Εφιαλτικό σενάριο στη Ζιμπάμπουε

Για το πλέον εφιαλτικό σενάριο των 60.000 κρουσμάτων χολέρας προετοιμάζονται οι υπηρεσίες του ΟΗΕ, καθώς νεότερος απολογισμός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κάνει λόγο για 30.000 καταγεγραμμένα κρούσματα στη Ζιμπάμπουε και 1.334 κρούσματα στη Νότια Αφρική.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, από τον περασμένο Αύγουστο έχουν χάσει τη ζωή τους 1.568 άνρθρωποι στη Ζιμπάμπουε και 13 στη Ν. Αφρική.

Ο Ερυθρός Σταυρός έστειλε επτά ομάδες ειδικών στις 10 επαρχίες της Ζιμπάμπουε που πλήττονται από την επιδημία.

"Είναι τραγικό ότι το 43% των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους δεν πρόλαβαν να έχουν την παραμικρή ιατρική φροντίδα", υπογράμμισε εκπρόσωπος της οργάνωσης.

(πηγή: www.skai.gr, 1/1/2009)

Ο Ερυθρός Σταυρός έστειλε στη Ζιμπάμπουε επτά μονάδες έκτακτης ανάγκης

Ο Ερυθρός Σταυρός έστειλε επτά ομάδες έκτακτης ανάγκης -που κανονικά κρατά σε εφεδρεία για περιπτώσεις μεγάλων παγκόσμιων καταστροφών- στη Ζιμπάμπουε για να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της επιδεινούμενης επιδημίας χολέρας, ανακοίνωσε η οργάνωση την Τετάρτη.

Οι ομάδες αυτές είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για μεγάλους σεισμούς και το τσουνάμι του Ινδικού. Την εβδομάδα που πέρασε εστάλησαν τέτοιες ομάδες στη Ζιμπάμπουε από τη Βρετανία, τη Φινλανδία, την Ιαπωνία και άλλες χώρες.

Στόχος τους είναι να βοηθήσουν 1,5 εκατ. ανθρώπους στη Ζιμπάμπουε, όπου πάνω από 1.500 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τον Αύγουστο κι άλλοι 30.000 έχουν προσβληθεί από την ασθένεια, σύμφωνα με το ανακοινωθέν του Ερυθρού Σταυρού.

Η χολέρα είναι μια ασθένεια που μπορεί να προληφθεί και να θεραπευθεί: ουδείς θα έπρεπε να πεθαίνει εξ αιτίας της, ανέφερε ο Ταμάμ Αλουντά, στέλεχος της Διεθνούς Επιτροπής των Κοινοτήτων του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου στη Γενεύη.

Σήμερα, το ποσοστό των ανθρώπων που προσβάλλονται από χολέρα και πεθαίνουν εξ αιτίας της είναι υψηλότερο του 5%. Για να ειπωθεί ότι η χολέρα βρίσκεται υπό έλεγχο ο αριθμός αυτός δεν πρέπει να ξεπερνά το 1%, τόνισε. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ότι 43% των ανθρώπων αυτών πεθαίνουν πριν καταφέρουν να φθάσουν σε κάποιο κέντρο νοσηλείας, πρόσθεσε.

Πέραν της επιδημίας οι αρχές στη Ζιμπάμπουε πασχίζουν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες του στασιμοπληθωρισμού, των τρομακτικών ελλείψεων σε τρόφιμα, της χρόνιας πολιτικής αστάθειας και των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην κυβέρνηση Μουγκάμπε από την Δύση.

(πηγή: www.flash.gr, 1/1/2009)

Εκπέμπει SOS η Ζιμπάμπουε για την επιδημία χολέρας

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κήρυξε η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε την χώρα εξαιτίας της επιδημίας χολέρας που έχει προκαλέσει μέχρι τώρα τον θάνατο 565 ανθρώπων, μετέδωσαν τα επίσημα μέσα ενημέρωσης.

Παράλληλα, η κυβέρνηση της Χαράρε έκανε έκκληση για διεθνή βοήθεια: Η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης θα μας βοηθήσει να μειώσουμε τον αριθμό των ασθενών και των νεκρών, που συνδέονται με την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας, δήλωσε ο υπουργός Υγείας Ντέιβιντ Παριρενιατούα.

Η εφημερίδα Herald δημοσιεύει δήλωση του υπουργού για σοβαρή έλλειψη πόρων στην δημόσια υγεία. Τα κεντρικά νοσοκομεία στην ουσία δεν λειτουργούν. Το προσωπικό δεν έχει κίνητρα για να δουλέψει. Χρειαζόμαστε την βοήθειά σας για να διασφαλίσουμε ότι θα επιστρέψουν στις εργασίες τους και ότι θα επαναλειτουργήσει το σύστημα υγείας, τόνισε ο υπουργός.

Η Ζιμπάμπουε χρειάζεται φάρμακα και ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και τρόφιμα για τους ασθενείς και τα προγράμματα επισιτισμού των παιδιών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά πως 565 έχουν χάσει τη ζωή τους από τον Αύγουστο, με την πρωτεύουσα Χαράρε να μετρά τα περισσότερα θύματα.

Υπό κανονικές συνθήκες η ασθένεια μπορεί να προληφθεί και να θεραπευτεί, όμως ο τομέας της υγείας στην Ζιμπάμπουε καταρρέει, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι ακόμα και για τους μισθούς των γιατρών και των νοσοκόμων, οι οποίοι απεργούν συχνά.

Η πολιτική κρίση και η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας--πληθωρισμός 231 εκατομμύρια τοις
εκατό και ανεργία 80%--έχει προκαλέσει, ανάμεσα στα άλλα, και τρομακτική έλλειψη σε τρόφιμα και πόσιμο νερό, με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι να αναγκάζονται να πίνουν νερό από μολυσμένα πηγάδια και ρυάκια.

Ο υφυπουργός αρμόδιος για τους Υδάτινους Πόρους και την Ανάπτυξη των Υποδομών Ουόλτερ Μζέμπι τόνισε πως οι χημικές ουσίες που διαθέτει το υπουργείο για την επεξεργασία του νερού φτάνουν μόνο για 12 εβδομάδες και κάλεσε την διεθνή κοινότητα να βοηθήσει, γράφει η εφημερίδα.

Κάνω έκκληση για τουλάχιστον 40 εκατομμύρια ραντ (3,89 εκατομμύρια δολάρια) για την αγορά χημικών για τους επόμενους δύο μήνες. Τα χρήματα πρέπει να δοθούν από σήμερα ως την Δευτέρα, είπε χαρακτηριστικά.

Η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε απευθύνει επίσης έκκληση για βοήθεια ύψους 450 εκατομμυρίων δολαρίων για να αντιμετωπίσει την έλλειψη τροφίμων.

(πηγή: www.flash.gr, 4/12/2008)

Τους 473 έφτασαν οι νεκροί από την επιδημία χολέρας

Τους 473 έφτασαν οι νεκροί από την επιδημία χολέρας στην Ζιμπάμπουε, σύμφωνα με τον νεότερο απολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Μια σοβαρή επιδημία χολέρας πλήττει τις περισσότερες περιοχές της χώρας, όπου από τον Αύγουστο ως τα τέλη Νοεμβρίου έχουν καταγραφεί 11.700 κρούσματα και 473 νεκροί, δήλωσε η εκπρόσωπος του ΠΟΥ στην Ζιμπάμπουε Κουστόντια Μαντλάτε.

Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Μόργκαν Τσβανγκιράι επισήμανε από την πλευρά του ότι η επιδημία έχει προκαλέσει τον θάνατο 500 ανθρώπων και έχει φτάσει σε καταστροφικό επίπεδο.

(πηγή: www.flash.gr, 2/12/2008)

Χωρίς νερό και με την επιδημία χολέρας σε έξαρση ζουν στη Χαράρε

Σε δεινή κατάσταση βρίσκεται η πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε Χαράρε καθώς έχει διακοπεί η παροχή του νερού σε μεγάλο τμήμα της ενώ στη πόλη έχει επεκταθεί η επιδημία χολέρας που πλήττει τη χώρα.

Οι Αρχές υποστηρίζουν ότι έχουν τελειώσει τα χημικά για τον καθαρισμό του νερού, αναμένουν όμως την αποστολή νέας προμήθειας από τη Νότια Αφρική. Μεγάλες είναι και οι ελλείψεις στα νοσοκομεία σε προσωπικό και φάρμακα.

Προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της παροχής νερού, πολλοί κάτοικοι της Χαράρε έχουν αρχίσει να σκάβουν πηγάδια στις αυλές τους.

Περισσότεροι από 425 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τη χολέρα, ασθένεια που μεταδίδεται πολύ εύκολα από το μολυσμένο νερό. Ο υπουργός Υγείας έχει ζητήσει μάλιστα να μην κάνουν πολίτες χειραψίες ώστε να μην μεταδίδεται η ασθένεια.

Το πρόβλημα της χολέρας αναμένεται να επιδεινωθεί καθώς πλησιάζει τις επόμενες εβδομάδες η εποχή των βροχών.

(πηγή: www.in.gr, 1/12/2008)

100 νεκροί από χολέρα στη Ζιμπάμπουε

Περίπου εκατό άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από χολέρα στην Ζιμπάμπουε και τρεις σε μία παραμεθόρια πόλη της Νότιας Αφρικής τις τελευταίες εβδομάδες, ανακοινώθηκε από επίσημες πηγές.

Στην πόλη Μπεϊτμπρίτζ στο νότιο τμήμα της χώρας αναφέρθηκαν 37 θάνατοι,στο κέντρο της χώρας 13 και στην Χαράρε 37,ενώ η οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα εκτιμάει ότι 1,4 εκατομμύριο άτομα απειλούνται από την επιδημία στην πρωτεύουσα της χώρας.

Την τελευταία εβδομάδα στην γειτονική Νότια Αφρική πέθαναν από χολέρα τρία άτομα από την Ζιμπάμπουε δήλωσε προς το Γαλλικό Πρακτορείο ο Πούτι Σελόμπι των υπηρεσιών υγείας της μεθοριακής πόλης της Νότιας Αφρικής Μουσίνα.

Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Οκτώβριο έχουν χάσει την ζωή τους τουλάχιστον 120 άνθρωποι στην Ζιμπάμπουε σύμφωνα με μία τοπική ιατρική οργάνωση.

