Ιστορίες αμπέλου και οίνου βγαλμένες από τα βάθη των αιώνων διηγούνται οι εικόνες και ο ήχος, εργαλεία, μπουκάλια και εκατοντάδες ανοιχτήρια στο πρώτο επιστημονικό μουσείο Οίνου στην Ελλάδα. Ζωντανεύουν στην καρδιά ενός αμπελώνα, δίπλα στις υπόγειες κάβες παλαίωσης όπου κοιμούνται τα κρασιά και στα βαρέλια όπου ωριμάζει το κρασί, πλάι σε αίθουσες γευσιγνωσίας που μετατρέπουν το βίωμα του επισκέπτη σε μοναδική εμπειρία. Είναι ένα ιδιωτικό, πλήρες μουσείο που προσφέρεται για ενα ταξίδι στον χώρο, τον χρόνο καί τη γεύση.
Το δημιούργησαν το μεράκι και το πάθος του Βαγγέλη και της Σόνιας Γεροβασιλείου στο οινοποιείο του Κτήματος στην Επανομή Θεσσαλονίκης για να μεταλάβουν στον επισκέπτη την τελετουργία της αμπέλου και του οίνου σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Ακριβώς γι’ αυτό το έστησαν μέσα στις μυρωδιές και στα χρώματα της γης, εκεί όπου την περασμένη Δευτέρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας περιηγήθηκε πρώτος ανοίγοντας τις πόρτες του στο κοινό.
Πάνω απο 2.500 αντικείμενα απ’ όλο τον κόσμο συγκέντρωνε από τη δεκαετία του ’70 ο επώνυμος οινοπαραγωγός μ’ ένα στόχο: την ανάδειξη της αμπελοοινικής κληρονομιάς. Αμφορείς (11 συνολικά), γυάλινα μπουκάλια, εργαλεία, αμπελουργίας, οινοποίησης, εμφιάλωσης και βαρελοποιίας που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ ώς τον 19ο αιώνα και πάνω απο 1.500 ανοιχτήρια βρήκαν ειδική θέση στις προθήκες. Από εκεί αφηγούνται την ιστορία του κρασιού και τη σημασία του για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες διαχρονικά, την εξέλιξη της αμελοκαλλιέργειας και της οινοπαραγωγής στην περιοχή, τον ανθρώπινο μόχθο, τις συνήθειες και τις τελετές που τα συνοδεύουν.
Πυρήνας της μουσειολογικής πρότασης -την έρευνα, την τεκμηρίωση, το σκεπτικό και την εκθεσιακή παρουσίαση επιμελήθηκε η μουσειολογική ομάδα των καθηγητών του ΑΠΘ Ματούλας Σκαλτσά και Π. Τζώνου- είναι τα ανοιχτήρια, που συγκροτούν μία απο τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο. Πάνω από 1.500, χρυσά, ασημένια, του 18ου αι., ροκοκό, art deco, ντιζάιν, ανοιχτήρια σταθμοί στην ιστορία της τεχνολογίας, ορόσημα υψηλής αισθητικής και κοινωνικού συμβολισμού, παρακολουθούν διαχρονικά τους δρόμους του κρασιού και τα σκεύη μεταφοράς του.
«Το κρασί ταξιδεύει... και μεταφέρεται... και στο γυάλινο μπουκάλι», είναι ο τίτλος της πρώτης ενότητας όπου γίνεται φανερή η ανάγκη χρήσης ειδικών αγγείων μεταφοράς και ειδικών εργαλείων εκπωματισμού ώστε να διασφαλίζεται η ποιότητα του κρασιού από τον τόπο παραγωγής μέχρι τον τόπο προορισμού του. Καταπληκτική σειρά μπουκαλιών με πρώτη τη «φούσκα», ένα στρογγυλό μπουκάλι με ψηλό λαιμό και με τον φελλό να προεξέχει που πήρε τη θέση των αγγείων κυρίως μετά τον 15ο αιώνα, κι αργότερα το μακρύ το μπουκάλι ασφαλισμένο πλήρες, δείχνουν την εξέλιξη της μεταφοράς που απαιτεί πλέον και το χρηστικό εργαλείο, το ανοιχτήρι.
