H Eλλάδα δεν είναι ο μόνος τόπος στον πλανήτη όπου το κρέας ή τα λαχανικά σουβλίζονται σε ξυλάκια (καλαμάκια) για να ψηθούν στα κάρβουνα. Tο σουβλάκι, στην ουσία, είναι παγκόσμιο φαγητό
Από την Αμερική, όπου το μπάρμπεκιου είναι τρόπος ζωής, ένα δημοφιλές σουβλάκι περιέχει ένα και μοναδικό κομμάτι κρέας, λουκάνικο, σουβλισμένο και ψημένο στη σχάρα. Τα καρυκεύματά του είναι τα γνωστά: μουστάρδα και κέτσαπ. Είναι ίσως από τα πιο φτωχά σαν ιδέα φαγητά στη σχάρα. Αλλού, όμως, η παράδοση είναι πλούσια και πάρα πολύ γευστική.
Στη Μεσόγειο το σουβλάκι ψήνεται παντού, από τις ακτές της Ισπανίας μέχρι τα μεζεδοπωλεία της Τουρκίας. Το ισπανικό δώρο στον κόσμο της σούβλας λέγεται pinchitos, μικρά σουβλάκια από ποικίλα κρέατα. Μπορεί να γίνει από χοιρινό, το εθνικό κρέας της Ισπανίας, από κοτόπουλο και άλλα. Καμιά φορά τα φτιάχνουν από κιμά, άλλες φορές από κυβάκια. Οι γεύσεις διαφέρουν από συνταγή σε συνταγή: το κύμινο είναι δημοφιλές, για παράδειγμα, όπως επίσης το φρέσκο κολίανδρο και ο μαραθόσπορος, γεύσεις φερμένες όλες από την αραβική παράδοση της Βόρειας Αφρικής που έχει επηρεάσει αισθητά τη μαγειρική της Ισπανίας. Τα pinchitos θεωρούνται μεζές (τάπας). Βρίσκουμε τέτοια και ανάμεικτα με το κλασικό λουκάνικο chorizo και γαρίδες, ψημένα στα κάρβουνα.
Οι Γάλλοι έχουν τα brochettes τους, με διάφορες πρώτες ύλες, από κοτόπουλο μέχρι μπακαλιάρο. Πολλά απ' αυτά είναι σπεσιαλιτέ της μεσογειακής Γαλλίας, γύρω από την Προβηγκία. Ένα αγαπητό σουβλάκι εκεί περιέχει διάφορα αρνίσια εντόσθια, με τομάτα, κρεμμύδι και βασιλικό.
Παντού στον κόσμο, και στην Μεσόγειο και αλλού, το σουβλάκι είναι από τα κλασικά φαγητά του δρόμου, κάτι πρόχειρο, δηλαδή, που το τρώγει ο κόσμος στα όρθια και πολλές φορές καθοδόν. Ένα μέρος όπου η παράδοση αυτή είναι τεράστια και πολύ ζωντανή είναι η Λατινική Αμερική. Εκεί παντού υπάρχουν πλανόδιοι μάγειροι που ψήνουν διάφορα σουβλάκια σε καροτσάκια στον δρόμο. Στη Βολιβία, για παράδειγμα, φτιάχνουν τα anticucho, μικρά σουβλάκια με εναλλάξ κομμάτια από κρέατα και πατάτες και σερβιρισμένα με μια σάλτσα από φιστίκια. Στο Περού σουβλίζουν διάφορα εντόσθια, μεταξύ των οποίων το φαβορί τους, μοσχαρίσια καρδιά μαριναρισμένη σε πικάντικη σάλτσα από σκόρδο, λάδι, μπαχαρικά και μια ειδική ντόπια καυτερή πιπεριά. H παράδοση αυτή κρατήθηκε και στη διασπορά. Στις νοτιοαμερικάνικες γειτονιές της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, κάθε βράδυ γίνεται ένα μυρωδάτο, γευστικότατο πανηγύρι από τέτοια φαγητά, ψημένα σε καροτσάκια στον δρόμο.
Από τα πιο ενδιαφέροντα σουβλιστά είναι αυτά που φτιάχνονται στην Καραϊβική, ίσως επειδή οι γεύσεις είναι υβρίδια δανεισμένες από πολλές άλλες κοντινές κουλτούρες. Ένα απλό σουβλάκι από αρνίσιο κρέας, για παράδειγμα, συνήθως γλυκίζει στη μαγειρική της Καραϊβικής επειδή το μαρινάρουν με μέλι, ξύδι και λάδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα καραμελωμένο κρέας στη σούβλα, τραγανό απ' έξω και μαλακό από μέσα.
Το κρέας ψημένο σε καλαμάκι στα κάρβουνα καλύπτει μια ανθρώπινη ανάγκη για γρήγορο, νόστιμο και εύκολο φαγητό. Για μένα όλα αυτά, είτε στην Ισπανία είτε στην Ιαπωνία είτε στο Ιράν είτε στην Ελλάδα, είναι φαγητά της ελευθερίας. Δεν περιορίζουν τον μάγειρα με πολύπλοκες συνταγές ή δύσκολο εξοπλισμό και δεν περιορίζουν αυτόν που τα τρώει στα όρθια, στον δρόμο ή στον κήπο καθώς κρατάει μια κρύα μπίρα στο άλλο χέρι. Είναι, με λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι.
Λιχουδιές στη σούβλα
Οι Ισπανοί έχουν τα pinchitos, οι Έλληνες τα σουβλάκια και οι Γιαπωνέζοι το yakitori, το οποίο είναι ψητό σουβλιστό κοτόπουλο, συνήθως σε λωρίδες και όχι κύβους. Το yakitori σερβίρεται στα όρθια σε ειδικά μαγαζιά και τρώγεται με το χέρι. Μετά τη δουλειά και πριν από το σπίτι, ο κόσμος σταματάει σε τέτοια μαγαζιά με φίλους για να τσιμπήσουν λίγο yakitori και να πιούνε μια μπίρα. Τα γιαπωνέζικα σουβλάκια πάνε χέρι-χέρι και με το αντίστοιχο του μεζέ, αυτό που αποκαλούν robata, ή μαγειρική στα κάρβουνα. Οι δημιουργικοί σεφ σουβλίζουν μαζί με κοτόπουλο ή άλλο κρέας διάφορα, όπως π.χ. τζάνερα τουρσί. Οι μαρινάτες τους πολλές φορές περιέχουν κάτι το γλυκόξινο, όπως ξίδι από ρύζι ή νιφάδες αφυδατωμένου τόνου. Σίγουρα έχουν άλλες γευστικές προτιμήσεις από μας εδώ στην Μεσόγειο, αλλά η βασική ιδέα με το ξυλάκι και το εύκολο φαγητό είναι παρόμοια.