(πηγή: www.flash.gr, 21/11/2008)

10 ταξίδια του ζην επικινδύνως

Μία ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη λέει ότι η αναζήτηση του κινδύνου είναι κατάλοιπο του τρόπου ζωής των πρωτόγονων προγόνων μας –παράμετρο την οποία αποκλείσαμε αργά αλλά σταθερά, κατασκευάζοντας ασφαλή περιβάλλοντα ζωής και προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουμε κινδύνους και ρίσκα σε αναζήτηση της «ποιότητας ζωής» και μην καταφέρνοντας να προβλέψουμε ότι ο κίνδυνος και η επιβίωση σε πείσμα αυτού είχε χαραχτεί τόσο βαθιά στο DNA μας που θα συνεχίζαμε να την αποζητάμε. Μία άλλη, περισσότερο χειροπιαστή, εξήγηση θέλει την αδρεναλίνη, την ουσία που παράγει ο εγκέφαλος σε κατάσταση κινδύνου να μην απέχει πολύ από το συναίσθημα ευφορίας εν γένει.

Όπως και να έχει, ο κίνδυνος δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ζητούμενο για μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού, που αισθάνεται την ανάγκη να φτάσει τόσο κοντά στα όρια που χωρίζουν τη ζωή από το θάνατο για να κατακτήσει το συναίσθημα που προκαλούν οι στιγμές που αργότερα κατηγοριοποιούνται υπό τον όρο «εμπειρίες ζωής» –ή που το βλέπει ως τρόπο διασκέδασης.

Ράφτινγκ με τους κροκόδειλους
Ποταμός Zambezi, Αφρική
Από τον Ιούλιο έως τον Ιανουάριο, στο φαράγγι Batoka, κάτω από τους Καταρράκτες Βικτόρια, τα διασημότερα –και δυσκολότερα– ορμητικά σημεία βαφτίζονται με εύγλωττα ονόματα όπως Highway to Hell, Stairway to Heaven και Mother. Αν νομίζατε ότι αυτά ήταν κλασσικά ροκ κομμάτια ξανασκεφτείτε το –μία λάθος κίνηση και θα μπορούσαν να είναι, επίσης, το κύκνειο άσμα σας.
Ακόμη και κάτω από τα πλέον γαλήνια νερά του ποταμού, κοπάδια κροκοδείλων απολαμβάνουν τις βόλτες τους περιμένοντας παρέα. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι τη βρίσκουν, περίπου 30 φορές το χρόνο. Λιγότερο επικίνδυνα, αλλά αρκετά ενοχλητικά, τα συμπαθέστατα μαϊμουδάκια στα δέντρα πάνω από το ποτάμι διασκεδάζουν δροσίζοντας τους τουρίστες με τα ούρα τους.

Οδήγηση στο Nuerburgring
Κολωνία, Γερμανία
Γνωστή και ως «Πράσινη Κόλαση» η πίστα αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1927, θεωρείται –και δικαίως– από τις δυσκολότερες της Ευρώπης. Επαγγελματίες, ντόπιοι και τουρίστες συρρέουν από κάθε γωνιά του κόσμου, φιλοδοξώντας να δαμάσουν το θηρίο. Γεμάτη επικίνδυνες στροφές και ατελείωτες προκλήσεις, έκανε τον Juan Manuel Fangio να σταματήσει τους αγώνες μετά από μερικούς γύρους – ρεκόρ σε αυτήν. Η… ασφαλής λύση είναι να επιβιβαστείτε σε μια BMW για μερικούς γύρους με επαγγελματία οδηγό –αν και κατά πάσα πιθανότητα θα μπείτε στον πειρασμό να οδηγήσετε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο μόνοι σας. Με λίγη τύχη, στο τέλος της ημέρας θα έχει τραυματιστεί μόνο ο εγωισμός σας.

Τρέξιμο με τους ταύρους
Pamplona, Ισπανία
Οι γιορτές του San Fermin στην Ισπανία δε θα αποτελούσαν το στάνταρ θέμα της δεύτερης εβδομάδας του Ιουλίου κάθε δελτίου ειδήσεων που σέβεται τον εαυτό του, αν δεν περιελάμβαναν το παγκοσμίως γνωστό πλέον “running with the bulls” και τους τραυματισμούς και θανάτους που ορισμένες φορές συνεπάγεται.
Η όλη κούρσα δε διαρκεί περισσότερο από 3 λεπτά, αλλά, όπως λένε οι έχοντες εμπειρία, ο χρόνος αυτός είναι αρκετός για να δείτε όλη σας τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια σας –ξανά και ξανά. Η παράδοση κρατά αιώνες ολόκληρους και θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει τον τίτλο του πρώτου και αυθεντικότερου extreme sport όλων των εποχών. Πριν ξεκινήσετε, φροντίστε να δείτε τη διαδρομή, να εντοπίσετε τα δύσκολα σημεία της, να μιλήσετε με έμπειρους runners –ναι, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν συχνά αυτό– και να βεβαιωθείτε πως διαθέτετε ικανοποιητική φυσική κατάσταση. Η ταχύτητα χαρίζει extra πόντους στην προσπάθεια να αποφύγετε τη δημιουργία νέων τρυπών στο σώμα σας.
Αν επιβιώσετε την κούρσα –που δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο φαίνεται, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μόνο 15 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκειά της από το 1924 μέχρι σήμερα– θα πάρετε το T-shirt που γράφει “I ran through hell”, το οποίο και θα επιδεικνύετε με υπερηφάνεια μια ολόκληρη ζωή.

Ανάβαση στο Έβερεστ
Κατμαντού, Νεπάλ
Η κορυφή των κορυφών, το υψηλότερο σημείο του κόσμου, η πιο αφιλόξενη γωνιά του πλανήτη… Από την πρώτη του «κατάκτηση» μέχρι σήμερα, το Έβερεστ δεν έχει πάψει να αποτελεί τον απόλυτο στόχο –και ταυτόχρονα το απόλυτο όνειρο– όλων εκείνων που αναζητούν δυνατές ταξιδιωτικές εμπειρίες και συγκινήσεις. Τα 9 χιλιάδες μέτρα υψόμετρο, βέβαια, δε συνιστούν φιλόξενο σημείο και η ανάβαση εγκυμονεί κινδύνους που μπορεί να κοστίσουν από το μισό σωματικό βάρος μέχρι τη ζωή των φιλόδοξων εξερευνητών.
Τα μέτρα προστασίας που απαιτούνται ε, πιβάλλεται να τηρούνται ευλαβικά και η προετοιμασία –πνευματική και σωματική– μπορεί να διαρκέσει μέχρι και δύο χρόνια. Επιπλέον, καθότι δεν μπορείτε να επιχειρήσετε την ανάβαση μόνοι σας, το κόστος συμμετοχής σε μια αποστολή μπορεί να ανέλθει ή και να ξεπεράσει τα 40.000 ευρώ. Αν δεν αποθαρρυνθείτε, η ανταμοιβή ισούται με το συναίσθημα της κατάκτησης της υψηλότερης κορυφής του κόσμου –και με ατελείωτα χρόνια συναρπαστικών διηγήσεων.

Παρατήρηση άγριων ζώων
Κένυα, Αφρική
Εννοείται πως δεν αναφερόμαστε στις οργανωμένες εκδρομές – τουριστοπαγίδες που πραγματοποιούνται με βαμμένα λεοπάρ μπάγκι τα οποία κινούνται με 4 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά στην αυθεντική παρατήρηση της άγριας ζωής την ξενάγηση στην οποία θα σας προσφέρουν οι ντόπιοι και όχι τα γραφεία τουρισμού. Η παντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά των άγριων ζώων αναμφισβήτητα θα κάνει τη ζωή σας να περάσει μπροστά από τα μάτια σας σε κλάσματα δευτερολέπτου –αλλά ταυτόχρονα θα σας γοητεύσει. Ακούγεται προφανές, αλλά οποιαδήποτε απόπειρα να πλησιάσετε τα ζώα μπορεί να αποβεί καταστροφική. Κι αν τολμήσετε την κατασκήνωση στη ζούγκλα, σίγουρα θα αναρωτηθείτε σχετικά με τις… ορέξεις που προκαλείτε στα αντικείμενα της παρατήρησής σας.

Luging στους δρόμους της Νέας Υόρκης
Ο όρος luging –που είναι ακόμη πολύ φρέσκος για να μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι όμως ζήτημα χρόνου για να ακούσουμε και στην Αθήνα κάτι του στυλ «λαγκάρισμα»– αναφέρεται στο νέο αγαπημένο χόμπι των skaters να διασχίζουν τους δρόμους των πόλεων ξαπλωμένοι στις σανίδες τους. Οι επίσημοι αγώνες που διοργανώνονταν στο Signal Hill, κοντά στο Long Beach της Καλιφόρνια, διεκόπησαν λόγω του ανησυχητικά υψηλού ποσοστού τραυματισμών.
Έχοντας καταστεί παράνομο σε αρκετές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, το luging επιφέρει κινδύνους τόσο προφανείς, όπως η κίνηση και το ενδεχόμενο οι lugers να περάσουν εντελώς απαρατήρητοι μπροστά –ή κάτω– από μια νταλίκα, όσο και μη, όπως τα σπασμένα πεζοδρόμια ή οι ανισόπεδες διαβάσεις που όσο εύκολα θεωρούνται ασήμαντοι άλλο τόσο μπορούν να σας χαρίσουν μια σπασμένη πλάτη. Στο μεγαλύτερο γεγονός του ιδιότυπου αυτού σπορ, το Madison County Gravity Fest που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Munnsville της Νέας Υόρκης, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η ταχύτητα. Είναι και η επιβίωση, για να μπορέσουν οι παράτολμοι αθλητές να διηγηθούν αργότερα τις εμπειρίες τους.

Baja 1000
Ensenada έως Cabo San Lucas, Μεξικό
Το Baja 1000 είναι μια εκτός δρόμου διαδρομή που πραγματοποιείται κάθε φθινόπωρο στο Μεξικό. Ο αγώνας, που παρά το όνομά του αφορά την οδήγηση στην έρημο επί μόλις…1.200 μίλια, επιτρέπει τη συμμετοχή με διάφορα οχήματα από δίκυκλα έως αυτοκίνητα παραγωγής, buggies, φορτηγά και «κάστομ» οχήματα. Το πρωτότυπο αυτού του ράλι; Οι θεατές δικαιούνται να σαμποτάρουν τους οδηγούς με όποιον τρόπο θεωρούν ενδεδειγμένο. Αν και η δημοφιλία του Baja πόρρω απέχει από αυτή του διάσημου Παρίσι- Ντακάρ, από το 1967 που διοργανώνεται, έλκει (δικαίως) τη φήμη του πιο επικίνδυνου ράλι. Φέτος το Νοέμβριο η 40η επέτειος αναμένεται λαμπρή.

