Ζηλανδία)
Αεροπλάνα, τρένα και ο άρχοντας των δαχτυλιδιών. Στα Woodlyn Park Motels έχεις τρεις επιλογές: να περάσεις τη νύχτα σε βαγόνι τρένου του 1950 ή ως επιβάτης αεροπλάνου τύπου Bristol Fighter. Αν είσαι φαν του Τόλκιν, μπορείς να μείνεις σε σπιτάκι πανομοιότυπο των χόμπιτ, χτισμένο στην άκρη ενός βουνού. Οι τιμές ξεκινάνε από 120 ευρώ. Κι όσο για το πώς θα περνάς την ώρα σου; Μπορείς να μάθεις να ξυρίζεις τα πρόβατα ή να κάνεις παρέα με τις αρκούδες και τα γουρούνια της περιοχής ...

















Ο πιο καλός ο μαθητής McMenamins Kennedy School Hotel (Η.Π.Α.)
Έχεις δει ποτέ στον ύπνο σου ότι πήγαινες σχολείο με τα εσώρουχα και σε κορόιδευαν όλοι; Το ξενοδοχείο στο Πόρτλαντ, ζωντανεύει τον εφιάλτη σου επί πληρωμή. Το παλιό δημοτικό σχολείο έχει μετατραπεί σε ξενώνα και κάθε δωμάτιο θυμίζει σχολική αίθουσα, με μαυροπίνακα, κιμωλίες κι όλα τα κονφόρ. Όσο για την ταρίφα που θα πληρώσετε για να επιστρέψετε στα θρανία, κυμαίνεται από 80 μέχρι 110 ευρώ.

















Το σπίτι του τρυποκάρυδου Woodpecker Hotel (Σουηδία)
Η κατοικία του τρυποκάρυδου, συγκαταλέγεται στα πιο μικρά ξενοδοχεία του κόσμου αφού μπορεί να φιλοξενήσει μόνο ένα άτομο ή ζευγάρι στο ένα και μοναδικό σπίτι του. Χτισμένο πάνω σε δέντρο, το ξύλινο σπίτι δεν είναι εντελώς ρουστίκ, καθώς μπορείς να απολαύσεις τον καφέ σου στη μεγάλη βεράντα ή στην αιώρα.

(πηγή: από e-mail που έλαβα)

Προτάσεις και ιδέες για κάθε μήνα (Δεκέμβριος - Φεβρουάριος)

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Ο χριστουγεννιάτικος εορτασμός στην επιβλητική Βιέννη διαρκεί ολόκληρο τον μήνα χάρη στις υπαίθριες αγορές, μία παράδοση 700 ετών· εκείνη της Πλατείας του Δημαρχείου είναι η μεγαλύτερη. Μία παρόμοια χριστουγεννιάτικη αγορά διαθέτει και η Νυρεμβέργη, στη Βαυαρία: η Christkindlesmarkt, στην κεντρική πλατεία της πόλης, εγκαινιάζεται 40 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και λειτουργεί ως τις 24 Δεκεμβρίου. Τόσο στις αυστριακές όσο και στη γερμανική αγορά, οι πάγκοι είναι διακοσμημένοι με κλαδιά από έλατο και φανάρια και πωλούν χριστουγεννιάτικα στολίδια, κεριά, παιχνίδια, λουκάνικα, ζεστό κρασί με μπαχαρικά και στρούντελ.

Η εταιρεία Dr. W. Luftner Reisen (τηλ 0043-512-365781) διοργανώνει επταήμερες κρουαζιέρες από τη Βιέννη στη Νυρεμβέργη ή αντίστροφα, μέσω του Δούναβη και του καναλιού του Δούναβη Μάιν, ειδικά για να επισκεφθείτε τις χριστουγεννιάτικες αγορές.

Αν όμως είστε μανιώδης καταναλωτής, μάλλον πρέπει να διασχίσετε τον Ατλαντικό για να "λεηλατήσετε" τα εμπορικά κέντρα των ΗΠΑ. Η Νέα Υόρκη, με τα διάσημα πολυκαταστήματα και τους περιπλανώμενους άγιους Βασίληδες, έρχεται πρώτη στη λίστα της υπερκατανάλωσης αλλά ακολουθούν επάξια η Βοστόνη και το Σικάγο, ενώ ο ανταγωνισμός από το Τορόντο και το Μόντρεαλ του Καναδά είναι σφοδρός.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
Δραπετεύστε από το κρύο του χειμώνα αναζητώντας τον ήλιο στις ακτές της Ινδίας, όπου οι ήδη φθηνές τιμές μειώνονται ακόμη περισσότερο μετά τα Χριστούγεννα ενώ ο καιρός είναι ιδανικός για μπάνιο στη θάλασσα. Η Κεράλα, επαρχία στα νότια της χώρας, διαθέτει μερικές θαυμάσιες παραλίες που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη από τους τουρίστες εν αντιθέσει με την Κοβαλάμ, το κύριο παραθαλάσσιο θέρετρο που είναι αρκετά εξελιγμένο. Αλλά η γοητεία της Κεράλα οφείλεται και στα υπέροχα τοπία της που περιλαμβάνουν 1.600 χλμ. υδάτινων δρόμων στους οποίους αξίζει χωρίς αμφιβολία να πλεύσετε.

Ο Σιδηρόδρομος Κονκάν, συνδέει την Κεράλα με τη Γκόα, την ινδική επαρχία που θεωρείται ότι, από άποψη τουριστικής ανάπτυξης (ή υπερανάπτυξης), βρίσκεται μία δεκαετία μπροστά από το υπόλοιπο της χώρας. Επιλέξτε την όχι μόνο για τα 100 χλμ. από αμμουδερές παραλίες σας προτείνουμε την Παλολέμ στα νότια αλλά και για το καλό φαγητό και για το γεγονός ότι το αλκοόλ είναι ευρύτερα διαθέσιμο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Αν θέλετε να δείτε πώς γλεντούν οι κάτοικοι διαφόρων ηπείρων, θυσιάστε τις καλοκαιρινές σας διακοπές και πάρτε την άδειά σας τον Φεβρουάριο, τον κατ' εξοχήν μήνα της διασκέδασης. Το μεγαλύτερο αποκριάτικο πάρτι είναι το Καρναβάλι του Ρίο: ολονύχτιο ξεφάντωμα, με παρελάσεις των σχολών της σάμπα και χορούς μεταμφιεσμένων, διαδέχεται τις ζεστές ημέρες στις παραλίες Κοπακαμπάνα και Ιπανέμα. Πρόκειται για την πιο εντυπωσιακή, έντονα σεξουαλική και ενίοτε επικίνδυνη πόλη του κόσμου αυτή την εποχή.

Εναλλακτικά κατευθυνθείτε στη Νέα Ορλεάνη, όπου η προαναφερθείσα Τετάρτη είναι γνωστή ως "Mississippi Hangover Day" "ημέρα πονοκέφαλου ύστερα από μεθύσι στον Μισισιπή" επί το ελληνικότερον. Στη μικροσκοπική γαλλική γειτονιά French Quarter, 50 διαφορετικά κλαμπ του Καρναβαλιού, γνωστά ως krewes, παρελαύνουν με τα εντυπωσιακά άρματά τους. Η γιορτή συνοδεύεται από υπερβολική κατανάλωση κοκτέιλ "Cajun" (δηλαδή της Λουϊζιάνας), καραβίδες, καβούρια και καλή ή κακή τζαζ.

Πιο κοντά σε εμάς, η Βενετία μετατρέπεται σε ένα τεράστιο φυσικό σκηνικό για το εκεί Καρναβάλι. Το έθιμο, που είχε καταργήσει ο Ναπολέων το 1797, αναβιώνει από το 1979. Σήμερα, μπορείτε να απολαύσετε ένα δεκαήμερο γεμάτο βεγγαλικά στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου, ιδιωτικούς χορούς στα palazzo και μασκοφόρους γλεντοκόπους παντού.

(πηγή: BHMA)

Σεξ στη Βραζιλία

Στη Βραζιλία το αγοραίο σεξ γίνεται πλέον μέσα σε λίγα λεπτά και κοστίζει ελάχιστα, επειδή υπάρχει μεγάλη προσφορά εργασίας και πολύ μεγάλος αριθμός πελατών. Στους μεγαλύτερους οίκους ανοχής του Ρίο Ντε Τζανέιρο, η πολύ "δουλεία" πέφτει το μεσημέρι, που γίνεται κυριολεκτικά "πανικός".

Οι πελάτες βρίσκουν ευκαιρία, την ώρα που κάνουν διάλειμμα από τη δουλειά, να στηθούν στην ουρά στους χώρους υποδοχής των σπιτιών με τα κόκκινα φώτα. Άλλωστε, εκεί το σεξ τιμάται με το λεπτό.

Κάθε λεπτό κοστίζει 35 λεπτά του ευρώ, γι’ αυτό η πράξη έχει πολύ μικρή διάρκεια. Κάθε οίκος ανοχής έχει περίπου δέκα δωμάτια και αυτοί βρίσκονται σε περιοχές όπως η Κόπακαμπάνα, η Ιπανέμα, αλλά και στο κέντρο του Ρίο. Λειτουργούν από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή, από τις δέκα το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα.

(πηγή: www.myday.gr, 24/10/2007)

Τα ταξί του κόσμου

Ολες οι διαδρομές με το ταξί μοιάζουν μεταξύ τους. Εκτός και αν είναι δυσάρεστες: οι οδηγοί τους μπορεί να σας κλέψουν, να σας εξαπατήσουν, να κινηθούν απειλητικά εναντίον σας, να σας παρατήσουν "στη μέση του πουθενά"... Τι μπορείτε να κάνετε;

α) Αποφύγετε όσα δεν έχουν αριθμό κυκλοφορίας.