Όλη η Ασία τρώει σουβλιστές λιχουδιές. Στη Νοτιοανατολική Ασία, για παράδειγμα, το πιο δημοφιλές σουβλιστό φαγητό είναι το satay, κομματάκια από κρέας συνήθως καρυκευμένα με γλυκιά και καυτερή σάλτσα από φιστίκια. Τα satay είναι το κλασικό κολατσιό του δρόμου σε όλη την περιοχή. H λέξη έχει γίνει συνώνυμη με την σάλτσα φιστικιού αλλά τα satay μπορεί να είναι μαριναρισμένα και με άλλες σάλτσες, από καρύδα, τζίντζερ, πιπεριές τσίλι και άλλα.
Στην άλλη άκρη του κόσμου, όπου τα πάντα βράζουν αυτή τη στιγμή, η σχάρα και τα σουβλάκια είναι μέρος μιας μεγάλης παράδοσης. Μιλάω για τη Μέση Ανατολή. Στο Ιράν, ένα παλιό και πεντανόστιμο σουβλάκι είναι το κουμπιντέ κεμπάμπ, από κιμά, κρεμμύδια και σαφράν. Φτιάχνεται στο σπίτι αλλά και έξω σε εστιατόρια και καροτσάκια και αποτελεί κολατσιό αλλά και ένα κυρίως πιάτο ταυτόχρονα. Σερβίρεται με ψημένες στη σχάρα τομάτες και πιλάφι από ρύζι μπασμάτι. Το σαφράν δίνει το άρωμά του παντού.
(πηγή: www.tanea.gr, 29/7/2005)
Ο γύρος του κόσμου μ' ένα... σουβλάκι
Νέα αιματηρή επίθεση στο Περού από αντάρτες του «Φωτεινού Μονοπατιού»
Δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν κι άλλοι πέντε τραυματίστηκαν από τα πυρά ανταρτών της μαοϊκής ένοπλης οργάνωσης «Φωτεινό Μονοπάτι», όπως μετέδωσαν στο Περού επικαλούμενα ανακοινωθέν των ενόπλων δυνάμεων.
Η επίθεση σημειώθηκε στην κεντρική ορεινή περιοχή Βισκατάν, κοντά στα υψίπεδα Απουριμάκ και Ένε, στην επαρχία Αγιακούτσο. Ήταν η δεύτερη που αποδόθηκε στην οργάνωση μέσα σε μία εβδομάδα. Την 9η Οκτωβρίου, δεκατρείς στρατιώτες και δύο πολίτες σκοτώθηκαν σε μάχη στην ίδια περιοχή.
Τα επεισόδια σηματοδοτούν την επαναδραστηριοποίηση της ένοπλης οργάνωσης που είχε σχεδόν διαλυθεί το 1992, με τη σύλληψη του ηγέτη της Αμπιμάελ Γκουσμάν, μετά από έναν καταστροφικό εμφύλιο που διήρκεσε δεκαετίες.
Οι ενέργειες της οργάνωσης, υποστηρίζουν ορισμένοι αναλυτές, σχετίζονται με τις επιχειρήσεις των ενόπλων δυνάμεων του Περού σε περιοχές όπου τα «απομεινάρια» της φέρονται να «συνεργάζονται με λαθρέμπορους ναρκωτικών».
Οι επιχειρήσεις επικεντρώνονται στις επαρχίες Χουνίν, Αγιακούτσο και Κούσκο, όπου καταγράφεται δραστηριότητα λαθρεμπόρων.
Οι επιθέσεις υπήρξαν οι αιματηρότερες αφότου ανέλαβε καθήκοντα ο πρόεδρος Αλαν Γκαρσία τον Ιούλιο του 2006.
Ο Γκαρσία, το ποσοστό δημοτικότητας του οποίου έχει πέσει κάτω από το 19%, έστειλε το στρατό στις περιοχές όπου καλλιεργείται κόκα-το φυτό που αποτελεί την πρώτη ύλη για την παρασκευή κοκαΐνης-σε μια προσπάθεια να πατάξει την δράση των λαθρεμπόρων και να διαλύσει το λεγόμενο «νέο» Φωτεινό Μονοπάτι, το οποίο εκτιμάται ότι διαθέτει περίπου 300 μαχητές.
(πηγή: www.in.gr, 16/10/2008)
Επιχείρηση του ΟΗΕ για τη σωτηρία 18.000 αλπακά στο Περού
Επείγουσα επιχείρηση για τη σωτηρία 18.000 περουβιανών προβατοκάμηλων ξεκίνησε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ.
Τα κοπάδια φτωχών κτηνοτρόφων στα υψίπεδα του Περού υποφέρουν από ασυνήθιστο κύμα ψύχους, θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση ολόκληρων αγροτικών κοινοτήτων.
«Αναγκασμένα να μένουν χωρίς φαγητό, ίσως για μέρες κάθε φορά, τα αλπακά τους έχουν γίνει αδύναμα και ευάλωτα στις ασθένειες» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο συντονιστής της επιχείρησης στο Περού Μαρκ Βάντερμισεν.
Έντεκα από τις 25 επαρχίες του Περού έχουν τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς ο χειμώνας έφτασε στη χώρα τρεις μήνες νωρίτερα από το αναμενόμενο και οι αγρότες δεν πρόλαβαν να ξεκινήσουν τη συγκομιδή.
Η επιχείρηση αφορά τη μεταφορά 36.800 δόσεων φαρμάκων, αντιπαρασιτικών και βιταμινών για τα άτυχα ζώα.
Το αλπακά, γνωστό και ως προβατοκάμηλος ή Vicugna pacos, μοιάζει εμφανισιακά με το λάμα αλλά είναι μικρότερο και δεν χρησιμοποείται ως υποζύγιο· εκτρέφεται μόνο για το περιζήτητο μαλλί του.
Το αλπακά του Περού δίνει μαλλί σε 52 φυσικές αποχρώσεις.
(πηγή: www.in.gr, 1/8/2008)
36 ώρες στη Λίμα
Η Λίμα υπήρξε ανέκαθεν μία κοσμοπολίτικη πόλη, που φοβόταν να αναδείξει την πολυχρωμία της. Η πρωτεύουσα του Περού, που ιδρύθηκε από Ισπανούς κονκισταδόρες και επηρεάσθηκε από την Ασία, αλλά και τον περουβιανό πολιτισμό των Ανδεων, παρέμεινε μία πόλη διαιρεμένη. Το φαινόμενο αυτό έρχεται να αντιμετωπίσει η γαστρονομία, που ανέδειξε την πόλη σε μία από τις πρωτεύουσες του καλού φαγητού και επέτρεψε τη μείξη παραδοσιακών γεύσεων, με τις σύγχρονες τάσεις.