Αγώνας ιστιοπλοΐας Mini Transat
Από τη Γαλλία στη Βραζιλία
Αν νομίζετε ότι πρόκειται για ιστιοπλοϊκό αγώνα, απλώς κάνετε λάθος. Εκτός και αν 5.000 μίλια στον Ατλαντικό, από τη Γαλλία έως τη Βραζιλία, με σκάφη μικρότερα των 21 ποδών και με κατάρτι μικρότερο των 40 ποδών σας μοιάζει για κρουαζιέρα αναψυχής… Εκεί, ακόμη και έμπειροι ναυτικοί χάνονται για αρκετές ημέρες στη θάλασσα, αφού οι σφοδρές καταιγίδες μόνο σπάνιες δεν είναι. Οι στατιστικές λένε ότι περίπου το 10% των συμμετεχόντων σε κάποια στιγμή της διαδρομής πέφτουν στη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο ότι επτά από αυτούς –από το 1977 που οργανώνεται ο αγώνας– δεν ανέβηκαν ποτέ ξανά στο σκάφος τους.

Ποδηλατάδες στο Camino de la Muerte
La Paz, Βολιβία
Τι υποθέτουμε αν δούμε ντόπιους να προσεύχονται πριν ξεκινήσουν να διασχίσουν ένα δρόμο που περνά από βουνά; Είτε ότι είναι θρησκόληπτοι, είτε ότι πάσχουν από υψοφοβία είτε ότι ο δρόμος είναι επικίνδυνος. Το σωστό σε αυτή την περίπτωση είναι το τρίτο. Αν αναρωτιέστε, το όνομα στα ισπανικά σημαίνει Δρόμος του Θανάτου –και κατά πάσα πιθανότητα τον έχετε θαυμάσει σε διάφορα e-mail με «απίστευτες φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο».
Ο δρόμος καλύπτει μια απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη La Paz στο Coroico, έχοντας σε αρκετά σημεία πλάτος μικρότερο της μιας λωρίδας και αρκετές κάθετες χαράδρες –χωρίς προστατευτικά– ύψους 500 μέτρων. Οι extreme ποδηλάτες που τον διασχίζουν κάνουν λόγο για απίστευτα επίπεδα αδρεναλίνης –ειδικά στο κατέβασμα– και υπέροχα φυσικά τοπία, τα οποία όμως καλό θα ήταν να μη σας αποσπάσουν την προσοχή. Αυτό το τελευταίο ισχύει και για τα διάσπαρτα αυτοκίνητα που μπορεί να πιάσετε με την άκρη του ματιού σας να «κοιμούνται» στη χαράδρα.

Αναρρίχηση στους πάγους
Χιντερχάιν, Ελβετία
Καταπίπτοντες βράχοι, κατολισθήσεις, απίστευτο κρύο και φυσικά η… βαρύτητα. Με όλα αυτά να συνωμοτούν εναντίον του επίδοξου αναρριχητή ο αγώνας δεν φαίνεται και πολύ δίκαιος. Αντί για κάποιο ηλιόλουστο θέρετρο της Μεσογείου, οι ριψοκίνδυνοι θα επιλέξουν την τοποθεσία κάπου δυτικά του διάσημου St Moritz κοντά στα ιταλοελβετικά σύνορα. Οι τολμηροί θα νιώσουν ευγνώμονες αν συναντήσουν τμήματα στα οποία η καθετότητα είναι «μόνο» 50 μοίρες, αφού τα περισσότερα από αυτά είναι στις 90 μοίρες.

(πηγή: www.in2life.gr, 9/11/2007)

Οι καταρράκτες του κόσμου

Βικτόρια, Ζιμπάμπουε

Οι μεγαλύτεροι σε εμβαδόν καταρράκτες ονομάστηκαν από τον πρώτο Ευρωπαίο που τους αντίκρισε, τον περιώνυμο Dr. Livingstone –I presume– προς τιμήν της Βασίλισσας της Αγγλίας. Μέχρι τότε, το όνομά τους ήταν Mosi-oa-Tunya, ο καπνός που βροντάει –όνομα που εξακολουθεί σήμερα να χρησιμοποιείται από τους λαούς των δύο χωρών που μοιράζονται τον θεαματικότερο ίσως κάθετο ποταμό του κόσμου. Η ασυνήθιστη διαμόρφωσή τους επιτρέπει στον επισκέπτη να τους θαυμάσει στο σύνολό τους από ένα σημείο στο ίδιο επίπεδο με την κορυφή, και σε απόσταση 60 περίπου μέτρων –κοντινή όσο ελάχιστοι άλλοι καταρράκτες επιτρέπουν.

Νάτσι, Ιαπωνία

Το ιαπωνικό Όρος Νάτσι αριθμεί 48 καταρράκτες στις πλαγιές του, από τους οποίους ξεχωρίζει ο ομώνυμος, Nachi-no-taki, με ύψος 133 μέτρα και «κορνίζα» το πυκνό δάσος κέδρων και κυπαρισσιών που εκτείνεται γύρω του. Δύο σειρές πέτρινων σκαλιών, μία σε κάθε πλευρά, οδηγούν στην κορυφή του, από την οποία το βλέμμα αγγίζει τη μακρινή θέα του Ειρηνικού Ωκεανού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην αρχαία Ιαπωνία οι καταρράκτες θεωρούνταν ιεροί, ενώ ο συγκεκριμένος κατείχε το status μιας θεϊκής οντότητας. Ο παρακείμενος ναός είναι αφιερωμένος στο πνεύμα του νερού.

Giessbach, Ελβετία

Καταπράσινες πλαγιές, χιονισμένες βουνοκορφές, λίμνες με κρυστάλλινα νερά. Το ελβετικό σκηνικό που συμπληρώνεται από έναν από τους ομορφότερους καταρράκτες της Ευρώπης δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο παραμυθένιο. Αγαπημένος προορισμός των φανατικών του rafting και του paragliding, ο Giessbach, στη Βέρνη, προσφέρεται τόσο για εξορμήσεις δράσης και περιπέτειας, όσο και για στιγμές απόλυτης γαλήνης, περισυλλογής και θαυμασμού του τοπίου. Ο ομώνυμος καταρράκτης αγγίζει σε ύψος τα 391 μέτρα, σε 6 διαφορετικά επίπεδα, προσφέροντας ένα κυριολεκτικά μοναδικό θέαμα.

Gullfoss, Ισλανδία

Ο μεγαλύτερος καταρράκτης της Ευρώπης, θεωρείται συγχρόνως ο ομορφότερος στην Ισλανδία –αν όχι σε ολόκληρη την ήπειρο. Απαλλαγμένος από κάθε μορφή ανθρώπινης παρέμβασης, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των τουριστικά εκμεταλλεύσιμων καταρρακτών του κόσμου, «περπατιέται» εύκολα μέχρι την κορυφή, από την οποία μπορείτε και να απλώσετε το χέρι για να δοκιμάσετε τη θερμοκρασία του –παγωμένου– νερού. Το τοπίο αποπνέει μια αύρα μυστηρίου, η οποία έχει εμπνεύσει αμέτρητους θρύλους στην τοπική κουλτούρα. Ένας από αυτούς λέει ότι ένας αρχαίος θησαυρός είναι κρυμμένος σε μια σπηλιά πίσω από τον καταρράκτη –και δεν είναι λίγοι αυτοί που είχαν κάποια στιγμή την παράτολμη ιδέα να τον αναζητήσουν.

Άνχελ, Βενεζουέλα

Αν κοιτάξετε από χαμηλά τον ψηλότερο καταρράκτη του κόσμου, θα αισθανθείτε πως το νερό πέφτει κατευθείαν από το ουρανό. Το ασύλληπτο ύψος του σχεδόν αγγίζει το χιλιόμετρο –για την ακρίβεια, είναι 979 μέτρα. Για να προσεγγίσετε το εντελώς απομονωμένο θαύμα της φύσης, στη μέση της περιοχής Gran Sabana, έχετε δύο επιλογές: είτε μερικές ημέρες περπάτημα –hiking, για την ακρίβεια–, κατασκήνωση και… βαρκάδα στη ζούγκλα είτε ενοικίαση μικρού αεροσκάφους DC3 με πιλότο και πτήση ανάμεσα στα βουνά. Ο δεύτερος τρόπος είναι και ο συνηθέστερος. Οι περιπετειώδεις, σημειώστε ότι το skydiving από την κορυφή του έχει λίγο καιρό που νομιμοποιήθηκε.

Νιαγάρας, ΗΠΑ

Μπορεί να μην είναι ο ψηλότερος ή ο μεγαλύτερος του κόσμου, διαθέτει όμως μία σημαντική παγκόσμια πρωτιά: είναι ο «δυνατότερος», με ροή που αγγίζει τα 2.400 κυβικά εκατοστά το δευτερόλεπτο, κατά μέσο όρο –τα μισά από τα οποία είναι εκμεταλλεύσιμα από τα παρακείμενα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, γεγονός που χαρίζει στον καταρράκτη επάξια τον τίτλο της μεγαλύτερης πηγής υδροηλεκτρικής ενέργειας παγκοσμίως. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, πλήθη τουριστών κατακλύζουν κάθε χρόνο την «πρωτεύουσα του μήνα του μέλιτος» -τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους Αμερικανούς– με αποτέλεσμα η γύρω περιοχή να πνίγεται κυριολεκτικά από θεματικά πάρκα και άλλες αντίστοιχες ατραξιόν. Η τουριστική εκμετάλλευση, όμως, έχει και τα θετικά της: ο νυχτερινός φωτισμός του ύψους 51 μέτρων καταρράκτη δημιουργεί ένα φαντασμαγορικό θέαμα, που δε θα συναντήσετε πουθενά αλλού.

Ιγκουαζού, Αργεντινή

275 ξεχωριστοί καταρράκτες που εκτείνονται στο ασύλληπτο μήκος των 2,7 χιλιομέτρων δημιουργούν αναμφισβήτητα ένα θέαμα που κόβει την ανάσα. Προσθέστε στο γεγονός αυτό το ύψος των 82 μέτρων, τα μπαμπού, τους φοίνικες και την τροπική βλάστηση που τους πλαισιώνει, τους εξωτικούς παπαγάλους και τα μακάο που την κατοικούν και θα καταλάβετε γιατί οι καταρράκτες αυτοί είναι από τα δημοφιλέστερα μέρη στην Αργεντινή.

