Τη χαρωπή και παιγνιώδη πλευρά της προβάλλει τον τελευταίο καιρό η Λισσαβώνα, που αρνείται ωστόσο να εγκαταλείψει τις παραδόσεις της. Η πορτογαλική πρωτεύουσα παραμένει τόπος περιπάτων και εκκλησιαστικών αριστουργημάτων, που πείθουν τον επισκέπτη ότι πρέπει να επιστρέψει και να συνεχίσει τις ανακαλύψεις.
Παρασκευή
5 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Επέκταση και τζαζ
Τα πρωινά, η ιστορική συνοικία Μπάριο Αλτο ανήκει στους ηλικιωμένους κατοίκους της. Τα βράδια, όμως, ανήκουν στους νεαρούς κλάμπερς. Προτιμήστε τα απογεύματα για να εξερευνήσετε τις γκαλερί και τις μοδάτες μπουτίκ στα απότομα ανηφορικά στενά. Η Πορτογαλία υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έφθασε στις τελευταίες γωνιές της Απω Ανατολής. Το νέο μουσείο Ανατολής αποκαλύπτει τα μυστικά της αποικιακής αυτής επέκτασης. Ολοκληρώστε τη βραδιά σας με καλή τζαζ στο «Χοτ Κλουμπ ντε Πορτουγάλ».
Σάββατο
10 π.μ. - 2 μ.μ. Θησαυροί και ψαλμοί
Αποφύγετε τα τουριστικά καταστήματα υφαντών στο κέντρο της Λισσαβώνας και προτιμήστε την υπαίθρια αγορά της Φέιρα ντα Λάντρα, όπου θα παζαρέψετε και θα εκπλαγείτε από την υψηλή ποιότητα των προϊόντων. Στην εκκλησία του Σάο Ρόκε θα παρακολουθήσετε τη μεσημβρινή λειτουργία, στο διακοσμημένο εσωτερικό της.
2 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Κεριά και κοκτέιλ
Στην εύπορη συνοικία Κιάντο θα βρείτε παραδοσιακές βιοτεχνίες γαντιών, κηροπλαστεία και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κονσερβοποιίες που μπορείτε να φανταστείτε. Στο εστιατόριο Βίργκουλα θα απολαύσετε σύγχρονες πορτογαλικές σπεσιαλιτέ, με θέα στον ποταμό Τάγο. Το καφέ-μπαρ Παβιλάο Κινές (Κινεζικό Περίπτερο) αξίζει να γίνει το στέκι σας. Παρατηρείστε τα ράφια του παλιού παντοπωλείου που βρισκόταν εκεί και παίξτε μία παρτίδα μπιλιάρδο στο πίσω μέρος του καταστήματος.
Κυριακή
10 π.μ. - Μεσημέρι. Απολαύσεις
Το σέρβις μπορεί να είναι αγενές και το πλήθος ασφυκτικό, αλλά οι φούρνοι του αρτοποιείου Παστέις στην Μπελέμ, ηλικίας 171 ετών, κατασκευάζει την καλύτερη σφολιάτα στον κόσμο, ενώ διατηρεί τη συνταγή σαν επτασφράγιστο μυστικό. Από εκεί, περάστε μία βόλτα από το Μουσείο Γκουλμπεκιάν, με τα εκθέματα που καλύπτουν 4.000 χρόνια ανθρώπινης ιστορίας και τον εκπληκτικό κήπο.
Χρήσιμες πληροφορίες
Πού να μείνετε:
Pestana Palace Hotel (Rua Jau, 54; 351-21-361-5600, www.hotelpestanapalace.com), Solar dos Mouros (Rua do Milagre de Santo Antonio, 6, 351-21-885-4940, www.solardosmouros.com).
Πού να πάτε:
Pastelaria-Padaria Sao Roque cafe (Rua Dom Pedro V, 57, 351-21-322-4356), Museu do Oriente (Avenida Brasilia, 351-21-358-5200, www.museudooriente.pt), Hot Clube de Portugal (Pra?a da Alegria, 39, 351-21-346-7369, www.hcp.pt), Feira da Ladra (Campo de Santa Clara), Sao Roque Church (Largo Trindade Coelho, 351-21-323-5383), Conserveira de Lisboa (Rua dos Bacalhoeiros, 34, 351-21-886-4009), Restaurante Virgula (Rua da Cintura do Porto de Lisboa, 16, Armazem B, 351-21-343-2002, www.restaurantevirgula.com), Past?is de Bel?m (Rua de Bel?m, 84-92, 351-21-363-7423, www.pasteisdebelem.pt), Calouste Gulbenkian Museum (Avenida de Berna, 45A, 351-21-782-3000, www.gulbenkian.pt).
(πηγή: www.kathimerini.gr, 20/12/2008)
36 ώρες στη Λισσαβώνα για μικρές εξερευνήσεις
Τα Χριστούγεννα στην Ευρώπη I
Λουξεμβούργο
Χριστούγεννα στο Λουξεμβούργο, με «ουρανοκατέβατα» δώρα.
Kleeschen ονομάζεται ο Αγιος Βασίλης στο Λουξεμβούργο κι αρχίζει να εμφανίζεται προς το τέλος του Νοεμβρίου σε διάφορες τοποθεσίες στις πόλεις, όπως σε μαγαζιά, σε πλατείες και σε δρόμους. Σύμφωνα με την παράδοση της χώρας, ο Αγιος κατεβαίνει από τον ουρανό για να ανταμείψει τα καλά παιδιά με δώρα. Στις 6 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Αγιος Βασίλης, ενώ την παραμονή της γιορτής του τα παιδιά περιμένουν να τους φέρει δώρα κι αφήνουν στην κουζίνα ένα πιάτο για να το γεμίσει με γλυκά ο Αγιος. Στις αγορές όλης της χώρας προσφέρεται ζεστό κρασί με μπαχαρικά σε ειδικές κούπες. Την παραμονή των Χριστουγέννων τα δώρα δεν τα φέρνει ο Αγιος Βασίλης, αλλά όπως σε άλλες χώρες, το Θείο Βρέφος. Παραδοσιακά φαγητά είναι το Stollen, ένα κέικ με φρούτα και ρούμι, αλλά και το Buche de Noel, ένα γλυκό μεταξύ κέικ και παγωτού καλυμμένο με μαύρη σοκολάτα, ώστε να μοιάζει με κορμό. Την ημέρα των Χριστουγέννων, συχνά οι κάτοικοι της χώρας τρώνε την παραδοσιακή «μαύρη πουτίγκα», λαγό, ελάφι, ή γαλοπούλα
Γερμανία
Το άνοιγμα της Χριστουγεννιάτικης αγοράς είναι και το πρώτο σημάδι πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Στις γερμανικές μεγαλουπόλεις, η αγορά είναι ανοιχτή όλη την εβδομάδα μέχρι τα Χριστούγεννα, ενώ στις πιο μικρές πόλεις, η Χριστουγεννιάτικη αγορά ανοίγει τα Σαββατοκύριακα. Στην αγορά αυτή μπορεί κανείς να βρει μολυβένια στολίδια, χριστουγεννιάτικες μπάλες από φυσητό γυαλί, κεριά, φιγούρες για την φάτνη, γκι και ου, λουκάνικα και ζεστό αρωματικό κρασί.
Οι εορτασμοί ξεκινούν στις 6 Δεκεμβρίου, μέρα του Αγίου Νικολάου. Εκείνη τη νύχτα ο Αι Βασίλης γυρνά από σπίτι σε σπίτι με το βιβλίο των αμαρτιών όπου έχει καταγράψει όλες τις κακές πράξεις των παιδιών. Αν τα παιδιά ήταν καλά αφήνει στα παπούτσια τους υπέροχα γλυκά, ενώ αν δεν ήταν φρόνιμα βάζει κλαράκια στα παπούτσια τους. Το Weihnachtskrippe, η χριστουγεννιάτικη φάτνη, είναι πολύ δημοφιλής στις νοτιότερες περιοχές της Γερμανίας και τις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, πολλή σκέψη αφιερώνεται στο πώς θα φτιαχτεί η μεγαλύτερη και ωραιότερη φάτνη.
Όλα αυτά όμως είναι μόνο τα προεόρτια. Πριν το δείπνο της παραμονής των Χριστουγέννων, έρχεται η παρουσίαση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι γερμανική εφεύρεση. Το εθιμοτυπικό προσδιορίζει πως τα παιδιά δεν επιτρέπεται να δουν το δέντρο πριν την παραμονή. Έτσι, περιμένουν σε ένα άλλο δωμάτιο, ενώ η μητέρα διακοσμεί το δέντρο με μήλα, με καραμέλες, παιχνίδια, αγγελάκια, κεριά και φωτάκια. Το καμπανάκι χτυπά και τα παιδιά μπορούν πια να δουν το δέντρο. Τραγουδούν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, διαβάζουν χριστουγεννιάτικες ιστορίες κι ανοίγουν δώρα. Το δείπνο είναι χοιρινό, λευκό λουκάνικο, μακαρονοσαλάτα, αλλά και διάφορα τοπικά πιάτα, ανάλογα με την περιοχή. Την ημέρα των Χριστουγέννων οι Γερμανοί τρώνε ψητή χήνα, το παραδοσιακό Christstollen(γλυκό ψωμί με ξηρούς καρπούς και φρούτα), το Lebkuchen (γλυκό με πιπερόριζα), μάρτζιπαν και το γνωστό Dresden Stollen (ένα βαρύ και ζουμερό κέικ με φρούτα).
Σουηδία
Κάθε Κυριακή της τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων, οι Σουηδοί ανάβουν ένα κερί με διαρκώς αυξανόμενη ανυπομονησία.
Οι εορτασμοί ξεκινούν στις 13 Δεκεμβρίου, ημέρα της Αγίας Λουκίας, που ο θρύλος λεει πως είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, γι αυτό οι άνθρωποι και τα ζώα χρειάζονται περισσότερη τροφή. Σε κάθε σπίτι, την Αγία Λουκία προσωποποιεί η μεγάλη αδελφή, φορώντας ένα λευκό φόρεμα. Ξυπνά το πρωί τους γονείς της τραγουδώντας το τραγούδι της Αγίας Λουκίας και τους φέρνει καφέ, ψωμάκια, μπισκότα και glogg, ένα αρωματικό κρασί.
Στη Στοκχόλμη γίνεται η παρέλαση της Αγίας Λουκίας, για την οποία επιλέγεται μια κοπέλα. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίζεται στην Σουηδία από το 1700 και κάθε οικογένεια στολίζει το δικό της. Η παραμονή των Χριστουγέννων είναι και η αποκορύφωση των εορτασμών. Είναι μια μέρα που απαγορεύεται από την παράδοση να γίνει οποιαδήποτε δουλειά εκτός από τη φροντίδα των ζώων. Στο τραπέζι υπάρχει χοιρινό σε ζελέ, lutfisk (λιαστός σολομός με κρεμώδη λευκή σάλτσα) και ρύζι. `Αλλη μια σουηδική παράδοση είναι το doppa i grytan, κατά την οποία η οικογένεια και οι καλεσμένοι βουτούν κομμάτια μαύρου ψωμιού σε μια κατσαρόλα όπου υπάρχει μαγειρεμένο λίπος από χοιρινό, λουκάνικο και μοσχαρίσιο κρέας.
Τα δώρα φέρνει ο Jultomten, ένας νάνος ο οποίος ζει στον στάβλο - αν υπάρχει βέβαια. Ο Jultomten είναι αυτός που φροντίζει την οικογένεια και τα ζωντανά της. Σε πολλά σπίτια, κάποιος μεταμφιέζεται ως `Αγιος Βασίλης και κουβαλά έναν μεγάλο σάκο με δώρα.
Τον παλιό καιρό, προκειμένου να πάνε στην Χριστουγεννιάτικη λειτουργία, οι Σουηδοί έκαναν ελκηθροδρομίες κι ο νικητής ήταν αυτός που θα είχε την καλύτερη σοδειά την επόμενη χρονιά. Η Χριστουγεννιάτικη περίοδος για τους Σουηδούς τελειώνει αργότερα από ό,τι για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους: Στις 13 Ιανουαρίου, αφού πριν μια χιλιετία αυτό το όριο θέσπισε ο βασιλιάς Canute.
Σκοτία
Σε ορισμένα μέρη της Σκοτίας, η παραμονή των Χριστουγέννων λέγεται Sowans Nicht, όπου «sowans» είναι ένα πιάτο που φτιάχνεται από βρώμη. Οι φίλοι κι οι συγγενείς έκαιγαν κλαδιά σουρβιάς την Παραμονή των Χριστουγέννων για να δείξουν πως δεν υπάρχει κανένα αρνητικό συναίσθημα μεταξύ τους.
