Πάσχα στο εξωτερικό

Μάλτα
Λιτανείες στο Νησί των Ιπποτών
Οι Μαλτέζοι έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο θρησκευτικό αίσθημα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα χιλιάδες πιστοί βγαίνουν στους δρόμους, ακολουθώντας την περιφορά της Θλιμμένης Παρθένου -κάποιοι ξυπόλυτοι-, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που τηρούν τη νηστεία του «hobz u lima», τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης, ο ιερέας αποθέτει τον Εσταυρωμένο στο Is-Sepulkuru (κάτι σαν το δικό μας Επιτάφιο), που στολίζεται με κεριά, λουλούδια και καρπούς, και οι πιστοί συρρέουν για να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Η πιο αξιοσημείωτη πομπή, όμως, είναι εκείνη της Μεγάλης Παρασκευής: επτά ταμπλό που αναπαριστούν σκηνές από τα πάθη του Χριστού με μεγάλα αγάλματα από πεπιεσμένο χαρτί, ντυμένα με βελούδο, ακολουθούνται από χιλιάδες πιστούς. Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου, η εορταστική τελετή στις εκκλησίες του νησιού κορυφώνεται με το «Gloria», τον ψαλμό της Ανάστασης, ενώ το πρωί της Κυριακής του Πάσχα γίνεται μία ακόμα πομπή, με το άγαλμα του αναστημένου πια Χριστού να περιφέρεται στους δρόμους. Για τα παιδιά, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης συνοδεύεται από την παραδοσιακή «figolla», ένα γλύκισμα σε σχήμα διάφορων ζώων, μ' ένα σοκολατένιο αυγό στη μέση.

Σαρδηνία
Φύση και ιστορία
Στη Σαρδηνία, με την υπέροχη φύση και το έντονο τοπικό χρώμα, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει άκρως παραδοσιακό χαρακτήρα. οι Σαρδηνοί λατρεύουν τις παραδόσεις! Αν βρεθείτε στην Ολιένα το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, μη χάσετε τις δύο μοναδικές περιφορές των αγαλμάτων του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας, που ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές μέσα στην πόλη, με τον κόσμο να τις υποδέχεται χειροκροτώντας κατά μήκος των δρόμων - κάποιοι μάλιστα βγαίνουν στα παράθυρα και πυροβολούν στον αέρα. Εξαιρετική εμπειρία, όμως, είναι να βρεθεί κανείς τη Δευτέρα του Πάσχα στο Castelsardo. Οι κάτοικοι γιορτάζουν την Ανάσταση με μια μεγάλη πομπή, που ξεκινά από τα χαράματα και διαρκεί ολόκληρη την ημέρα. 'Αντρες, με τα πρόσωπά τους κρυμμένα κάτω από άσπρες μοναστηριακές κουκούλες, παρελαύνουν στην πόλη, με τη συνοδεία χορωδιών που ψάλλουν ύμνους. Όταν αρχίσει να νυχτώνει, εκατοντάδες πυρσοί, που τους κρατούν ντόπιες γυναίκες, φωτίζουν τους δρόμους. Στη συνέχεια, όλοι αποσύρονται για να απολαύσουν το δείπνο τους, το μενού του οποίου παραμένει απαράλλαχτο εδώ και αιώνες, πίνοντας το τοπικό κρασί nepente.