Ουζούντ, Μαρόκο

110 μέτρα σε δύο διαφορετικά επίπεδα συνθέτουν τον εντυπωσιακότερο καταρράκτη της χώρας, που δανείζεται το όνομά του από τη βερβέρικη λέξη για την ελιά –προς τιμήν των δέντρων που ρίχνουν την πλούσια σκιά τους στο μονοπάτι που οδηγεί στον καταρράκτη. Το φαράγγι του ποταμού El Abid προσφέρεται για trekking, ενώ αν μείνετε μέχρι το λυκόφως θα έχετε την ευκαιρία να παρατηρήσετε τα κοπάδια των μαϊμούδων που ζουν εδώ.

Kjelfossen, Νορβηγία

Ένας από τους ψηλότερους καταρράκτες του κόσμου, με συνολικό ύψος που αγγίζει τα 755 μέτρα, ανήκει στην περιοχή Aurland της επαρχίας Sogn og Fjordane και βρίσκεται κοντά στο σταθμό λεωφορείων Flamsbahn. Το 1951 σε μία από τις πλαγιές του δημιουργήθηκε ένα πλάτωμα (σαν στάση) για τα λεωφορεία, έτσι ώστε οι ταξιδιώτες να μπορούν να κατέβουν και να τον φωτογραφίσουν. Η στάση αυτή βρίσκεται 4 χιλιόμετρα περίπου από το σταθμό Myrdal σε ένα ύψωμα 670 μέτρων πάνω από τη θάλασσα. Κατά τους θερινούς μήνες που έχει και τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα διοργανώνονται στις πλαγιές δίπλα στον καταρράχτη χορευτικά δρώμενα με πρωταγωνίστριες μαθήτριες της Νορβηγικής Ακαδημίας Μπαλέτου.

Purakaunui, Νέα Ζηλανδία

Ένα παραμυθένιο σκηνικό στο νότιο άκρο του νότιου νησιού της Νέας Ζηλανδίας έμελλε να γίνει μια από τις πλέον διαδεδομένες εικόνες της νησιωτικής χώρας και να προσελκύσει πλήθη επισκεπτών μετά την απεικόνισή της στο εθνικό γραμματόσημο του 1976. Τρία μόλις χιλιόμετρα πριν την εκβολή του ομώνυμου ποταμού στον Ειρηνικό Ωκεανό, και πέντε χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Owaka, οι ύψους 20 μέτρων καταρράκτες αποτελούν κομμάτι μιας καταπράσινης προστατευόμενης περιοχής που εκτείνεται σε 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

(πηγή: www.in2life.gr)

Καταρράκτες στον κόσμο

Βικτόρια, Ζιμπάμπουε

Οι μεγαλύτεροι σε εμβαδόν καταρράκτες ονομάστηκαν από τον πρώτο Ευρωπαίο που τους αντίκρισε, τον περιώνυμο Dr. Livingstone –I presume– προς τιμήν της Βασίλισσας της Αγγλίας. Μέχρι τότε, το όνομά τους ήταν Mosi-oa-Tunya, ο καπνός που βροντάει –όνομα που εξακολουθεί σήμερα να χρησιμοποιείται από τους λαούς των δύο χωρών που μοιράζονται τον θεαματικότερο ίσως κάθετο ποταμό του κόσμου. Η ασυνήθιστη διαμόρφωσή τους επιτρέπει στον επισκέπτη να τους θαυμάσει στο σύνολό τους από ένα σημείο στο ίδιο επίπεδο με την κορυφή, και σε απόσταση 60 περίπου μέτρων –κοντινή όσο ελάχιστοι άλλοι καταρράκτες επιτρέπουν.

Νάτσι, Ιαπωνία

Το ιαπωνικό Όρος Νάτσι αριθμεί 48 καταρράκτες στις πλαγιές του, από τους οποίους ξεχωρίζει ο ομώνυμος, Nachi-no-taki, με ύψος 133 μέτρα και «κορνίζα» το πυκνό δάσος κέδρων και κυπαρισσιών που εκτείνεται γύρω του. Δύο σειρές πέτρινων σκαλιών, μία σε κάθε πλευρά, οδηγούν στην κορυφή του, από την οποία το βλέμμα αγγίζει τη μακρινή θέα του Ειρηνικού Ωκεανού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην αρχαία Ιαπωνία οι καταρράκτες θεωρούνταν ιεροί, ενώ ο συγκεκριμένος κατείχε το status μιας θεϊκής οντότητας. Ο παρακείμενος ναός είναι αφιερωμένος στο πνεύμα του νερού.

Giessbach, Ελβετία

Καταπράσινες πλαγιές, χιονισμένες βουνοκορφές, λίμνες με κρυστάλλινα νερά. Το ελβετικό σκηνικό που συμπληρώνεται από έναν από τους ομορφότερους καταρράκτες της Ευρώπης δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο παραμυθένιο. Αγαπημένος προορισμός των φανατικών του rafting και του paragliding, ο Giessbach, στη Βέρνη, προσφέρεται τόσο για εξορμήσεις δράσης και περιπέτειας, όσο και για στιγμές απόλυτης γαλήνης, περισυλλογής και θαυμασμού του τοπίου. Ο ομώνυμος καταρράκτης αγγίζει σε ύψος τα 391 μέτρα, σε 6 διαφορετικά επίπεδα, προσφέροντας ένα κυριολεκτικά μοναδικό θέαμα.

Gullfoss, Ισλανδία

Ο μεγαλύτερος καταρράκτης της Ευρώπης, θεωρείται συγχρόνως ο ομορφότερος στην Ισλανδία –αν όχι σε ολόκληρη την ήπειρο. Απαλλαγμένος από κάθε μορφή ανθρώπινης παρέμβασης, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των τουριστικά εκμεταλλεύσιμων καταρρακτών του κόσμου, «περπατιέται» εύκολα μέχρι την κορυφή, από την οποία μπορείτε και να απλώσετε το χέρι για να δοκιμάσετε τη θερμοκρασία του –παγωμένου– νερού. Το τοπίο αποπνέει μια αύρα μυστηρίου, η οποία έχει εμπνεύσει αμέτρητους θρύλους στην τοπική κουλτούρα. Ένας από αυτούς λέει ότι ένας αρχαίος θησαυρός είναι κρυμμένος σε μια σπηλιά πίσω από τον καταρράκτη –και δεν είναι λίγοι αυτοί που είχαν κάποια στιγμή την παράτολμη ιδέα να τον αναζητήσουν.

Άνχελ, Βενεζουέλα

Αν κοιτάξετε από χαμηλά τον ψηλότερο καταρράκτη του κόσμου, θα αισθανθείτε πως το νερό πέφτει κατευθείαν από το ουρανό. Το ασύλληπτο ύψος του σχεδόν αγγίζει το χιλιόμετρο –για την ακρίβεια, είναι 979 μέτρα. Για να προσεγγίσετε το εντελώς απομονωμένο θαύμα της φύσης, στη μέση της περιοχής Gran Sabana, έχετε δύο επιλογές: είτε μερικές ημέρες περπάτημα –hiking, για την ακρίβεια–, κατασκήνωση και… βαρκάδα στη ζούγκλα είτε ενοικίαση μικρού αεροσκάφους DC3 με πιλότο και πτήση ανάμεσα στα βουνά. Ο δεύτερος τρόπος είναι και ο συνηθέστερος. Οι περιπετειώδεις, σημειώστε ότι το skydiving από την κορυφή του έχει λίγο καιρό που νομιμοποιήθηκε.

Νιαγάρας, ΗΠΑ

Μπορεί να μην είναι ο ψηλότερος ή ο μεγαλύτερος του κόσμου, διαθέτει όμως μία σημαντική παγκόσμια πρωτιά: είναι ο «δυνατότερος», με ροή που αγγίζει τα 2.400 κυβικά εκατοστά το δευτερόλεπτο, κατά μέσο όρο –τα μισά από τα οποία είναι εκμεταλλεύσιμα από τα παρακείμενα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, γεγονός που χαρίζει στον καταρράκτη επάξια τον τίτλο της μεγαλύτερης πηγής υδροηλεκτρικής ενέργειας παγκοσμίως. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, πλήθη τουριστών κατακλύζουν κάθε χρόνο την «πρωτεύουσα του μήνα του μέλιτος» -τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους Αμερικανούς– με αποτέλεσμα η γύρω περιοχή να πνίγεται κυριολεκτικά από θεματικά πάρκα και άλλες αντίστοιχες ατραξιόν. Η τουριστική εκμετάλλευση, όμως, έχει και τα θετικά της: ο νυχτερινός φωτισμός του ύψους 51 μέτρων καταρράκτη δημιουργεί ένα φαντασμαγορικό θέαμα, που δε θα συναντήσετε πουθενά αλλού.

Ιγκουαζού, Αργεντινή

275 ξεχωριστοί καταρράκτες που εκτείνονται στο ασύλληπτο μήκος των 2,7 χιλιομέτρων δημιουργούν αναμφισβήτητα ένα θέαμα που κόβει την ανάσα. Προσθέστε στο γεγονός αυτό το ύψος των 82 μέτρων, τα μπαμπού, τους φοίνικες και την τροπική βλάστηση που τους πλαισιώνει, τους εξωτικούς παπαγάλους και τα μακάο που την κατοικούν και θα καταλάβετε γιατί οι καταρράκτες αυτοί είναι από τα δημοφιλέστερα μέρη στην Αργεντινή.

Ουζούντ, Μαρόκο

110 μέτρα σε δύο διαφορετικά επίπεδα συνθέτουν τον εντυπωσιακότερο καταρράκτη της χώρας, που δανείζεται το όνομά του από τη βερβέρικη λέξη για την ελιά –προς τιμήν των δέντρων που ρίχνουν την πλούσια σκιά τους στο μονοπάτι που οδηγεί στον καταρράκτη. Το φαράγγι του ποταμού El Abid προσφέρεται για trekking, ενώ αν μείνετε μέχρι το λυκόφως θα έχετε την ευκαιρία να παρατηρήσετε τα κοπάδια των μαϊμούδων που ζουν εδώ.

Kjelfossen, Νορβηγία

Ένας από τους ψηλότερους καταρράκτες του κόσμου, με συνολικό ύψος που αγγίζει τα 755 μέτρα, ανήκει στην περιοχή Aurland της επαρχίας Sogn og Fjordane και βρίσκεται κοντά στο σταθμό λεωφορείων Flamsbahn. Το 1951 σε μία από τις πλαγιές του δημιουργήθηκε ένα πλάτωμα (σαν στάση) για τα λεωφορεία, έτσι ώστε οι ταξιδιώτες να μπορούν να κατέβουν και να τον φωτογραφίσουν. Η στάση αυτή βρίσκεται 4 χιλιόμετρα περίπου από το σταθμό Myrdal σε ένα ύψωμα 670 μέτρων πάνω από τη θάλασσα. Κατά τους θερινούς μήνες που έχει και τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα διοργανώνονται στις πλαγιές δίπλα στον καταρράχτη χορευτικά δρώμενα με πρωταγωνίστριες μαθήτριες της Νορβηγικής Ακαδημίας Μπαλέτου.