β) Μόλις μπείτε, σιγουρευτείτε πως ο οδηγός έχει θέσει το ταξίμετρο σε λειτουργία. Αν δεν υπάρχει, συμφωνήστε εκ των προτέρων το ποσό της διαδρομής.

γ) Κοιτάξτε από το παράθυρο και προσπαθήστε να διαπιστώσετε αν σας πηγαίνει εκεί όπου θέλετε ή "κάνει κύκλους".

δ) Αν έχετε μόνο μία βαλίτσα, πάρτε τη μαζί σας μέσα στο αυτοκίνητο. Εχουν αναφερθεί περιστατικά όπου ο οδηγός αθέτησε τη συμφωνία και ζήτησε περισσότερα χρήματα και όταν ο επιβάτης διαμαρτυρήθηκε εκείνος αρνήθηκε να του επιστρέψει τη βαλίτσα που είχε κλειδωμένη στο πορτμπαγκάζ.

Εκτός από τις προαναφερθείσες γενικές συμβουλές, κάθε πόλη έχει τους δικούς της κώδικες συμπεριφοράς όσον αφορά τα ταξί και τους οδηγούς τους. Διαβάστε τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε για 10 πόλεις του κόσμου.

Μπανγκόκ: Προτιμήστε όσα στη σκεπή τους έχουν το σήμα "Ταξίμετρο" (και όχι μόνο "Ταξί"). Αγνοήστε τον οδηγό που προσφέρεται να σας συστήσει ένα καλύτερο εστιατόριο από αυτό που εσείς έχετε διαλέξει. Αυτό που θα σας αντιπροτείνει θα είναι κάποιο άθλιο τουριστικό εστιατόριο, γεμάτο με ανυποψίαστους τουρίστες που θα έχουν πέσει στην ίδια με εσάς παγίδα. "Σημαία": 35 μπαχτ συν δύο μπαχτ για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο (ή λεπτό, αν βρίσκεστε "σε κίνηση"). "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: 300-500 μπαχτ.

Πεκίνο: Εχετε μαζί σας πάντοτε ψιλά ή "μικρά" χαρτονομίσματα, γιατί η συνηθέστερη δικαιολογία των οδηγών είναι πως δεν έχουν να σας δώσουν ρέστα, άρα θα κρατήσουν ό,τι τους δώσετε.
"Σημαία": Ανάλογα με τη μάρκα του αυτοκινήτου. Συνήθως υπάρχει τιμολόγιο αναρτημένο στο τζάμι του αυτοκινήτου. Κυμαίνονται μεταξύ 7 και 14 γουάν, ανά χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης 100-150 γουάν.

Βομβάη: Λόγω του ότι τα ταξίμετρά τους είναι απαρχαιωμένα, προτού πληρώσετε θα πρέπει να κάνετε κάποιους υπολογισμούς: πολλαπλασιάστε ό,τι βλέπετε στο ταξίμετρο επί 11 (ως τις 12 το βράδυ) και επί 14 για μετά τα μεσάνυχτα. Υποτίθεται ότι όλοι οι οδηγοί έχουν αριθμομηχανή για τους υπολογισμούς, αλλά ο δικός σας μπορεί να δικαιολογηθεί πως την έχασε και να σας χρεώσει κατά βούλησιν. "Σημαία": μία ρουπία, ανά χιλιόμετρο (και μετά κάνετε τον πολλαπλασιασμό). "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης 400 ρουπίες, 500 το βράδυ.

Κωνσταντινούπολη: Πολλοί οδηγοί δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο και να σας πάνε στη σωστή διεύθυνση, για αυτό προτού μπείτε στο ταξί ζητήστε από κάποιον ντόπιο να σας δώσει οδηγίες. Σιγουρευτείτε ότι ο οδηγός έχει θέσει το ταξίμετρο σε λειτουργία και ότι δεν σας έχει χρεώσει "διπλή" ταρίφα. "Σημαία": 120.000 λίρες (την ημέρα), 180.000 λίρες (το βράδυ) συν 135.000 για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης: 3,5 εκατ. λίρες, 4 εκατ. λίρες μετά τα μεσάνυχτα.

Γιοχάνεσμπουργκ: Προτιμήστε τα ταξί που έχουν στην πόρτα τους το όνομα και τον κωδικό της εταιρείας. Αν δυσκολευτείτε να βρείτε ταξί στον δρόμο, καλέστε ραδιοταξί. "Σημαία": δύο ραντ συν 33,50 για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: 70-100 ραντ.

Μανίλα: Τα ταξί που έχουν άδεια έχουν γραμμένο - στην πόρτα το όνομα της εταιρείας τους. Μόλις επιβιβαστείτε, κλειδώστε τις πόρτες. Μερικοί οδηγοί συνεργάζονται με κακοποιούς, οι οποίοι, όταν το ταξί είναι σταματημένο, ορμούν μέσα και σας κλέβουν την τσάντα. Αν σταματήσει για να πάρει και "δεύτερη κούρσα", αρνηθείτε, πληρώστε και βγείτε αμέσως από το ταξί. "Σημαία": 20 πέσος συν ένα για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: 90-100 πέσος.

Μεξικό: Κατανικήστε την αγάπη σας για τους "σκαραβαίους" όσο βρίσκεστε σε αυτή την πόλη. Ποτέ, μα ποτέ, μην μπείτε σε ταξί "σκαραβαίο". Αν θέλετε ταξί, κατευθυνθείτε στις πιάτσες όπου συγκεντρώνονται ή ζητήστε από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου να σας καλέσει ένα. "Σημαία": 3,60 πέσος συν τέσσερα για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: 50-70 πέσος.

Μόσχα: Ποτέ μην μπείτε σε ταξί ενώ ήδη βρίσκεται μέσα και άλλος επιβάτης, γιατί μπορεί να σας την έχουν "στημένη". Τα περισσότερα ταξί δεν διαθέτουν ταξίμετρο, για αυτό θα πρέπει να προσυμφωνήσετε την τιμή της διαδρομής με τον οδηγό. "Σημαία": τρία ρούβλια ανά χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: 300-500 ρούβλια.

Πράγα: Οσον αφορά τα ταξί και τους οδηγούς τους, η πόλη έχει πολύ άσχημη φήμη και γι' αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Οσα έχουν άδεια έχουν την ένδειξη ΤΑΧΙ στη σκεπή του οχήματος. Μην πάρετε ποτέ ταξί από την πλατεία Wenceslas και από την πλατεία της παλιάς πόλης, είναι πιάτσες-παγίδες. Οταν είστε μέσα στο ταξί, σιγουρευτείτε ότι το ταξίμετρο βρίσκεται και παραμένει καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής στην ένδειξη 1 (jedna στα τσεχικά). "Σημαία": 20 κορόνες συν 15 για κάθε επιπλέον χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: περίπου 600 κορόνες.

Ρίο Ντε Τζανέιρο: Τα κίτρινα ταξί είναι σχετικά ασφαλή. Παρ' όλα αυτά σιγουρευτείτε ότι το ταξίμετρο δουλεύει. Μερικοί οδηγοί ενδέχεται να σας χρεώσουν επιπλέον ανύπαρκτους φόρους. Υπάρχει και η επιλογή των ραδιοταξί, αλλά είναι ακριβότερα. "Σημαία": δύο ρεάλ ανά χιλιόμετρο. "Ταρίφα" από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης: περίπου 40 ρεάλ.

(πηγή: BHMA)

"Χαμογελάστε" σε όλες τις γλώσσες

Το "πουλάκι" δεν βγαίνει μόνο στην Ελλάδα όταν βρισκόμαστε απέναντι στον φωτογράφο. Κατά εποχές και σε διάφορες χώρες, εφευρετικοί φωτογράφοι χρησιμοποιούν έξυπνα και διασκεδαστικά συνθήματα για να σπάσουν τον πάγο και να προκαλέσουν το χαμόγελο της αμήχανης πελατείας τους.

Στις αγγλόφωνες χώρες το (φωτογραφικό) πρόσταγμα "say cheese" ("πες τυρί") έχει προκαλέσει πολλά, πάρα πολλά χαμόγελα από το 1920 οπότε ακούστηκε για πρώτη φορά χωρίς να γνωρίζει κανείς από πού προήλθε και με ποια αφορμή. Παρ' όλα αυτά έγινε σύντομα ευρύτερα γνωστό και οι φωτογράφοι της Γερμανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιρλανδίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Καραϊβικής το υιοθέτησαν και το χρησιμοποιούν ως σήμερα. (Στη Γερμανία, ειδικότερα, συνηθίζουν και το "δικό τους" makkaroni).

Παρόμοιες εκφράσεις χρησιμοποιούνται και σε άλλες χώρες:

Στην Ιαπωνία θα ακούσετε "hai kouzou" (το οποίο σημαίνει "ελάτε ποζάρετε"), αν και οι πιο εξευρωπαϊσμένοι φωτογράφοι θα σας πουν "chi-zu" ("πες τυρί" στα ιαπωνικά).

Οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι μάλλον δεν έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Νομίζοντας ότι η αναφορά και μόνο του γαλακτοκομικού προϊόντος κάνει τους ανθρώπους ανεξαρτήτως εθνικότητας να γελούν, έχουν μεταφράσει επακριβώς την προσφώνηση. Αντί για cheese εκείνοι λένε syr (τυρί).

Στη Βραζιλία παρόμοια δουλειά κάνει το γράμμα "Χ", το οποίο σημειωτέον στα πορτογαλικά ακούγεται σαν cheese (τσιιζ).