Σύμφωνα με τον σκοτσέζικο μύθο, είναι κακό σημάδι να αφήσει κανείς τη φωτιά να σβήσει την Παραμονή των Χριστουγέννων, αφού αυτή η φωτιά θα κρατήσει τα ξωτικά μακριά. Τη μέρα των Χριστουγέννων είναι συνηθισμένο για τους Σκοτσέζους να ανάβουν μια μεγάλη φωτιά και να χορεύουν με τον ήχο της γκάιντας, πριν φάνε το δείπνο τους.
Στο Burghead, ένα βαρέλι με πίσσα παραδίνεται στις φλόγες και κάποιοι προσφέρονται να το μεταφέρουν με το κεφάλι τους, πριν καταστραφεί τελείως. Στα νησιά Shetland ένα μεγάλο ομοίωμα πλοίου των Βίκινγκς μεταφέρεται σε παρέλαση πριν το κάψουν, ενώ στην περιοχή Comrie, άνθρωποι με μεγάλες δάδες, κάνουν τον γύρο της περιοχής πριν τελικά τις ρίξουν στο νερό.
Εκτός από τα έθιμα που περιλαμβάνουν τη φωτιά, οι Σκοτσέζοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με κατάνυξη και κρατούν τους πολλούς εορτασμούς για την Πρωτοχρονιά, που ονομάζεται Hogmanay.
Οι Σκοτσέζοι προτιμούν ιδιαίτερα το Black Bunή αλλιώς κέικ της Δωδέκατης Νύχτας, ένα βαρύ κέικ γεμάτο φρούτα, αμύγδαλα, μπαχαρικά, που συνοδεύονται με ουίσκι.
Όπως σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, υπάρχει και στη Σκοτία η βραδιά των κεριών, όπου όλες οι οικογένειες τοποθετούν αναμμένα κεριά στα παράθυρα για να φωτίζουν τον δρόμο των ξένων περαστικών. Πάντως, στη Σκοτία υπάρχει η γνωστή δεισιδαιμονία του ποδαρικού της πρώτης ημέρας του χρόνου. Παλιά, μάλιστα, ανάλογα με την περιοχή, πίστευαν πως ποδαρικό θα έπρεπε να κάνει είτε κάποιος ξανθός ή κάποιος μελαχρινός για να φέρει γούρι.
Πορτογαλία
Κατάνυξη και θρησκευτική ευλάβεια, χαρακτηρίζουν τις γιορτές στην Πορτογαλία
Το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο φαγητό είναι ο βραστός μπακαλιάρος με πατάτες το βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου (μετά την επιστροφή από την εκκλησία) και η κλασική γαλοπούλα το μεσημέρι της 25ης Δεκεμβρίου, στα πιο εύπορα σπιτικά. Οι υπόλοιποι τρώνε κοτόπουλο. Το κλασικό Χριστουγεννιάτικο γλυκό είναι ένα κέικ με κρασί πορτό, το οποίο έχει μέσα ένα φασόλι. Αν σε κάποιον τύχει το φασόλι πρέπει να πληρώσει το αντίτιμο του γλυκού ή αν αγοράσει ένα άλλο που θα φαγωθεί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αλλα παραδοσιακά γλυκά είναι οι filhozes estendidas που γίνονται με ζύμη η οποία περιέχει αλκοόλ και οι filhozes de abobora, τηγανίτες από γλυκιά κολοκύθα. Οι Πορτογάλοι δε συνηθίζουν να διακοσμούν τα σπίτια τους, οι κεντρικοί δρόμοι όμως της Λισαβόνας είναι στολισμένοι. Γενικά, η γιορτή των Χριστουγέννων έχει περισσότερο θρησκευτικό χαρακτήρα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην επαρχία, οι οικογένειες συγκεντρώνουν το καλύτερο κομμάτι της σοδειάς τους στην εκκλησία του χωριού και τη μοιράζονται μεταξύ τους. Τα ξημερώματα της ημέρας των Χριστουγέννων, οι Πορτογάλοι γιορτάζουν την consoada, βάζοντας έξτρα πιάτα στο τραπέζι για τις ψυχές των νεκρών. Σε ορισμένες περιοχές αφήνονται ψίχουλα στο τζάκι για τις ψυχές, για να βοηθήσουν τους ζωντανούς την επόμενη χρονιά.
Ουαλία
Η Ουαλία έχει τους δικούς της ξεχωριστούς τρόπους εορτασμού της γέννησης του Σωτήρα, με ένα πραγματικά ιδιαίτερο έθιμο.
Τα κάλαντα έχουν ιδιαίτερη σημασία στην Ουαλία, όπου ονομάζονται eisteddfodde και συνοδεύονται συχνά από άρπα. Σε επαρχιακές περιοχές, κάποιος ντόπιος επιλέγεται για να ενσαρκώσει τον Mari llwyd. Γυρίζει όλη την πόλη ντυμένος στα άσπρα και κρατά το κρανίο ενός αλόγου πάνω σε ένα ξύλο. Όποιον «δαγκώσει» το άλογο θα πρέπει να πληρώσει ένα πρόστιμο!
Ολλανδία
Εκεί που ο Άγιος Βασίλης έρχεται από την θάλασσα, και τιμάται με ξεχωριστό τρόπο.
Περίπου τρεις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, ο Αγιος Βασίλης (Sinterklaas) φτάνει στην Ολλανδία από την Ισπανία με ατμόπλοιο! Όταν φτάνει στο λιμάνι του Αμστερνταμ όλη η κυκλοφορία σταματά, τα μαγαζιά κλείνουν και οι άνθρωποι βγαίνουν για να τον χαιρετήσουν. Ο Αγιος Βασίλης κατεβαίνει από το πλοίο με τον βοηθό του τον Μαύρο Πίτερ, πάνω στο λευκό του άλογο. Φορά κατακόκκινα άμφια, ενώ ο βοηθός του είναι ντυμένος με παραδοσιακά σπανιόλικα ρούχα. Ο δήμαρχος καλωσορίζει τον Αγιο Βασίλη, ο οποίος μετά κατευθύνεται προς το βασιλικό παλάτι, ενώ τον ακολουθεί μεγάλη παρέλαση. Τα παιδιά της βασιλικής οικογένειας τον περιμένουν και του δίνουν αναφορά για τη συμπεριφορά τους, τη χρονιά που πέρασε. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και όλα τα παιδιά. Στη συνέχεια, ο Αγιος Βασίλης πηγαίνει σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο όπου θα παραμείνει όλη τη γιορτινή περίοδο.
Την παραμονή του Αγίου Νικολάου (στην πραγματικότητα πρόκειται για τον Αγιο Νικόλαο και όχι για τον Αι Βασίλη), στις 5 Δεκεμβρίου, ανταλλάσσονται τα δώρα που λέγονται «εκπλήξεις» γιατί είναι κρυμμένα σε χαρτιά, όσο καλύτερα γίνεται, για να γίνει πιο αγωνιώδης η διαδικασία. Όλα τα δώρα συνοδεύονται από μερικούς στίχους. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο δεσπόζει στα σπίτια, ενώ και η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων είναι γιορτή. Τη μέρα αυτή συνηθίζεται να ξεκουράζονται όλοι και να βγαίνουν για φαγητό έξω. Στην πόλη Twente της ανατολικής Ολλανδίας, υπάρχει μια μοναδική παράδοση, κατά την οποία οι άνθρωποι φυσούν ένα ειδικό κόρνο για να διώξουν τα κακά πνεύματα, αλλά και για να ανακοινώσουν τη γέννηση του Χριστού.
Ιταλία
Οι εορτασμοί για τα Χριστούγεννα στην Ιταλία έχουν δύο ρίζες: τις παγανιστικές γιορτές της ρωμαϊκής εποχής και τις χριστιανικές παραδόσεις. Στην εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η μεγαλύτερη γιορτή ήταν τα Saturnalia, μια γιορτή του χειμερινού ηλιοστασίου.
Μια ωραία παράδοση που αναβιώνει στην Ιταλία είναι και ο εορτασμός των Χριστουγέννων, με τους zampognari, αυτούς δηλαδή που παίζουν πίπιζα κατεβαίνοντας από τις περιοχές Abruzzo και Calabria και μεταδίδοντας την ευφορία των γιορτών με γνωστά παραδοσιακά ιταλικά τραγούδια. Στη Ρώμη, παίζουν σε πολλές περιοχές, όπως στη μεγάλη Χριστουγεννιάτικη αγορά στην Piazza Navonaκαι στην είσοδο της πλατείας του Αγίου Πέτρου.
Οι Ιταλοί δίνουν μεγάλη σημασία στη φάτνη και περίτεχνες φάτνες στήνονται παντού με όλους τους πρωταγωνιστές της γέννησης, φτιαγμένους με φροντίδα από τεχνίτες που ειδικεύονται σε αυτό. Συχνά, δεν είναι μόνο η φάτνη, αλλά και όλο το σκηνικό της Αγιας Νύχτας, όπως λίμνες, ποτάμια, δέντρα, τα φώτα της Βηθλεέμ στο βάθος, άγγελοι που κρέμονται από ψηλά, και, πότε - πότε, ακόμη και ντόπιες ηρωικές φιγούρες που έτσι «συμμετέχουν» στη στιγμή της γέννησης. Οι ωραιότερες φάτνες στήνονται στη Νάπολη, μέσα στις εκκλησίες και ορισμένες φορές γίνονται διαγωνισμοί για την ωραιότερη φάτνη.
Σε ορισμένες περιοχές την παραμονή των Χριστουγέννων το δείπνο αποτελείται κυρίως από ψάρι. Όπως και σε άλλες χώρες, οι πιστοί περιμένουν το βράδυ των Χριστουγέννων για να μεταλάβουν και δεν τρώνε κρέας. Για να εορταστεί όμως η παραμονή κατάλληλα, σε ορισμένα σπίτια, ίσως δείτε και δέκα διαφορετικά ψάρια στο τραπέζι. Συχνά το ψάρι συνοδεύεται από σαλάτα με φακές. Στη Ρώμη, το παραδοσιακό πιάτο της παραμονής είναι το Capitone, ένα μεγάλο χέλι, ψητό ή τηγανητό.
Κοινά σε όλη την Ιταλία είναι τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά, όπως το panettone (κέικ με ζαχαρωμένα φρούτα), το torrone, (μαντολάτο), και το panforte(με πιπερόριζα). Όλα τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά περιέχουν αμύγδαλα και καρύδια.
Για πολλές γενιές ο Αγιος Βασίλης της Ιταλίας στις περισσότερες περιοχές ήταν ένα πρόσωπο του ιταλικού φολκλόρ, η Befana, που μοίραζε δώρα στα παιδιά στις 6 Ιανουαρίου, την ημέρα των Φώτων. Σε άλλες περιοχές, όπως η Βενετία κι η Μάντοβα, τα δώρα μοιράζει η Αγία Λουκία, ενώ σε άλλες περιοχές τη δουλειά του Αγιου Βασίλη είχε αναλάβει ο μικρός Ιησούς. Τώρα, πια, βέβαια, και οι Ιταλοί πιστεύουν στον `Αγιο Βασίλη τον οποίο αποκαλούν Babbo Natale.
Αγγλία
Τραγούδια και ιστορίες από τα παλιά, συνθετούν την εικόνα των Χριστουγέννων στην Γηραιά Αλβιόνα.
Οι `Αγγλοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με μεγαλοπρέπεια, περισσότερο από μια χιλιετία τώρα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο βασιλιάς Αρθούρος, γιόρτασε τα Χριστούγεννα το 521, στο Υork, παρέα με αρπιστές, κιθαρωδούς, ηθοποιούς, χορευτές, τραγουδιστές και ταχυδακτυλουργούς. Για τον πολύ κόσμο όμως τα Χριστούγεννα όπως τα ξέρουμε σήμερα είναι μια Βικτοριανή «εφεύρεση», του 19ου αιώνα.
Σήμερα, στο κέντρο των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων στην Αγγλία είναι τα κάλαντα, που τραγουδιούνται στους δρόμους από μεγάλες ομάδες ανθρώπων. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο πρωτοστατεί φυσικά στους εορτασμούς, ιδίως από την εποχή που ο σύζυγος της βασίλισσας Βικτορίας, ο πρίγκιπας Αλμπερτ, έφερε την παράδοση από την πατρίδα του Γερμανία.
Ένα από τα δημοφιλέστερα δέντρα στολίζεται στην καρδιά του Λονδίνου, κοντά στην Trafalgar Square. To γιγάντιο αυτό έλατο είναι δώρο από την Νορβηγία, για να ευχαριστήσει τον αγγλικό λαό για τη φιλοξενία που προσέφεραν στον βασιλιά Haakon κατά τη διάρκεια της εξορίας του από τους Ναζί, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
(πηγή: www.eone.gr)
Λισαβόνα
Ράθυμη και avante garde, η Λισαβόνα είναι πολλά περισσότερα από την πόλη των επτά λόφων, του πόρτο και των fados.
