Έλληνες θα βάψουν τον Πύργο του Άϊφελ

Ελληνες ελαιοχρωματιστές πιάνουν μπογιές, βούρτσες και πινέλα, και εκπαιδεύονται στην… αναρρίχηση ώστε να αναλάβουν από τον ερχόμενο Μάρτιο το βάψιμο του Πύργου του Αϊφελ, κρεμασμένοι από συρματόσχοινα σε ύψος έως και 300 μέτρων από το έδαφος. Η πρώτη φορά που οι Γάλλοι προκήρυξαν διεθνή διαγωνισμό για τη συντήρηση και το βάψιμο του μνημείου-συμβόλου του Παρισιού έφερε ως ανάδοχο του μεγάλου έργου μια ελληνική εταιρεία, την «Ελευθέριος Μαμαντζής και Υιός», που εδρεύει στη Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης. Οι εργασίες θα ξεκινήσουν στις αρχές Μαρτίου του 2009 και θα διαρκέσουν δύο ολόκληρα χρόνια, από 70 εξειδικευμένους ελαιοχρωματιστές, που θα χρειαστούν περισσότερους από 50 τόνους μπογιάς για να βάψουν και το τελευταίο εκατοστό των 250.000 τ.μ. μεταλλικής επιφάνειας του μνημείου. Θα προηγηθεί μηχανικός καθαρισμός με αερόβουρτσες και χημικά διαλύματα σε σημεία όπου παρατηρείται φθορά στα μεταλλικά στοιχεία, -όπως αποκόλληση χρώματος, σκουριά και φουσκώματα- που υπολογίστηκε ότι αντιστοιχούν στο 5% της συνολικής επιφάνειας του πύργου. Στην 120 σελίδων διακήρυξη η εταιρεία διαχείρισης του πύργου (Societe D Exploration De La Tour D’ Eiffel) παραθέτει με λεπτομέρειες τις αυστηρές προδιαγραφές του έργου, που αφορούν στην επισκευή των φθορών, την εφαρμογή του χρώματος στις μεταλλικές δομές, τα μέσα και τα εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν, την τήρηση μέτρων προστασίας των εργαζομένων, των επισκεπτών και του περιβάλλοντος, καθώς και τη διαχείριση των απορριμμάτων. Το σκούρο μπρονζέ χρώμα που θα χρησιμοποιηθεί είναι μοναδικό, ονομάζεται «πύργος του Αϊφελ» και έχει προκύψει από μυστική σύνθεση χρωμάτων. Στη διακήρυξη υπάρχει ειδική ρήτρα εχεμύθειας, με την οποία ο ανάδοχος του έργου δεσμεύεται για τη μη αναπαραγωγή και εφαρμογή του συγκεκριμένου χρώματος, το οποίο προορίζεται αποκλειστικά για τον πύργο του Αϊφελ. Σημειώνεται, πάντως, πως από το 1889, όταν κατασκευάστηκε με την ευκαιρία της παγκόσμιας έκθεσης και των 100 χρόνων από τη Γαλλική Επανάσταση, το μνημείο άλλαξε χρώμα πολλές φορές, από καφέ - κόκκινο σε κίτρινη ώχρα, μέχρι το σημερινό μπρονζέ, που επελέγη ώστε να εξασφαλιστεί μια ομοιομορφία με την απόχρωση του παρισινού ουρανού. Οι εξειδικευμένοι ελαιοχρωματιστές, που θα επιλεγούν κυρίως από την περιοχή της Θράκης, θα αιωρούνται κυριολεκτικά πάνω από το Παρίσι, κρεμασμένοι με συρματόσχοινα από τα μεταλλικά στοιχεία του πύργου και θα βάφουν τις δομές του αποκλειστικά με πινέλα και ρολά, καθώς απαγορεύεται η χρήση βολών βαφής. Στη βάση του μνημείου θα εγκατασταθούν προστατευτικά δίχτυα για την προστασία από ατυχήματα. Από την κορυφή του μνημείου, ύψους 324 μέτρων, έως τη βάση του, θα γίνει καθαρισμός και αποκατάσταση των διαβρωμένων σημείων με προκαθορισμένες μεθόδους και θα ακολουθήσει η βαφή στο σύνολο των δομών του, εσωτερικών και εξωτερικών, μεταλλικών και μη. Η διακήρυξη απαγορεύει την εφαρμογή τεχνικών μηχανικού καθαρισμού στους τέσσερις πυλώνες του μνημείου, ενώ υποχρεώνει την εταιρεία να χρησιμοποιήσει ειδικές βαφές και πυρίμαχα υλικά στο ύψος του εστιατορίου, της καφετέριας και του μουσείου, όπου με οπτικοακουστικό υλικό παρουσιάζεται η ιστορία της κατασκευής του μνημείου. Σε όλη τη διάρκεια των εργασιών θα υπάρχει επιβλέπων υπάλληλος της εταιρείας διαχείρισης, ενώ ειδική μνεία γίνεται στην ανάγκη να αποπερατωθεί το έργο χωρίς να εμποδιστεί η λειτουργία του πύργου, που δεν θα διακοπεί ούτε για μία μέρα. Ειδική μέριμνα υπάρχει για την εγκατάσταση του εργοταξίου, την αποθήκευση των εργαλείων, τη διαχείριση των απορριμμάτων και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος χώρου, ακόμα και για το πλύσιμο των ρούχων των εργατών. «Δεν θα ξέραμε αρκετά εάν δεν αντιλαμβανόμασταν την αρχή ότι το χρώμα είναι το βασικό στοιχείο της συντήρησης μιας μεταλλικής κατασκευής και ότι οι εργασίες σε αυτήν είναι η μόνη εγγύηση της διάρκειάς της». Με τη φράση αυτή, του ίδιου του δημιουργού του μνημείου, Γουστάβου Αϊφελ, ξεκινά η διακήρυξη του διαγωνισμού για τη 19η καμπάνια συντήρησης και βαφής του πύργου στα 120 χρόνια ζωής του.
Στον διαγωνισμό, που προκηρύχθηκε τον Αύγουστο από την κρατική εταιρεία διαχείρισης του Πύργου του Αϊφελ, κατέθεσαν προσφορές περισσότερες από 120 εταιρείες από όλη την Ευρώπη. Από αυτές προκρίθηκαν στην τελική φάση 7 εταιρείες -πέντε γαλλικές, μία γερμανική και μία ελληνική- και ανάδοχος ανακηρύχτηκε τελικά η εταιρεία «Stelma» του Ε. Μαμαντζή.
«Εχουμε αναλάβει έργα με πολλαπλάσια αξία, αλλά θεωρώ αυτό ως την κορύφωση της δραστηριότητάς μας, για τη συμβολική του αξία. Είναι ένα μνημείο παγκοσμίου βεληνεκούς και αποτελεί πρόκληση για μένα και τους συνεργάτες μου να φέρουμε αυτό το έργο σε πέρας», είπε στο «Εθνος» ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, που έχει 40 χρόνια ζωής και αξιοπρόσεκτη διεθνή παρουσία σε Γαλλία, Κουβέιτ, Βουλγαρία και Πολωνία.
«Γνωρίζοντας τον σωβινισμό των Γάλλων, ήμασταν επιφυλακτικοί για το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, αλλά η προσφορά μας ήταν καλά μελετημένη και δικαιώθηκε, λόγω και της τριετούς συνεργασίας μας με τα κρατικά γαλλικά ναυπηγεία στο Σεντ Ναζέρ», πρόσθεσε. «Η ανάληψη του έργου μάς γεμίζει με αισθήματα ευθύνης να ανταποκριθούμε σε μια τόσο μεγάλη πρόκληση, αλλά και αισθήματα υπερηφάνειας, που μια ελληνική εταιρεία θα αναλάβει τη συντήρηση ενός μνημείου-συμβόλου του γαλλικού κράτους», σημείωσε από την πλευρά του ο γιος του ιδιοκτήτη, μηχανολόγος μηχανικός Δημήτρης Μαμαντζής, αντιπρόεδρος της εταιρείας.