Παρασκευή
5-11 μ.μ. Θάλασσα και φαγητό
Μακριά από το κέντρο της πόλης, δίπλα στη θάλασσα, θα βρείτε την αριστοκρατική συνοικία Μιραφλόρες. Ξεκινήστε από το πάρκο Κένεντι και καθήστε για έναν καφέ στο Καφέ Αϊτή, αγαπημένο στέκι των διανοούμενων. Στη Λίμα, όμως, το φαγητό κυριαρχεί και για τον λόγο αυτό, μην παραλείψετε να δοκιμάσετε φρέσκα θαλασσινά για βραδινό. Για επιδόρπιο, πάρτε ταξί μέχρι το Λα Τρατορία, ιδιοκτησίας τοπικής τηλεοπτικής σταρ.
Σάββατο
9 π.μ. Ιστορικό κέντρο
Αρχίστε το πρωινό σας με έναν περίπατο στον πεζόδρομο της Χιρόν ντε λα Ουνιόν, που καταλήγει στην κεντρική πλατεία της Λίμα, την Πλάζα Μαγιόρ. Εδώ, θα δείτε εξαίρετα δείγματα αρχιτεκτονικής, αλλά και το ακριβές σημείο, όπου ο Πιζάρο ίδρυσε την πόλη το 1535. Ο καθεδρικός ναός, με τις σπάνιας τέχνης τοιχογραφίες, αξίζει τη βόλτα. Περπατήστε λίγα τετράγωνα ανατολικά, στην Κάγιε Καπόν, όπου θα ανακαλύψετε την «τσάιναταουν» της Λίμα, με τους Κινέζους απογόνους μεταναστών να έχουν επιβάλει το δικό τους γαστρονομικό ύφος.
1 μ.μ.-10 μ.μ. Παράδοση, ψυχαγωγία
Μη χάσετε τη μεγάλη έκθεση προκολομβιανής τέχνης στο Μουσείο Λάρκο Χερέρα της συνοικίας Πουέμπλο Λίμπρε, από εκεί, πηγαίνετε στο διπλανό Μουσείο Χρυσού, με έργα τέχνης των Ινκας. Η Λίμα είναι πόλη χτισμένη από και για τους Ισπανούς κατακτητές. Τα μνημεία του χαμένου πολιτισμού των Ινκας, όμως, παραμένουν. Πάρτε ταξί μέχρι το Πατσακαμάκ, για να δείτε τον ανακαινισμένο Ναό του Ηλιου, μέσα στην έρημο. Αργότερα, επισκεφθείτε το ιαπωνικό εστιατόριο Ματσούι, για φρέσκο, λαχταριστό σούσι, προτού κατευθυνθείτε στη «σαλσοτέκα» Καράμπα για ένα χωνευτικό χορό.
Κυριακή
10 π.μ.-1 μ.μ. Μποέμικη ζωή
Η συνοικία Μπαράντσο συγκεντρώνει τους ρέκτες της μποέμικης ζωής, όπως τον λογοτέχνη Μάριο Βάργκας Λιόσα. Από την πλατεία ντε λας Αρμας, βρείτε την γκαλερί Ντεντάλο, όπου τοπικοί καλλιτέχνες πωλούν τα περίτεχνα έργα τους, εμπνευσμένα από τη λαϊκή τέχνη των Ινδιάνων.
Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
Cafe Haiti (Diagonal 160, 51-1-445-0539)
Pescados Capitales (Avenida La Mar 1337, 51-1-421-8808, www.pescados-capitales.com)
La Bodega de la Trattoria (General Borgono 784, 51-1-241-6899)
Salon Capon (Jiron Paruro 819, 51-1-426-9286)
Museo Rafael Larco Herrera (Avenida Bolivar 1515, 51-1-461-1312, www.museolarco.org)
Pachacamac (www.pachacamac.net)
Matsuei (Manuel Banon 260, 51-1-422-4323)
Dadalo (Paseo Saenz Pena 295, 51-1-477-0562)
(πηγή: www.kathimerini.gr, 7/6/08)
Πάσχα στο εξωτερικό
Μάλτα
Λιτανείες στο Νησί των Ιπποτών
Οι Μαλτέζοι έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο θρησκευτικό αίσθημα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα χιλιάδες πιστοί βγαίνουν στους δρόμους, ακολουθώντας την περιφορά της Θλιμμένης Παρθένου -κάποιοι ξυπόλυτοι-, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που τηρούν τη νηστεία του «hobz u lima», τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης, ο ιερέας αποθέτει τον Εσταυρωμένο στο Is-Sepulkuru (κάτι σαν το δικό μας Επιτάφιο), που στολίζεται με κεριά, λουλούδια και καρπούς, και οι πιστοί συρρέουν για να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Η πιο αξιοσημείωτη πομπή, όμως, είναι εκείνη της Μεγάλης Παρασκευής: επτά ταμπλό που αναπαριστούν σκηνές από τα πάθη του Χριστού με μεγάλα αγάλματα από πεπιεσμένο χαρτί, ντυμένα με βελούδο, ακολουθούνται από χιλιάδες πιστούς. Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου, η εορταστική τελετή στις εκκλησίες του νησιού κορυφώνεται με το «Gloria», τον ψαλμό της Ανάστασης, ενώ το πρωί της Κυριακής του Πάσχα γίνεται μία ακόμα πομπή, με το άγαλμα του αναστημένου πια Χριστού να περιφέρεται στους δρόμους. Για τα παιδιά, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης συνοδεύεται από την παραδοσιακή «figolla», ένα γλύκισμα σε σχήμα διάφορων ζώων, μ' ένα σοκολατένιο αυγό στη μέση.
Σαρδηνία
Φύση και ιστορία
Στη Σαρδηνία, με την υπέροχη φύση και το έντονο τοπικό χρώμα, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει άκρως παραδοσιακό χαρακτήρα. οι Σαρδηνοί λατρεύουν τις παραδόσεις! Αν βρεθείτε στην Ολιένα το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, μη χάσετε τις δύο μοναδικές περιφορές των αγαλμάτων του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας, που ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές μέσα στην πόλη, με τον κόσμο να τις υποδέχεται χειροκροτώντας κατά μήκος των δρόμων - κάποιοι μάλιστα βγαίνουν στα παράθυρα και πυροβολούν στον αέρα. Εξαιρετική εμπειρία, όμως, είναι να βρεθεί κανείς τη Δευτέρα του Πάσχα στο Castelsardo. Οι κάτοικοι γιορτάζουν την Ανάσταση με μια μεγάλη πομπή, που ξεκινά από τα χαράματα και διαρκεί ολόκληρη την ημέρα. 'Αντρες, με τα πρόσωπά τους κρυμμένα κάτω από άσπρες μοναστηριακές κουκούλες, παρελαύνουν στην πόλη, με τη συνοδεία χορωδιών που ψάλλουν ύμνους. Όταν αρχίσει να νυχτώνει, εκατοντάδες πυρσοί, που τους κρατούν ντόπιες γυναίκες, φωτίζουν τους δρόμους. Στη συνέχεια, όλοι αποσύρονται για να απολαύσουν το δείπνο τους, το μενού του οποίου παραμένει απαράλλαχτο εδώ και αιώνες, πίνοντας το τοπικό κρασί nepente.