Η γνωριμία με την πρωτεύουσα της Πορτογαλίας ξεκινά από το δεύτερο μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, το Parque Eduardo VII. Είναι εύκολο να φτάσετε εκεί με το μετρό κατεβαίνοντας στη στάση Marques de Pombal (Rotunda). Μετά από μια βόλτα στο πάρκο, ακολουθείστε την Avenida da Liberdade νότια, με κατεύθυνση τον ποταμό Τάγο και απολαύστε τις εικόνες της πόλης. Μερικά τετράγωνα παρακάτω στρίψτε δεξιά στη Rua do Salitre, όπου και θα συναντήσετε τον Βοτανικό Κήπο. Επιστρέψτε στην Avenida de Liberdade και συνεχίστε τη βόλτα προς τον Τάγο για να συναντήσετε την πλατεία Praca dos Restauradores και τη γραφική γειτονιά γύρω από αυτήν που περιμένει να την ανακαλύψετε. Ο περίπατος συνεχίζεται ακολουθώντας εκ νέου την Avenida de Liberdade μέχρι να συναντήσετε την πλατεία Praca do Pedro γεμάτη με εμπορικά και καφέ και ανθοπώλες.
Από τη νότια πλευρά της ακολουθείστε τον μικρό ελικοειδή δρόμο προς την κορυφή του λόφου με το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου ή Castelo de Sao Jorge (Βησιγότθοι, 5ο αιώνα μ.Χ.). Απολαύστε την εξαιρετική θέα και επισκεφθείτε τις εκθέσεις που φιλοξενεί σχετικά με την ιστορία της πόλης που λατρεύει το μπακαλιάρο, το πόρτο και τα fados. Γύρω από το δενδροφυτεμένο κάστρο βρίσκεται η παλιά πόλη, η γραφική Alfama, με τα καπηλειά της και τα απλωμένα ρούχα στα μπαλκόνια να αγναντεύουν τον Ατλαντικό. Eπιστρέψτε στην πλατεία Praco do Pedro και ακολουθείστε τη Rue da Prata για μερικά τετράγωνα μέχρι να συναντήσετε την πλατεία Praco do Comercio που η μια της πλευρά είναι πάνω στον Τάγο, ενώ δύο παράλληλοι λεωφόροι, η Rua da Prata και η Rua Aurea, την ενώνουν με την πλατεία Rossio στην καρδιά της κάτω πόλης, την Baixa με την αυστηρά τετραγωνισμένη ρυμοτομία. Από την πλατεία Praco do Comercio πάρτε το λεωφορείο 27 προς τα δυτικά στη Lapa και κατεβείτε στη Rua das Janelas Verdes, για να επισκεφθείτε το μουσείο MNAA ή Museo Nacional de Arte Antiga, που φιλοξενεί έργα ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας. Με το λεωφορείο 49 συνεχίστε δυτικά προς την Belem, περιοχή σημαντικών μνημείων και μουσείων.
Κατεβείτε στην πλατεία Praca Alfonso de Albuquerque για να επισκεφθείτε το Museo dos Coches. Λίγα τετράγωνα πιο κάτω και προς τα δυτικά θα συναντήσετε το γοτθικό μοναστήρι (Ιερωνυμιτών) του 16ου αιώνα Mosteiro de Jeronimos (αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO). Στο μοναστήρι βρίσκονται οι τάφοι δύο διάσημων Πορτογάλων, του εξερευνητη Βάσκο ντα Γκάμα και του ποιητή Λουίς ντε Καμόες, όπως επίσης το Ναυτικό και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Ακολουθώντας τη Rua da Junqueira και εν συνεχεία τη λεωφόρο Avenida da India συναντάτε το Μνημείο των Ανακαλύψεων Padrao dos Desobrimentos, μια πλώρη τσιμεντένιας καραβέλλας με όλους τους διάσημους Πορτογάλους να κοιτούν προς τον Τάγο και τον Ατλαντικό. Απέναντι θα δείτε την εντυπωσιακή κρεμαστή γέφυρα Ponte 25 de Abril που συνδέει τη Λισαβόνα με την Almada που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Τάγου. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1966 και συχνά συγκρίνεται με τη γέφυρα Golden Gate του Σαν Φρανσίσκο, λόγω του ότι αφενός μοιάζουν, αφετέρου τις κατασκεύασε η ίδια εταιρεία σε σεισμογενείς περιοχές. Τη σημερινή της ονομασία πήρε το 1974, για να τιμηθεί η Επανάσταση των Γαρυφάλων, που απάλλαξε τους Πορτογάλους από τη μακρόχρονη δικτατορία του Σαλαζάρ.
Συνεχίζοντας την Avenida da India θα δείτε το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και απέναντι, χτισμένο μέσα στο ποτάμι την εποχή των μεγάλων ανακαλύψεων, τον μοναχικό πύργο της Belem (1520). Σύμβολο κυριαρχίας, τελωνείο, φάρος αλλά και τόπος φυλάκισης πολιτικών κρατουμένων, ανακηρύχθηκε το 1983 από την Unesco μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Στην περιοχή βρίσκεται και το Centro Coltural de Belem, που αποτελεί τον χώρο έκφρασης και συνάντησης των καλλιτεχνών της πρωτεύουσας. Από εκεί επιστρέψτε με λεωφορείο στην πλατεία Praco do Comercio και περπατήστε μέχρι την πλατεία Praco do Pedro. Πάρτε το μετρό μέχρι τη στάση Pequeno. Εκεί βρίσκεται το Campo Pequeno όπου κάθε Κυριακή (Απρίλιο-Οκτώβριο) και καμιά φορά και Πέμπτη μπορείτε να παρακολουθήσετε ταυρομαχία (δεν σκοτώνουν τον ταύρο στην αρένα). Με το μετρό συνεχίστε τη βόλτα γνωριμίας και στη στάση San Sebastiao κατεβείτε για να δείτε το περίφημο μουσείο Calouste Gulbenkian που μεταξύ πολλών άλλων διαθέτει πίνακες των Rubens και Rembrandt. Η γνωριμία με τη Λισαβόνα, που κατά το μύθο ιδρύθηκε από τον Οδυσσέα, και είναι χτισμένη σε 7 λόφους (όπως Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Σέφιλντ, Σαν Φρανσίσκο, Γιαουντέ και Σιάτλ), μπορεί να συνεχισθεί ακούγοντας fados σε καπηλειά της Alfama, δοκιμάζοντας πιάτα θαλασσινών (οπωσδήποτε ένα από τα εκατοντάδες πιάτα bacalhau και πίνοντας μέχρι πρωίας dyo, vinho verde, porto ή madeira) στο Bario Alto ή στα μοδάτα μαγαζιά στους παλιούς ντόκους μέχρι το πρωί.
ADDRESS BOOK
Οι διευθύνσεις που πρέπει να επισκεφθείτε.
2EAT
Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε:
• Açorda de Mariscos (σούπα θαλασινών)
• Caldeirada (κοκκινιστό κατσαρόλας με θαλασινά)
• Bachalau assado ή cozido (το εθνικό ψάρι, τηγανητό ή βραστό)
• Sardinhas assadas (σαρδέλες στη σχάρα)
• Leitao à bairra (γουρουνόπουλο ψητό)
• Porco con ameijoas a alentejana (γουρουνόπουλο με μύδια)
• Cataplana (σαν παέγια αλλά νοστιμότερη)
2BYE
LISBOA CARD
Για 24 ώρες, σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς και για είσοδο σε μουσεία 24, 48 ώρες, €25,50, 72 ώρες €31,00
FREEPORT OUTLET
Το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, με εξαιρετικές τιμές.
Av. Euro 2004 - Alcochete
FEIRA DE ARTESANATO E ANTIGUIDADES, VASCO DA GAMA
Ανοιχτή αγορά καθε 1η και 3η Κυριακή του μήνα στους κήπους Jardim Vasco da Gama.
Rua Vieira Portuense 7
MERCADO DA COLECÇÃO
MERCADO DA RIBEIRA
Κάθε Κυριακή, το δικό τους Μοναστηράκι, στον 21ο αιώνα.
Avenida 24 de Julho 5, Parque das Nações
2BE
PΑRQUE DE NACOES
Για το μεγαλύτερο ενυδρείο, το Oceanário, στην Ευρώπη, πανοραμική βόλτα με τελεφερίκ και γνωριμία με τη φουτουριστική της εκδοχή.
CASA LINHARES
Beco dos Armazéns do Linho, 2, Alfama
SENHOR VINHO
Τα καλύτερα για fados και αν ειστε τυχεροί μπορεί να ακούσετε τις θεϊκές φωνές της ANA MURA ή της MARIZA.
Rua do Meio à Lapa, 18, Lapa
LUX
Το club του ηθοποιού John Malkovich.
Avenida Infante Dom Henrique, Doca do Jardim do Tabaco, Alfama
BICA DO SAPATO
Δίπλα στο LUX. Επίσης του Malkovich, αν σας λέει κάτι, για πορτογαλική κουζίνα και shusi.
BOM JARDIM
Το φθηνότερο για πικάντικο κοτόπουλο, piri-piri.
Travessa de Santo Antão 77
2DO
• A BRASILEIRA με ντεκόρ art nouveau για bica (καφές με γάλα).
Rua Garret, 122, Chiado
• Βόλτα με το τράμ 28 από την πλατεία, Praça do Comércio,
και επίσκεψη στο Miradouro de Santa Luzia.
• Μια βραδιά στο Barrio Alto.
• Ημερήσια εκδρομή στη Sintra, 30 χλμ. από τη Λισαβόνα.
• Για βόλτες, στο Palácio Nacional da Pena, παραλίες και ηλιοβασίλεμα στο Cabo da Roca, το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης.
2SEE
• Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου του Ιερώνυμου Μπος. Museu Nacional de Arte Antiga, Rua das Janelas Verdes.
• Γέφυρα Βάσκο ντα Γκάμα (η μακρύτερη στην Ευρώπη).
• Μουσείο GULBENKIAN (Rubens, Rembrandt και η συλλογή του Aga Khan)
Av Berna, 45 .
(πηγή: www.lifo.gr, 19/6/2008)
10 ξενοδοχεία με στυλ
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ
Pousada Flor da Rosa, Γκράτο, Αλεντέζο
Ενα εντυπωσιακά συμπαγές κτίριο από γρανίτη κυριαρχεί σε ένα κατάλευκο χωριό στην περιοχή του Αλεντέzο της Πορτογαλίας, το Flor de la Rosa, το οποίο βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ισπανία. Ανακαινισμένο, με αρκετές μετατροπές, και διακοσμημένο από τον κορυφαίο διακοσμητή Joao Luis Carrilho da Graca, το μοναστήρι του 14ου αιώνα το οποίο μοιάζει περισσότερο με κάστρο έχει διατηρήσει τη μεταμεσαιωνική μυστικότητά του. Τα 24 δωμάτιά του, όλα δίκλινα, διαθέτουν μια αισθητική που βρίσκεται μεταξύ του όχι ιδιαίτερα ακραίου νέου κύματος της εκδοχής του 1995 και της τυπικής αισθητικής του μοναστηριού. Ο πλέον τυχερός θα νοικιάσει τη σουίτα 601: στην κορυφή του πύργου, με θέα τους ελαιώνες του Βόρειου Αλεντέzο. Τα δωμάτια είναι παραδοσιακά και πολύ δροσερά κατά τους θερινούς μήνες, με ξύλινα πατώματα, με λιτή επίπλωση και τουλάχιστον έναν τοίχο από γρανίτη έτσι ώστε να συντηρείται η αυστηρότητα της διακόσμησης.
Το εστιατόριό του κατέχει ξεχωριστή θέση, με τα γνωστά τοις πάσι πιάτα: migas a Alentejana (χοιρινό με λουκάνικο και κρουτόν) και sopa de cacao (που είναι σούπα με σκυλόψαρο). Τα υψηλότερα και τα χαμηλότερα σημεία του κτιρίου παραμένουν ανέπαφα. Ο λόγος είναι απλός: παιδιά της περιοχής κάποτε έπαιζαν και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε διατηρητέα κτίσματα... Σε ό,τι αφορά το σέρβις, αυτό μάλλον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αργό. Αλλά σε ένα εξοχικό μέρος της Πορτογαλίας η οποιαδήποτε βιαστική κίνηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το λιγότερο... ακατάλληλη.
Pousada Flor da Rosa, Mosteiro Sta Maria Flor da Rosa, 7430-999 Crato, Portugal
τηλ.: 00-351-245-997.210, φαξ: 997.212, guest@pousadas.pt, www.pousadas.pt
ΟΛΛΑΝΔΙΑ
Ambassade Hotel, Αμστερνταμ
Οταν οι διανοούμενοι του κόσμου επισκέπτονται το Αμστερνταμ, τότε επιλέγουν να μείνουν σε ένα ξενοδοχείο, στο Ambassade Hotel. Και αυτή η λογοτεχνική του φήμη είναι που του έδωσε και πρωταγωνιστικό ρόλο στο καινούργιο βιβλίο του Χάουαρντ Νόρμαν «The Museum Guard». Βρίσκεται σε ένα από τα μεγαλύτερα κανάλια του Αμστερνταμ και αποτελεί αμάλγαμα δέκα σπιτιών εμπόρων του 17ου αιώνα. Τα δωμάτια είναι διακοσμημένα με αντίκες και έχουν ποικιλία χρωμάτων. Υπάρχουν δύο τύποι δωματίων: ο ένας προσφέρει την αυθεντική αίσθηση του Αμστερνταμ, με τα κλασικά του στοιχεία, ενώ ο άλλος είναι πιο σύγχρονος, με πολύ φως και μεγάλη άνεση.