(πηγή: www.ethnos.gr, 30/12/2008)

Ο γύρος του κόσμου μ' ένα... σουβλάκι

H Eλλάδα δεν είναι ο μόνος τόπος στον πλανήτη όπου το κρέας ή τα λαχανικά σουβλίζονται σε ξυλάκια (καλαμάκια) για να ψηθούν στα κάρβουνα. Tο σουβλάκι, στην ουσία, είναι παγκόσμιο φαγητό

Από την Αμερική, όπου το μπάρμπεκιου είναι τρόπος ζωής, ένα δημοφιλές σουβλάκι περιέχει ένα και μοναδικό κομμάτι κρέας, λουκάνικο, σουβλισμένο και ψημένο στη σχάρα. Τα καρυκεύματά του είναι τα γνωστά: μουστάρδα και κέτσαπ. Είναι ίσως από τα πιο φτωχά σαν ιδέα φαγητά στη σχάρα. Αλλού, όμως, η παράδοση είναι πλούσια και πάρα πολύ γευστική.

Στη Μεσόγειο το σουβλάκι ψήνεται παντού, από τις ακτές της Ισπανίας μέχρι τα μεζεδοπωλεία της Τουρκίας. Το ισπανικό δώρο στον κόσμο της σούβλας λέγεται pinchitos, μικρά σουβλάκια από ποικίλα κρέατα. Μπορεί να γίνει από χοιρινό, το εθνικό κρέας της Ισπανίας, από κοτόπουλο και άλλα. Καμιά φορά τα φτιάχνουν από κιμά, άλλες φορές από κυβάκια. Οι γεύσεις διαφέρουν από συνταγή σε συνταγή: το κύμινο είναι δημοφιλές, για παράδειγμα, όπως επίσης το φρέσκο κολίανδρο και ο μαραθόσπορος, γεύσεις φερμένες όλες από την αραβική παράδοση της Βόρειας Αφρικής που έχει επηρεάσει αισθητά τη μαγειρική της Ισπανίας. Τα pinchitos θεωρούνται μεζές (τάπας). Βρίσκουμε τέτοια και ανάμεικτα με το κλασικό λουκάνικο chorizo και γαρίδες, ψημένα στα κάρβουνα.

Οι Γάλλοι έχουν τα brochettes τους, με διάφορες πρώτες ύλες, από κοτόπουλο μέχρι μπακαλιάρο. Πολλά απ' αυτά είναι σπεσιαλιτέ της μεσογειακής Γαλλίας, γύρω από την Προβηγκία. Ένα αγαπητό σουβλάκι εκεί περιέχει διάφορα αρνίσια εντόσθια, με τομάτα, κρεμμύδι και βασιλικό.