Τις «Ιστορίες με ανοιχτήρια» διηγείται μια δεύτερη ενότητα όπου το μεγαλύτερο μέρος της εκτίθεται με τη διεθνώς αποδεκτή κατάταξη σε μη Μηχανικά και Μηχανικά. Τα «Αγαπημένα του συλλέκτη» ξεχωρίζουν για τη σπανιότητα ή το ειδικό τους ενδιαφέρον που περιγράφουν τη χρήση τους από άνδρες και γυναίκες, την ταξική διαφορά (εικόνες ευγενών του 18ου αιώνα με τα αντίστοιχα ανοιχτήρια στις προθήκες) τη σχέση τους με τις καταναλωτικές συνήθειες, με τη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου, τα ανοιχτήρια - ενθύμια απο διάφορες περιοχές του κόσμου συνδεδεμένα με προσωπικές αναμνήσεις.
Από το Βυζάντιο μέχρι σήμερα
«Από τη μετάβαση στο Βυζάντιο όπου πια τα σύμβολα είναι ο Χριστός ως άμπελος και το αίμα του ο οίνος, διαρκής είναι η παραγωγή κρασιού και στην Επανομή όπου η εκμετάλλευση αμπελώνων από τους μοναχούς παρήγαγε φημισμένο οίνο. Αναφορά (κτήμα Ανεμά) υπάρχει και σε επιγραφή που βρέθηκε στο υπερώοον της Αγίας Σοφίας και εκτίθεται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού», εξηγεί στην «Κ» ο βυζαντινολόγος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών κ. Ηλίας Γ. Αναγνωστάκης, μέλος της ομάδας ερευνητών που τεκμηριώνουν με κείμενα τις συλλογές του Μουσείου.
«Η παράδοση της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοπαραγωγής τόσο στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική, όσο και στην ευρύτερη περιοχή (Καβάλα, Λήμνο κ.α) συνεχίστηκε και στη διάρκεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ενα αμπέλι δεν εξασφάλιζε το κρασί της χρονιάς εκείνη την εποχή, αλλά ένα εισόδημα ικανό να αντεπεξέλθει στις φορολογικές του υποχρεώσεις», προσθέτει η Ευαγγελία Μπαλτά, διευθύντρια ερευνών στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του ΕΙΕ.
Την εξέλιξη της οινοπαραγωγής σ’ όλους αυτούς τους αιώνες διατρέχουν τα 2.500 αντικείμενα που ζωντανεύουν μέσα από εικονογραφικό υλικό, τρισδιάστατες αναπαραστάσεις χρήσης τους, τρισδιάστατα «φαντάσματα» που τα ενεργοποιούν, οθόνες αφής που δίνουν τη δυνατότητα στον επισκέπτη να πειραματιστεί και να εξοικειωθεί με το αμπελοοινικό γλωσσάρι και τρισδιάστατα σχέδια που ακολουθούν τη διαδρομή του κρασιού από το αμπέλι ώς το βαρέλι.
(πηγή: www.kathimerini.gr, 1/11/2008)
Μουσείο Οίνου που ευφραίνει - Κτήμα Γεροβασιλείου στην Επανομή Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη: «πνοή ζωής» o τουρισμός κρουαζιέρας
Πιο καθαρή από τη Σικελία, με ακριβό, όμως, καφέ και ποτό αλλά και εφιαλτικό κυκλοφοριακό, βρήκαν τη Θεσσαλονίκη οι χιλιάδες τουρίστες που κατέπλευσαν χθες στο Θερμαϊκό κόλπο με το γιγαντιαίο κρουαζιερόπλοιο «Navigator of the Seas».
Στον Μπγιορν και η Ελεν Αντρέσεν από τη Νορβηγία, έκανε εντύπωση «το πλήθος καταστημάτων που έχει αυτή η πόλη και είναι για όλα τα γούστα», ο Τσαρλς και η Φάνι απ’ τον Καναδά βρήκαν «τις τιμές πολύ τσιμπημένες». Ο Ρόμπερτ Πάρμα από το Σάφολκ της Βρετανίας δήλωσε σοκαρισμένος με το μποτιλιάρισμα χαρακτηρίζοντάς το «εφιάλτη», ενώ ο Γουίλ και η Μαίρη Μόρτον από το Μάντσεστερ βρήκαν «την πόλη καλοστημένη, αλλά χωρίς πληροφόρηση για τους επισκέπτες». Σύμφωνα με τον Μπίπολ απ’ το Περού, «υπάρχουν πολλά εστιατόρια και ωραίες καφετέριες, αλλά στην παραλία οι τιμές είναι πολύ ακριβές, αν και σε επιβραβεύει η θέα».