Οι Σουηδοί προσθέτουν... αβγά και λένε omlett, ενώ οι Φινλανδοί επιμένουν παραδοσιακά και λένε muikku, δηλαδή ψάρι!

Το παράδειγμά τους ακολουθούν οι Κορεάτες, λέγοντας kimchi (ελληνιστί πικάντικα μαγειρεμένο λάχανο).

Οι Ρώσοι περιπλέκουν λίγο τα πράγματα λέγοντας "ένα μικρό πουλί όπου να 'ναι θα πετάξει μακριά". Μακροσκελές το πρόσταγμα, αλλά τουλάχιστον το προσπαθούν οι άνθρωποι σε αντίθεση με τους Πολωνούς, οι οποίοι αρνούνται να εφεύρουν οτιδήποτε.

(πηγή: BHMA)

Ξεφάντωμα στου κόσμου τα καρναβάλια

Βενετία, Ιβρέα, Βιαρέτζο, Νίκαια, Οστάνδη, Σολσόνα, Σάντα Κρους, Βασιλεία, Κολονία, Μόναχο, Ντύσελντορφ, Μάιντς, Τρινιντάντ, Τομπάγκο, Μαρτινίκα, Κουρασάο, Ρίο Ιανέιρο, Νέα Ορλεάνη

Η ηρεμία του χειμώνα διακόπτεται ευχάριστα από τα πολύχρωμα, θορυβώδη και... άτακτα Καρναβάλια. Ξαφνικά, μέσα στη μουντάδα του Φεβρουαρίου, ο πλανήτης αρχίζει να λικνίζεται στους ρυθμούς της σάμπα, της σάλσα, της τζαζ και της ρέγκε. Η μια γιορτή συναγωνίζεται την άλλη σε πρωτοτυπία, εφευρετικότητα, κέφι και ζωντάνια, διεκδικώντας το αριστείο από τον βασιλιά Καρνάβαλο. Ο κόσμος όμως είναι εκείνος που βραβεύει με την επιλογή του, γι' αυτό και ο καθιερωμένος διαφημιστικός πόλεμος έχει αρχίσει. Στα ταξιδιωτικά γραφεία έχουν αναρτηθεί αφίσες με τις προκλητικές "μουλάτες" του Ρίο ή τους εντυπωσιακούς μασκοφόρους με τις πλουμιστές στολές από τη Βενετία. Την ίδια στιγμή το παγκόσμιο Διαδίκτυο έχει υποταχθεί στους καρναβαλιστές. Οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις των διάσημων Καρναβαλιών προσφέρουν κάθε είδους πληροφορία στους σέρφερ του Internet. Πάντως, όπως δείχνουν ήδη τα πράγματα, οι τουρίστες και εφέτος θα στριμωχθούν στα μεγαλύτερα και διασημότερα Καρναβάλια του κόσμου, όπως του Ρίο Ιανέιρο, της Βενετίας, της Νίκαιας, της Νέας Ορλεάνης. Τα ξενοδοχεία και τα εισιτήρια για τις μεγάλες παρελάσεις έχουν σχεδόν εξαντληθεί και οι τελευταίοι θα πληρώσουν μάλλον σε "χρυσό" την είσοδό τους στο Samba Drome του Ρίο ή στην Promenades des Anglais της Νίκαιας.

Ιταλία
Ο λατίνος Καρνάβαλος
Ενας εντυπωσιακός πρίγκιπας περνά μαζί με τους αυλικούς του. Στη στροφή η παρέα χάνεται στα δαιδαλώδη στενάκια της παλιάς πόλης και ο επισκέπτης στρέφει το βλέμμα του στους επόμενους μασκοφόρους. Δέκα ημέρες πριν από την Καθαρή Τετάρτη (Ash Wednesday) το εντυπωσιακό Καρναβάλι της Βενετίας ζωντανεύει.

Ξέφρενα πάρτι, θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αισθησιακοί χοροί διοργανώνονται στα περίφημα παλάτια της Πόλης των Δόγηδων. Την Καθαρή Τρίτη των Καθολικών (Shrove Tuesday) τα πυροτεχνήματα φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό χαρίζοντας στο Καρναβάλι έναν λαμπερό επίλογο. Το πιο σκανδαλώδες πάρτι της Ευρώπης όμως βρίσκεται στην Ιβρέα, 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τουρίνου. Χιλιάδες είναι οι καρναβαλιστές οι οποίοι συμμετέχουν στα δρώμενα και ιδιαίτερα στον πόλεμο των πορτοκαλιών 50 τόνοι σικελικά σαγκουίνια εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση.

Οι επισκέπτες για να δηλώσουν την ουδετερότητά τους φορούν κόκκινα καπέλα, παρ' ότι δύσκολα κανείς αποφεύγει τα πορτοκάλια (σαγκουίνια) τα οποία αφήνουν σε κάθε γωνιά της πόλης το κόκκινο στίγμα τους. Οι Ιταλοί πάντως προτιμούν το Βιαρέτζο (all times classic), το πιο όμορφο, για πολλούς, Καρναβάλι της Ιταλίας. Το πρόγραμμα είναι και εκεί πλούσιο και πολύ πιο αυθεντικό από τα υπόλοιπα της χώρας.

Βέλγιο
Το πάρτι των μεταμφιεσμένων
Το μεγαλύτερο πάρτι μεταμφιεσμένων της Ευρώπης πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Καζίνο της Οστάνδης. Το εφετεινό γκαλά θα δοθεί την πρώτη ημέρα του Μαρτίου. Ωστόσο το πιο διάσημο Καρναβάλι του Βελγίου πραγματοποιείται στην πόλη Μπενς (περίπου μία ώρα νότια των Βρυξελλών). Εφέτος οι εκδηλώσεις θα γίνουν από τις 5 ως τις 7 Μαρτίου.

Χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή, ιδιαίτερα την Καθαρή Τρίτη (Shrove Tuesday), όταν ο κάθε Gille (ο Καρνάβαλος της περιοχής δηλαδή) πραγματοποιεί την καθιερωμένη πορεία του στην κεντρική πλατεία της πόλης χορεύοντας. Ο Gille είναι μια εκκεντρική φιγούρα. Φοράει κοστούμι στο χρώμα του άχυρου πάνω στο οποίο διακρίνει κανείς λιοντάρια, αστέρια, κορόνες σε έντονα χρώματα, όπως κόκκινο, κίτρινο και μαύρο, ένα λευκό καπέλο με φτερά, ενώ είναι ζωσμένος με βαριά φασαριόζικα κουδούνια. Το καπέλο ζυγίζει τριάμισι κιλά και φτάνει το ενάμισι μέτρο. Περίπου 800 άντρες και αγόρια συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία και πετούν πορτοκάλια στους θεατές.

Γερμανία
Ο Πρίγκιπας και ο Χωριάτης
Στην Κολονία όλα ξεκινούν παρουσία του Πρίγκιπα, του Χωριάτη και της Παρθένου, των τριών συμβολικών προσώπων του Καρναβαλιού. Στο Μόναχο, στο Ντύσελντορφ και στο Μάιντς τα αχαλίνωτα πάρτι, οι παρελάσεις, οι χοροί και η πολλή μα πολλή μπίρα κάνουν τους μεταμφιεσμένους ιδιαιτέρως κοινωνικούς.

Ελβετία
Τα τύμπανα της... Αποκριάς
Τα ξημερώματα, όλα τα φώτα ανάβουν για να υποδεχθούν τους μουσικούς με τα τύμπανα. Εκείνοι ανοίγουν το Καρναβάλι της Βασιλείας. Μόλις ο ήλιος φωτίσει την πόλη όλοι τρέχουν στα μικρά εστιατόρια που έχουν ανοίξει ειδικά για αυτή την περίοδο. Εκεί γεύονται τη mehlsuppe (σούπα από αλεύρι) και ένα παραδοσιακό γλυκό από κρεμμύδι, το οποίο συνοδεύεται από καφέ και άλλους μεζέδες. Την ημέρα χορών και σατιρικών δρωμένων. Πρωταγωνιστές στις εκδηλώσεις των ημερών είναι τρεις μυθολογικές φιγούρες, που οι ντόπιοι θεωρούν ότι διώχνουν τον χειμώνα.

Γαλλία
Ο βασιλιάς της Οδύσσειας
Αρχικά το Καρναβάλι της Νίκαιας ήταν μια παγανιστική γιορτή, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν το 1294 ο κόμης της επαρχίας Κάρολος Β', δούκας του Ανζού, επισκέφθηκε την περιοχή για να διασκεδάσει. Από τότε το Καρναβάλι της Νίκαιας είχε βασιλική εύνοια. Καθώς η πόλη μεγάλωνε οι εορτασμοί έγιναν γνωστοί ανά την υφήλιο, ιδιαίτερα την περίοδο της Μπελ Επόκ. Δεν λείπει ούτε εφέτος ο καθιερωμένος λουλουδοπόλεμος.

Ισπανία
Τα ανδρείκελα και η μουσική
Τεράστια ανδρείκελα από συμπιεσμένο χαρτί καίγονται και κάνουν τη νύχτα μέρα στη Σολσόνα της Ισπανίας. Ακολουθούν καθημερινές παρελάσεις και χοροί στους δρόμους της πόλης. Πάντως, τον τίτλο του καλύτερου Καρναβαλιού της χώρας και ενός από τα εντυπωσιακότερα του κόσμου διεκδικεί η Τενερίφη (το μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων). Στη Σάντα Κρους τα πάρτι κινούνται σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, με δυνατή μουσική και πλούσιους μπουφέδες.