Τα δύο καθιστικά, με ρολόγια και πίνακες των παππούδων, είναι ιδανικοί τόποι για ανάγνωση, ωστόσο το ξενοδοχείο παρέχει και πιο σύγχρονες ανέσεις. Αν και δεν διαθέτει εστιατόριο, το πρωινό του είναι εξαιρετικό, όπως και το προσωπικό του, το οποίο είναι πάντα έτοιμο να εκτελέσει τις επιθυμίες σας. Εκτός των τειχών του υπάρχουν πολλά εστιατόρια και πολύ καλά εμπορικά καταστήματα. Το προσωπικό του ξενοδοχείου θα σας «οδηγήσει» σε όποιο από αυτά επιθυμείτε και φυσικά στο καλύτερο βιβλιοπωλείο της περιοχής!
Ambassade Hotel, Herengracht 341, Amsterdam
τηλ.:00-31-20-626.2333, fax: 555.0277, www.ambassade-hotel.nl
ΚΑΝΑΡΙΑ ΝΗΣΙΑ
La Casona de Argual, Λα Πάλμα
Πρόκειται για ένα νησί που δεν το επισκέπτονται ιδιαίτερα πολλοί τουρίστες, ωστόσο διαθέτει ένα από τα ωραιότερα ξενοδοχεία που υπάρχουν στα Κανάρια Νησιά. Το Casona de Argual βρίσκεται σε μια κατάφυτη πλατεία στην άκρη της ήσυχης πόλης του Los Lanos de Aridane. Δεν πρόκειται για κάποια ιδιαίτερη περιοχή, αλλά είναι πρακτική: ο τεράστιος κρατήρας του Caldera de Taburiente βρίσκεται σε απόσταση μόλις 15 λεπτών. Είναι ένα οίκημα του 18ου αιώνα, με στυλ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μάλλον αποικιακό - ισπανικό, ένα μικρό ξενοδοχείο, το οποίο έχει μόλις τέσσερα δίκλινα δωμάτια, που δεν διαθέτουν όλα προσωπικό μπάνιο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το να μένεις εδώ είναι σαν να επισκέπτεσαι έναν παλιό σου φίλο, ο οποίος είναι ιδιαίτερα κομψός. Τα δωμάτια είναι φωτεινά, ευάερα με απλή επίπλωση, αλλά με κρεβάτια αντίκες. Τα χρώματα είναι παλ, οι τοίχοι ροζ και οι κουρτίνες λευκές λινές. Τα πατώματα είναι ξύλινα, όπως και οι πόρτες, στα μπαλκόνια θα βρείτε αρωματικά λουλούδια, αλλά και... καλάθια με κρασιά, ενώ ο κήπος, όλο λουλούδια και δέντρα, έχει έπιπλα αντίκες και παλιά κάγκελα. Το εστιατόριο δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο γιατί συνήθως εξυπηρετεί τις ανάγκες των ντόπιων. Δεν υπάρχει πισίνα και το σέρβις του θυμίζει κατάσταση υπνοβασίας... Το πλεονέκτημα του εν λόγω ξενοδοχείου βρίσκεται στην έλλειψη επιτήδευσης, στην ησυχία και στην πρωτόγονη γοητεία του.
La Casona de Argual, 6 Liano de San Pedro, Los Lianos de Aridane, La Palma, Islas Canarias, Spain
τηλ. και φαξ: 00-34-922-401.816
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Ξενοδοχείο Atoll Helgoland
Το Χέλγκολαντ είναι ένα μικρό νησάκι, 70 χιλιόμετρα από τη βόρεια ακτή της Γερμανίας. Παρά το γεγονός ότι, για να φθάσει κανείς στο ξενοδοχείο Atoll Helgoland, πρέπει να ταξιδέψει με αεροπλάνα, τρένα και πλοία, αξίζει τον κόπο. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του κτίσματος, το οποίο υπογράφει η αρχιτέκτονας Αλισον Μπρουκς (συνεργάτις του σχεδιαστή Ρον Αραντ), έχει στόχο, όπως η ίδια ισχυρίζεται, να προσφέρει «μια αίσθηση υδάτινης γαλήνης»: δύο γυάλινες κατασκευές σε σχήμα κώνου διαπερνούν το πάτωμα του φουαγέ, προσφέρουν αστραφτερές εκλάμψεις στο νερό της πισίνας, ενώ η λάμψη του εστιατορίου σε συνδυασμό με το θαλασσινό μενού δίνουν μια αίσθηση από ωκεανό...
Το εν λόγω νησί είναι γνωστό για τους αστακούς και τα καβούρια του, που αποτελούν φυσικά και τον βασικό άξονα του μενού του εστιατορίου. Το σέρβις είναι εξαιρετικό και συνδυάζει τη γερμανική επάρκεια με τη φιλικότητα, δίχως επιτήδευση, γεγονός σπάνιο για ένα τόσο μοντέρνο ξενοδοχείο. Ενας γυάλινος ανελκυστήρας δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να δουν ταυτόχρονα τη θάλασσα και τον ουρανό λίγο προτού μπουν στα φωτεινά τους δωμάτια, 32 εκ των οποίων διαθέτουν επίπλωση πρωτοποριακή. Αν μπορείτε να ζήσετε και χωρίς τις καρέκλες «Πορτοκαλόφλουδα» του Πιερ Πολέν, τα φώτα Καστιλιόνι, το σέξι διακοσμημένο ντους και άλλα παρεμφερή, τότε μπορείτε να διαλέξετε ένα από τα 19 κλασικά διακοσμημένα δωμάτια. Μεταξύ των προσφερομένων ανέσεων: πισίνα, γυμναστήριο και spa. Αυτά μπορείτε να τα απολαύσετε ανεξάρτητα από την επίπλωση του δωματίου που θα επιλέξετε!
Atoll Helgoland, Lung Wai 27, 27498 Helgoland
τηλ.: 00-49-4725-8000, fax: 800.444, info@atoll.de
ΓΑΛΛΙΑ
Hotel Square, Παρίσι
Βρίσκεται σε μια περιοχή όχι ιδιαίτερα ελκυστική. Μόλις όμως αντικρίσεις την όψη από τον συμπαγή γυαλισμένο γρανίτη του, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν. Σε αντίθεση με τα άλλα ξενοδοχεία αυτού του είδους, όπου το ψυχρό ντιζάιν παγώνει και την ατμόσφαιρα, το Square είναι ευχάριστο και γοητευτικό. Το μικρό αυτό ξενοδοχείο με τα 22 του δωμάτια καταφέρνει να είναι μοναδικό στο είδος του χάρη στη γυάλινη οροφή του και στην πληθώρα των γκαλερί που διαθέτει. Πλούσιο σε χώρο και φως, διαθέτει και ζεστασιά πίσω από το φαινομενικά ψυχρό του ντιζάιν. Τα δωμάτιά του, τα οποία για τα παριζιάνικα δεδομένα είναι πλούσια σε παροχές, δημιουργούν ζεστή ατμόσφαιρα με τα πλούσια χρώματά τους που έρχονται σε αντίθεση με τη γεωμετρικότητα των σκοτεινών από ινδικό ξύλο επίπλων του. Το μπαρ και το εστιατόριό του αποτελούν αντίδοτο για την ασχήμια της κοντινής Λεωφόρου των Βερσαλλιών. Το όνομα αυτών: Ζέμπρα: δικαιολογείται αφενός μεν από το μωσαϊκό με σχέδιο «ζέμπρα», αφετέρου δε από λάμπες με επένδυση ξύλου δάσους. Παραμένει ανοιχτό ως και τη 1 π.μ. Ευχάριστο και άνετο, έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει διασημότητες, μεταξύ των οποίων και ο παλιός ροκ σταρ Τζόνι Χάλιντεϊ.
Hotel Square, 3 rue de Boulainvilliers, 75016 Paris
τηλ.: 00-33-1-44-149.190), hotel.square@wanadoo.fr
ΒΕΛΓΙΟ
De Witte Lelie, Αμβέρσα
Τον 16ο αιώνα η πολιτιστική ζωή της Αμβέρσας επικεντρωνόταν στο στυλ του Πίτερ-Πάουλ Ρούμπενς και των συγχρόνων του. Στις ημέρες μας τους κανόνες πλέον ορίζουν οι σχεδιαστές μόδας όπως η Ann Demeulemeester και ο Dries van Noten. Το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είναι το κομψότερο της πόλης και συνδυάζει στοιχεία και από τις δύο αυτές εποχές. Βρίσκεται σε έναν ήσυχο δρόμο και στο παρελθόν υπήρξε το σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου του 16ου αιώνα, το οποίο αναπαλαιώθηκε το 1993. Οπως στα σπίτια του Ρούμπενς και των φίλων του, και εδώ τα έπιπλα είναι στυλ μπαρόκ και οι αυλές ηλιόλουστες. Στο εσωτερικό τα μαρμάρινα πατώματα, τα τζάκια και τα έργα τέχνης παραπέμπουν στο παρελθόν. Τα υπόλοιπα όμως είναι άμεσα συνδεδεμένα με το σύγχρονο στυλ. Το κυρίαρχο χρώμα είναι το λευκό, και τα λουλούδια που θα συναντήσει κάποιος στα περισσότερα σημεία είναι τα λίλιουμ. Το μόνο διαθέσιμο γεύμα είναι το πρωινό, ενώ καλό φαγητό δύσκολα μπορεί να βρει κανείς στην υπόλοιπη πόλη. Το ξενοδοχείο διαθέτει 10 δωμάτια. Παντού υπάρχουν σκάλες, που οδηγούν από τα δωμάτια στο τεράστιο καθιστικό. Οι σουίτες έχουν δικό τους μπαλκόνι. Στη λίστα των επισκεπτών φιγουράρουν ονόματα όπως αυτά του Πολ Σμιθ και του Ζαν-Πολ Γκοτιέ. Ωστόσο καλοδεχούμενοι είναι και όσοι διαθέτουν πιο απλό στυλ.
De Witte Lelie, Keizerstraat 16-18, 2000 Antwerpen
τηλ.: 00-32-3-226.1966, φαξ: 234.0019
ΙΤΑΛΙΑ
Locarno, Ρώμη
Οταν άνοιξε, το 1925, το Locarno είχε σκαλιστά κάγκελα τα οποία διακοσμούσαν τα τζάμια στις πόρτες της εισόδου του, liberty style κατασκευές στις πλάτες των καρεκλών του, ένα καλογυαλισμένο ξύλινο μπαρ και μια ταμπέλα στην οποία αναγραφόταν: «Shall we charleston?». Εχει ακόμη αυτά τα πράγματα. Σήμερα η ατμόσφαιρα που αποπνέει το στυλ της αίθουσας υποδοχής και του μπαρ ίσως να μην επιβεβαιώνεται απόλυτα από το στυλ που έχουν οι κρεβατοκάμαρες, αλλά η νέα πτέρυγα, που λειτούργησε τον περασμένο Ιούνιο, ανταποκρίνεται και με το παραπάνω. Κατά μήκος μιας κομψής, γεμάτης λουλούδια βεράντας ένας διάδρομος σε παλ αποχρώσεις οδηγεί σε μια δωδεκάδα κομψά δωμάτια και σουίτες. Οι κουρτίνες είναι μεταξωτές. Τα κρεβάτια είναι επιβλητικά λόγω των μοναδικών σχεδίων που έχουν τα κάγκελα στο πάνω μέρος τους, που θυμίζουν κοσμήματα παλαιότερων εποχών. Ο μάνατζερ του ξενοδοχείου σινιόρ Γουστάβος είναι ο κλειδοκράτορας όχι μόνο των 60 δωματίων, αλλά επίσης και των γυαλιστερών μαύρων ποδηλάτων, τα οποία διαθέτει το ξενοδοχείο για τους επισκέπτες του.
Αν δεν ταιριάζει με τα γούστα σας να πάρετε πρωινό στη βεράντα σας, τότε μπορείτε να επισκεφθείτε το ρουφ γκάρντεν και να απολαύσετε τη θέα της Ρώμης.