Παντού στον κόσμο, και στην Μεσόγειο και αλλού, το σουβλάκι είναι από τα κλασικά φαγητά του δρόμου, κάτι πρόχειρο, δηλαδή, που το τρώγει ο κόσμος στα όρθια και πολλές φορές καθοδόν. Ένα μέρος όπου η παράδοση αυτή είναι τεράστια και πολύ ζωντανή είναι η Λατινική Αμερική. Εκεί παντού υπάρχουν πλανόδιοι μάγειροι που ψήνουν διάφορα σουβλάκια σε καροτσάκια στον δρόμο. Στη Βολιβία, για παράδειγμα, φτιάχνουν τα anticucho, μικρά σουβλάκια με εναλλάξ κομμάτια από κρέατα και πατάτες και σερβιρισμένα με μια σάλτσα από φιστίκια. Στο Περού σουβλίζουν διάφορα εντόσθια, μεταξύ των οποίων το φαβορί τους, μοσχαρίσια καρδιά μαριναρισμένη σε πικάντικη σάλτσα από σκόρδο, λάδι, μπαχαρικά και μια ειδική ντόπια καυτερή πιπεριά. H παράδοση αυτή κρατήθηκε και στη διασπορά. Στις νοτιοαμερικάνικες γειτονιές της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, κάθε βράδυ γίνεται ένα μυρωδάτο, γευστικότατο πανηγύρι από τέτοια φαγητά, ψημένα σε καροτσάκια στον δρόμο.

Από τα πιο ενδιαφέροντα σουβλιστά είναι αυτά που φτιάχνονται στην Καραϊβική, ίσως επειδή οι γεύσεις είναι υβρίδια δανεισμένες από πολλές άλλες κοντινές κουλτούρες. Ένα απλό σουβλάκι από αρνίσιο κρέας, για παράδειγμα, συνήθως γλυκίζει στη μαγειρική της Καραϊβικής επειδή το μαρινάρουν με μέλι, ξύδι και λάδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα καραμελωμένο κρέας στη σούβλα, τραγανό απ' έξω και μαλακό από μέσα.

Το κρέας ψημένο σε καλαμάκι στα κάρβουνα καλύπτει μια ανθρώπινη ανάγκη για γρήγορο, νόστιμο και εύκολο φαγητό. Για μένα όλα αυτά, είτε στην Ισπανία είτε στην Ιαπωνία είτε στο Ιράν είτε στην Ελλάδα, είναι φαγητά της ελευθερίας. Δεν περιορίζουν τον μάγειρα με πολύπλοκες συνταγές ή δύσκολο εξοπλισμό και δεν περιορίζουν αυτόν που τα τρώει στα όρθια, στον δρόμο ή στον κήπο καθώς κρατάει μια κρύα μπίρα στο άλλο χέρι. Είναι, με λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

Λιχουδιές στη σούβλα
Οι Ισπανοί έχουν τα pinchitos, οι Έλληνες τα σουβλάκια και οι Γιαπωνέζοι το yakitori, το οποίο είναι ψητό σουβλιστό κοτόπουλο, συνήθως σε λωρίδες και όχι κύβους. Το yakitori σερβίρεται στα όρθια σε ειδικά μαγαζιά και τρώγεται με το χέρι. Μετά τη δουλειά και πριν από το σπίτι, ο κόσμος σταματάει σε τέτοια μαγαζιά με φίλους για να τσιμπήσουν λίγο yakitori και να πιούνε μια μπίρα. Τα γιαπωνέζικα σουβλάκια πάνε χέρι-χέρι και με το αντίστοιχο του μεζέ, αυτό που αποκαλούν robata, ή μαγειρική στα κάρβουνα. Οι δημιουργικοί σεφ σουβλίζουν μαζί με κοτόπουλο ή άλλο κρέας διάφορα, όπως π.χ. τζάνερα τουρσί. Οι μαρινάτες τους πολλές φορές περιέχουν κάτι το γλυκόξινο, όπως ξίδι από ρύζι ή νιφάδες αφυδατωμένου τόνου. Σίγουρα έχουν άλλες γευστικές προτιμήσεις από μας εδώ στην Μεσόγειο, αλλά η βασική ιδέα με το ξυλάκι και το εύκολο φαγητό είναι παρόμοια.

Όλη η Ασία τρώει σουβλιστές λιχουδιές. Στη Νοτιοανατολική Ασία, για παράδειγμα, το πιο δημοφιλές σουβλιστό φαγητό είναι το satay, κομματάκια από κρέας συνήθως καρυκευμένα με γλυκιά και καυτερή σάλτσα από φιστίκια. Τα satay είναι το κλασικό κολατσιό του δρόμου σε όλη την περιοχή. H λέξη έχει γίνει συνώνυμη με την σάλτσα φιστικιού αλλά τα satay μπορεί να είναι μαριναρισμένα και με άλλες σάλτσες, από καρύδα, τζίντζερ, πιπεριές τσίλι και άλλα.

Στην άλλη άκρη του κόσμου, όπου τα πάντα βράζουν αυτή τη στιγμή, η σχάρα και τα σουβλάκια είναι μέρος μιας μεγάλης παράδοσης. Μιλάω για τη Μέση Ανατολή. Στο Ιράν, ένα παλιό και πεντανόστιμο σουβλάκι είναι το κουμπιντέ κεμπάμπ, από κιμά, κρεμμύδια και σαφράν. Φτιάχνεται στο σπίτι αλλά και έξω σε εστιατόρια και καροτσάκια και αποτελεί κολατσιό αλλά και ένα κυρίως πιάτο ταυτόχρονα. Σερβίρεται με ψημένες στη σχάρα τομάτες και πιλάφι από ρύζι μπασμάτι. Το σαφράν δίνει το άρωμά του παντού.

