Cosmopolitan Africa

So Africa is all doom, gloom and civil war, right? Not so? here's where to celebrate urban Africa and submerge yourself in some of the world's most surprising cities.

Kampala, Uganda
Unexpectedly sophisticated, diverse and globally aware, Kampala pulled itself up by its bootstraps after Idi Amin wrecked it with civil war. Now its economy is a continental tiger, and the city sports a contagious buzz and bustle. Modern buildings have popped up all over the place and old, dilapidated ones are being renovated. The young, forward-thinking vibe is spurred by Makerere University, which remains a top centre of learning in Africa; its students drive the energetic nightlife scene. Kampala?s sizable Asian population adds an international dimension.

Windhoek, Namibia
Guys in lederhosen clink steins of sweet beer, juicy slow-cooked sausages scent the air, and oompah bands get the crowd dancing like chickens. Sounds, smells and tastes like Oktoberfest in Deutschland, right? Actually, we?re thousands of miles away in Windhoek, Namibia?s small capital, and an odd outpost of German culture left over from colonial days. The prosperous, garden-filled ambiance differs radically from Africa?s other towns, and Windhoek remains the continent?s only place to carve into an authentic schnitzel.

Mindelo, Cape Verde
Set around a moon-shaped port, Mindelo is Cape Verde?s answer to the French Riviera, complete with cobblestone streets, candy -coloured colonial buildings, yachts bobbing in the harbour and cigarette-smoking celebrities such as Cesaria Evora calling the place home.

The steamy days are given over to cafιs where locals indulge in a glass of beer, read the newspaper and buy their lottery tickets. The sultry nights hot up around 11pm, when the townsfolk pour out into the main plaza, bands fire up the Latin rhythms, and the all-night bumping and grinding begins.

Antananarivo, Madagascar
Cheerily-coloured Tana (the city?s less tongue-tying nickname) is perhaps Africa?s most un-African city. Cobbled streets wind up steep, rocky hills past wooden houses with painted shutters. Purple jacaranda trees blaze to life and rain nectar onto the heads of skipping children and strolling couples. Church spires soar skyward. Tearooms brim with tea, coffee, hot chocolate and cream-plumped pastries. Come night-time, residents swarm out to hear jazz at the local cabarets or get down to Malagasy chart hits at the clubs.

Dakar, Senegal
Raw, chaotic and utterly electrifying, Dakar epitomizes urban Africa. It shines brightest at night ? late at night, well beyond midnight. That?s when the city?s devoted, music-loving public suit up in their gladdest rags and make a beeline to the nightclubs of Youssou N?Dour or Thione Seck, international stars who rock locally when they?re not touring the world, or any of a hundred other clubs. As the percussive rhythms and swooping vocals gain momentum throughout the wee hours, the Dakarois shake, shimmy and sweat until sunrise.

Accra, Ghana
It?s the weekend and time to go to a beach party in Ghana?s seaside capital. The stars glitter over the palm-fringed sand. The sound of waves rolling in from the Atlantic can be heard beneath the throbbing reggae music that the DJs spin. Party-goers chow down on fried plantain chunks sprinkled with salt, ginger and cayenne pepper, and cool down with a Guinness. It?s Africa at its easiest, mon.

Libreville, Gabon
Hoist a glass of French champagne and toast this city that resembles Miami Beach more than a major African capital. High-rise hotels ascend from the Atlantic-kissed beaches, glassy office buildings wheel and deal oil, fl ashy cars speed down the wide boulevards, and a sharp-dressed crowd fills the fancy shops and restaurants. Just to prove the point, prices are big-time cosmopolitan as well: Libreville is one of the world?s most expensive cities. The hard-partying locals try to forget the fact by getting together for a beer or the aforementioned champagne.

Marrakesh, Morocco
The city?s name conjures exotic images of snake charmers, fire-eaters and magic-carpet sellers. And indeed, they?re here, enchanting carnival-like crowds in the old town?s square. But just one shaded boulevard away is Gueliz, the Art Deco new town that resembles a mini Paris (if orange trees were perfuming the Champs Elysιes). Well-coiffed matrons walk their dogs along the streets, couples sip cafι au lait at breezy bistros, and mobile-phone-mad youth queue for the latest Hollywood blockbusters at the neon-lit cinema.

Maputo, Mozambique
Tropical enough to be in Brazil, colonial enough to be on the Mediterranean, Maputo mashes it up to make one of the continent?s most happy-go-lucky cities. By day folks swill espresso at sidewalk cafιs, by evening they toss down spicy tiger prawns at beachside restaurants, by night they slurp caipirinhas (sugarcane-based brandy, lime, sugar and ice) to pumping salsa and jazz at the bars. Palmy sunbathing beaches, flame-tree-lined avenues and myriad markets round out the picture, which is particularly exceptional given Maputo?s recent war-torn past.

Alexandria, Egypt
This confident Mediterranean city of cafιs and promenades has drawn Alexander the Great, Caesar and Napoleon, among other luminaries. Perhaps, like today?s inhabitants, they enjoyed sauntering down the Corniche, the long curving sea-front, to enjoy the cool breezes. Or maybe they wanted to soak up a place as steeped in literature as it is tea. Once home to the world?s greatest library, Alexandria rises again with its sleek, modern recreation of the classical repository, which has reading rooms stepped over 14 terraces and a vast rotunda with space for eight million books.