Hotel Locarno, via della Penna 22, 00186 Rome
τηλ.: 00-39-06-0841, φαξ: 321.5249
ΙΡΛΑΝΔΙΑ
The Clarence, Δουβλίνο
Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ολοένα και πιο μοντέρνα ξενοδοχεία έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο Δουβλίνο, το πέντε ετών Clarence αποτελεί τον βασικό πόλο έλξης για τον κόσμο της μόδας της πόλης και όχι μόνο. Σχεδιασμένο από την Κέιτ Χομπς (είχε αναλάβει και το Μετροπόλιταν στη Νέα Υόρκη), είναι ένα μέρος το οποίο, αν μη τι άλλο, διαθέτει στυλ. Επίσης βρίσκεται στο μέσον του «ναού των μπαρ», περιτριγυρισμένο από μπαρ και καφέ, με θέα τον ποταμό Λίφι. Το σέρβις είναι διακριτικό, οι υπάλληλοι εξαιρετικοί, γνώστες των πάντων και χαμογελαστοί. Και φυσικά όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα εντός του ξενοδοχείου. Οχι βέβαια πως αυτό σημαίνει ότι οι παροχές του ξενοδοχείου δεν επαρκούν: το εστιατόριο Tea Room διαθέτει ίσως το καλύτερο φαγητό στο Δουβλίνο. Το μπαρ Octagon σερβίρει εξαιρετικό μαρτίνι, ενώ το κλαμπ The Kitchen θυμίζει κάτι από Νέα Υόρκη με τους κόκκινους βελούδινους καναπέδες του, που δεσπόζουν στον χώρο.
Τα 46 δίκλινα δωμάτια είναι άνετα και όχι τεράστια, με επένδυση από λευκό αμερικανικό ξύλο βαλανιδιάς, πέτρινα πατώματα και παρεμβάσεις από γκρίζο δέρμα, μοβ μετάξι και πορφυρό σουέντ. Από την άλλη οι τρεις σουίτες που διαθέτει το ξενοδοχείο είναι απέραντες: το δωμάτιο 508 διαθέτει χώρο που μπορεί να φιλοξενήσει 30 άτομα. Επιπλέον το Clarence δεν είναι υψηλών προδιαγραφών. Ιδιοκτήτες του είναι ο Μπόνο και ο Δι Ετζ από το συγκρότημα των U2, που είναι ένα από τα πιο δημοφιλή ροκ συγκροτήματα.
The Clarence, 6-8 Wellington Quay, Dublin
τηλ.: 00-353-1-670-9000, φαξ: 407.0820
ΙΣΠΑΝΙΑ
Hacienda de San Rafael, Las Cazebas de San Juan, Ανδαλουσία
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Κέρτις επέλεξε να μείνει στο εν λόγω ξενοδοχείο ολοκληρώνοντας το βιβλίο του «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία» ή ότι ο Ρικ Στάιν κατέφυγε εδώ για να ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου του για τη μαγειρική. Οι ιδιοκτήτες του, η Κούκου και ο Τιμ Ράιντ, έχουν δημιουργήσει έναν υπέροχα ανακαινισμένο χώρο 300 ετών, από όπου οτιδήποτε μπορεί να θυμίζει σύγχρονη τεχνολογία έχει εξοστρακιστεί: τηλέφωνα και τηλεοράσεις είναι σχεδόν άγνωστα για τα διακοσμημένα σαν γκαλερί δωμάτια, το καθένα από τα οποία έχει τη δική του βεράντα, που καταλήγει σε μια μεγάλη αυλή.
Τα δωμάτια, τα καθιστικά και η τραπεζαρία έχουν στυλ αρχαίο - ευρωπαϊκό και έχουν διακοσμηθεί με μικρούς θησαυρούς, τους οποίους έχουν συλλέξει οι ιδιοκτήτες στα ταξίδια που έχουν κάνει ανά τον κόσμο. Οι κήποι «περικυκλώνουν» όλα τα δωμάτια και καταλήγουν σε μια μεγάλη φάρμα. Το δείπνο, όσο και αν αυτό φανεί παράξενο, «μετακινείται» ανάλογα με τον καιρό! Υπάρχουν διάφορα σημεία στον κήπο όπου μπορεί κάποιος να δειπνήσει, βεράντες, αυλές γεμάτες μπουκαμβίλιες και φυσικά η τραπεζαρία. Εξάλλου κάτι που μπορεί να σας εγγυηθεί ο ίδιος ο σεφ αυτοπροσώπως είναι ότι ποτέ δεν θα ξαναφάτε το ίδιο φαγητό: το μενού αλλάζει κάθε δέκα ημέρες.
Η οικογένεια Ράιντ είναι διακριτική και μπορεί να σας συμβουλεύσει ακόμη και για δραστηριότητες εκτός των ορίων του ξενοδοχείου: περιπάτους, ιππασία, εκδρομές στα βουνά και στην ακτή. Ωστόσο οι περισσότεροι επισκέπτες δύσκολα αποχωρίζονται την πισίνα του ξενοδοχείου. Πάντως το συγκεκριμένο μέρος ενδείκνυται για να δραπετεύσει κανείς από τα παιδιά και όχι για να τα πάρει μαζί του: δεν είναι τυχαίο ότι οι μικρότερης ηλικίας επισκέπτες είναι περίπου δεκαπέντε ετών.
Hacienda de San Rafael, Carretera Nacional IV km 594, Las Cazebas de San Juan, Seville
τηλ.: 00-955-872.193, φαξ: 872.201
ΙΤΑΛΙΑ
San Domenico Palace, Ταορμίνα, Σικελία
Αν έλεγαν σε κάποιον να διαλέξει το στοιχείο εκείνο που αποδεικνύει την ευστροφία των ιταλών μοναχών, δεν θα χρειαζόταν παρά να δει τις τοποθεσίες που έχουν επιλέξει για να κτίσουν τα μοναστήρια τους: είναι ίσως οι καλύτερες της Ιταλίας: Κάπρι, Ακτή Αμάλφι, Πορτοφίνο. Στη θέση τους σήμερα βρίσκονται μερικά από τα ωραιότερα ξενοδοχεία της χώρας. Ενα από τα διασημότερα και πολυτελέστερα είναι το Παλάτι του Αγίου Δομήνικου, το οποίο στο παρελθόν τον 15ο αιώνα υπήρξε μοναστήρι, το οποίο είχε ιδρύσει ένας ευγενής στην Ταορμίνα. Εκεί που κάποτε οι δομινικανοί μοναχοί προσεύχονταν, κοιμούνταν και έτρωγαν, σήμερα βρίσκονται 108 δωμάτια, ανακαινισμένα με γούστο μάλλον αριστοκρατικό. Ξύλινα έπιπλα - αντίκες, υφάσματα μπροκάρ και μεταξωτά και φυσικά το σήμα κατατεθέν της περιοχής: κόκκινα μάρμαρα Σικελίας. Υπάρχουν δύο εστιατόρια, ένα εκ των οποίων βρίσκεται δίπλα από την πισίνα. Σε ό,τι αφορά το μικρό εκκλησάκι που υπήρχε, αυτό έχει μετατραπεί σε αίθουσα συνεδριάσεων, χωρητικότητας 400 ατόμων. Το σέρβις είναι επαρκές και οι υπάλληλοι ευγενικοί. Μπορούν να ρυθμίσουν τα πάντα: από το να κάνουν τις κρατήσεις και να βγάλουν εισιτήρια για το αρχαιοελληνικό θέατρο ως και να κανονίσουν να κάνετε τον γύρο της Αίτνας με ελικόπτερο.
Από τα περισσότερα δωμάτια αλλά και από τον κήπο του ξενοδοχείου, όπου μπορεί κάποιος να συναντήσει από ιβίσκους και κουμκουάτ ως και μπουκαμβίλιες η θέα απλώνεται από την ανατολική ακτή της Σικελίας ως τον κρατήρα του ηφαιστείου. Μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου, όταν η Αίτνα καλύπτεται από χιόνι, η θέα είναι πιο ρομαντική και η Ταορμίνα δεν αποτελεί πόλο έλξης για το πλήθος. Ποιοι έχουν περάσει από εδώ; Ρίχαρντ Στράους, Οντρεϊ Χέπμπορν, Τζον Στάινμπεκ είναι μερικοί από τους διασημότερους επισκέπτες του παρελθόντος.
Πολλοί εκ των επισκεπτών ίσως δεν θα ενθουσιαστούν από την αυστηρή και παλιομοδίτικη διακόσμηση, όμως αυτό αποτελεί και το σημαντικότερο μέρος της γοητείας του Αγίου Δομήνικου, το οποίο δεν μπορεί βέβαια να χαρακτηριστεί ξενοδοχείο σύγχρονης τεχνολογίας!
San Domenico Palace, piazza San Domenico 5, 98039 Taormina, Sicily
τηλ.: 00-39-0942-23701, φαξ: 625.506
(πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ)
Affordable Europe: Lisbon
It's easy to vacation on the cheap in Lisbon, which remains very inexpensive by European standards. On the price-entertainment continuum, restaurants are reasonable, taxis are cheap, a memorable night out won't leave you broke, and churches are free. Mysteriously (and marvelously) chain stores like Zara charge less in Lisbon than they do in New York or Paris.
Where to Eat Cheaply
If you're spending a lot on dinner, then you're at the Michelin haunts. Otherwise, you're dining with the locals at Cantinho das Gaveas (Rua das Gaveas, 82-84; 351-21-342-6460), in the lively and young Bairro Alto neighborhood, where an authentic Portuguese meal with wine costs less than $25, at $1.24 to the euro. The octopus with rice is especially lovely. Dinner for less than 15 euros a person? No problem at Brusketta (Rua Sao Felipe Nery, 12-14; 351-21-388-3860), a sleek, barrel-ceiling restaurant that specializes in open-faced sandwiches with innovative tapaslike toppings. Afterward, park yourself at a nearby bar like Bedroom (Rua do Norte, 86; 351-93-730-5866).
Lodging for Under 100 Euros
Pensao (inns) are the best bet for inexpensive stays. Find one that's still run by the woman of the house for the added bonus of Old World granny charm. Pensao Casa de Sao Mamede (Rua da Escola Politecnica, 159; 351-21-396-3166) is just such a place: clean, charming and conveniently situated near Principe Real. Singles from 65 to 75 euros a night.
Best Deal on a Cultural Event
You'll see lots of ads for fado, the melancholy Portuguese folk music. Don't bother; most shows are cliche, touristy and overpriced. But for 5 to 20 euros, the Portuguese Symphony Orchestra has performances at the Centro Cultural de Belem (Praca do Imperio, 351-21-361-2400; www.ccb.pt). Admission to national museums and monuments costs around 3 to 5 euros — and they're free on Sundays until 2 p.m.
Best Things to Do Free
Walk. Everywhere. Just bring comfortable shoes to navigate the hills and cobblestones. For the best views of the city, start in Bairro Alto, cross over to Chiado along Rua Garrett, down to the pedestrian-only Rua do Carmo and up the steep hill to Castelo de Sao Jorge. (Yes, the bridge that spans the River Tagus does resemble the Golden Gate.) To finish your tour, stroll to Alfama, the city's oldest and best-preserved neighborhood, which still bears traces of its Arab past. Or, if you're feeling lazy, simply hop the vintage No. 28 tram for the same effect.
Best Money-Saving Tip
You'll be hard-pressed to break the bank in Lisbon unless you go on a shopping spree. Limit your spending (and the hassle of extra carry-on baggage) and buy only one gorgeous Portuguese tile (azulejo). Then photograph the rest. Buildings in Lisbon are remarkably well-preserved, clean, and beautiful; even an amateur will take amazing pictures that make for excellent, frame-ready souvenirs.
(πηγή: www.iht.com, 23/4/2007)
Λισαβόνα
Η «κατακτήτρια» των θαλασσών γοητεύει τον επισκέπτη με το παρελθόν της, αλλά και το σύγχρονο προσανατολισμό της.
Σπίτια σε κίτρινα και πράσινα χρώματα, παλάτια ντυμένα με πολύχρωμα πλακάκια, κήποι, αγάλματα των μεγάλων θαλασσοπόρων που κάποτε έφτασαν στα πέρατα της γης. Η Λισαβόνα, η πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, είναι μια πόλη σπάνιας γοητείας, που διατηρεί μεγάλο μέρος της παράδοσής της ανέγγιχτο μέχρι τις μέρες μας, καθώς και κάποια στοιχεία από το παλιό αρχιτεκτονικό της πρόσωπο. Ατενίζοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό, χτισμένη επάνω σε μικρούς λόφους, σας περιμένει να ανακαλύψετε τις παλιές συνοικίες της, αλλά και να γνωρίσετε το μοντέρνο της πρόσωπο που δημιουργήθηκε μετά την παγκόσμια έκθεση που έγινε στην πόλη το 1998.