Ισπανία
Παθιασμένη Semana Santa
Η Ισπανία κρατά τα σκήπτρα του πιο κατανυκτικού Πάσχα της Ευρώπης. Από την Ανδαλουσία μέχρι τη Μαγιόρκα, το πνεύμα της Semana Santa (Μεγάλη Εβδομάδα) κατακλύζει ολόκληρη τη χώρα και εκδηλώνεται άλλοτε με θρησκευτική ευλάβεια και άλλοτε πάλι με γλέντια και ξεφαντώματα - πάντα, όμως, με το γνωστό ισπανικό πάθος. Την πρώτη θέση κρατάει η Σεβίλλη, που ευωδιάζει λιβάνι και αρώματα, μένοντας σχεδόν ξάγρυπνη για οκτώ ημέρες.
Τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής, πενήντα δύο «hermandades» (αδελφότητες) βγαίνουν στους δρόμους σε μια οργανωμένη πομπή, την «cofradia», η οποία αρχίζει με τον ύμνο «Cruz de Gula» και ακολουθείται από δύο σειρές «nazarenos» που κρατούν κεριά, λάβαρα και ιερά βιβλία και τραγουδούν «saetas» (τραγούδια φλαμένκο που θρηνούν για τα Πάθη του Χριστού). Οι «costaleros» μεταφέρουν δύο «σχεδίες», βάρους δύο τόνων έκαστη, με αναπαραστάσεις σκηνών από τα Πάθη του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας. Στα χωριά και τις μικρές πόλεις, οι παρελάσεις γίνονται συνήθως τη Μεγάλη Πέμπτη και την Παρασκευή, ενώ στις μεγάλες πόλεις, οι εορτασμοί κρατούν ολόκληρη την εβδομάδα. Στην πόλη Jerez de los Caballeros, μαγειρεύεται και μοιράζεται τη Μεγάλη Πέμπτη το «cocido extremepo», ένα τεράστιο πιάτο που περιέχει, εκτός των άλλων, 60 κιλά λουκάνικα, 18 κοτόπουλα, 50 κιλά πατάτες και ντομάτες, παϊδάκια 18 χοίρων και ενάμισι αρνί, και συνοδεύεται από 250 κιλά ψωμιού! Στην Κόρδοβα, επιβιώνει ακόμα σε κάποιες γειτονιές το έθιμο των «almiretes»: όταν οι καμπάνες σημάνουν την Ανάσταση, οι γυναίκες χτυπούν τα κουζινικά τους, σηκώνοντας την πόλη στο πόδι!

Σικελία
Παραδοσιακά στο Νότο
Οι τρεις εβδομάδες προετοιμασίας για το Πάσχα σημαίνουν ασβέστωμα των εκκλησιών, ντύσιμο των αγαλμάτων των Αγίων ειδικά για την περίσταση με βελούδινα και μεταξωτά πολύχρωμα ρούχα, γενική καθαριότητα σε σπίτια και καταστήματα, ενώ μικροί και μεγάλοι αγοράζουν καινούργια παπούτσια για την Ανάσταση. Το Μεγάλο Σάββατο, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όλοι γυρίζουν στο σπίτι για το παραδοσιακό «farsumagru», ένα πικάντικο ρολό από βοδινό. Την Κυριακή του Πάσχα, στήνονται γλέντια μετά τον εκκλησιασμό, ενώ θρησκευτικές παρελάσεις ξεκινούν το μεσημέρι. Ακόμα και η μικρότερη εκκλησία έχει τη δική της μπάντα. Κι επειδή βρισκόμαστε στη Σικελία, πριν ο κόσμος γυρίσει στο σπίτι, θεωρείται απαραίτητο κάθε οικογένεια να επισκεφθεί τον «πατρόνο» της, το πρεσβύτερο, δηλαδή, μέλος της Μαφίας στο οποίο έχει δηλώσει αφοσίωση. Αν και απαγορεύεται ρητά να συζητήσουν μαζί του για δουλειές ή να του ζητήσουν κάποια χάρη τη μέρα αυτή, συνηθίζεται ο αρχηγός της οικογένειας να τον χαιρετά με σεβασμό, να του συστήνει τα άλλα μέλη της οικογένειας και να δέχεται σαν κέρασμα ένα ποτήρι σπιτικό κρασί ή γκράπα. Αν βρεθείτε στο Terrasini την Κυριακή του Πάσχα, μη χάσετε το παραδοσιακό έθιμο «di li schieti»: οι εργένηδες κάνουν επίδειξη της δύναμής τους στις κοπέλες, σηκώνοντας με το ένα χέρι μια πορτοκαλιά βάρους 50 κιλών!