Purakaunui, Νέα Ζηλανδία

Ένα παραμυθένιο σκηνικό στο νότιο άκρο του νότιου νησιού της Νέας Ζηλανδίας έμελλε να γίνει μια από τις πλέον διαδεδομένες εικόνες της νησιωτικής χώρας και να προσελκύσει πλήθη επισκεπτών μετά την απεικόνισή της στο εθνικό γραμματόσημο του 1976. Τρία μόλις χιλιόμετρα πριν την εκβολή του ομώνυμου ποταμού στον Ειρηνικό Ωκεανό, και πέντε χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Owaka, οι ύψους 20 μέτρων καταρράκτες αποτελούν κομμάτι μιας καταπράσινης προστατευόμενης περιοχής που εκτείνεται σε 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

(πηγή: www.in2life.gr)

Οι θαυμαστοί MOSI-OA-TUNYA: Οι καταρράκτες του Ζαμβέζη

Οι σελίδες του οδηγού που συμβουλεύομαι μηχανικά είναι πυκνογραμμένες και από την πολλαπλή ανάγνωση οικείες. Στη μεγάλη οθόνη του αεροπλάνου η μητρική στοργή ενός θηλυκού ελέφαντα περιβάλει με ποσότητες νερού το μικρό της απολαμβάνοντας και οι δύο ένα καλό μπάνιο σε μια νερολακκούβα. Το εξωτερικό τοπίο καλύπτουν πυκνά σύννεφα ώρες τώρα και μόνο η κορυφή του Κιλιμάντζαρο που προσπεράσαμε τάραξε την ακινησία των επιβατών που μετρούν βαριεστημένα όπως και εγώ τα λεπτά να λιγοστεύουν για την προσγείωση. Αναμφισβήτητα πολλοί είναι οι τόποι που ελκύουν την προσοχή του ταξιδιώτη όταν επισκέπτεται τη μαύρη ήπειρο και πολλά ανήσυχα πνεύματα εξερευνητών συνέδεσαν το όνομά τους μ’ αυτούς και την αποκάλυψή τους. Σπήκ, Μπάρτον, Στάνλεϋ, Καγιέ και άλλοι περπάτησαν την άγνωστη ενδοχώρα βυθισμένοι στην τροπική βλάστηση ή τις ερήμους. Αφάνταστες ταλαιπωρίες, αρρώστιες και εχθρικοί ιθαγενείς αποτυπώνονται σε ημερολόγια και αφηγήσεις, απ’ όλους όμως το όνομα του σκοτσέζου Λίβινγκστον, ιεραπόστολου στην αρχή, εξερευνητή με πλήθος ερευνών κατόπιν, έχει συνδεθεί με την ανακάλυψη των εντυπωσιακών καταρρακτών που ο ποταμός Ζαμβέζης δημιουργεί στο ρου του. Οι Καταρράκτες Βικτόρια είναι παγκόσμια γνωστοί και πόλος έλξης χιλιάδων επισκεπτών σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ένας από τους οδηγούς μου γράφει πως εκατοντάδες χιλιόμετρα φωτογραφικού φιλμ έχουν αποτυπώσει την αρχέγονη δύναμη και ομορφιά τους και αν κρίνω από τις δικές μου προθέσεις αναμφίβολα θα προστεθούν αρκετά μέτρα ακόμα.

Ζαμβέζης σημαίνει μεγάλο ρέμα και οι ιθαγενείς που τον ονόμασαν είχαν απόλυτο δίκιο μιας και τα 3.500 χιλιόμετρα που καλύπτει το υδάτινο σώμα από τις πηγές του, μια περιοχή στη βόρεια Ζάμπια κοντά στα σύνορα με την Αγκόλα και το Κονγκό έως τις εκβολές του στη Μοζαμβίκη, στον Ινδικό, του χαρίζουν την τέταρτη θέση μετά το Νείλο, τον Κονγκό και το Νίγηρα. Στα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν άγνωστος στους Ευρωπαίους όπως όλο το κέντρο της ηπείρου. Όταν ο Λίβινγκστον, που εναγωνίως έψαχνε τη δίοδο μέσω της οποίας θα έμπαινε στη σκοτεινή καρδιά της Αφρικής, άκουσε από τη φυλή της περιοχής, τους Μακολόλο, για το Ζαμβέζη, ζήτησε να τον δει. Στα τέλη Ιουνίου του 1851 προσέγγισε το μεγάλο ποταμό που έως και 700 μέτρα πλατύς αναπτέρωσε τις ελπίδες της ευγενικής καρδιά του που ήλπιζε να δει την Αφρική να αναπτύσσει το εμπόριο και τον πολιτισμό. Ο Ζαμβέζης μπορούσε να αποτελέσει τη λύση αν ήταν πλωτός σε όλο το μήκος του, αυτό όμως δεν το γνώριζε κανείς, ούτε άλλωστε και τη διαδρομή του. Αποφασισμένος να ερευνήσει το ρου του μεγάλου ρέματος ξεκίνησε την προσπάθεια σε εχθρικό κλίμα. «Ήθελα, έγραφε, ν’ ανοίξω το εσωτερικό της Αφρικής στο Χριστιανισμό, στους εμπόρους, στην ελευθερία και στον πολιτισμό. Οι Μπόερς ήθελαν, αντίθετα, να εμποδίσουν το πέρασμα στους δασκάλους, στους εμπόρους μέσα σ’ αυτή τη χώρα που πίστευαν ότι θα την εκμεταλλευθούν μόνο με τη δουλεία... Αλλά αν οι Μπόερς ήθελαν να κλείσουν την Αφρική για τους Ευρωπαίους, εγώ ήμουν αποφασισμένος να την ανοίξω». Έτσι ξεκίνησε το Φθινόπωρο του 1853 να ανέβει τον ποταμό με σκοπό να ιδρύσει μια ιεραποστολή, στην πραγματικότητα να εξακριβώσει αν είναι πλωτός. Το ταξίδι του παρουσίασε φοβερές δυσκολίες, η μικρή φάλαγγα βυθιζόταν στα τροπικά δάση όμως προχωρούσε προς το άγνωστο κέντρο. Όταν έφτασε σε ένα πορτογαλικό οχυρό στη ορεινή ζώνη του υδροκρίτη του Ζαμβέζη και του Κονγκό και από εκεί δυτικά στη Λουάντα στον Ατλαντικό άφησε κατάπληκτους Πορτογάλους και Άγγλους. Για πρώτη φορά ένας άνθρωπος ξεκινώντας από την καρδιά της Αφρικής έφτασε στο δυτικό ωκεανό.

Παρόλο το κατόρθωμά του ο Λίβινγκστον δεν ήταν ευχαριστημένος. Ο Ζαμβέζης στο δυτικό τουλάχιστον τμήμα του δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εμπορική οδός. Έμενε όμως άγνωστο το ανατολικό τμήμα του. Ξεκίνησε πάλι το Νοέμβριο του 1855 με μεγαλύτερη συνοδεία και περισσότερες ελπίδες. Ήταν 16 του ίδιου μήνα όταν στα μάτια του φάνηκε το εντυπωσιακό θέαμα των μεγάλων λαμπρών καταρρακτών, εκδήλωση αρχέγονης δύναμης και θαυμαστής ομορφιάς. Κατά το συνήθειο της εποχής του τους απέδωσε το όνομα της βασίλισσάς του: Καταρράκτες Βικτόρια. Το ταξίδι του συνεχίστηκε και το Μάρτιο του 1856 η αποστολή έφτασε στον Ινδικό Ωκεανό. Μια μεγάλη επιχείρηση είχε τελειώσει, ένας άνθρωπος για πρώτη φορά είχε διασχίσει όλη την Αφρική από τη δύση προς την ανατολή. Το κατόρθωμα αν και μεγάλο δεν μπόρεσε να καλύψει την απογοήτευσή του, οι καταρράκτες ήταν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη ναυσιπλοία. Τότε περισσότερο από άλλη φορά ένοιωθε να γιγαντώνεται μέσα του η επιθυμία να γνωρίσει και να εξερευνήσει. Το πολύπλοκο σύστημα βουνών και λιμνών της ηπείρου που εκτεινόταν σα θάλασσα σε ένα ορεινό και δασώδες έδαφος είχε πολλά να αποκαλύψει ακόμα. Η μοίρα του τον οδήγησε σε νέα ταξίδια με αφάνταστες δυσκολίες. Προχωρούσε εμπρός παρόλο τον πυρετό που τον έκαιγε, παρά τις επιθέσεις των εχθρικών ιθαγενών και τις παγίδες που σε κάθε βήμα οι δουλέμποροι έβαζαν μπρος του. Βορειότερα στην καρδιά της Αφρικής έγινε και η ιστορική συνάντησή του με τον Στάνλεϋ που είχε ξεκινήσει να τον αναζητήσει όταν χάθηκαν τα ίχνη του. Εξερεύνησαν μαζί μερικές περιοχές και ύστερα χώρισαν. Η υγεία του όλο και χειροτέρευε, ώσπου την πρωτομαγιά του 1873 άφησε την τελευταία του πνοή σε μια καλύβα τριγυρισμένος από μερικούς πιστούς νέγρους. Εκείνοι παρέδωσαν το πτώμα στους λευκούς που το βαλσάμωσαν και μαζί με τις πολύτιμες σημειώσεις του το έστειλαν στο Λονδίνο. O Λίβινγκστον ταξίδεψε άφοβα και, προς τιμήν του, χωρίς βία. Σε πολλές προηγούμενες αποστολές, ακόμα και σε μεταγενέστερες, το όπλο θα είχε μεγάλη σπουδαιότητα στο άνοιγμα του δρόμου, αντίθετα εκείνος δεν έριξε μια σφαίρα ποτέ σε κανέναν.