(πηγή: travel.iafrica.com, 5/3/2008)

Ο καιρός στον κόσμο - κατάλληλη εποχή για επίσκεψη (6)

ΜΑΡΟΚΟ
Ηπια καλοκαίρια και χειμώνες χαρακτηρίζουν τις περιοχές κοντά στις ακτές, όπου η θερμοκρασία δεν πέφτει τον χειμώνα κάτω από τους 10 βαθμούς. Χιόνι πέφτει τον χειμώνα σε υψόμετρο άνω των 1.600 μέτρων και διατηρείται από 7 ως 9 μήνες σε υψόμετρο 2.000 μέτρων. Το καλοκαίρι είναι θερμό στις πόλεις του Νότου και στις εσωτερικές περιοχές, όχι όμως και στις ορεινές. Βρέχει από τον Νοέμβριο ως τον Φεβρουάριο. Προφυλαχθείτε από τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: όλος ο χρόνος για τις παραθαλάσσιες περιοχές (καλύτεροι μήνες ο Ιούλιος και ο Αύγουστος), το φθινόπωρο και η άνοιξη για την πόλη.

ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ
Το κλίμα είναι αυτό της περιοχής των τροπικών, με υγρασία κατά μήκος των ακτών. Η περίοδος των ισχυρών βροχών, με πιθανότητα κυκλώνων, είναι μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου - Απριλίου. Σποραδικές βροχές, όμως, εκδηλώνονται όλο τον χρόνο, ενώ η θερμοκρασία παραμένει σταθερή. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Μάρτιο ως τον Οκτώβριο.

ΜΕΞΙΚΟ
Το κλίμα ποικίλλει ανάλογα με το υψόμετρο. Στην Πόλη του Μεξικού τα καλοκαίρια είναι ξηρά και οι χειμώνες βροχεροί. Οι ημέρες είναι ζεστές ενώ οι νύχτες δροσερές. Περίοδος βροχοπτώσεων από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο. Προφυλαχθείτε από τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο.

ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ
Το κλίμα είναι αυτό των τροπικών περιοχών. Από τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο η περίοδος είναι ξηρή, από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο επικρατούν βροχές. Κατά την περίοδο της ξηρασίας το κλίμα είναι δροσερό στα υψίπεδα και στις ακτές.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος.

ΜΑΛΔΙΒΕΣ
Κλίμα τροπικό, με μέση θερμοκρασία από 27 ως 33 βαθμούς. Οι νοτιοανατολικοί μουσώνες εκδηλώνονται μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου και προκαλούν θαλασσοταραχή. Οι βορειοανατολικοί μουσώνες, λιγότερο ισχυροί, εκδηλώνονται από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο. Οι βροχές είναι άφθονες μεταξύ Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου και Μαΐου - Ιουνίου. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο.

ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ
Κλίμα ξηρό τροπικό, με ανέμους από τον Νοέμβριο ως τον Ιούλιο και δροσερές νύχτες από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο. Η μέση θερμοκρασία φτάνει τους 24 βαθμούς στα ηπειρωτικά και τους 23 στις παραθαλάσσιες περιοχές. Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάιο έχει πιο πολλή δροσιά. Προστατευθείτε από την ελονοσία, τη χολέρα, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: όλος ο χρόνος.

(πηγή: BHMA)

Μαδαγασκάρη

Ο Sifaka του Verreaux, τo είδος λεμούριου που οι άνθρωποι στην περιοχής Androy της νότιας Μαδαγασκάρης αποκαλούν ”χορευτή”, έχει υπόλευκη γούνα και μαύρο πρόσωπο.

Μοιάζει λίγο με πίθηκο vervet ή με σιαμαία γάτα, που όμως έχει τη δυνατότητα να περπατά με τα πίσω πόδια της. Εκτός από να πηδάνε από δέντρο σε δέντρο, τα ζώα αυτά για έναν περίεργο λόγο αρέσκονται στο να εκτελούν χορευτικές κινήσεις εδάφους, τρεκλίζοντας με τα χέρια στον αέρα, εξ ου και το παρατσούκλι.

Το να πει κανείς ότι οι λεμούριοι-χορευτές είναι αστείοι ή, ακόμη χειρότερα, ”χαριτωμένοι” θα ήταν κλισέ. Αντ΄ αυτού, προτιμώ να μεταφέρω μια ντόπια, παραδοσιακή ιστορία για την προέλευσή τους. Κάποτε, μια κακιά μητριά χτύπησε τη θετή της κόρη στο πρόσωπο με μια κουτάλα. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό που την πέταξε στα δέντρα. Αυτή και οι απόγονοί της έμειναν για πάντα πάνω στα δέντρα, με μαύρες μάσκες στα πρόσωπά τους, μακριά από την ανθρώπινη παρακμή.

Αυτή η ιστορία έχει ενδιαφέρον γιατί δίνει αξιοπρέπεια στους λεμούριους, ένα είδος που συναντάται μόνο στη Μαδαγασκάρη, ενώ προτείνει ότι είναι κατά κάποιο τρόπο εξελιγμένοι σε σχέση με τους ανθρώπους και ζουν στα δέντρα από λογική επιλογή. Στην πραγματικότητα, τα ζώα αυτά προέρχονται από κοινούς πρόγονους με τους πιθήκους, αλλά επέλεξαν διαφορετική εξελικτική οδό μετά την αποκοπή της Μαδαγασκάρης από την υποθετική υπερ-ήπειρο Gondwanaland πριν από εκατομμύρια χρόνια.


Οι αρχαίοι, απομονωμένοι φυσικοί βιότοποι του νησιού, οι οποίοι απειλούνται με αποψίλωση, έχουν μοναδική στον κόσμο χλωρίδα και πανίδα, με τους συνολικούς πληθυσμούς πολλών ειδών να περιορίζονται σε ένα μόλις κομμάτι της δασώδους περιοχής.