Λατινική Αμερική
Οι απόγονοι των Ίνκας στο Περού και των Μάγιας στη Γουατεμάλα έχουν αναπτύξει ένα πολύ ιδιαίτερο θρησκευτικό αίσθημα, που συνδυάζει παγανισμό και χριστιανισμό και εκφράζεται με μοναδικό τρόπο τις ημέρες του Πάσχα. Αν σχεδιάζετε ένα υπερατλαντικό ταξίδι με αφορμή, στην Αντίγκουα θα βρεθείτε μπροστά σε ένα μοναδικό θέαμα: οι δρόμοι στρώνονται με λουλούδια για να περάσουν ο Εσταυρωμένος και το άγαλμα της Παναγίας, συνοδεία μουσικής και κατοίκων που είναι ντυμένοι Ρωμαίοι. Ενώ στη Λίμα, εκτός από την εμπειρία της ανακάλυψης του πολιτισμού των Ίνκας, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε αναπαραστάσεις της βάπτισης του Ιησού στον ποταμό Ρίμακ.

(πηγή: www.athinoramatravel.gr)

Tikal, Guatemala: Temples in the mist

In Tikal, the ancient Mayan city in northern Guatemala, dawn is not seen — it is heard. First, a roar. Then a responding roar, then another and another — not from jaguars, but from howler monkeys, proclaiming their territory. A squeaking counterpoint begins: the raccoonlike coatimundi greeting one another as they forage for food. Finally the birds join in, toucans clicking their long bills and parrots shrieking, the prima donna first violins bringing the symphony to a climax.

I am listening from a narrow stone ledge, sitting with a clutch of windbreaker-clad tourists. We rode to this spot in the jungle by pickup truck, standing in the bed as it bumped along in the darkness, and then shuffled out and climbed seemingly endless flights of rickety wooden steps to the top of an ancient stone structure, Temple IV.

Now, in the dim light of early morning, a green sea of leaves stretches out before us, fog banks float about like dinghies, and only the resident leviathans, Temples I and III, dare to lift their stony heads above the horizon. Slowly, the city below the canopy begins to take shape, the hidden concert hall of moss-covered stone that has echoed this same jungle symphony every morning for more than a thousand years.

The very word "ruin" suggests a fallen city or temple, a one-time New York or Jerusalem whose inhabitants died out, taking the life of the place with them. But Tikal, surrounded by ever-creeping vegetation and screeching wildlife, and since 1996 once again used for rituals by the Mayan people, feels organic and strangely vivid. It is as if when the inhabitants of the city left, the jungle moved in, keeping it alive until the Mayans could return. Tikal has the feel of a living ruin, closer to its original vitality than perhaps any other deserted city of the past.

Among Mayan sites, Tikal has long been second banana to Chichén Itzá in Mexico, which was named one of the seven new wonders of the world in July, after a global Internet vote. (Tikal wasn't even a finalist.) But that popularity seems based on factors other than the ruins themselves. The great advantage of Chichén Itzá is accessibility, in particular, its proximity to the resort towns of the Yucatán Peninsula. It is less lively than Tikal and smaller — its centerpiece a step pyramid that is half the height of some Tikal structures.

Visiting the jungle has its drawbacks, of course. To stay at Tikal longer than a few hours on a midday trip, you must spend a night in the confines of Tikal National Park, which is impossibly humid and filled with mosquitoes. (As it was when I visited in October.) It gets better: the power goes off at night, leaving you hiding under your mosquito net and sweating into your mattress. But for my park entry fee, no ruins can match Tikal's. Some ancient sites — the Pyramids, the Colosseum — feel monumental. Others — Ephesus, Petra — feel like cities. Stand in the center of Tikal's Great Plaza, and you will have a feeling of both.