«Πνοή ζωής» για την πόλη χαρακτήρισε τον τουρισμό της κρουαζιέρας και τους χιλιάδες επιβάτες που ξεχύνονται στην πόλη για ψώνια, φαγητό και ποτό και περιηγήσεις, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Πρακτόρων Τουρισμού Μακεδονίας - Θράκης, κ. Μιχ. Πεζίκογλου, τονίζοντας ότι περισσότερα από δεκαπέντε τουριστικά λεωφορεία έκαναν χθες το γύρο της πόλης, ενώ άλλα οδηγούσαν τους τουρίστες στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας.
Ωστόσο, το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, μολονότι το γιγάντιο κρουαζιερόπλοιο που ζυγίζει 142.000 τόνους και υψώνεται σε δεκαπέντε καταστρώματα με 1.800 καμπίνες για 3.114 άτομα, έκανε αίσθηση στην πόλη. Σύμφωνα με τον κ. Λ. Τσακιρίδη, ναυτιλιακό πράκτορα, για αρκετά χρόνια ερχόταν στη Θεσσαλονίκη το γερμανικό «Αϊντα» αλλά και πολλά κρουαζιερόπλοια άλλων μεγάλων διεθνών εταιρειών του κλάδου.
«Φαίνεται, πως η Θεσσαλονίκη σιγά σιγά αποκτάει θέση στο χάρτη της διεθνούς κρουαζιέρας», είπε ο ίδιος, εξηγώντας πως η εξέλιξη ήρθε στο πλαίσιο της αναζήτησης των διεθνών εταιρειών για νέους προορισμούς ώστε να προσελκύουν πελάτες.
Η πόλη, πάντως, προκαλεί το ενδιαφέρον τους χάρη στα βυζαντινά μνημεία και την πρόσβαση στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, σύμφωνα με τον ναυτιλιακό πράκτορα Ι. Κοσμάτο. Μάλιστα, όπως υποδεικνύουν τα στοιχεία του Συλλόγου Ναυτιλιακών Πρακτόρων Θεσσαλονίκης, ο αριθμός των κρουαζιερόπλοιων που «έδεσαν» στο επιβατικό λιμάνι της Θεσσαλονίκης τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ραγδαία. Το 2006 προσέγγισαν το λιμάνι 12 κρουαζιερόπλοια, το 2007 36 και το 2008 (Μάρτιος-Σεπτέμβριος) 33 ενώ αναμένονται επιπλέον αφίξεις ώς το τέλος του έτους.
Ωστόσο, όπως είπε προφητικά ο επιβάτης του «Navigator of the Seas» Γκούναρ Μπίργκισον από την Ισλανδία, «είναι φανερό ότι το λιμάνι έχει ιδιαίτερη σημασία για την πόλη, όπως και στο παρελθόν». Παρ’ όλα αυτά, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης «δεν είναι σε θέση να υποδεχτεί περισσότερα από ένα κρουαζιερόπλοιο τη φορά», τόνισε κ. Κοσμάτος, ενώ πρόβλημα για την ανάπτυξη του τουρισμού της κρουαζιέρας είναι και οι περιορισμοί του καμποτάζ στις κρουαζιέρες, με αποτέλεσμα μεγάλες εταιρείες να εγκαθιστούν τέρμιναλ σε λιμάνια της Τουρκίας και άλλων μεσογειακών πόλεων.