(πηγή: www.tanea.gr, 29/7/2005)

Ξέφρενα γιόρτασε το χωριό Μποζό τη νέα σοδειά του Beaujolais

Τιμώντας την παράδοση ετών, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν το βράδυ της Τετάρτης στο γραφικό χωριό Μποζό της ανατολικής Γαλλίας, προκειμένου να συμμετάσχουν στους εορτασμούς για τα αποκαλυπτήρια της νέας συγκομιδής του παγκοσμίως γνωστού ερυθρού οίνου Beaujoulais Nouveau. Περισσότερα από δεκαπέντε τηλεοπτικά συνεργεία από τη Γαλλία και άλλες χώρες κάλυψαν τη φαντασμαγορική εκδήλωση, η οποία συμπεριλάμβανε εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, μεγαλοπρεπές γεύμα στην κεντρική πλατεία του χωριού και φυσικά άφθονο κρασί.

Γιορτές και ανησυχία
Το «φρουτώδες» κρασί βγαίνει παραδοσιακά στην αγορά την τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη και το γεγονός γιορτάστηκε όχι μόνο στο Μποζό, αλλά και στη Νέα Υόρκη, καθώς και στα λουτρά του Χακόνε της Ιαπωνίας, όπου οι λάτρεις του Beaujoulais Nouveau λούστηκαν, κυριολεκτικά, με τον αγαπημένο τους ερυθρό οίνο. Η εορταστική ατμόσφαιρα, πάντως, έκρυψε μόνο προσωρινά τη διάχυτη ανησυχία για τις προοπτικές της φετινής συγκομιδής. Οι πωλήσεις του Beaujoulais Nouveau παρουσίαζαν ήδη πτωτικές τάσεις τα τελευταία χρόνια και οι αμπελοκαλλιεργητές φοβούνται πως η παγκόσμια οικονομική κρίση θα επιδεινώσει ραγδαία την κατάσταση. «Οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία είναι οι δύο βασικότεροι προορισμοί του κρασιού, αλλά φέτος δεν αναμένεται να το καταναλώσουν σε μεγάλες ποσότητες», υποστήριξε ο διευθυντής της γαλλικής ομοσπονδίας εξαγωγέων αλκοολούχων (FEVS), Ρενόντ Γκαγιάρ. Από την πλευρά του, ο οινολόγος Αλέν Αλμπέρ υπογράμμισε ότι ο τρόπος προώθησης του Beaujoulais πρέπει να αλλάξει. «Πρόκειται για ένα κρασί που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί η εκστρατεία προώθησής του», δήλωσε. «Το Beaujoulais Nouveau δεν είναι, φυσικά, το σπουδαίο κρασί και γι’ αυτό και κάθε άλλο παρά θραύση κάνει στη Γαλλία», πρόσθεσε ο ίδιος.

Το έκανε μόδα
Το Beaujoulais Nouveau έγινε μόδα χάρη, κυρίως, στις διεθνείς διαστάσεις που κατάφερε να προσδώσει στην τοπική νεανική γιορτή για την έναρξη της νέας οινικής χρονιάς ένας εκ των μεγαλύτερων αμπελοκαλλιεργητών του Μποζό, ο Ζορζ Ντεμπούφ. Μέσα σε λίγα χρόνια, η γιορτή για τη νέα συγκομιδή εξελίχθηκε στο σημαντικότερο «εργαλείο» προώθησης του προϊόντος και πλέον αποτελεί παράδοση. Μολονότι τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την αίγλη του, το Beaujoulais Nouveau εξακολουθεί να έχει φανατικούς πιστούς.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 20/11/2008)

36 ώρες στο Παρίσι, στη συνοικία του Μαραί

Η συνοικία του Μαραί, στο κέντρο του Παρισιού, θα σας βοηθήσει να σβήσετε από το μυαλό σας όλα τα τουριστικά στερεότυπα, που πλήττουν την Πόλη του Φωτός. Αυτό το παλιό εβραϊκό γκέτο, με τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική, φιλοξενεί σήμερα κάθε σύγχρονη τάση στις εικαστικές τέχνες, τη μουσική, τη γαστρονομία και την αρχιτεκτονική. Απολαύστε τη!

Παρασκευή
5 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Χιπ-χοπ ή καφέ
Οι μοδάτες γκαλερί έχουν κατακλύσει το Μαραί σε τέτοιο βαθμό, που κάθε πόρτα μοιάζει να στεγάζει και μία από αυτές. Στην γκαλερί Πιεροτέν, σε έπαυλη του 17ου αιώνα, μπορείτε να δείτε έκθεση καλλιτεχνών χιπ-χοπ. Από εκεί, περάστε από το εστιατόριο «Σε Ζυλιέν», για μοναδικές γαλλικές γεύσεις, αλλά και για να δείτε από κοντά τη σύγχρονη γαλλική νεολαία. Για το χωνευτικό σας, μην παραλείψετε να πάρετε τον καφέ σας στο παραδοσιακό «Λα Μπελ Ορτάνς», που εκτός από τη ζεστή ατμόσφαιρα, διαθέτει και βιβλιοπωλείο.