Ο ταξιδιώτης που θα επιχειρήσει ένα τόσο μακρινό ταξίδι, δύσκολα θα έχει στο μυαλό του μόνο τις εξωτικές παραλίες, οι οποίες ωστόσο δεν σπανίζουν στη Μαδαγασκάρη. Το μεγαλύτερο μέρος των ακτών αποτελείται από κατάλευκη, ψιλή άμμο, φοινικόδεντρα και πρασινογάλαζα νερά.

Στην πρωτεύουσα του νησιού, την Ανταναναρίβο ή Τάνα, χαρακτηριστικά είναι τα στενά δρομάκια της άνω πόλης, όπου όλα τα σπίτια χρησιμοποιούν το ισόγειο για μαγαζί, δίνοντας την εικόνα ενός απέραντου παζαριού. Στην πάνω πόλη υπάρχουν επίσης τα εντυπωσιακά παλάτια των βασιλιάδων της φυλής Μερίνα.

Εκτός από τις παραθαλάσσιες ομορφιές που θα συναντήσετε σε όλο το μήκος των ακτών της Μαδαγασκάρης και βέβαια την εντυπωσιακή βλάστηση, στα αξιοθέατα του νησιού περιλαμβάνονται και τα άντρα των πειρατών που κυριαρχούσαν στις θάλασσες της περιοχής κατά το Μεσαίωνα. Το γνωστότερο από αυτά είναι το Σιμεντριέρ ντε Πιράτς, στα νότια του νησιού, στο οποίο φτάνει κανείς μετά από μια περιπετειώδη πεζοπορία μέσα από βάλτους.

Στο νότιο μέρος του νησιού, δίπλα στην πόλη Φορτ Ντοφίν βρίσκεται το Φορτ ντε Πορτουγκάλς, ένα από τα παλαιότερα εποικιστικά οικοδομήματα που είχε δημιουργηθεί για να έχουν τα πορτογαλικά πλοία ένα ασφαλές καταφύγιο στα ταξίδια του περίπλου της Αφρικής.

Η Μαδαγασκάρη είναι τόσο φτωχή, όσο οι φτωχότεροι γείτονές της στην Αφρική, συνέπεια της ιστορίας αλλά και του κλίματος. Οι κυκλώνες ταλανίζουν το νησί κάθε χρόνο, μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου, φέρνοντας όλεθρο στην υποτυπώδη υποδομή του. Η Μαδαγασκάρη έχει ξεπεράσει διάφορες δύσκολες πολιτικές μεταβάσεις από την ανεξαρτησία το 1958 και πειραματίστηκε με το σοσιαλισμό από το 1975 ως το 1991.

Ο σεβασμός για τους προγόνους είναι βασικό στοιχείο του πολιτισμού τους αλλά, όπως πολλοί επισημαίνουν, αποτελεί και εμπόδιο στην ανάπτυξη. Παραδείγματος χάριν, οι διεθνείς οργανισμοί έχουν αγωνιστεί να εισαγάγουν μεθόδους καλλιέργειας ρυζιού υψηλότερης αποδοτικότητας, όμως οι άνθρωποι του νησιού προτιμούν τους παραδοσιακούς τρόπους που τους είχαν μεταδώσει οι πρόγονοί τους.

Όμως, εκτός της προσήλωσης στις πατροπαράδοτες επιταγές, οι κάτοικοι του νησιού έχουν μια απόκοσμη μακαριότητα, που θα περίμενε ίσως να συναντήσει κανείς σε ανθρώπους που έχουν βαθιά επίγνωση ότι ζουν
στον παράδεισο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκφραση που ένας επισκέπτης θα συναντήσει περισσότερες φορές στη διαμονή του στη Μαδαγασκάρη είναι ”μόρα-μόρα” που σημαίνει σιγά-σιγά, αντί του φυσιολογικότερου ”σαλάμα” που σημαίνει καλημέρα. Το ”μόρα-μόρα” είναι η έκφραση που μπορεί κανείς να περιμένει στις απαντήσεις των αυτοχθόνων στα περισσότερα ερωτήματα που εμπεριέχουν το ”τι ώρα…”, καθώς η μέτρηση του χρόνου δεν είναι και τόσο διαδεδομένη συνήθεια στη Μαδαγασκάρη.

Αξίζει να επισημανθεί ότι το 1994 ένας από τους πολλούς κυκλώνες που κάθε τόσο πλήττουν το νησί κατέστρεψε το μοναδικό σχολείο στο Ακανίνι Νόφι, ένα μεγάλο ψαροχώρι στα νότια της χώρας. Το κτίριο επιδιορθώθηκε από τους κατοίκους και λειτούργησε ξανά το 1997, ενώ για τρία χρόνια τα παιδιά δεν πήγαιναν σχολείο και οι δάσκαλοι έχασαν τη δουλειά τους.

Ο φιλικός και φιλόξενος λαός της Μαδαγασκάρης είναι από μόνος του ένας σημαντικός λόγος για να επισκεφθεί κανείς το μεγάλο νησί. Χαίρεσαι την καλοσύνη του και την προθυμία του να σε βοηθήσει, να σε εξυπηρετήσει.

Πέρα από όλα αυτά, η Μαδαγασκάρη είναι συνάμα ένα ξεχωριστό μνημείο φυσικής ιστορίας. Πριν από 165 εκατομμύρια χρόνια αποκολλήθηκε από την Αφρική παίρνοντας μαζί της μια μεγάλη ποικιλία από ζώα και φυτά, που δεν υπάρχουν σήμερα σε κανένα άλλο σημείο του πλανήτη.