Temple I draws the eye first. A symmetrical, nine-level step pyramid on the plaza's east end, reaching 150 feet or about 45 meters, it is Tikal's iconic image, the photograph on every postcard. In AD 784, it became the burial place of the ruler Jasaw Chan K'awiil I. Turn to the south, and you see the Central Acropolis, a five-story palace where the nobles might have sat to watch plaza ceremonies or the famous Quidditch-like Mayan ball games. To the west rises Temple II, three levels and 125 feet, the burial place of Jasaw's queen, Lady Twelve Macaw. The acropolis spreads out in a complex of altars and tombs and giant stone faces constructed over millenniums, like a one-stop-shop religion superstore. All those watchful eyes — king, queen, nobles, priests — made me feel like a wayward Mayan prince, duty bound to run home and make sure that I'd skinned the jaguar correctly and that my chiseled hieroglyphs were in order.

The plaza itself is about the size of a baseball diamond, large enough to give scope but small enough so the weight of the buildings presses in. This was the center of life in the city's heyday, from the third century AD through the ninth. "Our downtown," joked Manuel Lara, my guide of Mayan descent. "Our Times Square."

In the 1996 accords that ended the Guatemalan civil war, the Mayan people were given the right to worship in their ancient sites as they wished. Fire pits were built in the Great Plaza and elsewhere at Tikal for their use in rituals.

Pilgrims come for major festivals and at other times, too, more casually and often on Sundays, when the entry fee is waived for Guatemalans. "They are taking back their privilege," Lara explained. Outside the Great Plaza, Tikal, the largest of the ruined Mayan cities, is a winding series of jungle paths to various temple complexes. There are six stand-alone temples altogether, numbered in the order in which they were discovered. All are variations on the step pyramid theme, some thicker and broad-based, others soaring and majestic.

Temple IV is the tallest at around 200 feet, about the size of the smallest of Egypt's three main pyramids. Temple I, median width for the six, has a base of 10,000 square feet. Each has a tiny room for rituals at the very top, the only indoor space on these massive structures, covered by a "roof comb" decorated with stone carvings.

Some parts of the city date back to 800 BC, and at the city's apex it was a dominant city state, the home of about 70,000 people spread over 25 square miles, about 65 square kilometers. Only six of those square miles can be visited now, all on foot. Walking the old Mayan footpaths feels right, even though, between the humidity and the frequent jungle rain, you're pretty much guaranteed to be dripping at day's end.

Tikal was opened to the public in 1955, when several of its major buildings were still under soil. Although excavation continues to this day, some buildings have been left partly or fully covered by jungle. The look is a product of a different philosophy toward ruins than the one that ruled when Chichén Itzá was fully cleared in the 1930s, Lara explained. The intention is to give visitors a sense of how the site looked when it was found: scores of unnaturally symmetrical mounds, blanketed by grass and dirt like small children hiding under the covers. Leaving the soil in place also protects against erosion from wind and rain, particularly dangerous for Tikal's limestone structures.

The latest area to be unearthed is the Plaza of the Seven Temples, just southwest of the Great Plaza, with seven small but identical buildings on a right angle and three ball courts. Cement and chalky blocks shone white there the day I walked through. Over future years, the jungle will provide the same living grime it has given the rest of the city, but for the time being the most appealing temple was one not fully excavated, with a tree growing on its roof, the roots reaching down to obscure the facade.

The half-buried, organic appearance of Tikal goes a long way to explaining its mysterious air of somehow still being alive. Paradoxically, the clean-everything-up, museum approach to archaeology can make a site feel deader and more sterile than one that sports a healthy coat of moss.

Temple V is the most recently excavated major temple, a 150-foot behemoth that gives you no warning when you come upon it in the jungle. Kate Croucher, 28, of Aspen, Colorado, was sitting on a wooden platform at its top when I was there, catching her breath after climbing its daunting, ladder-like steps. Over the trees, we could see Temples I and II squaring off in the Grand Plaza and the acropolis beyond. A cool breeze floated off the treetops, a welcome relief from the soupy jungle below. "I saw the Pyramids," she said, comparing Tikal to Egypt. "I'd say this is on par with those." Then she reconsidered, thinking of the Mayans. "This is better, because you can go on top of them, and see what they saw," she said.