(πηγή: www.kathimerini,gr, 24/9/2008)
Θεσσαλονίκη
Το προαιώνιο ερώτημα αν ο άνθρωπος κάνει τον τόπο ή ο τόπος τον άνθρωπο, στη Θεσσαλονίκη βρίσκει, έστω και στιγμιαία, έστω και απατηλά, την απάντησή του. Περπατώντας λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα στην παραλία, ανεβαίνοντας βράδυ την Αριστοτέλους, ψάχνοντας το δρόμο το χάραμα στα Λαδάδικα σκέφτεσαι ότι σε αυτήν την πόλη είναι απλά αδύνατο να δεις κόσμο να τρέχει –διόρθωση: είναι απλά αδύνατο να υπάρχει κάποιος που να θέλει να τρέξει. Έχει μια ηρεμία αυτή η πόλη, ένα έμφυτο easy going που διέπει την ύπαρξή της, μια γαλήνη που πηγάζει και εμπνέεται από την ομορφιά της, κάνοντάς σε να πιστεύεις ότι το αποτέλεσμα είναι που αντανακλάται στους ανθρώπους κι όχι το αντίστροφο.
Ξεκινάω την περιπλάνηση από τα Λουλουδάδικα κι αισθάνομαι ότι περπατάω μέσα σε μια ζωγραφιά γεμάτη χρώματα ανοιξιάτικα –κι ας είναι φθινόπωρο–, μια ζωγραφιά ζωντανή, με κόσμο να κινείται αδιάκοπα –ποτέ όμως βιαστικά–, μια ζωγραφιά πλημμυρισμένη από αρώματα, που βγαίνουν από τα λουλούδια και τους πάγκους της παρακείμενης αγοράς Μοδιάνο και ξεχύνονται στην ατμόσφαιρα.
Κατηφορίζω την οδό Κομνηνών προς την παραλία, ψάχνοντας την εικόνα εκείνη που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου από την πρώτη φορά που επισκέφτηκα την πόλη. Την εικόνα της σκυθρωπής θάλασσας με την προοπτική που, κοιτάζοντάς την από το πλάι και προς Βορρά, καταλήγει στον Λευκό Πύργο. Κοιτάζοντάς την σκέφτομαι ότι, παράξενο, δεν έχω πετύχει ποτέ αυτή τη θάλασσα γαλήνια. Στρίβω αριστερά για να βρω την Αριστοτέλους, να απορροφηθώ στη χαλαρότητά της, να αφήσω να με παρασύρει η απαλή ενέργειά της. Παγωτό από το Σιέλ, στο ισόγειο του Electra Palace, στο χέρι, μια σύντομη στάση – φόρος τιμής στο Ολύμπιον και συνεχίζουμε.
Έξω από τον Τερκενλή, δε μου είναι ποτέ σαφές αν οι μυρωδιές τυλίγουν όντως τον αέρα ή αν είναι προϊόν της φαντασίας. Όπως και να έχει, το απαραίτητο «προσκύνημα» για τσουρέκι βουτηγμένο στη σοκολάτα είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε ταξιδιού. Στην επιστροφή, όχι μαζί με το παγωτό. Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, το τεράστιο Ρολόι Ανθοκομίας, που ξανατέθηκε σε λειτουργία το 2005, στολίζεται από λουλούδια εποχής στην περίμετρό του, τα οποία απεικονίζουν τις ώρες, θυμίζοντας ότι κάτι τέτοιες, μικρές αλλά χαρακτηριστικές, λεπτομέρειες δημιουργούν την έκπληξη και κάνουν μια πόλη ιδανική για περπάτημα. Σύντομη στάση για ουζάκι και μεζέδες στο Ουζερί Aristotelous και συνέχεια για λίγο ιστορικό sightseeing.
Σε τρία μόλις τετράγωνα απόσταση, η ανοιχτή Πλατεία Αρχαίας Αγοράς λειτουργεί ως πύλη εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς με τις στοές της –το hot spot για κάθε λάτρη της ιστορίας που επισκέπτεται την πόλη και θέλει να κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο. Απέναντι, η Αγορά Βλάλη, περισσότερο γνωστή ως Καπάνι, η παλαιότερη λαϊκή αγορά της πόλης που λειτουργεί ακόμα, αποπνέει παράδοση, με τα χαρακτηριστικά, χαμηλά της καταστήματα και τις καμάρες. Δίπλα της ακριβώς, το Μπεζεστένι, ή Σκεπαστή Αγορά, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα αρχιτεκτονικής του 16ου αιώνα. Αυτό είναι το μαγικό σε αυτήν την πόλη. Ότι μπορείς να περπατήσεις δυο χιλιάδες χρόνια ιστορίας, κάνοντας πολύωρες στάσεις σε τρεις διαφορετικούς αιώνες, σε δύο οικοδομικά τετράγωνα.