Η ευκολία με την οποία οι σημερινοί επισκέπτες προσεγγίζουν τις ίδιες περιοχές που με τόσο κόπο έγιναν γνωστές είναι εντυπωσιακή. Αν και οι περισσότεροι διαλέγουν για προορισμό τους το διεθνές αεροδρόμιο σε μικρή απόσταση από τους καταρράκτες, δική μου επιλογή ήταν η πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε (πρώην Ροδεσία), Χαράρε, περίπου 800 χιλιόμετρα μακριά. Η προσγείωση έγινε χωρίς προβλήματα και οι διατυπώσεις για την visa στον έλεγχο διαβατηρίων ήταν συνοπτικές έπειτα από την πολύ πρόσφατη προσθήκη της Ελλάδας στο κατάλογο των χωρών που οι πολίτες τους εκδίδουν visa κατά την άφιξή τους. Η Ζιμπάμπουε διαθέτει την ωραιότερη φύση από της χώρες της περιοχής και η δυνατότητα διάσχισής της οδικώς με προορισμό βορειοδυτικά στους καταρράκτες ήταν τόσο ελκυστική που χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίστηκε κατά το σχεδιασμό του ταξιδιού. Στη διαδρομή οι αντοχές αυτοκινήτου και επιβατών δοκιμάσθηκαν στο έπακρο από εκατοντάδες χιλιόμετρα χωματόδρομου και τις δυσκολίες προσέγγισης του ωραιότατου εθνικού πάρκου Chizarira και της λίμνης Καρίμπα μέσω KweKwe – Gokwe μιας και η πορεία που επελέγη ήταν η δυσκολότερη και διόλου τουριστική. Παρόλα αυτά η μέρα που οι ενδείξεις στις πινακίδες του δρόμου δήλωναν πως η πόλη Victoria Falls, η παλαιότερη πόλη στη χώρα, ήταν κοντά, έφτασε με ένα αίσθημα ανυπομονησίας και ίσως και αγωνίας να με κυριεύει. Αγωνία που όλοι οι ταξιδιώτες πιστεύω πως νοιώθουν όταν πλησιάζουν σε τόπους τόσο φημισμένους. Θα είναι άραγε οι καταρράκτες όπως τους φαντάζομαι μεγαλειώδεις και δραματικοί στην όψη;

Και ήταν! Τίποτα από όσα είχα δει ή διαβάσει δε μπόρεσε να με προετοιμάσει για τη δύναμή τους. Στο νου μου γύρισαν ανάμεικτα εικόνες και αναγνώσματα. Η ανθρώπινη παρουσία στη γύρω περιοχή χρονολογείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πρώτοι κατοίκησαν οι Tokaleya που τους έδωσαν το όνομα Shongwe, ακολούθησε η φυλή Ndebele που άλλαξαν το όνομα σε Amanza Thunguayo που περίπου σημαίνει ή εξέγερση των ατμών από νερό, μετά την παρακμή και αυτής της φυλής οι Makalolo κατέλαβαν την περιοχή και έδωσαν την τελική ονομασία πριν το Λίβινγκστον, Mosi-oa-Tunya. Μετά την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε το 1980 οι ηγέτες της χώρας δεν άλλαξαν την ονομασία με αυτή των Makalolo. Ίσως η παγιωμένη παγκόσμια φήμη του ονόματος και το άφθονο ζεστό συνάλλαγμα πρυτανεύσανε στη σκέψη των ιθυνόντων. Mosi-oa-Tunya σημαίνει ο καπνός των καταιγίδων. Και δεν είχαν άδικο οι παλιοί κάτοικοι. Αξεπέραστοι σε όγκο και επιβλητικότητα καθώς σε πλάτος 1700 μέτρων ενός εντυπωσιακού γκρεμού, 550.000 κυβικά μέτρα νερού πέφτουν κάθε λεπτό από ύψος 90 ως 107 μέτρων στο βάραθρο. Την περίοδο των μεγάλων βροχοπτώσεων του Μαρτίου, Απριλίου και Μαίου, ο όγκος των υδάτων πλησιάζει τα 5.000.000 κυβικά μέτρα το λεπτό. Ο ήχος των νερών που πέφτουν από ψηλά ακούγεται σε μεγάλη απόσταση και πολλοί λένε που σε εποχές μεγάλων βροχοπτώσεων έχουν σπάσει ακόμη και τζάμια στη γύρω περιοχή από τον εκκωφαντικό και υπόγειο θόρυβο. Η μεταμόρφωση του Ζαμβέζη είναι θεαματική μιας και για πολλά χιλιόμετρα πριν τους καταρράκτες ακολουθεί τη μορφολογία του εδάφους μέσα από τροπικά δάση, κοιλάδες, υψίπεδα και σαβάνες κυλώντας ήρεμα και σε μεγάλο πλάτος. Σε όλο το μήκος του η βλάστηση του τροπικού δάσους οργιάζει και ελέφαντες, γκαζέλλες, μπαμπουίνοι, και πολλά άλλα ζώα έρχονται για βοσκή και νερό. Η φύση δεν έχει αλλάξει και πολύ από την εποχή που ο Λίβινγκστον με κανό κατέβαινε τον ποταμό και από τον εκκωφαντικό θόρυβο και τις υποδείξεις των συντρόφων του σταμάτησε πριν τα νερά αλλάξουν τη γαλήνια ροή τους και με ορμή πλησιάσουν στην πτώση τους. Από τις σημειώσεις του φαίνεται πως ρίγησε στη θέα τους και έγραψε: «Ακόμα και οι άγγελοι θα έκαναν μια στάση στο ουράνιο ταξίδι τους για να θαυμάσουν τους καταρράκτες». Τα νερά χύνονται με χίλιους τρόπους. Αλλού βίαια, αλλού ήρεμα, σχηματίζοντας υδάτινες γραμμές. Από τη δύναμη της πτώσης στα βράχια του φαραγγιού σηκώνεται συνεχώς ένα σύννεφο νερόσκονης που είναι ορατό από πολύ μεγάλη απόσταση στη γύρω περιοχή. Πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης καθώς οι αχτίδες του ήλιου και οι υδρατμοί δημιουργούν ένα, δύο, τρία και περισσότερα ουράνια τόξα στα χρώματα της ίριδας να συμπλέκονται μεταξύ τους, παιχνίδια νερού, φωτός, ατμών, βράχων, τροπικής βλάστησης, άγριων ζώων. Όλες οι αισθήσεις του παρατηρητή συμμετέχουν και σε παρακινούν να μένεις ακίνητος να θαυμάζεις για ώρες τις στιγμές της μαγείας, τη δραματική δύναμη της φύσης, το χείμαρρο των χρωμάτων. Τα χείλη του καταρράκτη είναι χωρισμένα σε τέσσερα μικρά νησιά. Οι ιθαγενείς ονόμαζαν το πρώτο από αυτά Batok Island ενώ στους χάρτες σημειώνεται ως το νησί του καταρράκτη. Από αυτό το σημείο ως την διπλανή όχθη τα νερά έχουν το μεγαλύτερο βάθος. Όταν είναι φουσκωμένα, είναι ολότελα αδύνατη η προσέγγιση καθώς ο κίνδυνος από το ρεύμα είναι κάτι περισσότερο από υπαρκτός. Αυτό το νησί οι ιθαγενείς το θεωρούσαν ιερό. Ο Λίβινγκστον έγραφε: «Ο πρωινός ήλιος χρυσίζει τις κολώνες του υδάτινου ατμού με τα ρόδινα λαμπερά χρώματα διπλών και τριπλών ουράνιων τόξων, ενώ οι ηλιαχτίδες γύρω από αυτή την ακαταμάχητη γη, ποτέ δεν εισχωρούν στη βαθιά σκοτεινιά του γύρω δάσους. Μπρος στον άγνωστο Mosi-oa-Tunya συμμεριζόμαστε αυτούς οι οποίοι όταν ο κόσμος ήταν νέος απέδωσαν τη γη, τον αέρα και τον ποταμό σε όντα μη θνητά. Οι αρχαίοι φύλαρχοι Batok χρησιμοποιούσαν τα νησιά στη μέση του ποταμού ως ιερά λατρείας των θεοτήτων. Δεν είναι άξιο απορίας ότι κάτω από τις συννεφιασμένες κολώνες, και κοντά στα λαμπρά ουράνια τόξα και το ασταμάτητο βουητό του καταρράκτη με την αέναη ροή, που μοιάζει να ξεχύνεται από το χέρι του Παντοδύναμου, οι ψυχές τους γέμιζαν ευλαβικό δέος». Το ίδιο δέος θα πρέπει να νοιώθουν και οι ελάχιστοι τυχεροί που κατορθώνουν να βρεθούν εδώ τον Ιούλιο, το βράδυ που γύρω στα μεσάνυχτα το φεγγάρι είναι ολόγιομο και δημιουργεί το δικό του νυχτερινό ουράνιο τόξο. Το θέαμα περιγράφεται μαγευτικό και απόκοσμο καθώς το σκοτάδι επιτείνει την διέγερση των αισθήσεων.

Στην απέναντι των καταρρακτών πλευρά του φαραγγιού απλώνεται το πάρκο με ονομάζεται Δάσος της Βροχής. Ένα δίκτυο από μικρά περιποιημένα μονοπάτια οδηγεί από την είσοδο του πάρκου που περικλείει τους καταρράκτες, και αφού καταβληθούν τα δέκα αμερικανικά δολάρια για είσοδο, στο εσωτερικό όπου η θέα είναι εντυπωσιακή. Το μέρος που η βροχή γεννιέται, όπως το αποκαλούν διαφορετικά οι ντόπιοι, είναι ένα φαινόμενο ομορφιάς με μεγάλο ενδιαφέρον ειδικά για τους βοτανολόγους μιας και η νερόσκονη και η συνεχής υγρασία όλο το χρόνο βοηθά την τροπική βλάστηση να εμφανίζεται σε εκπληκτική αφθονία και αφύσικη μερικές φορές ανάπτυξη. Κάθε είδους φυτά αναπτύσσονται αυτοφυώς και εκρηκτικά γρήγορα. Την προσοχή ελκύουν αρκετά τροπικά είδη όπως έβενοι και μεγάλες φτέρες, τροπικές συκιές και ποικίλα άνθη. Άλλα με λεπτά και διάφανα φύλα σαν φτερά και άλλα με μεγάλα φυλλώματα και δαιδαλώδη κλαδιά μπλέκουν ανάμεσα σε άλικα κρίνα, κίτρινες διάστιχτες γλαδιόλες, δένδρα ερυθρόξυλου, φοίνικες και πολλά άλλα ενώ πλήθος πεταλούδες κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Αν αποφασίσετε να περπατήσετε κατά μήκος της όχθης να είστε προσεχτικοί μη σας ξαφνιάσουν ζώα κάθε είδους από μικρά παράσιτα ή μεγάλους πύθωνες ως ελέφαντες, αντιλόπες, φακόχοιροι, κροκόδειλοι, ιπποπόταμοι, βουβάλια, λέοντες, μπαμπουίνοι, πίθηκοι, ταινιωτές μανγκούστες, συνολικά τετρακόσια περίπου ήδη ζώων και πουλιών. Το πλήθος της άγριας ζωής δε μας παραξενεύει, άλλωστε σε απόσταση πολύ λίγων χιλιομέτρων βρίσκουμε το εθνικό πάρκο Wankie που φημίζεται για τους χιλιάδες ελέφαντές του χωρίς να υπολείπεται η παρουσία και άλλων ζώων. Το σκηνικό συμπληρώνει μια σειρά από μεγαλειώδη Μπαομπάπ, οι περισσότεροι γνωρίζουμε αυτά τα παράξενα δέντρα από τον πασίγνωστο «Μικρό Πρίγκιπα» και τα προβλήματα που του δημιουργούσαν. Ο θρύλος γι’ αυτά λέει πως ένας πολύ μακρινός προγονός τους προσέβαλε μια θεότητα η οποία για τον τιμωρήσει τον ξερίζωσε και τον έστησε ξανά στο έδαφος γυρισμένο ανάποδα με τις ρίζες στον ουρανό. Από τότε υφίστανται την τιμωρία της αυθαδείας τους όμως αυτό δεν τα κάνει λιγότερο επιβλητικά. Κοντά στις όχθες και στους καταρράκτες ένας γιγάντιος ιστορικός αντιπρόσωπος του είδους με 25 μέτρα ύψος και 20 μέτρα περίμετρο είδε γύρω του να κατασκηνώνουν οι πρώτοι λευκοί που πέρασαν από εδώ. Λίγο μακρύτερα το άγαλμα του Λίβινγκστον αποδίδει την πρέπουσα τιμή στον λευκό που έφτασε πρώτος ως εδώ.