The living quality that I felt from the ruins also seemed to be sensed by others I met. "The jungle and the ruins are some kind of symbiosis," said Ian Thomas Belanger, a tourist from Quebec. "It feels like the elements are trying to get over what man did."

On the first day of my visit, I saw the Great Plaza fill with a different sort of life. I was there near Columbus Day, and without planning it in advance, I stumbled onto a modern Mayan festival, an anti-Columbus Day held annually to show the world that despite all the Europeans had wrought, the Mayan people are still there.

"Father Sun, Mother Moon, Father Wind, Mother Earth," the head shaman cried in Quiche, starting the prayer, as Lara explained to me, translating the words. The shaman bowed to the ground, his necklace of jade and shells rattling, and the hundreds of gathered Mayans did likewise. His voice fell, the public prayer becoming a private one, and a chorus of chattering voices rose to join him. Guatemala has 22 dialects, and these people were speaking in all of them, asking their ancient gods for help, for health, for money and friendship. A small boy in front of me kissed the scrubby grass beneath his hands.

The shamans — there were four or five altogether — piled candles, eggs, incense, sage, tobacco, leaves and rum in a large stone pit and lighted it. Flames leapt 20 feet in the air, and the people danced in the clove-scented smoke, circling to the plunky beat of the marimba.

Before leaving Tikal, I sampled a much newer activity. Canopy Tours Tikal (www.canopytikal.com) opened a few years ago and offers zip-line and suspended-bridge tours of the jungle canopy. Advertised with breathless enthusiasm ("Tarzan-style. More jungle, longer, faster!"), the zip-line nonetheless lived up to its billing, with nine zips nearly the length of football fields ($15). The suspended bridges (also $15), though, were unexciting, save for a fusillade of nuts and twigs from a pair of spider monkeys, which didn't appreciate the intrusion into their treetops.

After the canopy tour, it was time to make a decision. A second sunset and sunrise in the shadow of Tikal's majesty, and a second sweaty, mosquito-filled night? Or on to Flores, where my flight would leave the next day? Flores, a cobblestone colonial town on an island in Lake Petén Itzá, won out, and I dined that night in a restaurant full of tourists.

It was sad to leave the living ruins, but all travelers must also face considerations that come under the modern definition of "living." And that night, for me, living meant a rare steak soaked in pepper cream sauce, a glass of Chilean merlot, and air-conditioning running full-blast, all night long.

An Escape to Civilization

GETTING THERE

Tikal National Park (www.visitguatemala.com) is usually visited as part of larger trips to Guatemala and Belize. It is accessible as a day trip from the lake-island city of Flores for those who want to stay in greater comfort, or as an overnight destination for those who wish to see sunrise and sunset in the jungle. Daily admission is 150 queztales (about $19.50 at 7.7 queztales to the dollar, which is widely accepted).

An online search for nonstop round-trip flights from New York to Guatemala City for a week's stay in early January ran from $313 to $583 on a number of airlines, including Delta, Continental, United and TACA International. TACA (www.taca.com) runs several flights daily from Guatemala City to Flores, starting at about $200 round trip. More information about connections is available at www.tikalinformation.com/theretik.html.

WHEN TO GO

The climate at Tikal is hot and humid year-round, but the driest, most comfortable weather is usually from December through February.

WHERE TO STAY

Unless you stay in the park, you will not be able to see sunrise and sunset in Tikal, but if you stay in the jungle, the prices are high and the amenities are minimal.

The Hotel Villa Maya (502-2334-1818; www.villasdeguatemala.com; rates start at $85) is something of a reasonable compromise. A popular eco-lodge a few miles east of Flores, it allows you to experience the jungle as you would at Tikal with all of the creature comforts, but you still won't have full access to the park.