Από την εποχή του Μάρκο Πόλο, που έφτασαν οι πρώτοι επισκέπτες στο νησί, ακούγονταν ιστορίες για λευκούς πυγμαίους, για πιθήκους πιο ψηλούς από 2 μέτρα, για πουλιά-ελέφαντες που περνούσαν τα 3 μέτρα, για σαρκοφάγα δένδρα που καταβρόχθιζαν ανθρώπους. Αυτά είναι ίσως τα μόνα πράγματα που όσο και αν ψάξει, δεν θα συναντήσει ο σημερινός επισκέπτης της Μαδαγασκάρης. Τα τεράστια δάση, αλλά και τα φημισμένα εθνικά πάρκα της αποτελούν την ιδανική κατοικία σε περισσότερα από 50 είδη προπιθήκων, 200 είδη πουλιών, 300 είδη ερπετών, τα οποία δεν θα συναντήσετε πουθενά αλλού στον κόσμο.

Πού θα μείνετε
Για τη διαμονή σας, το τεσσάρων αστέρων Colbert Hotel στο Antanarivo (29 rue Prince Ratsimamanga) διαθέτει 140 δωμάτια και σουίτες, πλήρως εξοπλισμένα με δορυφορική τηλεόραση, χρηματοκιβώτιο, air condition και 24ωρο room service. Οι τιμές ξεκινούν από 89 ευρώ για το standard δωμάτιο και φτάνουν τα 255 για τη senior σουίτα, ενώ το πρωινό χρεώνεται ξεχωριστά, στην τιμή των 9 ευρώ για το ευρωπαϊκού τύπου και 10 ευρώ για το αμερικανικό.

Αν προτιμάτε να απομακρυνθείτε λίγο από την πρωτεύουσα, το Chez Maggie στη Morondava διαθέτει, μεταξύ άλλων, εστιατόριο, bar, πισίνα, οχήματα 4x4 για εκδρομές και ενοικίαση και υπηρεσία πλυντηρίου. Η τιμή του bungalow είναι 27 ευρώ κατ’ άτομο, ενώ το πρωινό κοστίζει 2,50 ευρώ το ευρωπαϊκό και 3,50 το αμερικανικό.

Για ακόμη πιο... εξωτική διαμονή, προτιμήστε το τριών αστέρων Soanambo, στο χωριό Vohilava του νησιού Sainte-Marie. Εδώ θα βρείτε 50 δωμάτια και σουίτες, και εγκαταστάσεις όπως πισίνα, γήπεδο τένις και αίθουσα προβολής ταινιών.

Μπορείτε επίσης να δείτε παραδοσιακά shows, να απολαύσετε ένα παραδοσιακό μασάζ, να κάνετε trekking και scuba diving ή να πάρετε μαθήματα παραδοσιακής χειροτεχνίας. Οι τιμές ξεκινούν από 25 ευρώ για το bungalow και 286 ευρώ για τη σουίτα, κατά τη διάρκεια της μη τουριστικής εποχής, ενώ για την τουριστική εποχή οι αντίστοιχες τιμές είναι 35 και 343 ευρώ αντίστοιχα.

Τέλος, το Masoandro, στην περιοχή Nosy Nanto του Sainte-Marie, διαθέτει 12 bungalows και μεγάλη πισίνα, ενώ διοργανώνει και scuba diving, παρατήρηση φαλαινών, ψάρεμα και θεματικές εκδρομές. Βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το μαγευτικό δάσος Ikalalao. Οι τιμές για το standard bungalow ξεκινούν από 40 ευρώ, ενώ διατίθενται και luxury bungalows, σε τιμές από 90 ευρώ.

(πηγή: www.in2life.gr, 21/3/2006)

Μαδαγασκάρη

Παράξενος τόπος που σε ταξιδεύει πίσω στον Μεσαίωνα: το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του κόσμου, ξεχωρίζει για τη μοναδική χλωρίδα και πανίδα του καθώς και για τα έθιμα που φθάνουν ως τη μαύρη μαγεία Στις 19 Αυγούστου το απόγευμα φθάσαμε στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι πήραμε μια βαθιά ανάσα, ηρεμήσαμε και αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα για τον επόμενο σταθμό του ταξιδιού, τη Μαδαγασκάρη, το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του κόσμου με έκταση 594.180 τ. χλμ. Ολοι ανυπομονούσαμε να γνωρίσουμε από κοντά τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα του νησιού και τον αφροασιατικής προέλευσης πληθυσμό του με τα παράξενα έθιμα που ξεκινούν από τα απειράριθμα ταμπού (τα fady) και φθάνουν ως τη μαύρη μαγεία.

Ολα αυτά έχουν καταστήσει τα τελευταία λίγα χρόνια τη Μαδαγασκάρη έναν νέο πόλο έλξης για τον διεθνή τουρισμό που μόλις τώρα «ανακαλύπτει» το νησί που πρώτοι το βρήκαν οι άραβες έμποροι γύρω στο 1000 μ.Χ. και μετά ακολούθησαν οι μεγάλοι πορτογάλοι θαλασσοπόροι Βάσκο ντε Γκάμα και Ντιέγκο Ντίας που πλέοντας για την Ινδία ξεμπάρκαρε με δυνατή φουρτούνα και την ονόμασε Αγιο Λαυρέντιο. Στο νότιο μέρος του νησιού, δίπλα στην πόλη του Fort Dauphin, επισκεφθήκαμε αργότερα το Φορτ ντε Πορτουγκάλς, το παλαιότερο ευρωπαϊκό εποικιστικό κτίσμα που κατασκευάστηκε ώστε να έχουν τα πλοία της Λισαβόνας ένα ασφαλές καταφύγιο στα ταξίδια του περίπλου της Αφρικής με προορισμό τα αμύθητα πλούτη της Ινδίας.