Ανεβαίνω λίγο ακόμα και χάνομαι στο λαβύρινθο της Άνω Πόλης. Λιθόστρωτα δρομάκια, κάποια αδιέξοδα, εδώ κι εκεί μερικά ξέφωτα, μικρές πλακόστρωτες πλατείες. Χαρακτηριστικά κομψά κτίρια –δείγματα της Λαϊκής Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής, μου λένε– με έναν αέρα αρχοντικό, αύρα κοσμοπολίτικη. Στην κορυφή, τα τείχη με την Ακρόπολη και το Επταπύργιο μοιάζουν να επιβλέπουν την αέναη ηρεμία της πόλης, έτοιμα να επέμβουν αν αυτή διαταραχθεί. Κατεβαίνω προς τα Μεσαιωνικά Τείχη της πόλης, που στέκονται ακόμα σε αυτήν την πλευρά, ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά προς την οδό Μαύρης Πέτρας, την οποία η παράδοση θέλει στοιχειωμένη, κτισμένη πάνω σε ένα δίκτυο σπηλαίων. Λες;
Συνεχίζω προς την Καμάρα, ή ιστορικότερα τη θριαμβική αψίδα του Γαλέριου, και από εκεί στα ανάκτορα του ίδιου αυτοκράτορα, στην Πλατεία Ναυαρίνου. Σύντομη στάση εδώ για κρέπες –ίσως οι καλύτερες της πόλης. Κι επιστροφή στην παραλία, γιατί έχει αρχίσει να βραδιάζει και τα χρώματα του ορίζοντα δε φαίνονται καλύτερα από πουθενά αλλού. Η περαντζάδα του Λευκού Πύργου πλημμυρίζει από κόσμο που φαίνεται να πιστεύει το ίδιο. Δεν απέκτησε άδικα την ταμπέλα της «ρομαντικής» αυτή η πόλη.
Καθώς βραδιάζει, οι παλμοί της πόλης αρχίζουν να ανεβαίνουν. Στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης, στα Λαδάδικα, στον πεζόδρομο της Ζεύξιδος, η ένταση της μουσικής ανεβαίνει, μαζί με τη διάθεση, το αλκοόλ ρέει, τα μπαράκια και οι γειτονιές τους αρχίζουν να βουίζουν. Το δρομολόγιο αχαρτογράφητο, από το Άδυτο των Λαδάδικων για τα rock tunes που θα μας ανεβάσουν στην πρώην γκαλερί νυν πολύχρωμο μπαράκι “Urban” της Ζεύξιδος και από εκεί στο Residents της Σταρτηγού Καλλάρη, κοντά στον Λευκό Πύργο. Bar hoping μέχρι να ξημερώσει –η Θεσσαλονίκη ενδείκνυται για το σπορ, κάθε ημέρα της εβδομάδας– και για να «στρώσει το στομάχι» μπουγάτσα στην «Ωραία Αθηνά» της Βασιλίσσης Όλγας στο ύψος Μαρτίου ή στην «Κοζάνη» επί της Εγνατίας κοντά στην Αριστοτέλους.
Shopping το επόμενο πρωί, στην Τσιμισκή και το ευρύτερο κέντρο, με τις λαμπερές βιτρίνες – πειρασμούς και τα μεγάλα πολυκαταστήματα, αλλά και σε μικρά διαμαντάκια, όπως είναι τα ευρηματικότατα Lola Mundo και Boyzroom, δίπλα δίπλα στην οδό Λασσάνη 7, με υπέροχο, θεατρικό σκηνικό και ρούχα από Fred Perry μέχρι Erotokritos και Rare. Απαραίτητη στάση για ακατάσχετη κρεατοφαγία, ο Οβελίξ και το στάνταρ καφεδάκι πριν ή μετά στο Nouveau της Πλατείας Αριστοτέλους. Απογευματινή, εξαιρετική σοκολάτα σε λευκή κούπα – έπος στο Sorbe λίγο πιο πάνω, τα πρώτα cocktails και το all time classic people watching στο super trendy Tsimiski Times, και για το βραδάκι επιλεγμένες, hard to find μπίρες από όλο τον κόσμο στο Extrablatt, στο 46 της Αλ. Σβώλου. Κάπως έτσι, τα λεπτά γίνονται ώρες, οι ώρες μέρες… κι η στιγμή που πρέπει να φύγουμε φτάνει χωρίς να το καταλάβει κανείς.
Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μπορούσα να μείνω στη Θεσσαλονίκη πριν γίνω κι εγώ “soft” –ή αν και πότε θα επέλεγα να φύγω. Ούτε μπορώ με βεβαιότητα να πω αν, τελικά, είναι η πόλη που κάνει τους ανθρώπους ή το αντίστροφο. Ίσως, σε τελική ανάλυση, να μην έχει σημασία. Ξέρω μόνο πως αν κάθε φορά επιστρέφω –εγώ και όλοι όσοι την έχουν επισκεφθεί έστω και μία μόνο φορά– είναι όχι μόνο γιατί αισθάνομαι διαρκώς να μου λείπει αλλά και γιατί αν κάποιοι θέλουν να την εγκαταλείψουν και κάποιοι άλλοι να αναζητήσουν εκεί τη μόνιμη στέγη τους, μάλλον πρόκειται λιγότερο για σύγκρουση απόψεων και περισσότερο για ταύτιση. Ίσως δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες αν συνενώνονταν να αποτελούσαν την ιδανική στάση ζωής. Την οποία μάλλον αξίζει να κυνηγήσεις, ακόμη κι αν χρειαστεί να διανύεις 500 και κάτι χιλιόμετρα κάθε Σαββατοκύριακο.
Διαμονή
Συνηθισμένη να φιλοξενεί πλήθος επισκεπτών, η Θεσσαλονίκη διαθέτει πληθώρα ξενοδοχείων για κάθε γούστο και budget. Από τις κορυφαίες επιλογές, το Hyatt Regency Thessaloniki στο 13ο χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης – Περαίας, συνώνυμο τις πεντάστερης πολυτέλειας, προσφέρει μοναδικά δωμάτια και σουίτες που ξεκινούν από 170 ευρώ.
Πολυτελέστατο και το Electra Palace, ακριβώς στο σημείο όπου χτυπά η καρδιά της πόλης, στην Πλατεία Αριστοτέλους, προσφέρει διαμονή 5 αστέρων σε δωμάτια και σουίτες που ξεκινούν από 165 ευρώ το δίκλινο. Στην ίδια κατηγορία και το Makedonia Palace, της αλυσίδας Classical Hotels, με τη μοναδική του θέση πλάι στο κύμα και σε απόσταση αναπνοής από το Λευκό Πύργο διαθέτει πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια και σουίτες, σε τιμές που ξεκινούν από 165 ευρώ.
Στις οικονομικότερες επιλογές, το 4 αστέρων City Hotel, της οδού Κομνηνών, προσφέρει δωμάτια και σουίτες με όλες τις απαραίτητες παροχές σε τιμές που ξεκινούν από 140 ευρώ για το δίκλινο δωμάτιο, ενώ λίγο πιο κάτω, το 3 αστέρων Hotel Luxembourg διαθέτει όμορφα, προσεγμένα δωμάτια από 100 περίπου ευρώ τη βραδιά. Τέλος, τα φιλόξενα δωμάτια του 3 αστέρων sup. El Greco θα σας κοστίσουν περί τα 99 ευρώ.
Γεύσεις Θεσσαλονίκης
Είναι εδώ και χρόνια κοινό μυστικό ότι η Θεσσαλονίκη αποτελεί των παράδεισο των απανταχού καλοφαγάδων. Παραδοσιακές γεύσεις, ενίοτε “with a twist” για να μη συνηθίζει ο… ουρανίσκος μας, αλλά και –βέβαια– για να μην τη χορταίνουμε με τίποτα. Αξίζει να φάτε τουλάχιστον από μία φορά σε όλα τα παρακάτω.