Of the three hotels in the park, Jungle Lodge (502-2476-8775; www.junglelodgetikal.com; starting at $102, including breakfast) is probably the best, but take a battery-powered fan if you don't like sleeping in heat, as the electricity shuts off around 9 p.m. Your hotel can arrange a guided tour of the ruins, which will run from $15 a person for a group tour to $80 for a private guide. Try to visit the ruins at least twice at different times of day for the full effect.

WHERE TO EAT

The quality of food around Tikal is generally lower than most tourists expect. La Luna in Flores (Calle 30 de Junio; 502-7926-3346; entrees from $6 or $7) is the notable exception. Make a reservation in high season, and try the steak.

n the park, unreliable refrigeration keeps food in the hotels inconsistent at best. El Comedor Tikal, one of the very few restaurants at the park, just across from the entrance, serves no-frills grilled chicken for about $5.

(πηγή: www.iht.com, 18/12/2007)

Σύνορα-παγίδες σε όλο τον κόσμο

Ο κ. Τσαρλς Πέντι είναι μέλος τής Mondo Enduro, μιας ανεξάρτητης βρετανικής ομάδας μοτοσικλετιστών με βασικό χόμπι τους οδικούς γύρους του κόσμου. Η ιδιότητά του αυτή του έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει μέσα σε 14 μήνες ένα ταξίδι 62.000 χιλιομέτρων περνώντας συνολικά 42 συνοριακούς σταθμούς. Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία του αλλά και των "συναδέλφων" του που τον συνόδευσαν στις εξορμήσεις του αυτές, ο έλεγχος και η εν γένει κατάσταση στα σύνορα διαφοροποιείται, όπως άλλωστε είναι αναμενόμενο, από κράτος σε κράτος. Κάποια από αυτά είναι για τον κ. Πέντι αληθινά εξαίσια. Στην Καρθαγένη της Κολομβίας, επί παραδείγματι, τρυφερές υπάρξεις κέρασαν τους βρετανούς ταξιδιώτες παγωμένο τσάι ενώ μια μπάντα έπαιζε σάλσα με φόντο τα χρυσά νερά της Καραϊβικής. Δεν ήταν όμως και λίγοι οι σταθμοί που άφησαν τους επισκέπτες με... τραυματικές εντυπώσεις πάσης φύσεως. Ο κ. Πέντι έσπευσε μάλιστα να συντάξει μια λίστα με τις δέκα χειρότερες συνοριακές γραμμές που έχει απαντήσει στον δρόμο του.

Ονδούρα - Ελ Σαλβαδόρ
"Τα οδικά ταξίδια είναι καλό να αποφεύγονται τις βραδινές ώρες καθώς τελευταία σημειώθηκε έξαρση της εγκληματικότητας". Οι ταξιδιωτικές συμβουλές του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών δεν αποδείχθηκαν και τόσο ακριβείς για τον κ. Πέντι αφού παρέλειψαν να επισημάνουν ότι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της Ονδούρας δουλεύουν ως τελωνειακοί υπάλληλοι στα σύνορα του Αματίλο με το Ελ Σαλβαδόρ. Η διαδικασία περιελάμβανε μεταξύ άλλων την υποβολή στους εν λόγω κυρίους ενός εγγράφου που έπρεπε να συγκεντρώνει συνολικά επτά σφραγίδες υποτίθεται για την ασφάλιση κάθε ταξιδιώτη ή μηχανήματος σε περίπτωση χρεοκοπίας, διακοπής λειτουργίας και πλείστων τροπικών ασθενειών. Αυτό το τελετουργικό, αναφέρει ο παθών, θα μπορούσε να μοιάζει απλώς γελοίο αν καθένας από τους τελωνειακούς υπαλλήλους δεν ζητούσε "προμήθεια" δέκα δολάρια. Οταν μάλιστα η παρέα των άγγλων ταξιδιωτών αρνήθηκε να καταβάλει το ποσόν, ένας τελωνειακός επεσήμανε ότι οι "γκρίνγκος" (οι Αμερικανοί) είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν ακόμη περισσότερο. Οταν κατάλαβε ότι ούτε αυτό το επιχείρημα θα έφερνε το ποθητό αποτέλεσμα, θεώρησε πρέπον να βγάλει ένα περίστροφο Μάγκνουμ.