Βραζιλία
Η μπάντα της Ιπανέμα
Η επίσημη πρώτη του Καρναβαλιού του Ρίο Ιανέιρο θα δοθεί όταν θα βγεί η μπάντα της Ιπανέμα στους δρόμους της πόλης. Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στις 6 το απόγευμα, θα δοθεί η εκκίνηση του περίφημου διαγωνισμού κοστουμιού στο Hotel Gloria. Για αίγλη και κουλτούρα όμως προτιμήστε το Galla Ball στο Copacabana Palace Hotel. Απαιτείται επίσημο ένδυμα. Ανάμεσα στους καλεσμένους θα αναγνωρίσετε πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ενώ θα γνωρίσετε και τους βραζιλιάνους σταρ.

Ο επισκέπτης τις έξι ημέρες του Καρναβαλιού έχει τόσα πολλά να δει και να κάνει που δύσκολα θα βρει λεπτό για ξεκούραση. Πρέπει ωστόσο να φροντίσει να περάσει μια βραδιά στο Samba Drome τον δρόμο που έχει κατασκευαστεί ειδικά για τις παρελάσεις των σχολών σάμπα. Σε περίπτωση που επισκεφθείτε το Ρίο πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το τι σημαίνει προετοιμασία των σχολών σάμπα. Αν πάτε ένα οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο στα περίχωρα της πόλης, θα παρακολουθήσετε μια πρόβα ίσως καλύτερη και πιο αυθεντική από τις επίσημες παρελάσεις. Βεβαίως τις διάσημες μουλάτες (τις ημίγυμνες βραζιλιάνες καλλονές) μπορεί κανείς να τις θαυμάσει και στα νάιτ κλαμπ της πόλης ολόκληρο τον χρόνο.

Η πρώτη παρέλαση των σχολών σάμπα θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα, στο Samba Drome. Οι καλές θέσεις βρίσκονται στους τομείς 5, 7, 9 και 11. Τα καλύτερα εισιτήρια περιλαμβάνουν και μέσο για την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Επειδή όμως οι θέσεις είναι δυσεύρετες, κάντε μια βόλτα έξω από το Samba Drome όπου θα παρακολουθήσετε τις ετοιμασίες των σχολών και ακολουθήστε ένα άλλο πρόγραμμα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Τα σόου στο Ρίο αυτές τις ημέρες είναι εκατοντάδες και διαρκούν ώρες οπότε, αν αποφασίσετε να το παρακολουθήσετε, πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθεί ένας καλός ύπνος. Το Καρναβάλι κλείνει πάλι με την μπάντα της Ιπανέμα. Για τους ντόπιους όμως μόλις αρχίζει η ετοιμασία για το επόμενο Καρναβάλι.

Στο Ρίο υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει κανείς να τηρεί, ιδιαιτέρως την περίοδο του Καρναβαλιού: κανένας δεν κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης αφού βραδιάσει· δεν φοράτε κοσμήματα, δεν έχετε πάνω σας πολλά μετρητά· κυκλοφορείτε σε γκρουπ των τριών ή περισσοτέρων ατόμων.

ΗΠΑ
Αρματα και τζαζ
Νέα Ορλεάνη. Μουσική τζαζ ακούγεται σε ολόκληρη την πόλη καθώς τα άρματα τη διασχίζουν. Μαζί με τους παραδοσιακούς καρναβαλιστές τα μέλη των πληρωμάτων έχουν κατά καιρούς "φιλοξενήσει" στα άρματα και πολλές διασημότητες, όπως ο Νταν Ακρόιντ, η Βανέσα Γουίλιαμς, ο Μπράνφορντ Μαρσάλις, ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο Λιτλ Ρίτσαρντ, η Σάντρα Μπούλοκ κ.ά.

Εκτός από τις παρελάσεις για τους πολλούς, στη Νέα Ορλεάνη διοργανώνονται και εκδηλώσεις για λίγους. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα εργάζονται ολόκληρο τον χρόνο για το μεγάλο θέαμα: τη βραδιά του Μεγάλου Χορού. Για να πάρει μέρος κάποιος πρέπει να είναι καλεσμένος και μάλιστα με προσωπική πρόσκληση. Οι προσκλήσεις φιλοτεχνούνται στο Παρίσι και η εικαστική τους αξία ανεβαίνει μετά το τέλος του Καρναβαλιού.

(πηγή: BHMA)

Ο καιρός στον κόσμο - κατάλληλη εποχή για επίσκεψη (4)

ΤΡΙΝΙΔΑΔ
Το θετικότερο στοιχείο του κλίματος στην Καραϊβική είναι η σταθερότητά του. Με εξαίρεση την εποχή των τυφώνων (συνήθως τον Οκτώβριο), ο ήλιος λάμπει εννιά ώρες την ημέρα, οι θερμοκρασίες είναι υψηλές (28 βαθμοί Κελσίου) και τα βράδια είναι ζεστά. Οι βροχοπτώσεις, συνήθως τις απογευματινές ώρες, είναι συχνές τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Οσο πλησιάζετε στις ακτές της Νότιας Αμερικής, το κλίμα αλλάζει. Στο Τρίνινταντ τον Δεκέμβριο βρέχει 17 ημέρες. Στις θάλασσες των νοτιότερων νησιών η θερμοκρασία φθάνει τους 27 βαθμούς, ενώ στα βορειότερα πέφτει λίγο χαμηλότερα.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Η Αμαζονία είναι μια περιοχή ζεστή, υγρή και βροχερή. Στην καρδιά του δάσους το επίπεδο της υγρασίας σπάνια πέφτει κάτω από το 100%. Από τον Απρίλιο ως τον Αύγουστο βρέχει αρκετά. Στο Ρίο διακρίνονται δύο κλιματικές περίοδοι: κατά τη διάρκεια του χειμώνα (από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο) οι θερμοκρασίες είναι κανονικές αλλά το νερό της θάλασσας είναι κρύο. Το καλοκαίρι (από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο) επικρατεί ένας αέρας ζεστός, ενώ βρέχει συχνά. Οι βροχές πολλαπλασιάζονται από τα τέλη Νοεμβρίου ως τα μέσα Μαρτίου. Στις βόρειες ακτές επικρατεί κλίμα σχεδόν μεσογειακό. Στο Σάο Πάολο οι θερμοκρασίες είναι κανονικές καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Προστατευθείτε από τον κίτρινο και τον τυφοειδή πυρετό, την ελονοσία, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: για την Αμαζονία από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο, για το Σαλβαδόρ από τον Σεπτέμβριο ως τα μέσα Δεκεμβρίου.

ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ
Κλίμα της περιοχής των τροπικών, εύκρατο καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς στην Ταϊτή. Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο επικρατούν ζέστη και υγρασία (είναι η περίοδος των βροχών, με μέση θερμοκρασία στους 35 βαθμούς), ενώ από τον Απρίλιο ως τον Νοέμβριο επικρατούν δροσιά και ξηρασία, με μέση θερμοκρασία στους 27 βαθμούς. Προφυλαχθείτε από τον τύφο, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο.

ΙΑΠΩΝΙΑ
Οι τέσσερις εποχές είναι ευδιάκριτες. Το καλοκαίρι είναι ζεστό, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, ενώ ο χειμώνας πολύ ψυχρός. Η περίοδος των βροχοπτώσεων διαρκεί από τα μέσα Ιουνίου ως τα μέσα Ιουλίου. Την περίοδο Αυγούστου - Οκτωβρίου ενδέχεται να εκδηλωθούν τυφώνες.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Μάρτιο ως τον Μάιο, από τον Σεπτέμβριο ως τον Νοέμβριο.

ΙΟΡΔΑΝΙΑ
Στις χαμηλές περιοχές το καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό, αποφύγετέ το. Η καλύτερη περίοδος επίσκεψης είναι από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο, ιδιαίτερα για την Ακαμπα. Οι περιοχές της ερήμου είναι ζεστές, λιγότερο κατά τους μήνες Απρίλιο, Μάιο και Οκτώβριο (οπότε μπορείτε να επισκεφθείτε το Αμμάν). Η καλύτερη περίοδος για επίσκεψη στις ψηλότερες περιοχές είναι το φθινόπωρο.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: άνοιξη και φθινόπωρο.

ΚΑΝΑΔΑΣ
Διακρίνονται πέντε μεγάλες κλιματικές ζώνες: η πολική, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών, όπου επικρατεί έντονο ψύχος όλο τον χρόνο, η υπο-αρκτική, από το Βόρειο Γιούκον ως τη χερσόνησο του Λαμπραντόρ, όπου οι χειμώνες είναι μεγάλοι και κρύοι ενώ τα καλοκαίρια σύντομα και ζεστά, η ορεινή, από το Νότιο Γιούκον και τις επαρχίες της Αλμπέρτας και της Βρετανικής Κολομβίας ως τα Βραχώδη όρη, η ήπια, κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού ωκεανού, όπου επικρατούν ισχυρές βροχοπτώσεις και υγρασία καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, και η ηπειρωτική, στις κατοικημένες περιοχές, όπου οι χειμώνες είναι κρύοι. Στο Οντάριο το κλίμα είναι εύκρατο.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Ιούνιο ως τα μέσα Οκτωβρίου (ιδανικοί μήνες ο Ιούλιος και ο Αύγουστος).

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ
Ζέστη επικρατεί κατά μήκος των ακτών και στα πεδινά, ενώ η μέση ετήσια θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 25 και 35 βαθμών. Η περίοδος των βροχών είναι από τον Μάιο ως τον Νοέμβριο. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό και την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο.