Σάββατο
10.30 π.μ. - 3 μ.μ. Περιοδεία - ντιζάιν
Το τουριστικό γραφείο «Πάρις Ουόκς» (Περίπατοι του Παρισιού) προσφέρει δίωρη περιήγηση του Μαραί, με στάσεις σε ιστορικά κτίσματα και ενδιαφέροντα σημεία. Αφού κουράσετε τα πόδια σας, περάστε από το φουτουριστικό κατάστημα «Λιέ Κομέν», για να δείτε από κοντά δημιουργίες διάσημων σχεδιαστών, όπως ο Φιλίπ Σταρκ. Δίπλα, η μπουτίκ του Κριστόφ Λεμαίρ θα σας ενημερώσει για τις τελευταίες τάσεις της μόδας.
4 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Φιέστες
Στο Ευρωπαϊκό Σπίτι Φωτογραφίας θα μπορέσετε να δείτε έκθεση φωτογραφιών της συνοικίας τον περασμένο αιώνα, αλλά και σύγχρονη δουλειά μεγάλων φωτογράφων. Στο κοντινό ιαπωνικό εστιατόριο Ουσάγκι, δοκιμάστε την υβριδική ιαπωνογαλλική κουζίνα του Σισνούκε Καουαχάρα, που συνδυάζει τις λεπτές γεύσεις της πατρίδας του με τα φίνα γαλλικά εδέσματα. Στο Μαραί, όμως, θα βρείτε και τα καλύτερα μικρά μπαράκια της γαλλικής πρωτεύουσας, όπως το ΝΥΧ.

Κυριακή
11 π.μ. - 2 μ.μ. Δρόμος και χωριό
Στην οδό «ντε Ροζιέ», το επίκεντρο της σύγχρονης εβραϊκής συνοικίας, τα κρεοπωλεία κόσερ γειτνιάζουν με τα αραβικά καταστήματα φαλάφελ και σαουάρμα. Πριν ξεκινήσετε για το αεροδρόμιο, περάστε από το «Βιλάζ Σεν Πολ», το «χωριό», όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι, για να σκαλίσετε στα παλαιοπωλεία, όπου μπορεί βρείτε ξεχασμένους θησαυρούς.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 25/10/2008)

Metro στον κόσμο

Η υπόγεια «καρδιά» της πόλης
Φώτα, χρώματα, άνθρωποι όλων των φυλών, ένας ολόκληρος κόσμος ζει κάτω από τα πόδια μας, στα μετρό του κόσμου

Για όσους ζουν και εργάζονται στις μεγάλες πόλεις, το μετρό είναι απλώς ένα μέσο συγκοινωνίας, συχνά ανιαρό. Για τον Μάρκο Πεζαρέζι όμως είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να γνωρίσει κανείς τον κόσμο.

«Θέλετε να γνωρίσετε τον κόσμο; Πάρτε ένα μετρό. Με λίγες πένες, λιρέτες, πέσος ή σεντς μπορείτε να κάνετε ένα ταξίδι ανά τη γη, να συναντήσετε ανθρώπους από κάθε κουλτούρα. Κάτω από τα πόδια μας, στο Λονδίνο ή στο Μιλάνο, στην Καλκούτα ή στο Τόκιο, ζει ο κόσμος του μετρό, ένας υπόγειος καθρέπτης της υπέργειας ζωής» λέει. Ο φωτορεπόρτερ Πεζαρέζι γεννήθηκε στο Ρίμινι της Ιταλίας το 1964. Οταν πήγε στο Λονδίνο, πριν από οκτώ χρόνια, μεγαλύτερη εντύπωση από οτιδήποτε άλλο του έκανε ο υπόγειος κόσμος: «Με συνεπήραν τα φώτα, ο χώρος, τα χρώματα, ένας κόσμος που μου αποκαλύφθηκε πρώτη φορά» λέει. Του δημιουργήθηκε λοιπόν η επιθυμία να καταγράψει «τα διάφορα έθιμα και τις αισθητικές των κατοίκων του κόσμου φωτογραφίζοντας τους υπόγειους σιδηροδρόμους των μεγαλύτερων πόλεων». Το αποτέλεσμα ­ 110 φωτογραφίες ­ δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Underground: Travels on the global metro» («Υπόγειος: Ταξίδια στο παγκόσμιο μετρό»), μια διαδρομή κάτω από την επιφάνεια της γης σε 10 πόλεις.

Βερολίνο, 1994
«Περνούσα τις ημέρες μου μετακινούμενος συνεχώς από σταθμό σε σταθμό. Με γοήτευαν οι σκληρές γραμμές στα πρόσωπα των ανθρώπων, η νέα τροπή που είχε πάρει η ιστορία. Το αστικό τοπίο είχε αλλάξει ριζικά από το τελευταίο ταξίδι μου. Ηταν μια μοναδική ευκαιρία για να παρατηρήσω και να καταγράψω την ένωση δύο πολιτισμών, της Ανατολής και της Δύσης».

Μιλάνο
«Στο τέλος της περιήγησής μου στα μετρό του κόσμου υπέφερα από κλειστοφοβία, δεν μπορούσα να παραμείνω κάτω από τη γη πολλή ώρα. Ονειρευόμουν τη θάλασσα, γαλάζια και διάφανη, και λιβάδια που έλαμπαν στον ήλιο. Ημουν εξαντλημένος αλλά ικανοποιημένος. Στις λεωφόρους που τρέχουν κάτω από τις πόλεις μας όλες οι γραμμές οδηγούν σε μια έκπληξη».