Ισπανία
Παθιασμένη Semana Santa
Η Ισπανία κρατά τα σκήπτρα του πιο κατανυκτικού Πάσχα της Ευρώπης. Από την Ανδαλουσία μέχρι τη Μαγιόρκα, το πνεύμα της Semana Santa (Μεγάλη Εβδομάδα) κατακλύζει ολόκληρη τη χώρα και εκδηλώνεται άλλοτε με θρησκευτική ευλάβεια και άλλοτε πάλι με γλέντια και ξεφαντώματα - πάντα, όμως, με το γνωστό ισπανικό πάθος. Την πρώτη θέση κρατάει η Σεβίλλη, που ευωδιάζει λιβάνι και αρώματα, μένοντας σχεδόν ξάγρυπνη για οκτώ ημέρες.
Τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής, πενήντα δύο «hermandades» (αδελφότητες) βγαίνουν στους δρόμους σε μια οργανωμένη πομπή, την «cofradia», η οποία αρχίζει με τον ύμνο «Cruz de Gula» και ακολουθείται από δύο σειρές «nazarenos» που κρατούν κεριά, λάβαρα και ιερά βιβλία και τραγουδούν «saetas» (τραγούδια φλαμένκο που θρηνούν για τα Πάθη του Χριστού). Οι «costaleros» μεταφέρουν δύο «σχεδίες», βάρους δύο τόνων έκαστη, με αναπαραστάσεις σκηνών από τα Πάθη του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας. Στα χωριά και τις μικρές πόλεις, οι παρελάσεις γίνονται συνήθως τη Μεγάλη Πέμπτη και την Παρασκευή, ενώ στις μεγάλες πόλεις, οι εορτασμοί κρατούν ολόκληρη την εβδομάδα. Στην πόλη Jerez de los Caballeros, μαγειρεύεται και μοιράζεται τη Μεγάλη Πέμπτη το «cocido extremepo», ένα τεράστιο πιάτο που περιέχει, εκτός των άλλων, 60 κιλά λουκάνικα, 18 κοτόπουλα, 50 κιλά πατάτες και ντομάτες, παϊδάκια 18 χοίρων και ενάμισι αρνί, και συνοδεύεται από 250 κιλά ψωμιού! Στην Κόρδοβα, επιβιώνει ακόμα σε κάποιες γειτονιές το έθιμο των «almiretes»: όταν οι καμπάνες σημάνουν την Ανάσταση, οι γυναίκες χτυπούν τα κουζινικά τους, σηκώνοντας την πόλη στο πόδι!
Σικελία
Παραδοσιακά στο Νότο
Οι τρεις εβδομάδες προετοιμασίας για το Πάσχα σημαίνουν ασβέστωμα των εκκλησιών, ντύσιμο των αγαλμάτων των Αγίων ειδικά για την περίσταση με βελούδινα και μεταξωτά πολύχρωμα ρούχα, γενική καθαριότητα σε σπίτια και καταστήματα, ενώ μικροί και μεγάλοι αγοράζουν καινούργια παπούτσια για την Ανάσταση. Το Μεγάλο Σάββατο, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όλοι γυρίζουν στο σπίτι για το παραδοσιακό «farsumagru», ένα πικάντικο ρολό από βοδινό. Την Κυριακή του Πάσχα, στήνονται γλέντια μετά τον εκκλησιασμό, ενώ θρησκευτικές παρελάσεις ξεκινούν το μεσημέρι. Ακόμα και η μικρότερη εκκλησία έχει τη δική της μπάντα. Κι επειδή βρισκόμαστε στη Σικελία, πριν ο κόσμος γυρίσει στο σπίτι, θεωρείται απαραίτητο κάθε οικογένεια να επισκεφθεί τον «πατρόνο» της, το πρεσβύτερο, δηλαδή, μέλος της Μαφίας στο οποίο έχει δηλώσει αφοσίωση. Αν και απαγορεύεται ρητά να συζητήσουν μαζί του για δουλειές ή να του ζητήσουν κάποια χάρη τη μέρα αυτή, συνηθίζεται ο αρχηγός της οικογένειας να τον χαιρετά με σεβασμό, να του συστήνει τα άλλα μέλη της οικογένειας και να δέχεται σαν κέρασμα ένα ποτήρι σπιτικό κρασί ή γκράπα. Αν βρεθείτε στο Terrasini την Κυριακή του Πάσχα, μη χάσετε το παραδοσιακό έθιμο «di li schieti»: οι εργένηδες κάνουν επίδειξη της δύναμής τους στις κοπέλες, σηκώνοντας με το ένα χέρι μια πορτοκαλιά βάρους 50 κιλών!
Λατινική Αμερική
Οι απόγονοι των Ίνκας στο Περού και των Μάγιας στη Γουατεμάλα έχουν αναπτύξει ένα πολύ ιδιαίτερο θρησκευτικό αίσθημα, που συνδυάζει παγανισμό και χριστιανισμό και εκφράζεται με μοναδικό τρόπο τις ημέρες του Πάσχα. Αν σχεδιάζετε ένα υπερατλαντικό ταξίδι με αφορμή, στην Αντίγκουα θα βρεθείτε μπροστά σε ένα μοναδικό θέαμα: οι δρόμοι στρώνονται με λουλούδια για να περάσουν ο Εσταυρωμένος και το άγαλμα της Παναγίας, συνοδεία μουσικής και κατοίκων που είναι ντυμένοι Ρωμαίοι. Ενώ στη Λίμα, εκτός από την εμπειρία της ανακάλυψης του πολιτισμού των Ίνκας, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε αναπαραστάσεις της βάπτισης του Ιησού στον ποταμό Ρίμακ.
(πηγή: www.athinoramatravel.gr)
Ταξίδια για συλλέκτες εμπειριών
Angkor Wat - Καμπότζη
Μέσα στο υποβλητικό φυσικό τοπίο της ζούγκλας, η Angkor Wat, πρωτεύουσα του πρώτου βασιλείου των Χμερ, είναι ένα από τα πιο περίτεχνα αρχιτεκτονικά μνημεία του κόσμου. Η θαλερή βλάστηση σε αγκαλιάζει από παντού, τα χρώματα των λωτών και τα αρώματα των εξωτικών φυτών σε μεθούν καθώς περιπλανιέσαι στο πανέμορφο σύμπλεγμα των ναών. Οι μορφές των αγαλμάτων και των ανάγλυφων δεσπόζουν στους πέντε πύργους της Angkor Wat που συμβολίζουν τις πέντε κορυφές του μυθικού όρους Meru όπου κατοικούσε η ινδουιστική θεότητα Shiva. Οι λεπτοκαμωμένες σιλουέτες των βουδιστών μοναχών με τους πορτοκαλί μανδύες είναι η μόνη κίνηση μέσα στη γλυκιά σχεδόν μαγική ησυχία της ζούγκλας. Σε όποιο σημείο κι αν σταθείς νιώθεις μια αύρα ευεξίας
να διαπερνά στο κορμί σου.