Παρατηρώντας από το δάσος της βροχής τη χειμαρρώδη πτώση των νερών το δυτικό άκρο εμφανίζει την μεγαλύτερη ορμή. Ονομάζεται ο καταρράκτης του διαβόλου, εκτυφλωτικά λευκός σαν ελληνικό μάρμαρο στον μεσημεριανό ήλιο, έρχεται σε χαρακτηριστική αντίθεση με την όχθη όπου το πράσινο σε όλες τις διαβαθμίσεις του καταλαμβάνει κάθε ελεύθερο χώρο εδάφους. Το βλέμμα παραμένει μαγνητισμένο και οι ανταύγειες των ηλιακών αχτίδων λαμπιρίζουν σαν χιλιάδες διαμάντια που κυλούν με δύναμη και χάνονται στην άβυσσο. Ίσως αν παραμείνει κανείς για ώρα εκεί παρακολουθώντας με το βλέμμα την μεγαλειώδη πτώση των νερών στο κενό να παρασυρθεί και ίδιος σε μια πτώση λυτρωτική από τα επίγεια δεσμά για να πλησιάσει τους αγγέλους που σίγουρα σταματούν να θαυμάσουν. Η πλέον θρυλική θέση στο Δάσος της Βροχής είναι στην άκρη του, όπου και το επονομαζόμενο danger point. Αυτό το απόκρημνο βραχώδες σημείο είναι διαποτισμένο από τα νερά και ιδιαίτερα γλιστερό. Μια έξαρση βράχων που πέφτουν απότομα για εκατό μέτρα, πρόκληση στην αποφασιστικότητα όσων φτάνουν στην άκρη για να θαυμάσουν την πανοραμική θέα που προσφέρει σε όλο το μήκος των καταρρακτών και στα φαράγγια του Ζαμβέζη που ανοίγονται στο διάβα του ποταμού, καθώς τα νερά του με άγρια ορμή ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, κτυπούν στους βράχους και φουσκώνουν άσπρα και πράσινα μαζί. Η Ζάμπια, στα σύνορα της οποίας με την Ζιμπάμπουε βρίσκονται οι καταρράκτες, μοιράζεται αυτό το θαύμα μαζί της, αν και το καλύτερο τμήμα και τα ιδανικά σημεία για θέαση βρίσκονται στην Ζιμπάμπουε και στο τμήμα του ποταμού που της ανήκει. Καθώς στέκομαι με προσοχή στο danger point σκέφτομαι πως αν αυτό το μέρος υπήρχε στη χώρα μας σίγουρα τα νερά του θα ήταν αυτά τις ιερής Στυγός που ορκίζονταν οι θεοί και εδώ οι φαντασία των προγόνων μας θα τοποθετούσε την πύλη για τον κόσμο του Άδη.

Μετά τους καταρράκτες τα νερά ακολουθούν για 70 περίπου χιλιόμετρα μια ορμητική πορεία σε παράξενα ελικοειδή φαράγγια, το grand canyon της Αφρικής, με μέσο βάθος 120 μέτρων. Οι γεωλόγοι λένε πως οφείλονται στην αποσάθρωση, από τα νερά και το κλίμα, των μαλακών και σκληρών από βασάλτη πετρωμάτων που εναλλάσσονται στην περιοχή και προέρχονται από αλλεπάλληλες ηφαιστειακές αποθέσεις. Ανάλογα τη σύσταση των βράχων η διάβρωση των τοιχωμάτων είναι διαφορετική και ο ρους του ποταμού μεταβάλλεται ακολουθώντας ελικοειδή πορεία σαν τεράστιο φίδι που ξαπλώνει στον ήλιο με ηλικία αιώνων. Το τοπίο γύρω από τη βαθιά σκαμμένη γη είναι ερημικό σε αντίθεση με το σκούρο πράσινο των γύρω δασών. Το πλέον εντυπωσιακό είναι πως η δύναμη του νερού στη πτώση του εδώ και αιώνες, τρώει συνεχώς τα χείλη του καταρράκτη με αποτέλεσμα τη συνεχή μετατόπισή του προς τα πίσω. Οι ειδικοί έχουν υπολογίσει πως ο πρώτος καταρράκτης βρισκόταν περίπου οκτώ χιλιόμετρα μετά τη σημερινή θέση, σε ένα εντυπωσιακό σημείο όπου το φαράγγι έχει βάθος 250 μέτρα και πλάτος 1700. Οι καταρράκτες που βλέπουμε σήμερα είναι στη σειρά οι τρίτοι που έχει σχηματίσει ο Ζαμβέζης. Στην αρχή όμως του τεράστιου αυτού συμπλέγματος, σε μικρή απόσταση από το danger point του Δάσους της Βροχής βρίσκεται η μεγάλη γέφυρα που κατασκευάστηκε γύρω στα 1902 με 1906 για να εξυπηρετήσει τη σιδηροδρομική σύνδεση του νότιου άκρου της Αφρικής με το βόρειο, το Ακρωτήριο με το Κάιρο. Σήμερα αριστερά και δεξιά της βρίσκονται τα συνοριακά φυλάκια των Ζάμπια και Ζιμπάμπουε. Η μεταλλική γέφυρα ήταν και είναι το αγαπημένο σημείο των καλλιτεχνών, ποιητών και ζωγράφων, αν και σήμερα δύσκολα μένει χώρος για άλλους εκτός από τους τολμηρούς που απαντούν στο κάλεσμα της σχετικής πινακίδας: «Δεν είναι ο οποιοσδήποτε ποταμός στο κόσμο, ούτε η όποια γέφυρα», και αφού πληρώσουν τα 90 (!) αμερικανικά δολάρια ετοιμάζονται για το άλμα bungee jumping 100 μέτρων στο κενό, ακολουθούμενο φυσικά από τις ανάλογες κραυγές αγωνίας. Για όσους προτιμούν μεγαλύτερη ασφάλεια υπάρχει η δυνατότητα του rafting στα φαράγγια που ακολουθούν. Βέβαια ο θεός του ποταμού, ο Nyaminyami απαιτεί συχνά τις μικρές προσφορές των επισκεπτών στα νερά του, ιδιαίτερη αδυναμία του είναι η βαθιές βουτιές έξω από τις βάρκες που συχνά αναποδογυρίζουν ή αφήνουν κάποιον ατυχή πίσω τους καθώς γλιστρούν με ταχύτητα στο ορμητικό αφρισμένο ρεύμα. Σε όλο το μήκος των φαραγγιών τα σημεία όπου τα νερά κυλούν ορμητικότερα έχουν ονομασίες όπως: σκάλες για τον παράδεισο, τουαλέτα του διαβόλου, ταξίδια του Γκιούλιβερ, μεταμεσονύχτιο γεύμα, ημέρα της κρίσης και άλλα παρόμοια. Οι Καταρράκτες Βικτορία όλο και περισσότερο εδραιώνουν τη φήμη τους ως παγκόσμιο κέντρο υψηλής αδρεναλίνης. Όλοι κάνουν κάτι εκεί: safari, safari με άλογο, canoeing, πρωινές και βραδινές εξορμήσεις στις όχθες, πτήσεις με αεροπλάνο ή ελικόπτερο, microlight, mountain bike, parachuting, ψάρεμα και φυσικά bungee jumping και rafting ενώ ποικίλες είναι οι δραστηριότητες που προσφέρονται και για τις μικρές ηλικίες.