Τόκιο, Μάρτιος 1996
«Διέσχισα αυτή την ατελείωτη πόλη από τη μια άκρη ως την άλλη και έφθασα στον σταθμό Σιν-Τακασιμαντάιρα, μακριά από το ζωντανό και παλλόμενο κέντρο. Μου άρεσε να ακολουθώ παρέες νεαρών γυναικών, ντυμένων με παραδοσιακά κοστούμια. Από τις 8 ως τις 9.30 το πρωί, στους κυριότερους σταθμούς, άνδρες με μπλε στολές και άσπρα γάντια σπρώχνουν τους επιβάτες απαλά για να τους στριμώξουν στα βαγόνια προτού κλείσουν οι πόρτες».

Νέα Υόρκη, Νοέμβριος 1995
«Το δίκτυο του μετρό της Νέας Υόρκης είναι τεράστιο (1.160 χιλιόμετρα). Τότε μόλις είχαν καθαριστεί τα γκράφιτι και οι σταθμοί ήταν πιο καθαροί και ευχάριστοι, αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι άνθρωποι. Αν πάρετε το 7-Train από το Κουίνς, γνωστό ως "Οριάν Εξπρές", θα συνταξιδεύσετε με μετανάστες από την Κίνα και την Κορέα· αν πάρετε το F-Train από το Μπρούκλιν, συνεπιβάτες σας θα είναι κοσμηματοπώλες ρωσικής καταγωγής και ορθόδοξοι Εβραίοι καθ' οδόν προς τη Γειτονιά των Διαμαντιών».

Καλκούτα, Απρίλιος 1995
«Το δίκτυο αποτελείται από μία μόνο γραμμή με 17 σταθμούς, εκ των οποίων ο ένας, ο Μαχάτμα Γκάντι, ήταν ακόμη υπό κατασκευή. Αφού διήνυσα τους πρώτους 11 σταθμούς της διαδρομής, αναγκάστηκα να βγω στη γη, να περπατήσω για 300 μέτρα και να ξαναπάρω το μετρό στον σταθμό Μπίρις Παρκ. Εκανε αφόρητη ζέστη, περίπου 45 βαθμούς, αλλά η υγρή ατμόσφαιρα γινόταν πιο υποφερτή χάρη στην ινδική μουσική που διαχεόταν παντού».

Λονδίνο, Ιανουάριος 1995
«Το Λονδίνο έχει το αρχαιότερο μετρό του κόσμου (εγκαινιάστηκε το 1863). Μια νύχτα στον σταθμό του Μπρίξτον φωτογράφισα έναν πανκ και συζήτησα μαζί του για την πόλη και τους κατοίκους της, την ελευθερία και τα βίτσια, τη μοναξιά και την ποίηση. Επειτα από αυτό τα κίνητρα της δουλειάς μου έγιναν πιο σαφή από ποτέ».

Μόσχα, Μάρτιος 1995
«Φωτογράφισα ένα μετρό που όμοιό του δεν είχα ξαναδεί. Σχεδιάστηκε τη δεκαετία του '30 και επιθυμία των κατασκευαστών του ήταν κάθε εργάτης που το χρησιμοποιεί να αισθάνεται σαν τον τσάρο. Υπάρχουν σταθμοί φτιαγμένοι ολόκληροι από μάρμαρο με μεγαλοπρεπείς πολυελαίους που φωτίζουν μπρούτζινα γλυπτά. Οι Ρώσοι είναι μανιώδεις αναγνώστες και στα βαγόνια διαβάζουν βιβλία με φροντισμένα καλύμματα, απόδειξη του πόσο τα σέβονται».

Παρίσι, 1996
«Από τους 375 σταθμούς του μετρό, οι 370 έχουν τα ονόματα σημαντικών ή λιγότερο σημαντικών προσώπων ή γεγονότων της γαλλικής ιστορίας και μόνο πέντε βαπτίστηκαν προς τιμήν ξένων (Κένεντι, Ρούζβελτ, Βασιλιάς Γεώργιος, Γκαριμπάλντι και Μπολιβάρ). Ενας από τους πιο ενδιαφέροντες είναι ο Μπαρμπές Ροσεσουάρ, που χρησιμοποιείται κυρίως από Αραβες, χαρακτηριστικούς τύπους της πόλης, έναν τυφλό που υμνεί τον Αλλάχ...».

Πόλη του Μεξικού, Σεπτέμβριος 1995
«Το μετρό της Πόλης του Μεξικού έχει πολύ αισθησιακά και φωτεινά χρώματα. Ομάδες τυφλών ζητούν ελεημοσύνη παίζοντας μουσική και ταξιδεύοντας διαρκώς από γραμμή σε γραμμή. Σταθμοί όπως ο Κοπίλκο και ο Τακουμπάγια είναι διακοσμημένοι με πανέμορφες "murales" (τοιχογραφίες) και έχουν μια ατμόσφαιρα ονειρική. Αποτελούν σημείο συνάντησης όπου μερικοί φιλιούνται, άλλοι διαβάζουν και άλλοι χαμογελούν».

(πηγή: www.tovima.gr)

Η ανακαίνιση των Βερσαλλιών

Ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση του Μικρού Τριανόν στις Βερσαλλίες και έτσι σύντομα το κρησφύγετο της Μαρίας Αντουανέτας πρόκειται να ανοίξει εκ νέου τις πόρτες του στους επισκέπτες. Σήμερα έχει ανακτήσει τη μορφή που είχε την ημέρα που η θρυλική βασίλισσα οδηγήθηκε στην γκιλοτίνα, το 1789.