Τοπία που κόβουν την ανάσα - Αυστραλία
Από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά τοπία του κόσμου: γλυπτοί βράχοι που φτάνουν σε ύψος μέχρι και τα 60 μέτρα, θαλάσσιες πίστες ιδανικές για απαιτητικούς σέρφερ, καταπράσινες ακτές με παλιά ψαράδικα χωριά, κουκλίστικα ξενοδοχεία και προστατευόμενα εθνικά πάρκα, θέα στον ωκεανό που κόβει την ανάσα. Η ομορφιά του ωκεανού, το μεγαλείο της φύσης, η ιδιαιτερότητα ενός τοπίου που διαμορφώθηκε από την προαιώνια δύναμη των κυμάτων σάς αποκαλύπτεται μέσα από ένα οδοιπορικό 290 χιλιομέτρων. Αξίζει τον κόπο να ακολουθήσετε τη μεγάλη αυτή παραλιακή διαδρομή που εκτείνεται από τη δυτική Μελβούρνη προς τη νότια ακτή της Αυστραλίας και έμεινε στην ιστορία εξαιτίας των πολλών ναυαγίων που ξεβράστηκαν στις ακτές της κατά τη διάρκεια της αποίκησης της Αυστραλίας στις αρχές του 19ου αιώνα.
Η διαδρομή ονομάζεται The Great Ocean Road και καλύπτει 290 χλμ. από την πόλη των σέρφερ Torquay (100 χλμ. νοτιοδυτικά της Μελβούρνης) ως το Warrnambool.
Hoi An - Βιετνάμ
Ένα από τα πιο αυθεντικά χωριά της Ασίας. Έμεινε ανέγγιχτο ακόμα και από τους Αμερικάνους στον πόλεμο του Βιετνάμ. Οι χωρικοί απλώνουν την πραμάτεια τους σε πολύχρωμες ψάθινες παλέτες, οι ψαράδες με τα κωνικά καπέλα ρίχνουν τα δίχτυα τους στο ποτάμι, κουκλίστικα μαγαζάκια και μικρά καφέ-εστιατόρια που φλερτάρουν ελαφρώς με τη σύγχρονη αισθητική παρεμβάλλονται ανάμεσα στις παγόδες και στα γραφικά βιετναμέζικα σπιτάκια, ενώ τα γλυκά χρώματα του δειλινού καθρεφτίζονται στην απέραντη κάτασπρη παραλία του Ειρηνικού. Τίποτα δεν διαταράσσει την παραδοσιακή εικόνα του Hoi An, του πάλαι ποτέ εμπορικού κέντρου και νυν ανερχόμενου τουριστικού θερέτρου. Εδώ το παρελθόν βρίσκεται παντού γύρω σας.
Highlands - Σκοτία
Στα μονοπάτια των θρύλων
Περίπου 600 κάστρα σπαρμένα στις πεδιάδες και στις πλαγιές της σκοτσέζικης υπαίθρου, συγκεντρωμένα τα περισσότερα απ' αυτά στα Grampian Highlands. Κάποια στέκονται ερειπωμένα να θυμίζουν την αίγλη και το μεγαλείο του παρελθόντος ενώ κάποια άλλα στεγάζουν πια νέους ιδιοκτήτες που τα επισκεύασαν και τα αναπαλαίωσαν με σεβασμό. Κάπου εκεί, κρυμμένο στα θρυλικά υψίπεδα, βρίσκεται το Castle Trail, ένα συγκρότημα έντεκα ιστορικών κάστρων που χαράζει το σύγχρονο δρόμο του στα χνάρια του παρελθόντος. Ακολουθήστε την οργανωμένη διαδρομή κατά μήκος των ποταμών Dee, Don και Spey, που σας ταξιδεύει στην ιστορία του τόπου και περιλαμβάνει επίσης επισκέψεις σε μια δωδεκάδα πρατηρίων ουίσκι, για τα οποία είναι εξίσου διάσημη η περιοχή. Ένα ταξίδι στο ονειρικό παρελθόν, «ποτισμένο» με τη γλυκιά ζάλη του παρόντος.
Νησί Βανκούβερ - Καναδάς
Το μικροσκοπικό Quaint Telegraph Cove, στο νησί Βανκούβερ του Καναδά, μπορεί να αριθμεί μόλις έντεκα κατοίκους, είναι όμως αγαπημένο στέκι και για 200 περίπου Όρκα, γνωστές και ως φονικές φάλαινες. Μη φοβάστε όμως, η μοναδική εμπειρία της επαφής με την άγρια ομορφιά των θαλάσσιων κητών είναι απόλυτα ασφαλής. Τα δύο πλοία που έχουν ναυλωθεί για την παρατήρησή τους είναι εγκεκριμένα από την τοπική ακτοφυλακή, πλήρως εξοπλισμένα, με κλιματιζόμενους εσωτερικούς χώρους παρατήρησης αλλά και υδρόφωνα, που επιτρέπουν στους επιβάτες να «κρυφακούν» τις υδάτινες συζητήσεις και τα τραγούδια των φαλαινών. Μαρκαρισμένες και βαφτισμένες καθεμία με δικό της όνομα, είναι απόλυτα εξοικειωμένες με την ανθρώπινη παρουσία, αναδύονται και «σπάνε» την ηρεμία των καθάριων νερών προκαλώντας δέος στους επιβάτες-παρατηρητές.
Τα Stubbs Island Whale Watching βρίσκονται 402 χλμ. βορειοδυτικά της Βικτόρια, www.stubbs-island.com
Romantische Strasse - Γερμανία
Η ρομαντική παράδοση της Γερμανίας δεν περιορίζεται στο φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό πεδίο. Ο Ρομαντικός Δρόμος (Romantische Strasse) εκτείνεται σε μήκος 288 χλμ. νότια του Wurzburg προς το Fussen και συναντά στην πορεία του δεκάδες μεσαιωνικές κωμοπόλεις, χωριά και κάστρα στα οποία οφείλει και το όνομά του. Μια διαδρομή που για να εισχωρήσετε στην ουσία της πρέπει να τη ζήσετε και όχι απλώς να την περάσετε βιαστικά μέσα από τα τζάμια ενός τουριστικού λεωφορείου. Το πρώτο στίγμα της αίγλης του Romantische Strasse δίνεται ήδη από την εκκίνησή του, την πόλη Wurzburg (116 χλμ. νοτιοανατολικά της Φρανκφούρτης), με το μπαρόκ παλάτι Residenz του 1720, παραγγελία των πριγκίπων-αρχιεπισκόπων, με τα υπέροχα fresco του Tiepolo και την απόλυτη αίσθηση χλιδής. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε την πόλη τον Ιούνιο για να πάρετε μια γεύση από το Φεστιβάλ Μοzart που οργανώνεται εκεί. Στη συνέχεια της διαδρομής ξεχωρίζουν το Rothenburg ob der Tauber, το καλύτερα διατηρημένο μεσαιωνικό χωριό της Ευρώπης, όπου κάθε βήμα μας γυρίζει στο παρελθόν, και το λιγότερο τουριστικό Dinkelsbuhl, ενώ αυτή η μοναδική εμπειρία τελειώνει με τα δύο κάστρα του παράφρονα βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ της Βαυαρίας.