Ενώ περιμέναμε λοιπόν στις άδειες αίθουσες του απέραντου κτιρίου του αεροδρομίου του Ναϊρόμπι για να επιβιβασθούμε στην Air Mad (τον εθνικό αερομεταφορέα της Μαδαγασκάρης) με προορισμό το Ανταναναρίβο. «Η πόλη του Ανταναναρίβο, γνωστή και ως Τάνα, συναγωνίζεται σε εγκληματικότητα μεγαλουπόλεις σαν τη Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες, αλλά οι αριθμοί που αναφέρονται δεν υπολογίζουν ότι οι περισσότεροι φόνοι και οι πράξεις βίας που συμβαίνουν στην πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης έχουν σαν θύματα ξένους υπηκόους και γενικά όσους έχουν κάτι να χάσουν. Να είστε έτοιμοι για το χειρότερο! Μη δείχνετε ότι είστε τουρίστες. Τα ρολόγια, ανεξαρτήτως αξίας, στις τσέπες, όχι κοσμήματα ούτε βέρες και ποτέ έξω από το ξενοδοχείο με το πρώτο σκοτάδι. Αν αγνοήσετε αυτή την προειδοποίηση, η πιθανότητα να σας ληστέψουν φθάνει το 100%!

Αν υπάρχει μια διατύπωση που χαρακτηρίζει πιστά το Ανταναναρίβο, αυτή είναι "επιστροφή στον Μεσαίωνα"!

Ιατρικά το Ανταναναρίβο είναι γνωστό για τις καταθλιπτικές επιδράσεις του σε άτομα που υποφέρουν από τα νεύρα τους. Διάφορα αίτια, που έχουν σχέση με μαγνητικά πεδία, το υψόμετρο (1.469 μ.), τις υπεριώδεις ακτίνες και τους ανέμους, προκαλούν μελαγχολία και κατάθλιψη». Ο ολόλαμπρος ήλιος της επομένης (η Μαδαγασκάρη είναι στο νότιο ημισφαίριο και ο Αύγουστος είναι περίπου σαν τον δικό μας Φεβρουάριο αλλά πολύ πιο ζεστός λόγω των Τροπικών αφού το νησί βρίσκεται από 12,5 ως 20 μοίρες κάτω από τον Ισημερινό) διέλυσε σαν φαντάσματα της νύχτας όλες αυτές τις προλήψεις και τους μύθους που προφανώς γράφτηκαν για να καταστήσουν προσεκτικούς τους μεμονωμένους ταξιδιώτες.

Η πρώτη ξενάγηση άρχισε να προβάλλει μία μία τις φυσικές αλλά και ανθρώπινες ομορφιές αυτού του κόκκινου νησιού με τα υψίπεδα και τις εύφορες πεδιάδες στα δυτικά και τα τροπικά δάση στα ανατολικά. «Δεν μπορείς να συγκρίνεις τη Μαδαγασκάρη ούτε με την Αφρική ούτε με την Ασία. Παράξενη χώρα, με παράξενους ανθρώπους», μας πληροφορεί αμέσως ο Eric Delsaut, ο γαλλοελβετός διευθυντής του τοπικού τουριστικού γραφείου που ανήκει στον έλληνα αρχιτέκτονα Αθ. Λιούνη.

Πράγματι οι Μαλαγάσιοι, όπως ονομάζονται οι κάτοικοι του νησιού, έχουν προέλθει από τόσες πολλές προσμείξεις φυλών από Βορρά και Νότο, από Δύση και Ανατολή ώστε η εθνότητα που σχηματίστηκε να είναι κάτι το ξεχωριστό. Οι Μαλαγάσιοι δεν έχουν εκείνο το πρωτόγονο βλέμμα ούτε τη νωθρότητα των μαύρων της Αφρικής αλλά ούτε και τη δραστήρια κίνηση των Ασιατών. Είναι πάντως ήπιοι και ευγενικοί με τους ξένους που τους χαιρετούν με «bonjour» ή «bonsoir». Η γαλλική άλλωστε είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους. Η συμπεριφορά τους μοιάζει ευρωπαϊκή και όσους συναντήσαμε κουβαλούσαν με αξιοπρέπεια και καρτερία τη φτώχεια τους. Από θρησκευτικής πλευράς το 52% του πληθυσμού είναι ανιμιστές, 41% χριστιανοί και 7% μουσουλμάνοι.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι πρώτοι έποικοι που έφθασαν στο νησί δεν ήταν από την κοντινή Αφρική (που χωρίζεται από τη Μαδαγασκάρη με το στενό της Μοζαμβίκης μήκους 400 χλμ.) αλλά «ναυτικά φύλα» από την Ινδονησία και πιθανώς από την Πολυνησία που ταξίδεψαν με τα πρωτόγονα σκάφη τους 6.400 χλμ. στον ταραγμένο Ινδικό ωκεανό. Τα 14 εκατομμύρια των σημερινών κατοίκων της πάντως ανήκουν σε 18 φυλές, με κυρίαρχη την περήφανη αλλά και σκληρή φυλή των Μερίνα (που έδωσε περίφημους πολεμιστές, βασιλιάδες, αλλά και αυταρχικές βασίλισσες σαν την καταραμένη Ραναβαλούν που εκθρόνισαν οι Γάλλοι) που κατοικεί στην πρωτεύουσα και στα γύρω βουνά ασχολούμενη με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία με τα περίφημα zebu (βόδια με μεγάλες καμπούρες). Τα βόδια είναι για τους Μερίνα σύμβολα του πλούτου και της δύναμης. Οποιος δεν έχει βόδια δεν κατέχει καλή κοινωνική θέση, ο κόσμος δεν τον σέβεται και δεν είναι σε θέση να τιμήσει τους προγόνους του με θυσίες ζώων.