Όσο για τη πόλη Victoria Falls, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και μοιράζεται το ίδιο όνομα με τους καταρράκτες, ουσιαστικά ζει και αναπτύσσεται στη σκιά τους και εξαιτίας τους. Πρόκειται για μια τουριστική πόλη χωρίς κατοικίες, ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο γεμάτο κιόσκια με ψεύτικα αναμνηστικά, παραστάσεις παραδοσιακών χορών που προκαλούν την αισθητική. Παρόντα και τα καταστήματα ρουχισμού και ειδών που είναι απαραίτητα για κάθε είδους σπορ όπου η αδρεναλίνη φτάνει στις υψηλότερες συγκεντρώσεις της, ενώ δε λείπουν τα πάρκα ερπετών ταριχευμένων και εν ζωή όπου μαύρα μάμπα σε παρακολουθούν με βλέμμα που παγώνει και τους πλέον ψύχραιμους ή οι φάρμες κροκοδείλων με τουλάχιστον 5000 συμπαθή ερπετά διαφόρων μεγεθών. Σίγουρα ο Λίβινγκστον δεν θα ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος με όλα αυτά, ευτυχώς για όλους όμως η περιοχή που ορίζει το εθνικό πάρκο γύρω από τον ποταμό και τους καταρράκτες παραμένει αναλλοίωτη. Η πρώτες ξύλινες εγκαταστάσεις που εμφανίστηκαν στην περιοχή και θύμιζαν άγρια δύση έγιναν από εμπόρους λίγο μετά την ανακάλυψη από τους λευκούς. Στο γύρισμα του αιώνα, όταν η ελονοσία μάστιζε τον τόπο, όσοι παρέμεναν πλήρωσαν βαρύ το τίμημα της τόλμης τους. Σε μια προσπάθεια να βελτιώσουν την κατάσταση μετέφεραν τις εγκαταστάσεις στη θέση της σημερινή πόλης Λίβινγκστον στη Ζάμπια, όχι μακρύτερα από 11 χιλιόμετρα. Για τους ονειροπόλους ένα παλαιό καλοδιατηρημένο τρένο της αποικιοκρατίας με ατμομηχανή του 1922 προσφέρει στα πολυτελή βαγόνια του, ανάλογης εποχής, πρωινό, μεσημεριανό και απογευματινό τσάι σε μια διαδρομή που ξεκινά καθημερινά από τον πολύ γραφικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης ως την πόλη Λίβινγκστον στη Ζάμπια σκορπώντας φυσικά τα ανάλογα σύννεφα μαύρων καπνών, ενώ η ανθράκευση και ύδρευση είναι δεδομένη πριν κάθε ταξίδι. Η πολυτέλεια αυτού του τρένου δεν συγκρίνεται με τα πρώτα χρόνια που οι ταξιδιώτες έπρεπε να παραμένουν και να κοιμούνται στα βαγόνια τους έως ότου η αύξηση των επισκεπτών κατέστησε επιτακτική την ανάγκη ίδρυσης ενός ξενοδοχείου. Το 1906 έγινε το πρώτο ξενοδοχείο από ξύλα. Εκείνη την εποχή δούλοι ωθούσαν ένα τρόλεϊ στις σιδηροτροχιές για να μεταφέρουν τους τουρίστες στους καταρράκτες και στη μεγάλη μεταλλική γέφυρα. Ώσπου το 1914 η εμπορική εταιρεία της Ροδεσίας που ήλεγχε όλη την περιοχή κατασκεύασε κοντά στις γραμμές του τρένου ένα άλλο ξενοδοχείο από τούβλα με μεγάλες βεράντες και εκπληκτικό πανόραμα των φαραγγιών και της γέφυρας. Το ξενοδοχείο ονομάσθηκε και αυτό Victoria Falls και δίπλα του άρχισε να δημιουργείται η τουριστική υποδομή που αναφέρθηκε ώσπου τελικά το 1966 πήρε τον τίτλο της πόλης. Το σημερινό κτίριο του ξενοδοχείου είναι αποτέλεσμα πολλών τροποποιήσεων και επεκτάσεων που όμως ακολουθούν τον ρυθμό Εδουαρδιανής αρχιτεκτονικής και δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Στους κήπους του γκαζόν, μπουκανβίλιες, κόκκινα γιασεμιά, φοίνικες και φλογισμένα παγονόδεντρα από τη Μαδαγασκάρη δίνουν την εικόνα μιας Αφρικής που η αποικιοκρατία σε όλη της τη δύναμη ζούσε μακριά από τα προβλήματα και την καθημερινότητα. Σήμερα στις σάλες του Victoria Falls Hotel με τις κεφαλές ελαφιών και άλλων άγριων ζώων να κοσμούν τους τοίχους οι κοινοί θνητοί μπορούν να απολαύσουν το φημισμένο πρωινό ή να δροσιστούν από τους παλαιούς ανεμιστήρες που ρυθμικά γυρίζουν στην οροφή της κεντρικής αίθουσας καθώς απολαμβάνουν το απογευματινό τσάι που σερβίρεται τόσες δεκαετίες τώρα την πρέπουσα ώρα. Λίγο μακρύτερα στα χωριά των νέγρων, οι καλύβες κατασκευάζονται ακόμα με τον ίδιο τρόπο, αν και το σκέτο χώμα με κλαδιά δίνει αρκετές φορές τη θέση του σε άδεια κουτάκια coca cola που χρησιμεύουν για δομικό υλικό. Τα παιδιά συνεχίζουν να απλώνουν το χέρι στους ξένους τρέχοντας ξοπίσω τους ενώ οι μεγάλοι ζητούν λεφτά, παλιά παπούτσια ή ρούχα καθώς παζαρεύουν ένα ταμ-ταμ ή ένα ψάθινο καλάθι... Σαλιμπονάνι*

* Γεια σας, στη γλώσσα των ιθαγενών της περιοχής

Πρακτικές οδηγίες
Στην πόλη Victoria Falls μπορείτε να φτάσετε από την πρωτεύουσα Χαράρε αεροπορικός, με εσωτερικές πτήσεις στη Ζιμπάμπουε (ρωτήστε τον πράκτορά σας, οι τιμές ποικίλουν ανάλογα με την εποχή και την εταιρεία), οδικός νοικιάζοντας αυτοκίνητο σε προσιτές τιμές (προτιμήστε 4χ4 ή High Clearance) ή σιδηροδρομικός από την πρωτεύουσα. Αρκετές εταιρείες προσφέρουν απευθείας πτήσεις στο διεθνές αεροδρόμιο (20 χιλιόμετρα έξω από την πόλη Victoria Falls) ιδιαίτερα αν ταξιδέψετε με οργανωμένο group.

Πριν προσεγγίσετε τους καταρράκτες λάβετε υπόψη πως συνεχώς, και ανάλογα της εποχής του έτους, θα σας περιβάλει ένα σύννεφο υδρόσκονης ειδικά σε σημεία όπως το danger point. Φορέστε παπούτσια κατάλληλα για βρεμένο και γλιστερό έδαφος, φροντίστε να προστατέψετε τον φωτογραφικό σας εξοπλισμό από την αυξημένη υγρασία και τις συχνές ριπές σταγόνων, έχετε μαζί κάποιο αδιάβροχο και ένα σακίδιο για να μεταφέρετε νερό και ότι άλλο κρίνετε πως σας χρειάζεται. Η θερμοκρασία είναι γενικά υψηλή οπότε μη φορτωθείτε με ρούχα, θα τα σας κουράσουν και με την υγρασία θα νοιώθετε ασφυκτικά. Δεν είναι άσχημη ιδέα να αφήσετε το νερό να σας μουσκέψει ευχάριστα, άλλωστε είστε στο βασίλειό του και πάντα να θυμάστε πως όλη η περιοχή είναι προστατευόμενη και ιδιαίτερου φυσικού κάλους, παραμένετε στα μονοπάτια και μην ρυπαίνετε. Αν κάνετε rafting μην πάρετε μαζί σας τίποτα η απώλεια του οποίου θα σας κοστίσει, άλλωστε το μόνο σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή θα πέσετε στα νερά.

Ταξιδιωτικές επιταγές αλλάζονται εύκολα, αν και θα πρέπει να συνηθίσετε σε κάπως μεγαλύτερη αναμονή από ότι στις Ελληνικές τράπεζες. Προτιμήστε να έχετε αμερικανικά δολάρια μαζί σας αντί για άλλο νόμισμα. Είναι δυνατή η χρήση πιστωτικών καρτών και υπάρχουν αυτόματες μηχανές ανάληψης.

Δε θα δυσκολευθείτε να συνεννοηθείτε στα αγγλικά με τους νέγρους, αν και θα πρέπει να συνηθίσετε την ιδιαίτερη προφορά τους. Σε περίπτωση που θέλετε κάποια πληροφορία προτιμήστε να απευθυνθείτε σε κάποιο λευκό. Είναι εύκολο να τους βρείτε καθώς είναι ιδιοκτήτες της πλειοψηφίας των επιχειρήσεων κάθε είδους.

Ασφάλεια: Δεν θα αντιμετωπίσετε ιδιαίτερα προβλήματα ασφαλείας, φυσικά οι συνηθισμένες προφυλάξεις για τα χρήματα, ταξιδιωτικά έγγραφα και κάθε άλλο πολύτιμο αντικείμενο θα πρέπει να ακολουθηθούν κατά γράμμα.

Περίοδος επίσκεψης: Την εποχή των βροχών που αρχίζει το Νοέμβριο και συνεχίζει ως τον Απρίλιο, τα νερά του ποταμού είναι φουσκωμένα και ορμητικά. Η καλύτερη εποχή λένε πως είναι το Μάιο ή το Νοέμβριο.

Δημοσίευσή μου στα:
www.startpoint.gr
Cosmos Travel τ. 37 Δεκ. '99
ΒΗΜΑgazino τ. 101 15/09/02

Άλλες χώρες, άλλα ήθη κι έθιμα (1)

Χειρονομίες
Θυμηθείτε όλους τους "καλούς τρόπους" που προσπαθούσε επί χρόνια να σας διδάξει η μητέρα σας. Μη δείχνετε. Εκτός κι αν βρίσκεστε στη Σιγκαπούρη, όπου όμως πρέπει να χρησιμοποιήσετε τον αντίχειρα και όχι τον δείκτη διαφορετικά, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε είτε αισχρός είτε αγενής. Αν πάλι βρίσκεστε στη Ρωσία, μην ανταλλάξετε χειραψία ενώ βρίσκεστε στο κατώφλι ενός κτιρίου, θεωρείται γρουσουζιά. Στις βουδιστικές χώρες, όπως η Βιρμανία για παράδειγμα, μη χαϊδεύετε το κεφάλι των παιδιών: θεωρείται το σημείο του σώματος στο οποίο συγκεντρώνεται όλη η πνευματικότητα του ανθρώπου.

Κρυφές σημασίες
Στην Ιαπωνία να κουνάτε συμφωνώντας το κεφάλι: ο συνομιλητής σας θα θεωρήσει ότι τον προσέχετε όταν σας μιλάει.

Στην Αίγυπτο όταν κουνάτε πέρα δώθε το κεφάλι σας σημαίνει ότι διαφωνείτε.

Στο Μεξικό, αν ο συνομιλητής σας είναι γυναίκα μην την αποκαλέσετε σινιόρα (έτσι αφήνετε να εννοηθεί η ηλικία της) αλλά σινιορίτα.

Στη Ζιμπάμπουε, πάλι, αν χαθείτε και απευθυνθείτε σε κάποιον ντόπιο για να σας δώσει οδηγίες, προσπαθήστε να είστε πολύ συγκεκριμένοι. Για παράδειγμα: αν θέλετε να μάθετε πόσο μακριά βρίσκεται ο προορισμός σας, μη ρωτήσετε "Είναι μακριά;" γιατί η μόνη απάντηση που θα πάρετε είναι "Οχι μακριά". (Διατυπώστε την ερώτησή σας με σαφήνεια, όπως: "Πόσο μακριά είναι με τα πόδια;")

(πηγή: BHMA)