ΚΟΥΒΑ
Το κλίμα είναι αυτό της περιοχής των τροπικών. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φτάνει το καλοκαίρι τους 30 βαθμούς, οπότε επικρατεί ζέστη και υγρασία, ενώ τον χειμώνα επικρατεί θερμοκρασία γύρω στους 19 βαθμούς και ο καιρός είναι ξηρός. Βροχές εκδηλώνονται από το τέλος Απριλίου ως τις αρχές Νοεμβρίου, ενώ κυκλώνες είναι πιθανόν να εκδηλωθούν μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου. Προφυλαχθείτε από τον τύφο, τον παράτυφο, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο.

(πηγή: ΒΗΜΑ)

Οδηγός χωρών

ΤΑΪΛΑΝΔΗ
Ενας από τους λίγους προορισμούς που συνδυάζουν τόσες αρετές ώστε να πλησιάσετε το ιδανικό στις διακοπές σας: ξύλινα χειροποίητα μπάνγκαλοους που στέκονται ενίοτε αβέβαια σε τέσσερα ξυλοπόδαρα, ονειρικές παραλίες που καμιά φορά όμως τείνουν προς τον συνωστισμό με όλα τα παρεπόμενα, δυνατή κουλτούρα και αξιοπερίεργες για τους Δυτικούς παραδόσεις που διατηρούνται ζωντανές, ορυζώνες, φυλές ειδωλολατρών χωρίς γραπτό λόγο, κουζίνα με μερικές από τις πιο λεπτές γνωστές γεύσεις και ανεπτυγμένη τουριστική βιομηχανία που βασίζεται στο χαμόγελο και στην περιποίηση. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι την Ταϊλάνδη την έχουν ανακαλύψει εκατομμύρια τουρίστες συμπεριλαμβανομένων και των τουριστών "του έρωτα" με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία της χώρας.
Οι λόγοι για να επιλέξετε την Ταϊλάνδη περισσεύουν. Κατ' αρχήν, ικανοποιεί όλα τα γούστα εφόσον διαθέτει από "αποστειρωμένα" ξενοδοχεία, όπου όλα περιλαμβάνονται στην τιμή εκτός από την πραγματική Ταϊλάνδη, ώς απίθανα καταλύματα, λ.χ. δεντρόσπιτα, που προσελκύουν φυσιολάτρες και νεο-φρικιά της δεκαετίας του '90. Επειτα, οι αιώνες βουδισμού έχουν κάνει τους Ταϊλανδέζους εξαιρετικά ανεκτικούς και ουδέποτε εκπλησσόμενους από τα ξένα προς αυτούς ήθη, γεγονός που επιτρέπει στον καθένα να "συγχωνευθεί" με τη χώρα διότι η Ταϊλάνδη θα τον απορροφήσει αβίαστα αμέσως μόλις πατήσει το πόδι του εκεί.
Κατευθυνθείτε στο αυτονόητο Πούκετ, το νησί το επονομαζόμενο και "μαργαριτάρι του Ινδικού Ωκεανού", μόνο που το μαργαριτάρι έχει αρχίσει να θαμπώνει από το τσιμέντο. Οι υπέροχες παραλίες του όμως δεν έχουν πάψει να είναι υπέροχες παραλίες. Οι λιγότερο "μαζικοί" με την κλασική έννοια βάζουν πλώρη για το Κο (νησί) Πα Νγκαν, το οποίο είναι εξίσου "μαζικό" σε μιαν άλλη συνομοταξία τουριστών, εκείνων που θα πήγαιναν στη Μύκονο αν δεν ήταν τόσο κοσμική αλλά καταλήγουν στην Πρέβελη. Στα νότια του νησιού, το χωριουδάκι Χαντ Ριν προσελκύει τουρίστες με μέσον όρο ηλικίας κάτω των 30 ετών και μέσο χρόνο παραμονής τους τρεις μήνες οι οποίοι καταδέχονται να κατεβούν από τις αιώρες τους μόνο για να κολυμπήσουν δίπλα στα μπαρακούντα ή για να πάνε στα πάρτι που διοργανώνονται περίπου δις της εβδομάδος από τους διάσημους ευρωπαίους d.j. που ξεχειμωνιάζουν εκεί.
Το Κράμπι, στον Νότο, σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα τόσο για το θαλασσινό τοπίο του που κόβει την ανάσα με τους βράχους να ξεπροβάλλουν κάθετα από τα τυρκουάζ νερά όσο και για τις τρεις παραλίες του, 20 χιλιόμετρα από την πόλη, την οποία μάλλον πρέπει να αγνοήσετε μόνο που η μία παραλία είναι πλέον ιδιωτική για τους θαμώνες του Club Mediterranee. Εναλλακτικά, πηγαίνετε στο κοντινό νησάκι Πι Πι Ντον (μεγάλο), μέχρι πρότινος ξεχασμένο από τους τουρίστες, άρα ενδιαφέρον, και για εκδρομή στο απέναντι ακατοίκητο Πι Πι Λι (μικρό). Ενα πέρασμα από την Μπανγκόκ είναι απαραίτητο, όχι βεβαίως για την κίνηση στους δρόμους της που κάνει τις αθηναϊκές λεωφόρους σε ώρα αιχμής να μοιάζουν έρημες, αλλά για τον εντυπωσιακό ναό Βατ Πρα Κέο με τον σμαραγδένιο Βούδα, για τη βαρκάδα στα πνιγμένα από τη βλάστηση κλονγκ (κανάλια) του Τσάο Πράγια όπου συντελείται η απόλυτη ένωση ανθρώπων και ποταμού και για ένα γεύμα που θα σας μείνει αξέχαστο στο εστιατόριο "Lemongrass".
Μην πάτε στην Πατάγια, όπου το ποσοστό συχνά ανήλικων ανδρών και γυναικών που είναι πρόθυμοι να πουλήσουν το σώμα τους προκαλεί κατάθλιψη. Το αμέσως δημοφιλέστερο επάγγελμα είναι εκείνο του επιδεικνύοντος τις ικανότητές του στο τάι μπόξινγκ (κικ μπόξινγκ) που αναγκάζει πολυάριθμους νεαρούς να σκοτώνονται στο ξύλο για λίγα 'κατοστάρικα προς τέρψιν των τουριστών.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: ελάχιστη
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μέτρια

ΙΝΔΙΑ
Χρώματα, μυρωδιές, γεύσεις, ήχοι: αυτή είναι η Ινδία, μια επίθεση στις αισθήσεις. Ζητιάνοι που απαιτούν επίμονα τον επιούσιο από τους τουρίστες, μικροπωλητές που αραδιάζουν την αλλοπρόσαλλη πραμάτεια τους στους δρόμους, αγελάδες, ποδήλατα, ακατανόητοι για τους Δυτικούς ναοί, γκουρού αληθινοί και ψεύτικοι, γέροι που περιμένουν στωικά τον θάνατο και πάνω απ' όλα κοσμοπλημμύρα, μεγάλη κοσμοπλημμύρα, συνθέτουν αυτή τη χώρα η οποία έχει τόσες εναλλαγές τοπίων από χιονισμένα βουνά ως έρημο και λαών σαν να επρόκειτο για ολόκληρη ήπειρο.
Γιατί να επισκεφθεί κανείς την Ινδία; Πρώτον, διότι ελάχιστες είναι πλέον οι χώρες που προσφέρουν μια τόσο ολοκληρωτική επιστροφή στο παρελθόν και μάλιστα στο απώτερο. Στην Ινδία έχουν απομείνει πόλεις ολόκληρες που μοιάζουν κολλημένες στον ασιατικό Μεσαίωνα και όπου τίποτε εκτός από το ηλεκτρικό, που και αυτό έχει την ευαισθησία να κόβεται συχνά δεν θυμίζει 20ό αιώνα. Δεύτερον, πρόκειται για μια πάμφθηνη, σε σημείο απίστευτο, και απολύτως ασφαλή χώρα ακόμη και για τη μοναχική ταξιδιώτισσα· αυτό είναι, αναμφισβήτητα, προς τιμήν των περισσότερων από 900 εκατομμύρια Ινδών, στην πλειονότητά τους αναλφάβητων και άπορων. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας που θα συναντήσετε είναι ο περιστασιακός πορτοφολάς και το πιο ειδεχθές έγκλημα οι φουσκωμένες, αλλά πάντα χαμηλές, τιμές για τους τουρίστες. Τρίτον, η Ινδία προσφέρεται για "εύπλαστα" ταξίδια: ναοί για τους ευλαβείς, παραλίες για τους αδρανείς, άσραμ και ζωντανοί θεοί για τους αδαείς. Ενα ταξίδι στο υπογάστριο της Ασίας είναι πάντα μια εμπειρία· πρέπει κανείς να προσπαθήσει πολύ για να παραμείνει αποστειρωμένα αμέτοχος και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει.
Οι πιο διάσημες και δικαίως παραλίες της Ινδίας εντοπίζονται στην επαρχία της Γκόα η οποία, από την προηγούμενη δεκαετία, δεν είναι αυτό που ήταν, δηλαδή η Μέκκα των παιδιών των λουλουδιών του '60. Τα γκρουπ των βορειοευρωπαίων τουριστών που επισκέπτονται την Γκόα κατευθύνονται γραμμή προς την παραλία της Κόλβα και, τελευταίως, προς τη Βάγκα και την Καλανγκούτε, πρώην άντρο των χίπις με έμφαση στο "πρώην". Ωστόσο μπορείτε να βρείτε ψήγματα της ηδονιστικής εκείνης εποχής της Γκόα στην παραλία της Αντζούνα που προσελκύει ένα ενδιαφέρον μείγμα καλλιτεχνών, πρώην χίπις, travellers και περιέργων. Οι παλιές καλές στιγμές ανασταίνονται όταν έχει πανσέληνο όπου διοργανώνονται καταπληκτικά πάρτι γκόα τρανς α λα ινδικά, τα πιο πετυχημένα από τα οποία συνεχίζονται την επομένη στην παραλία Βαγκατόρ όπου αγελάδες μασούν ανενόχλητες τα υπάρχοντα των ανυποψίαστων λουομένων.
Η καλύτερη παραλία της Ινδίας, η Κοβαλάμ, βρίσκεται στη νότια επαρχία της Κεράλα, κοντά στη μύτη της ινδικής χερσονήσου. Παρ' ότι δημοφιλέστατη ανάμεσα στους περιδιαβάζοντες τη Νότιο Ινδία, η Κοβαλάμ έχει καταφέρει να διατηρήσει σχεδόν ανέπαφη τη ζωή της: ψαράδες απλώνουν και μαζεύουν τα δίχτυα τους καθημερινά ακολουθώντας αρχέγονες μεθόδους, ενώ γεωργοί καλλιεργούν ρύζι και μπανάνες ή μαζεύουν καρύδες σκαρφαλώνοντας στα ύψη των κοκκοφοινίκων με μόνο βοήθημα τα πόδια και τα χέρια τους όπως ακριβώς και οι πρόγονοί τους. Πηγαίνοντας προς την Κοβαλάμ, πρέπει απαραιτήτως να καλύψετε τα 80 χιλιόμετρα μεταξύ Αλεπέι και Κιλόν με τη βάρκα της γραμμής που διαπλέει τα backwaters έναν δαίδαλο από κανάλια, φυσικά ή τεχνητά, τα οποία συνδέουν τους ποταμούς και τις λίμνες της περιοχής για να ανακαλύψετε ένα από τα πιο εντυπωσιακά και ήρεμα τοπία της Ινδίας.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Μάρτιο
Κόστος: πολύ χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: μηδενική
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μικρή