Για φρέσκες ψαρολιχουδιές και λοιπούς θαλασσινούς μεζέδες στις 7 Θάλασσες (Λεωφ. Νίκης 3, τηλ.: 2310 233173). Για δημιουργική μεσογειακή κουζίνα, με έμφαση στη μεγάλη ποικιλία γεύσεων και αρωμάτων που θα ικανοποιήσει και τους πλέον απαιτητικούς ουρανίσκους, στην Παπαρούνα (Βηλαρά 2, Συγγρού 7, τηλ.: 2310 510852). Για σπιτικά μεζεδάκια και παραδοσιακή κουζίνα στη Ρούγα (στοά Καρύπη 28, τηλ.: 2310 241727). Για ουζάκι και τις σχετικές ποικιλίες στην Αγορά (Καποδιστρίου 5 και I. Δραγούμη, τηλ.: 2310 532428) και το περίφημο Bit Bazaar (Προσφ. Αγοράς 32-34, Παλιατζίδικα, τηλ.: 2310 278097).
Για μεσογειακές γεύσεις με φαντασία, μεγάλη ποικιλία σε ετικέτες μπύρας και freestyle ατμόσφαιρα στο Ζύθο (Κατούνη 5, Λαδάδικα, τηλ.: 2310 540284) και το αδελφάκι του, το Ζύθο στο Ντορέ (Τσιρογιάννη 7, Λευκός Πύργος, τηλ.: 2310 279010) που συγκεντρώνει και τον καλλιτεχνικό κόσμο της πόλης.
Για ακόμη πιο κοσμοπολίτικο αέρα και διεθνή κουζίνα το Kitchen Bar στο λιμάνι είναι αυτό που ψάχνετε. Για πολίτικη κουζίνα, γεύσεις ανατολής αλλά και θαλασσινές νοστιμιές, κατευθυνθείτε στο Μόλυβο (Ι. Δραγούμη 31 κ Καποδιστρίου 1, τηλ.: 2310 555952) και για έθνικ, από Μεξικό μέχρι Λίβανο και από Ισπανία μέχρι Κίνα, στο αδελφάκι του, Μόλυβος Ethnic (Ι. Δραγούμη 8 και Παπαδοπούλου 2, τηλ. 2310 244614).
Δημιουργίες με θαλασσινά, παραδοσιακά πιάτα αλλά και ανατολίτικες γεύσεις θα δοκιμάσετε στον πανέμορφο χώρο του 1901 (Καντούνη 9, Λαδάδικα, τηλ.: 2310 553141), κρητική και ποντιακή κουζίνα στο εξαιρετικό Από Δυο Χωριά (Βύρωνος 7, Πλ. Ναυαρίνου, τηλ.: 2310 269204) και μεζέδες με ουζάκι στο πάντα κεφάτο Ούζου Μέλαθρον (Βενιζέλου 23, τηλ.: 2310 220043). Νοστιμότατη κουζίνα συνοδεία live ρεμπέτικων από ένα εξαιρετικό team μουσικών θα απολαύσετε στην Πριγκιπέσσα (Φιλικής Εταιρείας 5, τηλ.: 2310 273542).
(πηγή: www.in2life.gr, 14/11/2008)
Θεσσαλονίκη και γύρω περιοχή
Για τους Θεσσαλονικείς η διαφυγή του Σαββατοκύριακου αποκτά διαφορετική σημασία αν και με το πέρασμα του καιρού οι ρυθμοί της ζωής πλησιάζουν όλο και περισσότερο αυτούς της Αθήνας. Η διέξοδος των κατοίκων σε κοντινές ανάσες πρασίνου στην ενδοχώρα ή στα παράλια του νομού είναι δυνατή σε λίγο χρόνο.
Η Βόλβη είναι παραλίμνιος οικισμός με χλωρίδα μοναδική και όλος ο υδροβιότοπος προστατεύεται από τη συνθήκη Ramsar. Στην περιοχή των στενών της Ρεντίνας που περνά ο Ρύχιος ποταμός η βλάστηση είναι οργιαστική και η ομορφιά είναι τόση που ονομάστηκε το πέρασμα και Μακεδονικά Τέμπη. Άλλος προορισμός απόδρασης είναι τα Βρασνά μοναδικό παραδοσιακό χωριό πνιγμένο στο πράσινο στην παράλια ζώνη του Στρυμωνικού κόλπου. Θα κολυμπήσετε σε παραλίες με εκτεταμένη αμμουδιά ψηλής άμμου. Σε κοντινή απόσταση τα Ασπροβάλτα εξελίσονται σε παραθεριστικό κέντρο σε μια περιοχή κατάφυτη από πλατάνια, λεύκες και πεύκα.