Βόλτα στην πόλη
Περπατήστε κάτω από τα τείχη του κάστρου του Αγίου Γεωργίου, στη λεωφόρο Ελευθερίας, και μπείτε στα στενοσόκακα. Στην περιοχή των παλιών ντοκ του λιμανιού θα δείτε μια σούπερ μοντέρνα πόλη. Περάστε από την καινούργια γέφυρα του ποταμού Τάγου, που εγκαινιάστηκε το 1998. Δείτε το μοντέρνο σταθμό των τρένων και διασκεδάστε στο Oceonarium. Από την άλλη -την παλιά- πλευρά της πόλης πάρτε τα ασανσέρ για να ανεβείτε στα ψηλά της σημεία χωρίς να σας κοπεί η ανάσα. Μια πρωτοτυπία των «ανέκαθεν εξερευνητών» ιδιαίτερα χρήσιμη και στις μέρες μας! Ένα τέτοιο «ασανσέρ» έφτιαξε ένας μαθητής του Άιφελ και θα το δείτε στη γειτονιά Μπάιξα. Τα τραμ είναι μια θαυμάσια λύση για τις μετακινήσεις σας και μια βόλτα στη «Λευκή Πόλη» - όπως λέγεται μια άλλη ιστορική και ατμοσφαιρική γειτονιά, η Αλφάμα. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η βόλτα στην περιοχή Μπελέμ με τα ιστορικά μνημεία, τον καθεδρικό ναό, τα μοναστήρια και τα μουσεία, αλλά και τις μπουτίκ, τα φοβερά ζαχαροπλαστεία και τις κάβες με τα τοπικά κρασιά. Και μιλώντας για μουσεία, επισκεφθείτε τα Νασιονάλ Ντε Άρτε Αντίγκα και Αντζουλέζο. Επίσης, να πάτε στα παλάτια Νασιονάλ και Ντε Πένα.
Εκδρομές
Ξεκινήστε από τη Σίντρα με τους κήπους και τα παλάτια, όπου κατέφευγαν για να ξεκουραστούν και να εμπνευστούν οι βασιλείς και οι ποιητές. Το Εστορίλ και το Κασκαΐς είναι μέρη μοναδικής ομορφιάς. Στο Εστορίλ επισκεφθείτε και το διάσημο καζίνο. Αν αποφασίσετε να φύγετε ακόμη πιο μακριά, στη Βόρεια Πορτογαλία, το Πόρτο και η μαγευτική Κόστα Βέρντε σας περιμένουν με τις γοητευτικές εξοχές τους, τα κάστρα και τις παραλίες τους.
Φαγητό: Στις παλιές συνοικίες Μπάριο Άλτο και Αλφάμα απολαύστε φρέσκα ψάρια. Ψάρια και θαλασσινά θα βρείτε και στο εστιατόριο Γκαμπρίνους. Καλό φαγητό επίσης στα Αβίθ, Μπρασούκα, Τσιαμαράο, Κάσα Ντο Λεάο. Δύο καταπληκτικά (από ντεκόρ και προϊόντα) ζαχαροπλαστεία είναι τα Κονφεϊτάρια Νασιονάλ (από το 1829) και το Αντίγκα Κονφιτέιρα ντε Μπελέμ. Δοκιμάστε το μπόλο (bolo), ένα τσουρέκι νοστιμότατο. Και βέβαια, μην ξεχάσετε να πιείτε κρασί Πόρτο.
Διασκέδαση: Πολύς κόσμος κυκλοφορεί το βράδυ στη λεωφόρο Ελευθερίας, όπου θα βρείτε όλα τα μπαράκια.
Αγορές: Θα βρείτε πορσελάνες και κεραμικά εξαιρετικής τέχνης και ποιότητας, παραδοσιακά προϊόντα και κρασιά, φτηνά λευκά είδη. Αγορά σαν το δικό μας Μοναστηράκι θα βρείτε στη Φέιρα ντα Λάντρα.
(πηγή: www.7merestv.gr)
Σούπες στον κόσμο
Τα ψάρια είναι για τους μούτσους και το ζουμί για τους καπεταναίους
Στη μαγειρική η σούπα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, καθώς μια μέτρια σούπα ως πρώτο πιάτο μπορεί να καταστρέψει εντελώς ένα άψογο μενού που ακολουθεί. Ο ζωμός είναι απαραίτητο στοιχείο για οποιαδήποτε σούπα, είτε βράζουμε κόκαλα, είτε ψάρια ή λαχανικά. Σημαντικός από τον αρχαίο σπαρτιατικό «Μέλαν ζωμόν» ως τη σούπα από σέλινο που επινόησε η μαντάμ ντε Πομπαντούρ, για να ξυπνήσει το πάθος του Λουδοβίκου του ΙΔ', με θλιβερά όμως αποτελέσματα.
Οι διάσημοι σεφ ισχυρίζονται ότι η εκτίμηση της απλότητας είναι το πρώτο μεγάλο μάθημα και το μετέπειτα σημαντικό η απλή τεχνική, δηλαδή βράσιμο και πολτοποίηση. Τα λαχανικά βρασμένα, πολτοποιημένα και αραιωμένα με ζωμό ή κρέμα είναι τελικά ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της απλής μαγειρικής. Και όπως ξέρετε μια ζεστή σούπα είναι ό,τι πρέπει για το κρύο.
Το αγαπημένο φαγητό του Ηρακλή ήταν ζωμός από μπιζέλια. Ο πρόγονος Αθήναιος ο Δειπνοσοφιστής στο τρίτο βιβλίο των "Δειπνοσοφιστών" (κεφ. Ι 437-443) παρωδεί μια ολόκληρη σκηνή στην οποία ο μάγειρας δημιουργεί θέμα στο δούλο βοηθό του επειδή δεν έχει καταφέρει να εκτελέσει το πιάτο (ψάρι με γάρο) με την ακρίβεια που απαιτεί η συνταγή. Στην Αθήνα ένα γεύμα δεν άρχιζε ποτέ με σούπα. Αν και οι σούπες θεωρούνταν υγιεινά και θρεπτικά φαγητά ήταν ταυτόχρονα "φαγητό των φτωχών" και γι' αυτό σ' ένα τραπέζι με καλεσμένους δεν ταίριαζε να προσφέρεις ζωμό. Στο πρώτο μέρος του γεύματος σέρβιραν χορταστικά φαγητά, και ειδικά ψάρια και πουλερικά. Έτρωγαν σχετικά λίγο κρέας.
Όσο απλή και να είναι σούπα, το τελικό αποτέλεσμα πάντα περιέχει και κάτι εκτός από την πρώτη ύλη. Τα μπαχαρικά και τα ενισχυτικά της γεύσης λαχανικά, όπως τα κρεμμύδια, τα πράσα και το σκόρδο, παίζουν σημαντικό ρόλο στις πιο απλές σουπίτσες. Πολλές φορές προσθέτουν όχι μόνο θρεπτικές και γευστικές ουσίες, αλλά και θεραπευτικές. Για παράδειγμα το σκόρδο που έχει θεραπευτικά στοιχεία και είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες το κατανάλωναν σαν «φάρμακο» για διάφορες μολύνσεις, για αρρώστιες του αίματος και των πνευμόνων. Ο περίφημος Γάλλος επιστήμονας Λουί Παστέρ (μέσα 19 ου ) απέδειξε ότι το σκόρδο σκοτώνει τα μικρόβια και ο περίφημος γιατρός Άλμπερτ Σβάιτζερ στην αρχή του 20ού αιώνα χρησιμοποιούσε το σκόρδο για να θεραπεύει τον τύφο στην Αφρική. Τα κρεμμύδια και τα πράσα προσθέτουν γεύση, αλλά και θεραπευτικά και θρεπτικά στοιχεία στις σούπες.
Σούπα τραχανά ή αλλιώς η τραγανή σούπα
Μια φορά και έναν καιρό, σε κάποια πόλη της Ανατολής, ένας πασάς μαζί με τον καλύτερο του φίλο, αποφάσισαν να μεταμφιεστούν σε απλούς ανθρώπους και να απολαύσουν μια απογευματινή βόλτα στην πόλη τους. Εκείνη την περίοδο γιόρταζαν το Ραμαζάνι και καθώς γνωρίζετε, στον ένα μήνα που διαρκεί, οι Μουσουλμάνοι νηστεύουν κατά τη διάρκεια της ημέρας και τρώνε μετά τη δύση του ήλιου. Καθώς περπατούσαν, επειδή στο μεταξύ είχαν πεινάσει, συμφώνησαν ότι με τη δύση του ήλιου, θα έμπαιναν στο πρώτο σπίτι που θα συναντούσαν και θα κατέλυαν τη νηστεία, κατά το έθιμο. Πράγματι, μόλις άκουσαν τον ήχο από τον πυροβολισμό που σήμανε τη δύση του ηλίου και τη διακοπή της νηστείας, μπήκαν σε ένα σπίτι. Ο οικοδεσπότης, εάν και ήταν πολύ φτωχός, τους καλοδέχτηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι το τραπέζι του, που ήταν κιόλας στρωμένο, θα φιλοξενούσε έναν πασά. «Καθίστε», τους προέτρεψε ευγενικά. Πάνω στο τραπέζι βρίσκονταν ένα μεγάλο μπωλ με μια σούπα που έμοιαζε με χυλό και ψωμί. Τίποτε άλλο. Μόλις ο πασάς και ο φίλος του δοκίμασαν τη σούπα αυτή, έμειναν έκπληκτοι από τη νοστιμιά της. «Πασά μου» αναφώνησε ο ακόλουθος «δεν έχω ξαναφάει τόσο νόστιμη σούπα». Μόλις ο οικοδεσπότης κατάλαβε ότι στο τραπέζι του καθόταν ένα υψηλό πρόσωπο, αμέσως σηκώθηκε από τη θέση του και του είπε: «Πασά μου ήρθες σε φτωχό σπίτι γι΄ αυτό και τρως τη σούπα του φτωχού, τη σούπα του darhane ». Από τότε, μπορεί να άλλαξε το όνομα της σούπας από νταρχανέ σε τραχανάς, αλλά παραμένει μια από τις πιο αγαπητές σούπας των λαών που κατοικούν από τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή έως το Ιράκ.
Τραχανάς ή ταρχανάς στα τουρκικά, λέξη με αβέβαιη ετυμολογική προέλευση. Το ελληνικό τραχανάς ίσως προέρχεται από το τραγανός με την επίδραση του τραχύς. Όπως και να έχει, ο τραχανάς πρέπει να είναι ένα από τα αρχαιότερα ζυμαρικά, τα οποία όπως είδαμε ανακαλύφθηκαν από τους Άραβες. Η παρασκευή του ζυμαρικού αυτού αποσκοπούσε όχι τόσο στη συντήρηση του αλευριού, αλλά του γάλακτος που είναι ένα βασικό συστατικό. Eπίσης η σούπα τραχανά αποτελούσε ένα πολύ εύκολο και θρεπτικό γεύμα για τους βοσκούς που μετακινούνταν συνέχεια.
Υπάρχουν δύο είδη τραχανά. Ο ξυνός και ο γλυκός, με πιο δημοφιλή, τον πρώτο. Ο ξυνός τραχανάς είναι ζύμη από αλεύρι και γάλα ή γιαούρτι η οποία πρέπει να μείνει για μια μέρα για να «ξυνίσει». Στη συνέχεια τον στεγνώνουν στον ήλιο και τον σπάζουν σε μικρά κομμάτια. Αφού πάρει την τελική του μορφή, τον στεγνώνουν για λίγες μέρες ακόμη κάτω από τον ήλιο. Ο ξυνός τραχανάς μαγειρεύεται ως σούπα Ο γλυκός τραχανάς παρασκευάζεται από κοπανισμένο καλαμπόκι βρασμένο σε γάλα. Μόλις το καλαμπόκι «πιει» όλο το γάλα και γίνει μια μάζα πρέπει να στεγνώσει. Όταν στεγνώσει, τρίβεται όπως και ο ξυνός. Ο γλυκός τραχανάς χρησιμοποιείται ως γέμιση και ως συνοδευτικό κρέατος, κυρίως κοτόπουλου.
Η σούπα ως πρώτο πιάτο, είναι αυτή που δημιουργεί την πρώτη εντύπωση για τις ικανότητες του μάγειρα.
Τις σούπες τις χωρίζουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους αραιούς ζωμούς (κυρίως από κρέας) και τις πηχτές (δεμένες) σούπες.
Ακόμη ανάλογα με τον τρόπο δεσίματός τους οι σούπες χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες:
- Σούπες-πουρέ λαχανικών : δένουν από το άμυλο που περιέχουν τα λαχανικά που πολτοποιούμε.
- Σούπες Bisque: σούπες που δένονται από πουρέ από πολτοποιημένα κελύφη από οστρακόδερμα (γαρίδες, καραβίδες, αστακούς) και κρέμα γάλακτος.
- Σούπες-κρέμα: δένονται είτε με μπεσαμέλ είτε μ' ένα λευκό roux (αυτό προφέρεται ρου)
- Σούπες βελουτέ : δένονται με κρόκους αυγών, βούτυρο και κρέμα γάλακτος.