Αργότερα ήλθαν στο νησί πληθυσμοί από την Ινδία και την Αφρική που κατοικούν κυρίως στα ανατολικά του νησιού αλλά και στις πεδιάδες της δυτικής ακτής όπου καλλιεργούν βανίλια (είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βανίλιας στον κόσμο), καφέ, ρύζι αλλά και δημητριακά. Το Ανταναναρίβο, η πρωτεύουσα του νησιού, είναι χτισμένο πάνω στα κεντρικά υψίπεδα (από 1.245 ως 1.469 μ.) και είναι μια γραφική πόλη παρ' ότι ο τουρίστας ενοχλείται από την έκδηλη φτώχεια που θυμίζει γειτονιές ινδικών πόλεων. Η κάτω πόλη, με τη λεωφόρο της Ανεξαρτησίας, τη λίμνη με τα νούφαρα, τα μεγάλα πάρκα, τις πολυτελείς βίλες των ξένων πρεσβειών, τα οικοδομήματα της αποικιοκρατίας, θυμίζει Γαλλία, αλλά οι τουρίστες προτιμούν να περιδιαβάζουν την άνω πόλη με τα ομοιόμορφα ψηλόστεγα σπίτια της, με τα μικρά παράθυρα και τα ξύλινα μπαλκόνια, που όλα είναι χτισμένα από πλίθες με το ψημένο χρώμα της τερακότας.

Ληστές, κλέφτες και δολοφόνους δεν συναντήσαμε πουθενά στο Ανταναναρίβο παρ' ότι περιπλανηθήκαμε για ώρες στα στενά δρομάκια της άνω πόλης με τους ασφαλτοστρωμένους μεν δρόμους αλλά χωρίς πεζοδρόμια, όπου όλα τα σπίτια έχουν το ισόγειο για μαγαζί, δίνοντας έτσι την εικόνα ενός απέραντου και πολύχρωμου ανατολίτικου και αφρικανικού παζαριού. Εδώ θα βρείτε από γαλλικά τρόφιμα και μπαγκέτες ως τα περίφημα κεντητά και τα άλλα ξύλινα χειροτεχνήματα σε τιμές κυριολεκτικά εξευτελιστικές για ευρωπαϊκό βαλάντιο. Στην πάνω πόλη επίσης υπάρχουν τα παλάτια της δυναστείας των βασιλέων της φυλής των Μερίνα, που μοιάζουν περισσότερο με φρούρια, στα δωμάτια των οποίων δεν λείπει όμως η γαλλική φινέτσα στα έπιπλα και στα άλλα σκεύη.

Η ιδιαιτερότητα της Μαδαγασκάρης ως φυσικού περιβάλλοντος, που την κάνει να ξεχωρίζει μέσα στον κόσμο, οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην απομόνωσή της, που της εξασφάλισε πλήθος από μοναδικά στον κόσμο οικοσυστήματα. Οπως γράφουν οι γεωλόγοι και οι αρχαιολόγοι, πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια, η Πανγαία, δηλαδή η αρχική μάζα ξηράς στον πλανήτη μας, έσπασε σε δύο υπερηπείρους, την Gondwana και τη Laurasia. Κάποτε, στα επόμενα 65 εκατ. χρόνια, η Gondwana υπό την πίεση τρομακτικών τεκτονικών σεισμών άρχισε να κατευθύνεται προς τον Βορρά χάνοντας στην πορεία της μεγάλα κομμάτια γης, με πρώτα την Αυστραλία και την Ανταρκτική που μετακινήθηκαν προς Νότο. Λίγο αργότερα ένα άλλο κομμάτι, η Ινδία, κινήθηκε βόρεια προς τη Laurasia, ενώ στα 165 εκατ. χρόνια η Νότια Αμερική χωρίστηκε από την Αφρική και η Μαδαγασκάρη, που αποτελούσε μια προέκταση της Σομαλίας, ξεχώρισε και απομονώθηκε σαν νησί στη σημερινή της μορφή.

Αυτή η απομόνωση σε συνδυασμό με το ότι δεν κατακλύστηκε από παγετώνες ούτε ερημώθηκε η βλάστησή της από δεινόσαυρους, εξηγεί τη μοναδικότητα της χλωρίδας και πανίδας του νησιού. Ετσι από τα 4.100 γνωστά είδη του φυτικού βασιλείου που απαντούν στο νησί, τα 3.000 είναι αποκλειστικά δικά της, δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο μέρος της Γης. Από τα 250 είδη πτηνών τα 125 είναι αποκλειστικά της Μαδαγασκάρης, το ίδιο ισχύει και στα ζώα και στα ερπετά, με πιο παράξενα είδη τους περίφημους λέμουρους, τους χαμαιλέοντες, τις χελώνες κλπ. «Είναι ένα θαυμαστό εργαστήριο της φύσης όλη η Μαδαγασκάρη, όπου μπορείς να μελετήσεις τη χλωρίδα και την πανίδα που υπήρχε πριν από εκατομμύρια χρόνια σε όλο τον πλανήτη και τώρα έχει εξαφανισθεί από παντού». Αυτό λένε οι ειδικοί και δεν είναι λίγοι οι τουρίστες που την επισκέπτονται γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ούτε είναι τυχαίο ότι έχει περίφημους βοτανικούς κήπους με σαρκοβόρα φυτά.