Τουρκμενιστάν
Τελικά, πόσο πρέπει να πληρώσεις για να διασχίσεις 1.300 χιλιόμετρα ερήμου; Βίζα και ειδική άδεια για το αυτοκίνητο (συνολικής αξίας 130 δολαρίων) ήταν τα "προαπαιτούμενα" για την είσοδο στη φτωχότερη από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Τουλάχιστον η αίτηση που δόθηκε στον κ. Πέντι στο τελωνείο του Κρασνοβόντσκ της Κασπίας έδινε την εντύπωση ότι έφερε την υπογραφή του ιδίου του προέδρου Τουρκμενμπάσι. Τις υποψίες όμως των ταξιδιωτών κίνησε εν συνεχεία η επιμονή ενός τελωνειακού να πάρει δείγμα από τα αντιβιοτικά και τα παυσίπονα που είχαν πάρει μαζί τους διά παν ενδεχόμενον.

Τουρκία - Αρμενία
Ο κ. Πέντι και η παρέα του δεν γνώριζαν ότι τα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας παραμένουν κλειστά εδώ και χρόνια. Η οδύσσειά τους άρχισε όταν επιχειρώντας να τα προσεγγίσουν βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ομάδα τούρκων κομάντος η οποία όργωνε την περιοχή αναζητώντας ίχνη κούρδων ανταρτών. Ακολούθησε μια διανυκτέρευση σε στρατιωτική φυλακή ώσπου ο τοπικός διοικητής να αποφασίσει ποια θα ήταν η μοίρα των βρετανών εισβολέων. Μετά από ολονύκτιο προβληματισμό και ενδοσκόπηση αποφάσισε να τους καλέσει σε δείπνο με την προϋπόθεση βεβαίως να κάνουν ένα πέρασμα από τα τουρκικά λουτρά. Και ενώ διένειμε στους στρατιώτες του τις σοκολάτες και τα τσιγάρα των πολύπαθων ταξιδιωτών, υπενθύμισε στους επισκέπτες του ότι θα μπορούσε να τους καταδικάσει σε πέντε χρόνια φυλάκισης. Τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση και διατηρούν ως σήμερα τις επιφυλάξεις τους για το αν θα πρέπει να βασιστούν στη φιλοξενία του κυρίου αυτού και στο εγγύς μέλλον.

Ουζμπεκιστάν - Τουρκμενιστάν
Ενα βαγόνι τρένου είχε αναλάβει να στεγάσει τον συνοριακό σταθμό μεταξύ Ουζμπεκιστάν και Τουρκμενιστάν στο Khodzha Davlet και το όλο σκηνικό θύμιζε σπαγκέτι γουέστερν. Οι ταξιδιώτες δεν άργησαν να πληροφορηθούν ότι οι τελωνειακοί είναι αληθινοί καουμπόηδες οι οποίοι περιμένουν εναγωνίως την διέλευση κάποιου δυστυχούς επισκέπτη της Δύσης. Σίγουρα η παρουσία επτά βρετανών μοτοσικλετιστών ήταν "λαβράκι" γι' αυτούς, συμβιβάστηκαν όμως με 20 δολάρια για την υποτιθέμενη επιστροφή ενός "απολεσθέντος" διαβατηρίου.