ΜΑΛΔΙΒΕΣ
Περίπου 1.200 κοραλλιογενή νησάκια, σαν τηγανητά αβγά, στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, μακριά από παντού. Πραγματικά μικροσκοπικά, με διάμετρο που μπορεί να καλυφθεί με τα πόδια εντός 10 ή λιγότερων λεπτών, όλα από λευκή, μεταξένια άμμο και στη μέση μια συστάδα από φοίνικες. Γύρω η θάλασσα, γαλάζια ανοιχτή, σχεδόν άσπρη, ήρεμη και φιλόξενη σαν πισίνα και τόσο διάφανη που ακόμη και καθήμενος σε κάποιον μόλο νομίζεις ότι βλέπεις ντοκυμαντέρ του Κουστό για τα τροπικά ψάρια, καθώς αυτά παρελαύνουν αδιάκοπα κάτω από τα πόδια σου ενώ παραδίπλα μια σεβαστού μεγέθους θαλάσσια χελώνα μπορεί να αποφασίσει να επισκεφθεί για λίγο την παραλία, σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Στις Μαλδίβες πηγαίνουν, πρώτον, όσοι έχουν σε μεγάλη υπόληψη την κουλτούρα της παραλίας, διότι τα νησάκια τους είναι, κυριολεκτικά, μια παραλία και τίποτε παραπάνω, ούτε δρόμοι ούτε αυτοκίνητα ούτε ζώα ούτε καν ντόπιοι. Κάθε νησί είναι ολόκληρο ένα ξενοδοχείο ενώ οι γηγενείς ζουν σε άλλα νησιά, αυστηρώς δικά τους, όπου δεν επιτρέπονται τουρίστες για να μη μολυνθούν τα άσπιλα μουσουλμανικά τους ήθη. Δεύτερον, όσοι έχουν μανία με τις καταδύσεις ή θέλουν να μάθουν να βουτούν με μπουκάλες και να τους αποζημιώσει επί τόπου το υποθαλάσσιο θέαμα για τον κόπο που έκαναν ώσπου να γίνουν κύριοι του αθλήματος. Τρίτον, όσοι θέλουν αποκλειστικά να ξεκουραστούν και να μην κάνουν απολύτως τίποτε άλλο διότι οι Μαλδίβες είναι η πεμπτουσία της απραξίας ίσως και της ανυπαρξίας. Τέταρτον, όσοι θέλουν να προλάβουν να επισκεφθούν αυτά τα υψομέτρου μηδέν νησάκια γιατί οι οικολόγοι προειδοποιούν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου που θα λιώσει τους πάγους των Πόλων και θα υψώσει τη στάθμη των ωκεανών θα τα έχει εξαφανίσει παντελώς από τον χάρτη ως το 2020.
Ανάμεσα στα μικρά αυτά γεωγραφικά κομψοτεχνήματα από κοράλλια, άμμο και φοινικόδεντρα ξεχωρίζουν τα εντυπωσιακά και πολυφωτογραφημένα Ιχούρου, Τουλάγκιρι και Βαμπινφάρου. Ολα τους διαθέτουν μόνο ένα μικρό ξενοδοχείο σε σημείο που αναρωτιέσαι αν το νησί είναι ξενοδοχείο ή το ξενοδοχείο νησί με δίκλινα μπάνγκαλοους με αχυρένιες σκεπές δίπλα στο νερό. Το νησί Μπάντος είναι κατά τι μεγαλύτερο, δηλαδή διαθέτει περισσότερους κοινούς χώρους, ενώ είναι και η πρωτεύουσα των καταδύσεων. Οι δύτες του Μπάντος μάλιστα ήταν αυτοί που ξεκίνησαν την ανεξήγητη συνήθεια να ταΐζουν τους καρχαρίες στόμα με στόμα. Δίπλα, "επιπλέει" το Κούντα (μικρό) Μπάντος, τελείως ερημικό καθ' ότι εθνικό πάρκο και μάλλον από τα πρώτα που θα χαθούν λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου.
Ωστόσο οι φωτογραφίες μπορεί να αποδειχθούν παραπλανητικές, γι' αυτό προσέξτε πολύ πού θα καταλύσετε διότι ενδέχεται να βλέπετε την προκλητική θάλασσα και να μην μπορείτε να κολυμπήσετε αν ο βυθός είναι διάσπαρτος με κοφτερά και επικίνδυνα κοράλλια. Τέτοια είναι, λ.χ., η περίπτωση του Λιτλ Χούρα, επειδή όμως πάντα όταν χάνεις κάτι κερδίζεις κάτι άλλο, αν φορέσετε τα κατάλληλα παπούτσια θα μπορέσετε άνετα να περάσετε με τα πόδια από το Λιτλ Χούρα στο διπλανό νησί όπου ζουν μόνο ντόπιοι. Ετσι θα σας δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσετε τους ακριβοθώρητους και σχεδόν εξωπραγματικούς αλλά αξιολάτρευτους κατοίκους της χώρας.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: υψηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: μηδενική
Καταστροφή του περιβάλλοντος: ελάχιστη

ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ
Σρι Λάνκα σημαίνει "αστραφτερό νησί" και είναι το παλιό όνομα της Κεϋλάνης το οποίο η χώρα ξαναπήρε το 1972, τη χρονιά όπου διαχώρισε τη θέση της από την Κοινοπολιτεία. Οι παραδεισένιες παραλίες, οι ατέλειωτες φυτείες τσαγιού και οι ελέφαντες, εξημερωμένοι ή άγριοι, που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας του νησιού, είναι η μία όψη τής Σρι Λάνκα. Η άλλη είναι ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ταμίλ και Σινγκαλέζων που μαίνεται από το 1983. Η περιοχή που ελέγχουν οι Ταμίλ, δηλαδή το βόρειο και το ανατολικό κομμάτι του νησιού, είναι απαγορευμένη για τους τουρίστες. Αν όμως κατευθυνθείτε προς τα νοτιοδυτικά, ούτε που θα καταλάβετε ότι καμιά εκατοστή χιλιόμετρα παραπέρα διεξάγεται ένας αιματηρός αγώνας.
Τη Σρι Λάνκα την επιλέγουν για τις διακοπές τους, πρώτον, όσοι θέλουν να αποφύγουν τους κλασικούς ασιατικούς προορισμούς γιατί ο τουρισμός στο νησί αυτό παραμένει αραιός και διακριτικός, παρά την ανάκαμψη που παρατηρείται από τις αρχές της δεκαετίας· δεύτερον, όσοι υποψιάζονται ότι αυτή η ξεχασμένη γωνιά του κόσμου, που έρχεται στο προσκήνιο μόνο αν γίνει βομβιστική επίθεση στην πρωτεύουσα, το Κολόμπο, κρύβει μοναδικές φυσικές χάρες οργιώδη βλάστηση, ήμερες και άγριες παραλίες, καταρράκτες και ψηλά βουνά που ξεπροβάλλουν πάνω από τη ζούγκλα.
Η Ουναουατούνα, στον Νότο, είναι μια από τις καλύτερες παραλίες τής Σρι Λάνκα. Η λευκή άμμος της, που σχηματίζει ένα τέλειο ημικύκλιο, βρέχεται από γαλάζια νερά, πάντα ήρεμα και φιλόξενα εφόσον τα κύματα σκάνε μακριά στο βάθος, στο φυσικό φράγμα από κοράλλια ένα ασυνήθιστο, για τους Μεσογειακούς, θέαμα. Τα μικρά ξενοδοχεία είναι χτισμένα σχεδόν πάνω στην άμμο και πρέπει να προσπαθήσετε πολύ για να βρείτε δωμάτιο χωρίς θέα στη θάλασσα. Το πρωί θα δείτε τους ψαράδες να φεύγουν προς τ' ανοιχτά μέσα στις παραδοσιακές βάρκες τους, ναυπηγημένες με τρόπο που τις κάνει να φαίνονται σαν να πλέουν μονόπαντα, κυνηγώντας τροπικά ψάρια που προορίζονται για Δυτικά ενυδρεία. Οσοι δεν διαθέτουν βάρκα στήνουν ένα ψηλό και γερό καλάμι μέσα στη θάλασσα, σε εύλογο βάθος, και σκαρφαλώνουν πάνω του με τις ώρες ώσπου να μαζέψουν ικανοποιητική ψαριά.
Το μεσημέρι δεν αποκλείεται να δείτε τους ντόπιους ιδιοκτήτες ελεφάντων να βγάζουν βόλτα στην παραλία τα "κατοικίδιά" τους. Την ώρα της δύσης του ηλίου σκαρφαλώστε στον λοφίσκο στη δεξιά άκρη της παραλίας, με τον ναό στην κορυφή, προσέχοντας μην "ενοχλήσετε" τους τουρίστες που "διαλογίζονται" επιδεικτικά πάνω στους βράχους, με την αυτάρεσκη πεποίθηση ότι αυτοί και όχι εσείς έχουν ανακαλύψει το μυστικό της ζωής. Το βράδυ φάτε φρέσκα ψάρια στις ταβερνούλες με τα τραπέζια δίπλα στο νερό.
Αποφύγετε το Κολόμπο γιατί δεν παρουσιάζει αξιόλογο τουριστικό ενδιαφέρον. Ενώ, όπως και στην υπόλοιπη Σρι Λάνκα, θα αγωνίζεστε για να μη σας χρεώνουν τα πάντα σε "τουριστικές" εν αντιθέσει προς τις "ντόπιες" τιμές, δεν υπάρχουν ούτε εντυπωσιακά μνημεία ούτε φυσικές ή αρχιτεκτονικές καλλονές για να σας αποζημιώσουν για τον κόπο σας. Αντιθέτως, σας συνιστούμε να κάνετε με τρένο τη διαδρομή από το Κολόμπο στην Μπαντούλα, στο κέντρο του νησιού, μέσω Κάντι, για να θαυμάσετε βλάστηση, ορυζώνες και φυτείες τσαγιού που συνεπαίρνουν. Εννοείται ότι πρέπει να εξασφαλίσετε θέση στο "πανοραμικό βαγόνι", δηλαδή στο τελευταίο, γιατί η πίσω πλευρά του είναι όλο τζάμι, για να απολαύσετε ανεμπόδιστα το τοπίο· ευτυχώς ο τοπικός σιδηρόδρομος έχει την ευγένεια να φυλάει τις θέσεις αυτές για τους τουρίστες.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: μικρή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μικρή

ΜΑΛΑΙΣΙΑ
Στην κόψη του Τρίτου Κόσμου με τον Πρώτο, μουσουλμανική χωρίς φανατισμό, τροπική ως την τελευταία της λεπτομέρεια, η Μαλαισία θα σας εκπλήξει σίγουρα ευχάριστα. Ο λαός της είναι ένα ασυνήθιστο μείγμα Μαλαισιανών, Κινέζων, Ινδών και αυτόχθονων φυλών και τα όρια ανάμεσα στις διάφορες εθνικές ομάδες συχνά δυσδιάκριτα. Οι εναλλαγές είναι συναρπαστικές: νεαρές μαλαισιανές μουσουλμάνες πηγαίνουν με ποδήλατο στο σχολείο τυλιγμένες με τα τσαντόρ τους προσπερνώντας αδιάφορες μικρομάγαζα γέρων Κινέζων με μυτερά γενάκια που πωλούν από μάσκες ως σκελετούς νυχτερίδων. Η φύση της Μαλαισίας είναι πραγματικά ασυγκράτητη: φυτείες από στοιχισμένα δέντρα που παράγουν φοινικέλαιο, αδιαπέραστη ζούγκλα λόγω των άφθονων βροχών, υπερμεγέθη έντομα, ερπετά και εξωτικά πουλιά.
Στη Μαλαισία πρέπει να πάτε, πρώτον, γιατί είναι μια "εύκολη" χώρα που λειτουργεί σωστά διατηρώντας το έντονο ασιατικό της χρώμα. Δεύτερον, γιατί έχει καλά ξενοδοχεία τα οποία συνδυάζουν την παράδοση με τη σύγχρονη πολυτέλεια λ.χ., ξύλινα δωμάτια - σπιτάκια που στέκονται πάνω από τη θάλασσα σε πασσάλους αλλά διαθέτουν κλιματισμό και μαρμάρινα μπάνια. Τρίτον, γιατί εναλλακτικά έχει μικρά ξύλινα δωματιάκια, πάλι πάνω σε πασσάλους, με αχυρένιες σκεπές (παρεμπιπτόντως τόσο καλοφτιαγμένες που ούτε η πιο δυνατή βροχή δεν τις διαπερνά) και λάμπες πετρελαίου για φωτισμό. Τέταρτον, γιατί η πανίδα της είναι τόσο πλούσια και τόσο αναπόφευκτα κοντά στους ανθρώπους ώστε θα σας δοθεί η ευκαιρία να συνυπάρξετε αρμονικά με είδη που τα γνωρίζατε μόνο μέσα από ντοκυμαντέρ.
Στο Πουλάου (νησί) Πανγκόρ, στα δυτικά της Μαλαισίας κοντά στον πορθμό της Μαλάκα, θα βρείτε ήσυχες, παρθένες παραλίες τόσο λίγο τουριστικές ώστε στις αγαπημένες ασχολίες του ντόπιου ανδρικού πληθυσμού συνεχίζει να κατέχει περίοπτη θέση η παρατήρηση των τουριστριών με μαγιό. Στο κέντρο του νησιού η ζούγκλα είναι τόσο πυκνή που δύσκολα πιστεύει κανείς ότι βρίσκεται πάνω σ' ένα μικρό κομμάτι γης το οποίο περιβάλλεται από νερό. Σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να την διασχίσετε απ' άκρη σ' άκρη ακολουθώντας το μονοπάτι που έχει φτιαχτεί για αυτόν τον σκοπό. Μόνο προσοχή στις βδέλλες που παραμονεύουν σε όποια σημεία υπάρχει υγρασία και δεν είναι λίγα εφόσον ο ήλιος δύσκολα διαπερνά τα φυλλώματα των δέντρων. Τα βράδια, από τη σιγουριά του δωματίου σας, μπορείτε να ακούσετε τους ήχους της ζούγκλας αρσενικούς πιθήκους που τσακώνονται, σκούζοντας, για την ηγεσία της αγέλης και νυχτοπούλια που κρώζουν.
Η πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ αξίζει μιαν επίσκεψη. Από τη μια, τα περίτεχνα τζαμιά, τα στενά δρομάκια της κινεζικής γειτονιάς, οι πολυάριθμοι κήποι με τις λίμνες, τις ορχιδέες και τους ιβίσκους (το εθνικό λουλούδι της Μαλαισίας) και, από την άλλη, τα αποικιοκρατικά κτίρια και οι υπερμοντέρνοι ουρανοξύστες. Πολύ εντυπωσιακό είναι το Πάρκο των Πουλιών που βρίσκεται μέσα στο Ταμάν Τασίκ Περντάνα, δηλαδή στον Κήπο της Λίμνης. Το πάρκο είναι σαν ένα τεράστιο κλουβί με διπλές πόρτες τις οποίες διασχίζει ο επισκέπτης για να περπατήσει ανενόχλητος ανάμεσα στα πουλιά που κυκλοφορούν ελεύθερα. Στον γύρω κήπο βολτάρουν κατά βούληση οικογένειες πιθήκων οι οποίες θα σας εκμεταλλευθούν στο έπακρον αν κρατάτε κάτι που τρώγεται και θα σας επιτεθούν αμέσως μόλις αυτό τελειώσει.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο η Δυτική Μαλαισία, γιατί η Ανατολική έχει βροχές
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: ελάχιστη
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μέτρια