Οι άραβες θαλασσοπόροι και γεωγράφοι ήξεραν από το 1000 μ.Χ. για το τεράστιο αυτό νησί και ο πρώτος Ευρωπαίος που ανέφερε τη Μαδαγασκάρη στην περιγραφή του μυθικού ταξιδιού του στην Κίνα ήταν ο Μάρκο Πόλο που μίλησε για τους «γρύπες», τα φτερωτά τέρατα. Το 1850 βρέθηκε στο νότιο μέρος του νησιού αβγό αυτού του περιλάλητου πουλιού που μεταφέρθηκε άθικτο στο Παρίσι. Ηταν οκτώ φορές μεγαλύτερο από το αβγό της στρουθοκαμήλου που είχε μήκος 35 εκατοστά του μέτρου. Οι παλαιοντολόγοι το ονόμασαν Aepyornis Maximus και υπολογίζουν ότι είχε τρία μέτρα ύψος και ζύγισε 500 κιλά.

Ο τουρίστας δεν θα συναντήσει βέβαια σήμερα αυτά τα μυθικά πουλιά, αλλά όλα τα τουριστικά προγράμματα προβλέπουν επίσκεψη στο νότιο μέρος του νησιού στο εθνικό πάρκο Μπερεντί (τα καλύτερα πάρκα είναι αυτά που ανήκουν και τα διαχειρίζονται ξένες εταιρείες) για να γνωρίσουν οι ξένοι τους μοναδικούς στον κόσμο λέμουρους. Αυτοί οι χαριτωμένοι μικρόσωμοι πίθηκοι είναι το ζώο που έχει κάνει πασίγνωστη τη Μαδαγασκάρη. Οι λέμουροι είναι προπίθηκοι, που λόγω απομόνωσης του νησιού σταμάτησαν στο στάδιο αυτό εξέλιξης. Είναι κάτι μεταξύ πιθήκου και σκίουρου με μακριά θυσανωτή ουρά που τους βοηθά να πηδάνε στα κλαδιά των δέντρων ως και 10 μέτρα.
Υπάρχουν 30 γνωστά είδη λέμουρου με διαφορετικά χρώματα, είναι όλα φυτοφάγα και ζουν πάνω στα δέντρα. Ο πιο εντυπωσιακός και αγαπημένος για τα παιχνίδια στους τουρίστες είναι ο Lemourien Sifake που με το ερωτικό του κάλεσμα (ακούγεται 30 χλμ. μακριά) αναστατώνει τα δάση. Η Μαδαγασκάρη έχει ακόμη 28 είδη νυχτερίδας και εδώ ζει «η ιπτάμενη αλεπού», που είναι η μεγαλύτερη νυχτερίδα του κόσμου.

Στο νότιο μέρος του νησιού και προτού μπούμε στο πάρκο Μπερεντί περνάμε την παράξενη και άνυδρη περιοχή του Androy (η γη των αγκαθιών). «Εδώ», μας λέει ο οδηγός μας, «όλοι πεινούν και διψούν αλλά είναι άνθρωποι δυνατοί και περήφανοι». Πιο κάτω μπαίνουμε στα στοιχειωμένα δάση των κάκτων. Ολες οι πλαγιές είναι γεμάτες από ψηλόκορμους κάκτους μοναδικούς στον κόσμο, που το επιστημονικό τους όνομα είναι Didiezeacees. Είναι σαν λόγχες και χρησιμοποιούνται από τους ιθαγενείς ως ξυλεία για το χτίσιμο σπιτιών.

Ενα από τα αξιοθέατα του νησιού (που έχει αρκετά καλά ξενοδοχεία) είναι το Cimetiere de Pirates, στο οποίο φθάνεις ύστερα από μια περιπετειώδη πεζοπορία μέσα από βάλτους και ισορροπώντας πάνω σε κορμούς δέντρων. Οι τάφοι από ηφαιστειακές μαύρες πέτρες έχουν επάνω τους την πειρατική σφραγίδα με τα δύο οστά και τη νεκροκεφαλή, όμως μερικοί έχουν και τον χριστιανικό σταυρό. Το νησί ήταν από τα μέσα του 16ου αιώνα το μεγαλύτερο κρησφύγετο πειρατών στον Ινδικό ωκεανό και για εκατό και πλέον χρόνια οι πειρατές κούρσευαν τα ολλανδικά, αγγλικά και γαλλικά πλοία που γύριζαν φορτωμένα με πλούτο από την Ινδία. Οι πιο γνωστοί πειρατές, θαμμένοι στους χορταριασμένους τάφους, ήταν ένας Ουαλός, ο David Williams, οι Αγγλοι Thomas White, John Every, William Kidd και άλλοι, ενώ ο συγγραφέας του Ροβινσώνα Κρούσου Ντάνιελ Ντεφόε διηγείται ότι στο λιμάνι Ντιέγκο Σουαρέζ στη Βόρεια Μαδαγασκάρη οι πειρατές ίδρυσαν μια ιδιότυπη δημοκρατία, τη Libertalia, που ήταν καταφύγιο όλων των σκλάβων και καταπιεσμένων του 17ου αιώνα.