Ιορδανία - Συρία
Στα σύνορα της Ιορδανίας με τη Συρία οι άγγλοι επισκέπτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον γραφειοκρατικό ζήλο του ντόπιου τελωνείου. Προνοητική η παρέα του κ. Πέντι είχε φροντίσει πριν από την είσοδό της στη Συρία να αλλάξει τις ιορδανικές λίρες στο τοπικό νόμισμα. Στο τελωνείο όμως φάνηκε ότι είχαν διαφορετική άποψη για τη δύναμη του συναλλάγματος αφού δεν δέχονταν τα δικά τους νομίσματα (κάπου 40 δολάρια για κάθε μοτοσικλέτα). Ο επικεφαλής του σταθμού κ. Χασάν αρνήθηκε πεισματικά να τους επιτρέψει να γυρίσουν στην Ιορδανία προκειμένου να αλλάξουν συνάλλαγμα. Η απαγόρευση κράτησε δύο ημέρες με αποτέλεσμα να κατασκηνώσουν μέσα στο κρύο υπενοικιάζοντας τους υπνοσάκους τους σε θεόρατους αρουραίους.

Μεξικό - Γουατεμάλα
Το "ταξίδι" ξεκίνησε με την αστυνομία της Γουατεμάλας να τους επιβάλλει πρόστιμο επειδή δεν φορούσαν κράνη στο Μεξικό. Εν συνεχεία τους πλησίασε ένας επιτήδειος ονόματι Μιγκουέλ και προσφέρθηκε να τους βοηθήσει να υπερπηδήσουν τον σκόπελο του τελωνείου της Γουατεμάλας. Τελικά αποδείχθηκε ότι οι τελωνειακοί είχαν κλείσει ειδική πειρατική συμφωνία με τον Μιγκουέλ. Οι ταξιδιώτες πέρασαν τα σύνορα αρκούμενοι έκαστος στο ειδικό πρόστιμο των 30 δολαρίων και σε 15 ακόμη που χρειάστηκαν για την είσοδο στο Puente Internacional. Και για να μη μείνει παραπονεμένος ο Μιγκουέλ απαίτησε ένα πενιχρό φιλοδώρημα της τάξεως των 5 δολαρίων.

Σαουδική Αραβία
Στο τελωνείο της Σαουδικής Αραβίας στο λιμάνι της Τζέντα οι τελωνειακοί εμφανίστηκαν ιδιαιτέρως φιλόξενοι και ανοιχτοχέρηδες (κέρασαν και τσάι). Δυσκολεύθηκαν βεβαίως να πιστέψουν ότι οι επισκέπτες είχαν νόμιμη βίζα ενώ στη συνέχεια επιδόθηκαν στο έργο τους με απρόσμενο ζήλο: ήλεγξαν μία προς μία όλες τις αποσκευές και έβαλαν να δουν ένα βίντεο συνολικής διαρκείας 6 ωρών προκειμένου να σιγουρευθούν για την παντελή απουσία οποιουδήποτε πορνογραφικού στοιχείου.
Τουρκία - ΒουλγαρίαΣύμφωνα με τον κ. Πέντι και την παρέα του, το πέρασμα στη Βουλγαρία ξεκίνησε με ένα "στήσιμο" σε μια τεράστια ουρά στο Σβίλενγκραντ και ολοκληρώθηκε με την καταβολή 60 δολαρίων έκαστος για την απαραίτητη βίζα.

Ιορδανία - Σαουδική Αραβία
Στα σύνορα της Ιορδανίας με τη Σαουδική Αραβία, στο Haql, είναι δύσκολο να μη σταθείς να απολαύσεις την ομορφιά του τοπίου κατά μήκος του κρυσταλλένιου Κόλπου της Ακαμπα θαυμάζεις το ισραηλινό θέρετρο του Εϊλάτ και την ίδια την Ακαμπα. Η ομορφιά όμως του τόπου μπαίνει σιγά σιγά σε δεύτερη μοίρα όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον γραφειοκρατικό κυκεώνα: το συνολικό κόστος για το πέρασμα στην Ιορδανία φθάνει τα 100 δολάρια το κεφάλι.

(πηγή: BHMA)