Τα κυβάκια ζωμού έχουν επικρατήσει στην κουζίνα. Ποια η ιστορία των γευστικών κύβων που νοστιμίζουν τις σούπες μας; Ο Justus Liebig , γερμανός επιστήμονας του 19ου αιώνα, τα δημιούργησε. Στον ίδιο χρωστάμε την εφεύρεση των λιπαντικών, του βρεφικού γάλακτος, του μπέικιν πάουντερ, της δίαιτας Άτκινς και της γενικότερης άποψης περί μαγειρικής κρέατος, που μας καθοδηγεί στο σοτάρισμα και το ρόδισμα της επιφάνειας για να «εγκλωβίζουμε» τον ζωμό. Ενώ η φήμη του ήταν μεγάλη, δεν είχε βγάλει ούτε μια πατέντα για τις εφευρέσεις του.
Για τους κύβους, όλα λένε ότι άρχισαν από μια μοιραία επικοινωνία στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ένας Ευρωπαίος μηχανικός, ο οποίος δούλευε στη Αργεντινή, θέλησε να αξιοποιήσει το κρέας από τα εκατοντάδες χιλιάδες ζώα που σφάζονταν τότε μόνο και μόνο για το δέρμα τους. Το κρέας και τα κόκαλά τους τα πετούσαν, ενώ από την άλλη πλευρά του Ωκεανού η Ευρώπη πεινούσε. H ιδέα του ήταν να διατηρήσει την ουσία του κρέατος και έτσι επικοινώνησε με τον κορυφαίο χημικό της εποχής, τον κ. Liebig. Χρησιμοποιώντας την τεχνική της αφυδάτωσης, την οποία τότε χρησιμοποιούσαν στην παραγωγή της ζάχαρης, βρήκε τρόπο να πολτοποιήσει τα κόκαλα των αγελάδων, να τα μαγειρέψει με ατμό και κατόπιν να «σώζει» τον πολτό. Τα τεχνικά του πειράματα άνοιξαν τον δρόμο κι έτσι βρήκε τρόπο να «παγιδεύσει» τις γευστικές ουσίες του κρέατος μέσα σε ένα μικρό κυβάκι. Σήμερα, σχεδόν σε όλο τον πλανήτη, τα κυβάκια είναι από τα πιο κοινά και καθημερινά «μπαχαρικά» στην κουζίνα.
Διάφορα μπαχαρικά ενισχύουν τις σούπες, προσθέτοντας γεύση, θρεπτικά και θεραπευτικά στοιχεία. Ένα από αυτά είναι ο κουρκουμάς, που δίνει μια χρυσαφένια χροιά και γήινη γεύση σε πάμπολλες σούπες (ταιριάζει εξαιρετικά με καρότα και κολοκύθα). Το μπαχαρικό αυτό έχει αντιφλεγμονώδη στοιχεία, όπως έχει επίσης και το τζίντζερ, ένα μπαχαρικό με αρκετές θεραπευτικές αρετές.
Η γαλλική κουζίνα έχει να δείξει πολλά, είτε ως potage parmentier είτε ως κλασική vichyssoise, προσθέτοντας ζωμό κότας και κρέμα, βάζοντας τη σούπα να κρυώσει στο ψυγείο. Για παράδειγμα προσθέτοντας στην ίδια βάση μια χούφτα σπανάκι και λίγη κρέμα μετατρέπεται σε σπανακόσουπα. Μια κλασική, απλή γαλλική σούπα είναι η potage St. Germain, από φρέσκα μπιζέλια και τρυφερό μαρούλι, μαγειρεμένα με λίγο βούτυρο, κατόπιν βρασμένα και τέλος πολτοποιημένα. Η σούπα αγκινάρας με τρούφα είναι ένα από τα πιάτα που προτείνει ο γκραν σεφ του Guy Savoy στο κομψό του εστιατόριο. Μια από τις καλύτερες γευστικές εμπειρίες που έχει να προσφέρει το Παρίσι
Στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας θα απολαύσετε μεγάλη ποικιλία θαλασσινών. Η Πορτογαλική κουζίνα φημίζεται κυρίως για τα ψάρια, τα οστρακοειδή και γενικώς τα θαλασσινά της. Το Caldo Verde είναι η τυπική σούπα της Λισαβόνας με διάφορα λαχανικά και το Acorda σούπα από ψωμί και σκόρδο. Εξέχουσα θέση έχουν και το φίνο ελαιόλαδο, το σκόρδο και τα διάφορα αρωματικά μπαχαρικά. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο μπακαλιάρος είναι το εθνικό ψάρι και μαγειρεύεται με 365 διαφορετικούς τρόπους.
Η Ισπανία έχει τη παραδοσιακή σούπα γκασπάτσο. Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου και επειδή τα τρόφιμα ήταν λιγοστά, οι Ισπανοί επινόησαν έναν πρωτότυπο τρόπο για να ανακυκλώνουν τα περισσευούμενα τρόφιμα: τα άλεθαν και τα έριχναν σε μια κατσαρόλα μαζί με πολτό ντομάτας και μπαχαρικά και έτσι έφτιαχναν τη σούπα gazpacho. Με αυτό τον τρόπο πετύχαιναν δύο στόχους: και τίποτα δεν πήγαινε χαμένο (ειδικά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς) και τα στομάχια τους γέμιζαν. Η gazpacho είναι μεν παραδοσιακή συνταγή, αλλά πρακτικά μπορεί να περιέχει τα πάντα, από ψάρι και κρέας, μέχρι φακές, λαχανικά και μακαρόνια. Και το σημαντικότερο: συχνά όλα αυτά μαζί... Η περιοχή της Ανδαλουσίας φημίζεται ιδιαίτερα για το γκασπάτσο, μια περίφημη κρύα ντοματόσουπα.
Η μινεστρόνε είναι χορτόσουπα της Ιταλίας. Από τη λέξη minestra (σούπα), η minestrone, σημαίνει πηχτή σούπα, είναι φτιαγμένη από κομμάτια λαχανικών με κοφτό μακαρονάκι ή κόκκινα ξερά φασόλια. Σερβίρεται με τριμμένο τυρί, ζεστή αλλά και κρύα.
Στην Ουγγαρία έχουμε τη παραδοσιακή σούπα «Γκούλας» σε μπόγρατς και τη κοτόσουπα «Ούϊχαζι». Το κύριο γεύμα τρώγεται μεταξύ 12.00 και 14.00 και αποτελείται από τρία πιάτα. Το πρώτο είναι η σούπα εντράδα , ακολουθεί το κύριο πιάτο, συνήθως με κάποιο κρέας με λαχανικά γιαχνί. Γνωστά πιάτα της Πολωνίας είναι οι πίτες από σπόρους παπαρούνας, αλλά και το borshch σούπα από παντζάρια. Στη Γερμανία μαγειρεύουν πρωτότυπες σούπες όπως τη σούπα με σκόρδο και αμύγδαλα που γαρνίρεται με σταφύλια.
Η Κίνα έχει τα νουντλς όπου σε κάθε μπολ, πίνονται σαν σούπα. Τα νουντλς και τα λαχανικά ρίχνονται μέσα στον ζωμό, είτε από κρέας, ψάρι ή θαλασσινά και αφήνονται να βράσουν.
Στην Ιαπωνία τα καφέ θαλασσινά φύκια υπάρχουν σε διάφορες ποικιλίες και προσφέρονται για κατανάλωση. Χρησιμοποιούνται σε διάφορα φαγητά όπως το σούσι, αλλά και στη γνωστή σούπα Miso , μαζί με βραστά λαχανικά.
(πηγή: www.cucina.gr)
5 νησιά της γαλήνης vs 5 νησιά της δράσης
Chiloé, Chile
The Chiloé archipelago's pristine seascape is one reason the islands tied for third place in a new ranking of the world's best kept island destinations—and quite a few that are succumbing to tourism overkill. Southern Chile's Chiloé also scored high because it is enhanced by protected forests and dozens of historic towns and wooden churches.
Shetland Islands, Scotland, U.K.
The islands have "spectacular sea cliffs; pristine beaches; fascinating geology; over a million breeding seabirds; the highest density of otters in Europe; regular sightings of killer whales; and superb displays of rare sub-Arctic flora.
About 130 miles (210 kilometers) north of mainland Scotland, the islands were applauded for the preservation of both heritage and ecology, despite nearby oil developments.
A unique blend of Scotland and Nordic culture, somewhat remote, the Shetlands have protected the environment and continue to attract tourists and maintain other sectors (fishing and oil) in harmony.
Lofoten, Norway
The Lofoten island group—including the town of Reine (pictured)— have sustainable environmental and cultural practices.
The weather is often rotten, but the beauty of the sea, rocks, and houses is awe-inspiring.
Lofoten archipelago in the Norwegian Sea has avoided excessive tourism partly because its nippy climate doesn't draw the beach-party set. Lofoten won praise for its deep, placid fjords, and jagged, rocky peaks. Cruising tourism is a threat.
Azores, Portugal
These islands—including Flores (pictured)—lie about 1,000 miles (1,600 kilometers) west of continental Portugal. The Azores are home to green volcanic mountains and picturesque towns.
Azore's strong culture and healthy ecosystems are likely to last, especially since the islands capricious climate probably impedes the flow of tourists. Early signs of inappropriate development, however, were a concern.
Faroe Islands, Denmark
Part of Denmark, this self-governing North Atlantic archipelago is home to a population one expert called unified and resolutely Faroese, not Danish.
Cultural integrity strong. If the numbers of cruise ships continue to grow rapidly, there may be problems. ... A cool climate and remote location have kept many tourists away, leaving lovely, unspoiled islands that are a delight to the traveler.
Hilton Head, South Carolina
Hilton Head protects its trees, prohibits billboards and sign clutter, has lots of bike trails, no high-rises. Golf courses—like the one pictured—and gated communities make the place pretty monotonous in a squeaky-clean way.
This island is the poster boy for tourism development gone wild. There is extreme pressure to continue development even though the population living there wants to stop development.
Jamaica
Tourists watch catamarans moored outside a restaurant in Jamaica's Montego Bay.
Many visitors never experience the rich heritage that the island has to offer, as the locking away of tourists behind all-inclusive [tour] gates has led to resentment and crime against visitors.
This discourages independent travelers who really want to experience the island's culture, food, and music. In addition, over-fishing has taken a serious toll, and the national parks are under siege.
Providenciales, Turks and Caicos
Boats are shown docked in Turtle Cove, Providenciales (aka Provo).
Fifteen years ago there were only 1,000 people on Provo; today the unofficial number is more than 30,000.
Development is proceeding at light speed. Some native islanders fear that development is at the expense of the islands' identity and culture.
Ibiza, Spain
Booze, partying, and drugs are a big part of an increasingly sleazy scene.
Half the island is still 'natural. The other half has been lost completely to the party circuit.
St. Thomas, U.S. Virgin Islands
One expert who helped rank 111 islands called St. Thomas a "shopping mall for cruise ships."
The island tied for last place in a ranking published in the November/December 2007 issue of National Geographic Traveler magazine.
"Once upon a time, St. Thomas was the most beautiful island in the Caribbean, with sculpted peaks and deep coves," another expert said. "It's all developed now, and the pressure of up to ten cruise ships in a day (almost 2 million arrivals a year) erases that natural beauty."
(πηγή: news.nationalgeographic.com)
Υπέροχα κάστρα σε όλον τον κόσμο (1)
Alcazar of Segovia
The Alcazar of Segovia (literally “Segovia Castle”) is a stone fortification, located in the old city of Segovia, Spain. It is one of the most distinctive castle-palaces in Spain by virtue of its shape - like the bow of a ship. The Alcazar was originally built as a fortress but has served as a royal palace, a state prison, a Royal Artillery College and a military academy since then.
Neuschwanstein Castle
Neuschwanstein Castle is a 19th century Bavarian castle. Located in Germany, near Hohenschwangau and Fussen in southwest Bavaria, the castle was built by Ludwig II, King of Bavaria, as a retreat and as an homage to Richard Wagner, the King’s inspiring muse.
Moritzburg Castle
Schloss Moritzburg is a Baroque Germanic castle in the small town of Moritzburg in the German state of Saxony. It is located close to the city of Dresden. It was built from 1542–1546 as a hunting lodge for Duke Moritz of Saxony.
Peles Castle
Peles Castle is a romantic castle in Sinaia, Romania, built between 1873 and 1883, and is considered by some to be the most beautiful in Europe and in the world. Peles Castle was designed in the neo-Renaissance style, first by German architect Wilhelm Doderer and later by Johannes Schultz (1876-1883). Later additions were made between 1893 and 1914 by the Czech architect Karel Liman. It was originally used as the summer residence of the royal family. It also serves as the burial site of King Carol I after his death in 1914.
Scone Palace
Scone Palace is located in Scone, near Perth, Scotland. It was constructed in 1808 for the Earls of Mansfield by William Atkinson. Built of red sandstone with a castellated roof, it is a classic example of the late Georgian Gothic style.