Το τουριστικό υπερθέαμα της Μαδαγασκάρης, το οποίο απολαμβάνει η πλειονότητα των ξένων επισκεπτών της, είναι το «σαφάρι για φάλαινες». Είναι τόσο εντυπωσιακό το θέαμα, που ασφαλώς όσοι είναι τυχεροί και το βλέπουν όπως εγώ μακαρίζουν τον Θεό που τους αξίωσε να δουν αυτή τη μεγάλη ομορφιά της φύσης.

Και μιλάμε για τύχη γιατί, όπως μας εξήγησε ο γάλλος καπετάνιος Paul Martin, με το σκάφος «Salina» του οποίου βγήκαμε στον Ινδικό Ωκεανό για να συναντήσουμε τις φάλαινες, «ο ωκεανός δεν είναι ζωολογικός κήπος και οι φάλαινες δεν είναι ψάρια ενυδρείου για να τα βλέπεις όποτε θέλεις»!
Πάντως από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο εκατοντάδες φάλαινες ξεκινούν το μεγάλο ταξίδι του έρωτα και έρχονται από τον Νότιο Πόλο στα θερμά νερά των ανατολικών ακτών της Μαδαγασκάρης για να ζευγαρώσουν. Ανήκουν στο γένος που αποκαλείται Megaptera, φθάνουν τα 15 μέτρα και ζυγίζουν αρκετούς τόνους. Είναι μαύρες με αρκετό από το κάτω μέρος του σώματος λευκό και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι τα πολύ μακριά και στενά πτερύγια.

Μερικές φορές η μεγάπτερη κάνει άλματα έξω από το νερό, οπότε χτυπά την επιφάνεια με τα πτερύγια ή την ουρά ή συστρέφεται πάνω στη ράχη της με τα πτερύγια στον αέρα. Οταν κάνει βαθιά μακροβούτια, καμπουριάζει και στρέφεται απότομα προς τα εμπρός, φέρνοντας την ουρά της κάθετα έξω από το νερό. Ολα αυτά τα παιχνιδίσματα ενός από τα πιο νοήμονα ζώα του πλανήτη μας τα απόλαυσα εγώ και η συντροφιά μου σε ένα πεντάωρο σαφάρι στο κανάλι που χωρίζει τη Μαδαγασκάρη από το νησάκι Ile Sainte Marie. Οταν ξεκινήσαμε το πρωί με το 16 μέτρων «Salina» ο Paul Martin έσπευσε να μας προειδοποιήσει: «Θα κάνω ό,τι μπορώ για να δείτε φάλαινες αλλά δεν μπορώ να σας εγγυηθώ τίποτε, ο ωκεανός είναι απέραντος και οι φάλαινες χάνονται σε χιλιάδες μίλια».
Τελικά αποδειχθήκαμε όχι απλώς τυχεροί αλλά προνομιούχοι. Υστερα από ένα δίωρο κοπιαστικής αναζήτησης, ζήσαμε ένα φανταστικό υπερθέαμα. Για τρεις ολόκληρες ώρες 5, 10 και μερικές φορές περισσότερες φάλαινες συνόδευσαν το πλοιαράκι μας και μας έδειχναν τον καλύτερο εαυτό τους με άλματα έξω από το νερό, με μακροβούτια κάτω από το σκάφος, με πόζες για να τις φωτογραφίσουμε σαν να ήταν αρτίστες! Ηταν στιγμές που τρομάζαμε, γιατί ήταν τόσες πολλές δίπλα μας ώστε τα κύματα που προκαλούσαν με τα άλματά τους σκαμπανέβαζαν το πλοίο μας και άλλες φορές κινδυνεύαμε να συγκρουστούμε με αυτά τα τεράστια κήτη, που το καθένα είχε το ίδιο μέγεθος με το «Salina». Και όμως έπαιζαν τόσο αριστοτεχνικά μαζί μας ώστε μόλις το σκάφος τις άγγιζε με ένα μακροβούτι το άφηναν να περάσει από πάνω τους.

Ημασταν ευτυχισμένοι με το θέαμα αλλά και κατάπληκτοι από τη νοημοσύνη και τη φιλικότητα που έδειχναν προς εμάς τους ανθρώπους. Και όταν πια, αφού έπαιξαν για τρεις ώρες μαζί μας, και μετά χάθηκαν στον ωκεανό ήμασταν όλοι βέβαιοι και συμφώνησε μαζί μας και ο καπετάνιος ότι δεν κάναμε σαφάρι, δεν τις βρήκαμε εμείς μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού, αλλά αυτές γιατί έτσι το ήθελαν ήλθαν να μας συναντήσουν για να παίξουν μαζί μας για όσο χρόνο ήθελαν. Και μετά έφυγαν για το πουθενά. Δυστυχώς αυτές τις φάλαινες, που από τα μέσα της δεκαετίας του '60 με απόφαση του ΟΗΕ έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο είδος, ασυνείδητοι ρώσοι και ιάπωνες φαλαινοθήρες τις σκοτώνουν για να πουλήσουν το λάδι τους σε εργοστάσια αρωματοποιίας.

Για να κάνετε και εσείς σαφάρι πρέπει να πετάξετε από το Ανταναναρίβο στο Ile Sainte Marie με ένα Hawker Siddeley 748 της Air Mad, οπότε θα γνωρίσετε και το πιο όμορφο τροπικό νησί του Ινδικού. Το νησί (60 χλμ. μήκος και 5 χλμ. πλάτος) είναι κατάφυτο από κοκκοφοίνικες, μπανανιές και απίθανα τροπικά λουλούδια και από τη μοναδική στον κόσμο μαύρη ορχιδέα.

(πηγή: ΒΗΜΑ)