Πληροφορίες: www.romantischestrasse.de
Machu Picchu - Περού
Μέσα από την πυκνή βλάστηση της ζούγκλας ξεπροβάλλει ο λόφος με την απότομη κλίση που στην κορφή του είναι φωλιασμένη η ιερή πόλη των Ίνκας. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μέσα στη ζούγκλα κατηφορίζει προς τα ερείπια των Incas Huinay Huayna (3 ώρες). Από κει παίρνουμε ένα πολύ στενό μονοπάτι για το Intipunku (2 ώρες), την «πύλη του ήλιου», απ' όπου αντικρίζουμε για πρώτη φορά την ιερή πόλη του Machu Picchu. Η εικόνα είναι μοναδική. Το δέος διαδέχεται η μαγεία καθώς η ενέργεια που εκπέμπει η μυθική πόλη μας καταλαμβάνει. Η μυστηριακή ατμόσφαιρα που αναδίδουν οι πανάρχαιοι λατρευτικοί χώροι, αφιερωμένοι σε πλανήτες και αστέρες, και το ανεπανάληπτο φυσικό τοπίο της ζούγκλας κάνουν το ταξίδι στο Machu Picchu μια μοναδική εμπειρία τόσο για τους λάτρεις της φύσης όσο και τους «εξερευνητές» των αρχαίων πολιτισμών.
Τζιμπαράν - Μπαλί
Στο Μπαλί, στην κατάλευκη παραλία με το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα του νησιού, απλώνονται τα τρίκλινα μπανγκαλόους του βραβευμένου θερέτρου Four Seasons Jimbaran, που είναι φτιαγμένο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν ενός παραδοσιακού μπαλινέζικου χωριού. Κήποι γεμάτοι μπουκαμβίλιες και εξωτικά λουλούδια οδηγούν σε μια ιδιωτική ακτή μήκους 4 μιλίων με ψιλή λευκή άμμο και τιρκουάζ νερά. Η δροσιά και η απομόνωση της ιδιωτικής πισίνας που διαθέτει κάθε δωμάτιο δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για μια θεραπεία λουλούλ. Πρόκειται για το περίφημο μασάζ κατά το οποίο Μπαλινέζες ντυμένες με παραδοσιακά σαρόν (φούστες) περιποιούνται το σώμα σας με αιθέρια έλαια, σανδαλόξυλο, μπαχαρικά και κρύο γιαούρτι. Αμέσως μετά, χαλαροί και ανανεωμένοι, περπατήστε με τον καλό ή την καλή σας στην παραλία του Jimbaran. η θέα στον ωκεανό θα σας δώσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας.
Arles - Προβηγκία Γαλλία
Φωτεινή, ατμοσφαιρική, με κτίρια άψογης αισθητικής στα λουλουδιασμένα της δρομάκια, η πόλη Arles στη Νότια Γαλλία μαγεύει τον επισκέπτη από την πρώτη στιγμή. Σε κάθε γωνιά το σύγχρονο συνοδεύει αρμονικά το παλιό δίνοντας στην πόλη τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την αυθεντικότητα που είναι διάχυτα σε όλη την Προβηγκία. Καθίστε για λίγο στην κεντρική πλατεία, στο cafe΄ όπου σύχναζε ο ιδιοφυής ζωγράφος Vincent Van Gogh, αλλά και άλλοι καλλιτέχνες, όπως ο Picasso και η Edith Piaf, και απολαύστε το πολύ καλό ντόπιο κρασί που σερβίρεται σε όλα τα ρεστοράν. Η Arles φημίζεται επίσης για τις ταυρομαχίες της, που διεξάγονται την 1η Μαΐου σ' ένα στάδιο του 1ου αιώνα π.Χ. Εδώ ο ταύρος δεν σκοτώνεται αλλά λατρεύεται, ενώ η προσοχή του κοινού συγκεντρώνεται στην περίτεχνα χορογραφημένη παράσταση και στη χάρη των δύο... πρωταγωνιστών. Ιδανική βάση διαμονής για να μπείτε στο κλίμα της πόλης είναι το Grand Hotel Nord-Pinus, με το εκκεντρικό ντεκόρ που είναι αφιερωμένο στη λατρεία του ταύρου, και ιδιαίτερα το δωμάτιο 10, όπου έμεναν παραδοσιακά οι ταυρομάχοι πριν τη μεγάλη παράσταση. Η Arles βρίσκεται 35 χλμ. νότια της Αβινιόν και 92 χλμ. βορειοδυτικά της Μασσαλίας.
(πηγή: athinoramatravel.gr)
Οδηγός για φωτογράφους
Πολλοί ταξιδιώτες αρέσκονται να τραβούν φωτογραφίες των ντόπιων απλών ανθρώπων που συναντούν στις χώρες που επισκέπτονται, ίσως γιατί μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Παρ' όλα αυτά, είναι καλό να γνωρίζετε ότι δεν δέχονται αβίαστα όλοι οι ιθαγενείς να ποζάρουν στον φακό των ταξιδιωτών. Και για του λόγου το αληθές, σας παραθέτουμε μερικά παραδείγματα:
Χονγκ Κονγκ
Οι οδηγοί και κουβαλητές των παραδοσιακών δίτροχων κάποτε κυριαρχούσαν στους δρόμους της πόλης, αλλά τώρα πια έχουν περιοριστεί στην περιοχή από όπου το Star Ferry μεταφέρει τους τουρίστες στη νήσο του Χονγκ Κονγκ. Προτού φωτογραφίσετε τους ηλικιωμένους πια οδηγούς, δώστε τους ένα μικρό φιλοδώρημα για να σας χαρίσουν το καλύτερο χαμόγελό τους.
Νότια και Ανατολική Αφρική
Στις επαρχιακές πόλεις της Μαύρης Ηπείρου δεν πρέπει να ζητήσετε άδεια μόνο από αυτόν που επιθυμείτε να φωτογραφίσετε αλλά και από τον τοπικό άρχοντα του χωριού ή της φυλής που ανήκει. Αν η φωτογραφική μηχανή σας βγάζει αυτόματες φωτογραφίες, μη διστάσετε να χαρίσετε μερικές και στους χωρικούς, θα ενθουσιαστούν. Διαφορετικά ένα μικρό φιλοδώρημα αρκεί για να τους ευχαριστήσετε.