El Escorial, the Royal Monastery of San Lorenzo El Real
El Escorial is situated at the foot of Mt. Abantos in the Sierra de Guadarrama. The location, hardly obvious as a site for a royal palace, was chosen by King Philip II of Spain, and it was he who ordained the building of a grand edifice here to commemorate the 1557 Spanish victory at the Battle of St. Quentin in Picardy against Henry II, king of France. The building’s cornerstone was laid on April 23, 1563. The design and construction were overseen by Juan Bautista de Toledo, who did not live to see the completion of the project. With Toledo’s death in 1567, direction passed to his apprentice, Juan de Herrera, under whom the building was completed in 1584, in less than 21 years.
Almourol Castle
The Almourol Castle is situated in a small rocky island, in the middle of the Tagus river, in Portugal. The castle was a Knights Templar stronghold used during the Reconquista. It is believed it was a primitive lusitanian redoubt and was populated from Roman times until the late Middle Ages. It is certain that in 1129, when Portuguese troops conquered the land, the castle already existed and was called Almorolan.
Royal Palace of Madrid
The site of the palace dates from a 10th-century fortress, called mayrit, constructed as an outpost by Mohammed I, Emir of Cordoba and inherited after 1036 by the independent Moorish Kingdom of Toledo. The Antiguo Alcazar (”Old Castle”) was built on the location in the 16th century. It burned on December 24, 1734; King Philip V ordered a new palace built on the same location. Construction spanned the years 1738 to 1755 and followed a Berniniesque design.
Chateau de Chambord
It is the largest castle in the Loire Valley, France, but was built to serve only as a hunting lodge for King Francois I, who maintained his royal residences at Chateau de Blois and at Chateau d’Amboise. The original design of the Chateau de Chambord is attributed, though with several doubts, to Domenico da Cortona, whose wooden model for the design survived long enough to be drawn by Andre Felibien in the seventeenth century.
Butron Castle
The Butron Castle, located in the municipality of Gatika, Spain, was constructed in the middle of the 14C. It has witnessed the factional fights that forged the history of Bizkaia. After being abandoned for several centuries and left to deteriorate, it was restored in the 19C by the architect Mr. Francisco de Cubas, who gave the castle its present romantic appearance.
De Haar Castle (Kasteel de Haar)
Located in the Netherlands, the castle was founded in the 14th century. Between 1892 and 1912 the castle that stands today was rebuilt incorporating the original ruins.
Μanzanares el Real Castle
Located in the town of Manzanares el Real, 30 miles north of Madrid. The construction of the castle began in the year 1475, at a time when Madrid had little more than 100 houses and about 300 citizens. The castle has a quadrangular plant with four towers on the corners.
Gravensteen Castle
Located in Ghent, Belgium, the present castle was built in 1180 by count Philip of Alsace and was modelled after the crusaders castles the count encountered while he participated in the second crusade. Before its construction, there stood a wooden castle on the same location, presumably built in the ninth century.
(πηγή: 1nf0rmat10n.com)
Κουζίνες του κόσμου
ΙΝΔΙΑ
Εδώ τα μπαχαρικά αποτελούν διακριτικό χαρακτηριστικό της ινδικής και της ινδοκινέζικης κουζίνας. Στην Ινδία κάθε καλός μάγειρας φτιάχνει ένα κάρι -μίγμα από τριμμένα αρωματικά μπαχαρικά, όπως καρδάμωμο, κανέλα, γαρύφαλλο, κύμινο, μοσχοκάρυδο και κουρκούμη. Το μίγμα μπαχαρικών φυλάγεται μέσα σε βάζο στην κουζίνα και χρησιμοποιείται σε όλα σχεδόν τα φαγητά. Ο Ινδουιστές της Ινδίας έχουν δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ίσως χορτοφαγική κουζίνα του κόσμου. Χρησιμοποιούν δημητριακά, όσπρια, (φακές, μπιζέλια και φασόλια), και ρύζι με πολλή φαντασία δημιουργώντας μιαν ευρύτατης ποικιλίας αλλά χωρίς κρέας κουζίνα.
Οι Ινδοί μάγειροι παρασκευάζουν τα νοστιμότατα τσάτνι (chutneys), λαχανικά και φρούτα με πολλά μπαχαρικά, που χρησιμοποιούνται ως παράπλευρα πιάτα. Φτιάχνουν επίσης μικρομεζεδάκια, τα idlis, πίτες από ρύζι και φακές που γίνονται στον ατμό, τα pakoras, λαχανικά που τηγανίζονται σε κουρκούτι από ρεβίθια και jalebis, κάτι σαν αλμυρά ορεκτικά που γίνονται μουσκεύοντας ένα τηγανισμένο κουρκούτι από αλεύρι σιταριού και ρεβιθιού σε γλυκό σιρόπι. Οι Raytas είναι γιαούρτι με φρούτα ή λαχανικά, όπως το δικό μας τζατζίκι. Άλλες σπεσιαλιτέ είναι τα biryani, μια οικογένεια από περίπλοκα πιάτα ρυζιού μαγειρεμένα με κρέατα ή γαρίδες; τα samosa, πάστες νιφαδωτές, βαθυτηγανισμένες, το korma,αρνί με κάρι με μια παχιά σάλτσα που περιέχει τριμμένα φιστίκια και γιαούρτι; masala, η ξηρή ή βρεγμένη βάση για το κάρι; και μεγάλη ποικιλία από ψωμιά και καυτερά μπισκότα, όπως naan, pappadam, parathas και chapatis.
Στη νότια Ινδία και ειδικότερα στην ιστορική περιοχή της Telingana, ή της Andhra, το φαγητό καρυκεύεται με φρέσκες πιπεριές τσίλι και μπορεί να είναι πάρα πολύ καυτερό. Το αρνίσιο κρέας είναι το σπουδαιότερο που σερβίρεται στη βόρεια Ινδία. Παρασκευάζεται με εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους, όπως κεμπάπ, διάφορα κάρι, ψητά και σε πιάτα ρυζιού. Πριν από την ανεξαρτησία της Ινδίας η κουζίνα Mughal εθεωρείτο ανάμεσα στις πιο πλούσιες του κόσμου. Αυτή γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της ισλαμικής αυτοκρατορίας του μεγάλου βασιλείου Mughal. Βασίζεται κύρια, εξαιτίας θρησκευτικών και γεωγραφικών περιορισμών, στο αρνί. Παρασκευάζεται κύρια ψητό ή στα κάρβουνα, επίσης σε κεμπάπ και τα λεγόμενα ξηρά κάρι, σε αντιδιαστολή προς την τύπου στιφάδου μαγειρική της νότιας Ινδίας. Στην Ινδία οι εορτασμοί και οι γιορτές χαρακτηρίζονται από γλέντι και διασκέδαση. Ανάμεσα στις κυριότερες γιορτές είναι η Onam, που γιορτάζεται η συγκομιδή του ρυζιού, η Diwali, που σημειώνει την αρχή του καινούργιου χρόνου των Ινδουιστών; η Dashera, που σημειώνει το θρίαμβο του καλού πρίγκηπα Rama πάνω στο κακό και η Holi, ο εορτασμός των φώτων, που τιμάει τον Κύριο Κρίσνα, την ενσάρκωση του θεού Βισνού. Η πεμπτουσία των εορτών αυτών είναι η προσφορά τροφής στους θεούς και τους φίλους.
ΙΣΠΑΝΙΑ - ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ
Η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν πολλά κοινά από τη μαγειρική άποψη. Το ελαιόλαδο και τα ψαρικά κυριαρχούν, όπως και συγκεκριμένα πιάτα κοτόπουλου και κρεατικών, όπως paella, zarzuela de mariscos (στιφάδο θαλασσινών), πικάντικα λουκάνικα chorizo, η σούπα gazpacho, οι κρεατόπιτες empanadas.
Η Πορτογαλία διαθέτει κάπως πιο πικάντικη και πλουσιότερη κουζίνα με πολλά θαλασσινά (π.χ. βακαλάος), σούπες, ψάρια μαρινάτα και κρέατα.
Οι επίδραση των Μαυριτανών είναι φανερή σε ολόκληρη την Ιβηρική χερσόνησο.
ΙΤΑΛΙΑ
Όπως και η Γαλλία, η Ιταλία διαιρείται σε πολλές γαστρονομικές περιοχές (Piedimonte, Lombardia, Genoa, Ρώμη, Νάπολη, Φλωρεντία κλπ.)
ΚΙΝΑ
Εκτός από τη Γαλλία, η υψηλότερη έκφραση της γαστρονομικής τέχνης θεωρείται
η γαστρονομία της Κίνας, όπου η μαγειρική χαρακτηρίζεται ως "Η αρχαία και έντιμος τέχνη." Δεν είναι τυχαίο πως η Κίνα και η Γαλλία δημιούργησαν τις πλέον ξεχωριστές και σεβαστές κουζίνες. Κι οι δυο χώρες ευλογήθηκαν από τη φύση με αφθονία και πλούσια ποικιλία πρώτων υλών-συστατικών. Στην κάθε μια η γαστρονομία προσέλκυε παραδοσιακά μεγάλο ενδιαφέρον και σεβασμό. Οι πνευματικοί, καλλιτεχνικοί, πολιτικοί και οικονομικοί ηγέτες της Κίνας και της Γαλλίας έδιναν μεγάλη σημασία στο καλό φαγητό. Παραδείγματα είναι οι βασιλείς του οίκου των Βουρβόνων στη Γαλλία και σπουδαίοι πολιτικοί, όπως ο Ταλλεϋράνδος.
Στην αρχαία Κίνα η ετοιμασία και το σερβίρισμα του φαγητού έπαιζαν σπουδαίο ρόλο στις αυλικές τελετές. Η πρώτη ενέργεια πολλών αυτοκρατόρων ήταν να προσλάβουν ένα καλό σεφ της αυλής, κι όλοι οι σεφ, μόλις ανελάμβαναν, επιδίδονταν σε σκληρό συναγωνισμό. Στην αρχαία Κίνα το κυνήγι και η κτηνοτροφία προμήθευαν μεγάλο μέρος της τροφής. Aγρια ζώα, όπως ελάφια, ζαρκάδια, αγριόχοιροι, λύκοι, ορτύκια και φασιανοί τρώγονταν μαζί με μοσχάρι, αρνί και χοιρινό. Τα διάφορα λαχανικά, όπως βασιλική φτέρη, φύκια και το φυλλώδες σταυράγκαθο μαζεύονταν από τη γη. Τα κρέατα διατηρούνταν παστά, κοπανιστά με μπαχαρικά ή με ζύμωση μέσα σε κρασί. Για να επιτύχουν γευστική αντίθεση, τηγάνιζαν το κρέας στο λίπος άλλου ζώου.
Με την ανάπτυξη της κινέζικης γεωργίας, τα διάφορα είδη μαγειρικής καθορίζονταν από τα φυσικά προϊόντα κάθε περιοχής της χώρας, κι έτσι αναπτύχθηκαν μαγειρικές με τεράστιες διαφορές μεταξύ τους καθώς και οι ξεχωριστές περιφερειακές μαγειρικές της Κίνας. Καθώς άρχισαν να αναφαίνονται διαφορετικά εδεσματολόγια, οι γεύσεις άρχισαν να γίνονται πιο εκλεπτυσμένες. Την εποχή του Κομφούκιου (551-479 π.Χ.) εμφανίστηκαν γαστρονόμοι σημαντικά προοδευμένοι. Ο Κομφούκιος γράφει για κάποιον απ' αυτούς τους ιδιότροπους φαγάδες: Γι' αυτό ποτέ το ρύζι δεν ήταν αρκετά λευκό. Αν δεν ήταν σωστά μαγειρεμένο, δεν έτρωγε. Αν το φαγητό ήταν εκτός εποχής, δεν έτρωγε. Όταν το κρέας δεν ήταν σωστά κομμένο, δεν έτρωγε. Αν το φαγητό δεν είχε σερβιριστεί με τη σωστή σάλτσα, δεν έτρωγε.
Όπως όλες οι άλλες μορφές υψηλής μαγειρικής, η κλασική κινέζικη κουζίνα είναι προϊόν μιας κοινωνίας αφθονίας. Και κατά το 2ο αιώνα μ.Χ. η κινεζική αυλή είχε επιτύχει εξαιρετική μεγαλοπρέπεια. Κατά τον 10ο ή 11ο αιώνα είχε αρχίσει να αναδύεται μια ξεχωριστή κουζίνα, που έφθασε στο απόγειό της κατά τη δυναστεία των Ch'ing (1644-1911/12).
Παραδοσιακά η Κίνα διακρίνεται σε πέντε γαστρονομικές περιοχές, τις τρεις μεγάλες σχολές του Πεκίνου του Σετσουάν και Τσεκιάγκ-Κιαγκσου και τις λιγότερο σημαντικές Φουκιέν και Κουανγτούγκ.
(πηγή: www.epicurus.org)