Τα έργα ανακαίνισης κόστισαν 5,3 εκατομμύρια ευρώ και σύμφωνα με τους γνώστες θα πυροδοτήσουν ξανά τη λατρεία για το πρόσωπο της Μαρίας Αντουανέτας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια η Γαλλίδα βασίλισσα υπήρξε αντικείμενο πολυάριθμων νέων βιογραφιών αλλά και μιας χολιγουντιανής ταινίας στην οποία την υποδύεται η Κίρστεν Ντανστ.

«Θέλουμε να παρουσιάσουμε αυτή την έπαυλη» εξηγεί ο Πιερ Αντρέ Λαμπλόντ, ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε το έργο - «ως μια κατοικία που στο εσωτερικό της ζουν άνθρωποι, όχι σαν “νεκρό” μνημείο». Το Μικρό Τριανόν σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκαμπριέλ για τον Λουδοβίκο τον 15ο και αποτελεί πραγματικό κόσμημα νεοκλασικής τεχνοτροπίας. Δόθηκε στη Μαρία Αντουανέτα ως γαμήλιο δώρο το 1774 από τον σύζυγό της Λουδοβίκο 16ο. Η νεαρή βασίλισσα βρήκε στο τριώροφο κτίριο καταφύγιο από το αυστηρότατο πρωτόκολλο της αυλής. Το κτίριο διαθέτει ακόμα και θεατρική σκηνή, όπου η νεαρή βασίλισσα μπορούσε να διασκεδάζει υποδυόμενη την ηθοποιό. Το έργο ανακαίνισης, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τον Ελβετό ωρολογοποιό Breguet, στόχευσε κατά κύριο λόγο στην αποκατάσταση των σαλονιών και υπνοδωματίων, των επίπλων, των χώρων όπου έμενε το υπηρετικό προσωπικό καθώς και των κουζινών με τη μορφή που είχαν στις 5 Οκτωβρίου 1789, όταν η Μαρία Αντουανέτα επέστρεψε στις Βερσαλλίες. Την επομένη το βασιλικό ζεύγος οδηγήθηκε στο Παρίσι για να καταλήξει το 1793 στην γκιλοτίνα.

Μέχρι σήμερα, οι επισκέπτες μπορούσαν να επισκεφθούν τα δέκα ξεχωριστά διαμερίσματα των ευγενών ενοίκων του κτιρίου. Τα διαμερίσματα των υπηρετών, όμως, χρησιμοποιούνταν είτε ως βοηθητικοί χώροι για τους φύλακες είτε ως εκδοτήρια εισιτηρίων. Σήμερα, όλα αυτά έχουν και πάλι τη μορφή που είχαν το 1793.

«Θελήσαμε να δείξουμε την αντίθεση ανάμεσα στο ισόγειο και τον όροφο των ευγενών» εξηγεί ο αρχιτέκτονας Λαμπλόντ. Δίπλα στην κουζίνα υπάρχει ένα δωμάτιο με συσκευή μεταφοράς πιάτων στην τραπεζαρία, ώστε οι βασιλείς να μπορούν να απολαύσουν το γεύμα τους χωρίς να έλθουν σε επαφή με το προσωπικό. Ομως η κατασκευή της δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
ΒΕΡΣΑΛΛΙΕΣ. Ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση του Μικρού Τριανόν στις Βερσαλλίες και έτσι σύντομα το κρησφύγετο της Μαρίας Αντουανέτας πρόκειται να ανοίξει εκ νέου τις πόρτες του στους επισκέπτες. Σήμερα έχει ανακτήσει τη μορφή που είχε την ημέρα που η θρυλική βασίλισσα οδηγήθηκε στην γκιλοτίνα, το 1789.

Τα έργα ανακαίνισης κόστισαν 5,3 εκατομμύρια ευρώ και σύμφωνα με τους γνώστες θα πυροδοτήσουν ξανά τη λατρεία για το πρόσωπο της Μαρίας Αντουανέτας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια η Γαλλίδα βασίλισσα υπήρξε αντικείμενο πολυάριθμων νέων βιογραφιών αλλά και μιας χολιγουντιανής ταινίας στην οποία την υποδύεται η Κίρστεν Ντανστ.

«Θέλουμε να παρουσιάσουμε αυτή την έπαυλη» εξηγεί ο Πιερ Αντρέ Λαμπλόντ, ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε το έργο - «ως μια κατοικία που στο εσωτερικό της ζουν άνθρωποι, όχι σαν “νεκρό” μνημείο». Το Μικρό Τριανόν σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκαμπριέλ για τον Λουδοβίκο τον 15ο και αποτελεί πραγματικό κόσμημα νεοκλασικής τεχνοτροπίας. Δόθηκε στη Μαρία Αντουανέτα ως γαμήλιο δώρο το 1774 από τον σύζυγό της Λουδοβίκο 16ο. Η νεαρή βασίλισσα βρήκε στο τριώροφο κτίριο καταφύγιο από το αυστηρότατο πρωτόκολλο της αυλής. Το κτίριο διαθέτει ακόμα και θεατρική σκηνή, όπου η νεαρή βασίλισσα μπορούσε να διασκεδάζει υποδυόμενη την ηθοποιό. Το έργο ανακαίνισης, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τον Ελβετό ωρολογοποιό Breguet, στόχευσε κατά κύριο λόγο στην αποκατάσταση των σαλονιών και υπνοδωματίων, των επίπλων, των χώρων όπου έμενε το υπηρετικό προσωπικό καθώς και των κουζινών με τη μορφή που είχαν στις 5 Οκτωβρίου 1789, όταν η Μαρία Αντουανέτα επέστρεψε στις Βερσαλλίες. Την επομένη το βασιλικό ζεύγος οδηγήθηκε στο Παρίσι για να καταλήξει το 1793 στην γκιλοτίνα.