Περού
Αρκετοί από τους ντόπιους φορούν τις παραδοσιακές στολές τους και συνωστίζονται στα αξιοθέατα ούτως ώστε να βγάλουν φωτογραφίες οι επισκέπτες μαζί τους. Μην ξαφνιαστείτε, λοιπόν, αν μερικοί μετά τις κλασικές πόζες για τις φωτογραφίες σάς ακολουθήσουν για να τους δώσετε κάποιο φιλοδώρημα. Και σε αυτή την περίπτωση ένα πέσος είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.
(πηγή: BHMA)
Νέο σημείο εκκίνησης για τον Αμαζόνιο
Τον Ιούνιο (2007) ειδικοί από τη Βραζιλία ανακοίνωσαν πως νέο σημείο εκκίνησης του Αμαζονίου είναι στο νότο του Περού και όχι στο βορρά, έτσι στην πραγματικότητα ο Αμαζόνιος και όχι ο Νείλος είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός στον κόσμο.
Ως τώρα ο ποταμός είναι αναγνωρισμένος ως ο μεγαλύτερος σε όγκο νερού. Κατ' επέκταση ορίζουν το μήκος του Αμαζονίου στα 6.800 χλμ. σε σύγκριση με 6.695 χλμ. του Νείλου, αναφέρει το BBC.
Περού, Βολιβία
Περού, μία από τις πιο συναρπαστικές και πολυδιάστατες χώρες της Νότιας Αμερικής σε συνδυασμό με τη φαινομενικά φτωχή συγγενή, αλλά στην πραγματικότητα αυθεντική έκπληξη, Βολιβία, μία από τις πιο ελκυστικές προτάσεις. Η διαδρομή από το Πούνο στη Λα Παζ μέσω της λίμνης Τιτικάκα, της ψηλότερης πλωτής λίμνης της Γης που τη μοιράζονται το Περού και η Βολιβία, η επίσκεψη στην ινδιάνικη αγορά του Ταραμπούκο, από τις γνησιότερες στις Ανδεις, η μελαγχολική γοητεία της βολιβιανής πόλης Πατοσί, η διείσδυση στα τροπικά δάση με τριήμερη παραμονή σε πρωτόγονο κατάλυμα στον Εθνικό Δρυμό Ταμποπάτα του Περού είναι ορισμένα από τα highlights του ταξιδιού που δεν στέκεται μόνο στα κλασικά αξιοθέατα του Περού. Το ταξίδι ξεκινά από την πλούσια σε μουσεία και αξιοθέατα Λίμα για να γίνει πιο εξωτικό στη συνέχεια, φτάνοντας στα Νησιά Ούρος που είναι φτιαγμένα από "τορτόρα", ένα είδος παπύρου και επιπλέουν στη λίμνη Τιτικάκα.
Στις εμπειρίες της διαμονής σας στη Βολιβία περιλαμβάνονται η γοητευτική ντεκαντάνς της αποικιακής Πατοσί, που θεωρείται η υψηλότερη πόλη της Γης (4.070 μ. υψόμετρο), η ζωντανή Σούκρε που διαθέτει ορισμένα από τα ομορφότερα δείγματα αρχιτεκτονικής στη Λατινική Αμερική, η κυριακάτικη αγορά του Ταραμπούκο, όπου μπορείτε να παζαρέψετε πόντσος, υφαντές ζώνες, πλουμιστές φούστες και τσάντες τσούπας για τα φύλλα της κόκας, ακούγοντας τους αγρότες να διαλαλούν τις θεραπευτικές ιδιότητες των λαδιών από φίδια ή να παίζουν τσαράνγκο (τοπικό έγχορδο όργανο). Μάτσου Πίτσου, η ιερή πόλη με το Ναό του Ήλιου, την Ιερή Πλατεία, το Θυσιαστήριο και τα άλλα πέτρινα ερείπια που είναι χτισμένα σε μια δυσπρόσιτη πλαγιά που περιβάλλεται από βαθιές χαράδρες και άγρια δάση. Το αποικιακό Τρουχίγιο με τους πυραμιδοειδείς ναούς του Ήλιου και της Σελήνης και η χτισμένη στη μέση μιας καταπράσινης κοιλάδας ιστορική Καχαμάρκα είναι οι τελευταίες πόλεις του Περού τις οποίες θα πρέπει να επισκεφθείτε πριν πάρετε το δρόμο του γυρισμού.
Όταν τα θαλασσινά «ψήνονται» μόνο με αρώματα της φύσης
Εκτός από το σούσι, το οποίο ως επί το πλείστον σημαίνει ψάρι σε ωμή μορφή (υπάρχουν εξαιρέσεις: το χταπόδι για παράδειγμα, όπως και η γαρίδα, είναι ζεματισμένα, ενώ το χέλι συνήθως καπνιστό) υπάρχει ένας άλλος τρόπος επεξεργασίας ψαριού, ο οποίος δεν απαιτεί κλασικό μαγείρεμα. Μιλάω για το ceviche, μια σπεσιαλιτέ της Λατινικής Αμερικής, που έχει κατακτήσει τον κόσμο της γαστρονομίας. Στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί εδώ και καιρό επίσης, μόνο που οι περισσότεροι σεφ ονομάζουν τις ετοιμασίες αυτές «καρπάτσιο», από την ιταλική σπεσιαλιτέ με κρέας ωμό, διάφορα φρέσκα χορταρικά και τυρί.
Το ceviche είναι εθνικό φαγητό στο Μεξικό και το Περού, αλλά το φτιάχνουν σε σχεδόν όλη τη Λατινική Αμερική. Στην απλή και πιο κλασική του μορφή είναι φιλεταρισμένο ωμό ψάρι «μαγειρεμένο» στον χυμό τού λάιμ και καρυκευμένο με πιπεριές τσίλι. H οξύτητα του λάιμ «ψήνει» (και απολυμαίνει) το ψάρι, αρκεί να μαριναριστεί για κάποιες ώρες.
H βασική ιδέα είναι να «ζωντανέψει» κανείς το ψάρι με έντονες αλλά ταιριαστές γεύσεις, χωρίς να σκεπάσει την αρχική του ομορφιά και χωρίς να «πνίξει» την ντελικάτη γεύση του με βαριές ή υπερβολικές σάλτσες. Το ceviche θέλει «ελαφρύ» χέρι.