ΒΡΑΖΙΛΙΑ - ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΪΡΟ
Οι κάτοικοι του Σάο Πάολο υποτιμούν τους "Καριόκας", τους βέρους κατοίκους του Ρίο, γιατί, όπως τους προσάπτουν, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διασκεδάζουν, να λιάζονται στην παραλία και να προετοιμάζουν το καρναβάλι. Οι Καριόκας όμως απαντούν ότι το Σάο Πάολο απλώς ζηλεύει γιατί δεν έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Το οποίο κατά τους Καριόκας είναι: ήλιος, σάμπα, παραλία και ανεμελιά (ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο). Παρ' ότι ζουν σε μια πόλη με πληθυσμό σχεδόν ίσο με αυτόν ολόκληρης της Ελλάδας (και με όλα τα επακόλουθα μιας λατινοαμερικανικής μεγαλούπολης), καταφέρνουν να επωφελούνται όσο είναι δυνατόν περισσότερο από τις ομολογουμένως απίστευτα δαντελωτές ακτές τους. Η κουλτούρα της παραλίας μήκους δεκάδων χιλιομέτρων, που περιστοιχίζει την πόλη από τρεις πλευρές είναι καθοριστική στην καθημερινή ζωή τους: πρωινό τζόγκινγκ ή υπαίθριο αερόμπικ στην άμμο, μπάνιο όλο το εικοσιτετράωρο χάρη στην απόφαση του δήμου να φωταγωγεί τις πλαζ και τη νύχτα, βόλτα, ποδήλατο και ρόλερ μπλέιντ στον βοηθητικό δρόμο που ακολουθεί την ακτή από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη.
Ωστόσο, παρά τη φαινομενική ξενοιασιά που βασιλεύει, τον ευπροσήγορο χαρακτήρα των Καριόκας και τη φιλόξενη ανεπισημότητα λόγω μινιμαλιστικού ντυσίματος, το Ρίο βασανίζεται από ουκ ολίγα προβλήματα, τα περισσότερα από τα οποία προκαλούνται από τη φτώχεια και την εγκληματικότητα. Οι φαβέλες (φτωχογειτονιές), που σκαρφαλώνουν ευθαρσώς στους λόφους δίπλα ακόμη και στις καλύτερες γειτονιές, είναι απαγορευτικές για τους τουρίστες, τουλάχιστον για όσους θέλουν να επιστρέψουν αρτιμελείς και με όλα τους τα υπάρχοντα. Επιπλέον, το γεγονός ότι υπάρχουν ελάχιστοι (ή και κανένας) Καριόκας που δεν τους έχουν ληστέψει στον δρόμο ή στο λεωφορείο ή στο αυτοκίνητό τους όταν ήταν σταματημένο σε κόκκινο φανάρι επιβάλλει τράβελερ τσεκ, ψεύτικα κοσμήματα και γενικώς άγρυπνη προσοχή.
Στην παραλία της Κοπακαμπάνα, τέσσερα χιλιόμετρα άσπρης άμμου (ο δεύτερος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο), θα συναντήσετε ό,τι διαθέτει η πόλη, από το υψηλότερο ως το χαμηλότερο: πολυτελή ξενοδοχεία αλλά και ρυπαρές πανσιόν, τα δωμάτια των οποίων ενοικιάζονται με την ώρα για "ζευγάρια" μεσήλικων Δυτικών τουριστών και νεαρών μουλατών· σοβαρούς γιάπις, ρακένδυτους ζητιάνους, αξιοπρεπείς οικογένειες και συμμορίες νεαρών που κατεβαίνουν από τις φαβέλες· κομψά μαγαζιά και μικροπωλητές ξαπλωμένους κάτω από τα δέντρα· και τη νύχτα, ζευγάρια, κεφάτες παρέες αλλά και πόρνες και τραβεστί.
Η παραλία της Ιπανέμα (ο τρίτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο) και η φυσική συνέχειά της, η Λεμπλόν, προσελκύουν την υψηλή κοινωνία του Ρίο. Ομορφα μαυρισμένα σώματα, μικροσκοπικά μαγιό, διανοούμενοι και καλλιτέχνες ξαπλώνουν κάτω από τον δυνατό ήλιο, που ξεπερνά εύκολα τους 40 βαθμούς, αποδεικνύοντας ότι το τραγούδι "Το κορίτσι της Ιπανέμα" δεν γράφτηκε τυχαία. Το βράδυ, τα υπαίθρια μπαρ και τα εκλεπτυσμένα εστιατόρια της περιοχής είναι σχεδόν πάντα γεμάτα κόσμο.
Καλό θα ήταν να κανονίσετε να ταξιδέψετε την εποχή όπου γιορτάζεται το καρναβάλι των Καθολικών (ο τέταρτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο), αλλά φροντίστε να έχετε κλείσει δωμάτιο γιατί τα ξενοδοχεία γίνονται... ανάρπαστα. Οι Καριόκας είναι πολύ υπερήφανοι και δικαίως για το καρναβάλι τους, οι προετοιμασίες του οποίου ξεκινούν αμέσως μόλις τελειώσει το καρναβάλι της προηγούμενης χρονιάς. Η μεγάλη παρέλαση, στον ρυθμό της σάμπας βεβαίως, διοργανώνεται στο Σαμπόντρομο (στάδιο). Αν δεν μπορέσετε να λάβετε μέρος ως χορευτής της παρέλασης (στην "ουρά" της πομπής κάθε σχολής σάμπας μαζεύονται όλοι οι "άσχετοι" πληρώνοντας μόνο το αντίτιμο της στολής που φορούν, την οποία πρέπει απαραιτήτως να αγοράσουν), προμηθευθείτε τουλάχιστον ένα εισιτήριο για να την παρακολουθήσετε ως θεατής. Τα γραφεία ταξιδίων ίσως μπορέσουν να σας διευκολύνουν σε τέτοιες καρναβαλικές απαιτήσεις.
Καλύτερη εποχή: Φεβρουάριος
Κόστος: υψηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: υψηλή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μεγάλη

ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ
Και αμερικανικό και όχι, και ινδιάνικο (από τους αυτόχθονες) και ισπανικό (από τους κονκισταδόρες) και αφρικανικό (από τους σκλάβους), αλλά πάνω απ' όλα το Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται στην Καραϊβική. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός του έχει μέσα του τη μουσική και τον ρυθμό, αδράχνοντας όποια ευκαιρία τού παρουσιάζεται για να χορέψει και προτιμώντας εμφανώς το χαμόγελο από το άγχος. Το μόνο πρόβλημα, που το μοιράζονται όλα τα νησιά της περιοχής, είναι ότι η κυριαρχία της κουλτούρας των γειτονικών ΗΠΑ μεταφράζεται σε τσιμεντένια μεγαθήρια - ξενοδοχεία τα οποία φιλοξενούν τους αμερικανούς τουρίστες που δραπετεύουν από τη χώρα τους για "μακρό Σαββατοκύριακο" στην Καραϊβική.
Να το επισκεφθείτε, πρώτον, γιατί εντός ολίγων λεπτών σάς πηγαίνει από το αποικιοκρατικό και ράθυμο παλαιό Σαν Χουάν (την πρωτεύουσα) στις "άγριες
ΗΠΑ" της νέας πόλης όπου η εγκληματικότητα προστάζει τα κάγκελα των μπαλκονιών να υψώνονται ως το ταβάνι τους αλλά και στα μικρά χωριά όπου η ζωή οργανώνεται ακόμη γύρω από την παραδοσιακή ισπανική πλατεία. Δεύτερον, γιατί συνδυάζει πόλεις 300 ετών και χιλιόχρονα δέντρα με δυτικού τύπου ανάπτυξη, το Τίμπες, το αρχαιότερο ινδιάνικο νεκροταφείο που έχει βρεθεί στις Αντίλλες, και τις φυτείες ζαχαροκάλαμου με άριστα εξοπλισμένα εμπορικά κέντρα. Τρίτον, για να δοκιμάσετε τη νοστιμότατη "κρεολή" κουζίνα του και να διασκεδάσετε στο καρναβάλι του, ένα από τα καλύτερα της Καραϊβικής, με την παρέλαση από άρματα υπό τους ήχους των μαράκας.
Οι πλαζ αφθονούν, πιο πολυσύχναστες κοντά στις μεγάλες πόλεις, πιο ήσυχες μακριά τους, με νερά πιο ταραγμένα στον Βορρά που βρέχεται από τον Ατλαντικό και πιο ήρεμα στον Νότο που βρέχεται από την Καραϊβική. Στον Βορρά ξεχωρίζει η παραλία Λουγκίγιο, ενάμισι χιλιόμετρο άμμου με πανύψηλα φοινικόδεντρα. Επίσης και οι παραλίες του ακατοίκητου, όχι όμως και ερημικού, κοντινού νησιού Ικάκος. Στον Νότο, ο κόλπος Μποκερόν προσφέρει όλο το σετ άμμος, φοίνικες, κοράλλια συν μια λίμνη - καταφύγιο για πάπιες και άλλα πουλιά καθώς και μια κοιμισμένη πολίχνη με μικρά εστιατόρια όπου σερβίρονται ολόφρεσκα θαλασσινά. Η πνιγμένη στα δέντρα μάνγκο πόλη του Ρινκόν, στα βορειοδυτικά του νησιού, στα σύνορα Ατλαντικού και Καραϊβικής, προσελκύει τόσο όσους επιδίδονται στο σερφ στις παραλίες που βρέχονται από τον πρώτο όσο και απλούς λουομένους σε εκείνες που βρέχονται από τη δεύτερη. Ακόμη και οι φάλαινες επισκέπτονται το Ρινκόν τον χειμώνα, εκτοξεύοντας νερό καθώς κολυμπούν στην πλευρά της Καραϊβικής.
Να κάνετε οπωσδήποτε μια ημερήσια εκδρομή στο Ελ Γιούνκε, το Εθνικό Πάρκο της Καραϊβικής που διαφημίζεται ως "η μόνη ζούγκλα των ΗΠΑ". Τα 240 είδη δέντρων θα σας κόψουν την ανάσα, κυρίως αυτά με τα πολύχρωμα λουλούδια, καθώς και οι άγριες ορχιδέες. Ανάμεσά τους πηδούν και κοάζουν εκατομμύρια βατράχια κοκί, το εθνικό ζώο του Πουέρτο Ρίκο που οφείλει το όνομά του στην προφανή ονοματοποιία: το κόασμά του γίνεται σε δύο τόνους, πρώτα ένα "κο" και μετά ένα "κι".
Στα μισά της διαδρομής μεταξύ Πουέρτο Ρίκο και Σεντ Τόμας, το σχεδόν άγνωστο νησάκι Κουλέμπρα έχει καταπληκτικές παραλίες με άσπρη άμμο με κορυφαία τη Φλαμένκο , διάφανα νερά και εντυπωσιακούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς.
Καλύτερη εποχή: Φεβρουάριος
Κόστος: υψηλό
Βίζα: ναι (από την πρεσβεία των ΗΠΑ)
Εγκληματικότητα: αρκετή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: αρκετή

(πηγή: ΒΗΜΑ)