Ο Λαγκαδάς κοντά στην ομώνυμη λίμνη είναι γνωστός για τα Αναστερνάρια όμως και οι ομορφιές του μπορούν να σας συνεπάρουν. Η λίμνη προσφέρετε για κωπηλασία ενώ τα ιαματικά λουτρά θα σας χαλαρώσουν. Ο Σοχός με παραδοσιακή μακεδονική αρχιτεκτονική χτισμένος μέσα σε δάσος από βελανιδιές και καρυδιές στις πλαγιές του Βερτίσκου διατηρεί τα έθιμα και τις παλαιές παραδόσεις όπως το καλωσόρισμα της νέας σοδιάς καρυδιών στην κεντρική πλατεία.
Η Γουμένισσα κοντά στο Κιλκίς είναι μια γραφική κωμόπολη χτισμένη στους πρόποδες του Πάικου. Η περιοχή είναι διάσημη για το κρασί της αλλά διαθέτει και σημαντικά μνημεία όπως η αρχαία Ευρωπός σημαντική πόλη στην εποχή της που ήλεγχε το εμπόριο στην ενδοχώρα του Αξιού ή το παλαιό εργοστάσιο μεταξουργίας. Στην Κατερίνη ο Μακρύγιαλλος με όμορφες παραλίες στη θέση της αρχαίας Πύδνας και νοτιότερα το Λιτόχωρο σε πλαγιά του Ολύμπου αξίζει την επίσκεψή σας μόνο για να θαυμάσετε την μαγευτική κοιλάδα του Ενιπέα. Τα νερά ορμητικά σχηματίζουν μικρές λίμνες ή χάνονται σε καταβόθρες ενώ η βλάστηση είναι οργιώδης. Στην ακτή άλλη επιλογή είναι η Μεθώνη με όμορφους γιαλούς ή ο Νέος Παντελεήμονας στη σκιά του Ενετικού κάστρου που προσφέρει θέα του κάμπου, του Θερμαϊκού και της Χαλκιδικής.
Προς τα ανατολικά στο νομό Καβάλας αποφασίστε να εξερευνήσετε τον ορεινό όγκο του Παγγαίου. Πλημμυρισμένο οξιές, έλατα, πλατάνια και καστανιές ήταν το βουνό που πρώτη φορά εμφανίστηκαν οι θίασοι του Διονύσου ενώ η ιστορία του Ορφέα σχετίζεται και αυτή με το τόπο. Σε χαράδρα εντυπωσιακή στα 700 μέτρα θα βρείτε φωλιασμένο το μοναστήρι της Εικοσιφοίνισσας. Αφεθείτε στη μαγεία του περιβάλλοντος και προσπαθήστε με προσυνεννόηση να φιλοξενηθείτε στη μονή. Οι περίπατοι στο δάσος ειδικά την άνοιξη και το φθινόπωρο θα σας μείνουν αξέχαστοι. Αν αποφασίσετε να προχωρήσετε προς Χαλκιδική, ένα προορισμό δεδομένο λόγω των θαυμάσιων ακτών του δοκιμάστε αντί των θέρετρων που συνήθως επισκέπτεστε να περάσετε. . . απέναντι από την Τρυπητή στο μικρό νησάκι Αμολιανή με αρκετούς επισκέπτες που όμως σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζουν το πλήθος που συρρέει στον υπόλοιπο νομό. Ήσυχες διακοπές, όμορφες και ερημικές παραλίες με γραφικό λιμανάκι και πολλά ψαράδικα. Από την Αμολιανή μπορείτε με βάρκα να προσεγγίσετε τα μικρότερα νησάκια Δρένια.
(Δημοσίευσή μου στο www.e-go.gr 21/06/2001)