Στην Ελλάδα το ωμό ψάρι (είτε το ονομάζουμε καρπάτσιο είτε παστό - όλα αυτά τα ελαφρώς παστωμένα ψάρια που είναι μέρος της παράδοσής μας) έχει ήπια, απαλή γεύση, αυτή δηλαδή που ταιριάζει στον δικό μας... εθνικό ουρανίσκο. H καυτερή πιπεριά με το ψάρι δεν συνηθίζεται. Στη μοντέρνα δημιουργική ελληνική κουζίνα οι σεφ βάζουν καρυκεύματα όπως το ροζ πιπέρι το οποίο γλυκίζει, διάφορα αρωματικά φυτά που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα και, φυσικά, έξτρα παρθένο ελαιόλαδο. Στο παγκόσμιο σκηνικό, όμως, το ωμό (αλλά στην ουσία μαγειρεμένο) ψάρι «παντρεύεται» με όλα τα εσπεριδοειδή, με ντομάτες, με τζίντζερ, με ένα σωρό χορταρικά και, φυσικά, με λάιμ και τσίλι. Όποτε έχω δοκιμάσει ceviche στο εξωτερικό, όπως πρόσφατα σε μια γρήγορη εκδρομή στην Καλιφόρνια, το πιάτο μου θυμίζει ολόκληρο ωκεανό από γεύσεις και χρώματα: το πλοκάμι του χταποδιού, βαθύ μοβ και στρογγυλεμένο από το «ψήσιμο» στη μαρινάτα, δίπλα σε γαρίδες με έντονο ροζ χρώμα είναι πανέμορφα. Στο φόντο συνήθως υπάρχει κάτι πράσινο για κοντράστ, όπως μαρούλι ή ρόκα.
Το ceviche σερβίρεται σαν ορεκτικό και η παρουσία του δεν περιορίζεται στα μεξικανικά εστιατόρια. Βρίσκεται πλέον παντού, από τα μπριζολάδικα μέχρι τα γιαπωνέζικα σούσι μπαρ. Πρέπει να παρασκευάζεται πάντα με ό,τι πιο φρέσκο υπάρχει από ψάρι, γι' αυτό συνήθως χρησιμοποιείται οτιδήποτε βρίσκει κανείς στην αγορά. Άρα έχει κάτι το αυθόρμητο, το τυχαίο: ένα άλλο στοιχείο, που κάνει το πιάτο αυτό να είναι όχι μόνο φρέσκο από την άποψη των πρώτων υλών, αλλά φρέσκο και σαν ιδέα. Έχω συναντήσει ceviche από τόνο με μάραθο, σάλτσα σόγιας και ανανά - γεύσεις εμπνευσμένες από τη μαγειρική του Ειρηνικού. Έχω δει και πιο... μεσογειακές ιδέες, με ανάμεικτο χυμό λάιμ και πορτοκάλι, κόκκινη πιπεριά, ντομάτα, τζίντζερ και μέλι. Το φρέσκο κόλιαντρο ταιριάζει καταπληκτικά με το ωμό μαριναρισμένο ψάρι, όπως επίσης και το αβοκάντο και ορισμένοι ξηροί καρποί - οι αγαπημένοι μου είναι τα φιστίκια Αιγίνης, γιατί δίνουν μια άλλη διάσταση.
Το ceviche, όπως το ίδιο το ψάρι, δεν έχει σύνορα ούτε περιορισμούς. Για εμάς είναι μια θάλασσα από γευστικές απολαύσεις. Το μόνο που χρειάζεται για να παρασκευαστεί, εκτός από φρεσκότατη πρώτη ύλη, είναι λίγη φαντασία και ντελικάτη αισθητική.
Με καλαμπόκι, κόλιαντρο και ραπανάκι!
Σχεδόν όλα τα είδη των ψαριών και των θαλασσινών κάνουν για ceviche. Το τι βάζει ο καθένας στη μαρινάρα - εκτός από κάτι οξύ, όπως λεμόνι ή λάιμ - εξαρτάται από το προσωπικό του γούστο και τη δημιουργική του διάθεση. Το φρέσκο καλαμπόκι, για παράδειγμα, ανακατεμένο με αγγούρια, ραπανάκια και φρέσκο κόλιαντρο, ταιριάζουν καταπληκτικά και δίνουν ένα χρωματικό εφέ πανέμορφο. Ο τόνος πάει πολύ με τον συνδυασμό αυτό.
Από ψάρια, συνήθως αυτά με απαλή γεύση είναι προτιμότερα, αλλά στην ουσία όλα κάνουν. Το χταπόδι, το καλαμαράκι, οι γαρίδες, όλα γίνονται εξαιρετικά ceviche, όπως επίσης η σφυρίδα και το λαβράκι. H συναγρίδα είναι από τα πιο κατάλληλα ψάρια για τέτοια προετοιμασία. Τα μαλάκια ταιριάζουν πολύ με τον δυόσμο. H πεσκανδρίτσα, με το εξαιρετικό κρέας της (είναι ο αστακός του φτωχού), είναι από τα πιο ωραία ψάρια για μαρινάρισμα. Τα χτένια, ακόμα και ο πόρφυρας, γίνονται πεντανόστιμα «μαγειρεμένα» με αυτή την τεχνική.
Επειδή τα μαριναρισμένα αυτά ψάρια και θαλασσινά έχουν πάντα δυνατή και ξινή γεύση, ορισμένοι σεφ παντρεύουν το ceviche με κάτι πρωτότυπο: με το σορμπέ. Το σορμπέ ντομάτας πάει πολύ όμορφα με ό,τι περιέχει βασιλικό, φρέσκια ρίγανη ή δυόσμο στη μαρινάρα.
Στη Λατινική Αμερική η μαρινάρα στην οποία ψήνεται το ψάρι είναι συνήθως από χυμό λάιμ ή καμιά φορά από ξίδι - κάτι παρόμοιο με τον δικό μας μαρινάτο γαύρο, για παράδειγμα. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακόμη χυμό από όλα τα εσπεριδοειδή. Αυτοί που δεν έχουν μεγάλη οξύτητα - όπως ο χυμός πορτοκαλιού - θέλουν ενίσχυση με χυμό λεμονιού ή λάιμ. Ο χυμός του νεραντζιού είναι πολύ ενδιαφέρων ως γεύση και έχει αρκετά υψηλή οξύτητα.
Οι γεύσεις τις Ασίας, οι οποίες έχουν ταξιδέψει παντού τα τελευταία χρόνια, έχουν βρει μια θέση και στη μαρινάρα τού ceviche. H καρύδα, το λεμονόχορτο, η σάλτσα σόγιας, το τζίντζερ, ο βασιλικός, το σκόρδο και η καυτερή πιπεριά, όλα μαζί κάνουν μια γευστική ομάδα πολύ ταιριαστή με αμέτρητα ψάρια.
Όπως είπαμε, εκτός από το φρέσκο ψάρι, το δεύτερο πιο σημαντικό συστατικό στο ceviche είναι η φαντασία.
(πηγή: www.tanea.gr, 15/7/2005)