Μέχρι σήμερα, οι επισκέπτες μπορούσαν να επισκεφθούν τα δέκα ξεχωριστά διαμερίσματα των ευγενών ενοίκων του κτιρίου. Τα διαμερίσματα των υπηρετών, όμως, χρησιμοποιούνταν είτε ως βοηθητικοί χώροι για τους φύλακες είτε ως εκδοτήρια εισιτηρίων. Σήμερα, όλα αυτά έχουν και πάλι τη μορφή που είχαν το 1793.

«Θελήσαμε να δείξουμε την αντίθεση ανάμεσα στο ισόγειο και τον όροφο των ευγενών» εξηγεί ο αρχιτέκτονας Λαμπλόντ. Δίπλα στην κουζίνα υπάρχει ένα δωμάτιο με συσκευή μεταφοράς πιάτων στην τραπεζαρία, ώστε οι βασιλείς να μπορούν να απολαύσουν το γεύμα τους χωρίς να έλθουν σε επαφή με το προσωπικό. Ομως η κατασκευή της δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 25/9/2008)

Οι πόλεις που τόλμησαν...

- Στη Βαρκελώνη, όταν ο επισκέπτης κινείται στο εκτεταμένο ιστορικό κέντρο της πόλης και στη γοτθική συνοικία (που είναι όλη πλακοστρωμένη) συχνά αναρωτιέται «μα, πού είναι τα αυτοκίνητα;». Ακόμα και στην περίφημη Λα Ράμπλα, όπου το ιδιαίτερα φαρδύ πεζοδρόμιο στη μέση φιλοξενεί πλήθος κόσμου, οι δύο λωρίδες (μία ανόδου και μία καθόδου) έχουν ελάχιστη διέλευση τροχοφόρων. Οσο για την τροφοδοσία καταστημάτων (σε μια τουριστική περιοχή υπάρχουν άπειρα μαγαζιά) γίνεται συγκεκριμένες (λίγες) ώρες, δυο - τρεις φορές την εβδομάδα.

- Στο Λονδίνο και τη Στοκχόλμη θεσπίστηκαν διόδια για την είσοδο στο κέντρο της πόλης, ύψους 12 και 1 - 6 (ανάλογα με τις διελεύσεις) ευρώ αντίστοιχα. Στο Λονδίνο, ύστερα από τέσσερα χρόνια λειτουργίας παρατηρήθηκε μείωση της κυκλοφορίας Ι.Χ. κατά 33%, ενώ αυξήθηκαν 40% οι επιβάτες στα λεωφορεία. Στη Στοκχόλμη ο κυκλοφοριακός φόρτος μειώθηκε κατά 25%.

- Στο Παρίσι, ο δήμαρχος Μπερτράν Ντελανοέ προειδοποίησε τους οδηγούς που επιμένουν να κατεβάζουν το Ι.Χ. στο κέντρο ότι θα ταλαιπωρηθούν, και δυσχεραίνει την είσοδο με ρυθμίσεις κυκλοφορίας, οδηγώντας σε... συνειδητό μποτιλιάρισμα όσους εισέρχονται στο κέντρο! Προσφέρει βέβαια και διέξοδο, με τη διάθεση δημοτικών ποδηλάτων σε 800 σημεία και σε μια σχετικά φτηνή τιμή για ολιγόωρη χρήση.

- Η Κοπεγχάγη και το Αμστερνταμ έχουν θέσει στόχο να μειώνουν (να μειώνουν και όχι να αυξάνουν!) τις θέσεις στάθμευσης κατά 1% τον χρόνο, έτσι ώστε να περιοριστούν τα Ι.Χ. και να απελευθερωθεί περισσότερος χώρος για τους κατοίκους.

- Στις Βρυξέλλες και σε άλλες πόλεις υλοποιούνται μεγάλα προγράμματα πλακοστρώσεων, ξηλώνοντας την άσφαλτο και δημιουργώντας άλλο αστικό περιβάλλον.

(πηγή: www.kathimerini,gr, 21/9/2008)

36 ώρες στο ιστορικό θέρετρο Μπιαρίτς

Αν και τα μέλη του διεθνούς τζετ σετ μετακόμισαν στη Γαλλική Ριβιέρα, το Μπιαρίτς δεν τους χρειάζεται. Το ιστορικό θέρετρο στα παράλια του Ατλαντικού βρίσκεται σε πλήρη αναγέννηση. Η πόλη, που αποτέλεσε τον αγαπημένο προορισμό εστεμμένων κεφαλών από όλο τον κόσμο, φιλοξενεί σήμερα στις παραλίες της από μαυρισμένες καλλονές, μέχρι ριψοκίνδυνους σέρφερς.

Παρασκευή
5 μ.μ. - 11 μ.μ. Βασκική κουζίνα
Η ιστορία του Μπιαρίτς περιστρέφεται γύρω από δύο παραλίες. Στην εντυπωσιακή Γκραντ Πλαζ μπορείτε να απολαύσετε το παγωτό σας, παρακολουθώντας τις ευειδείς υπάρξεις. Λίγο αργότερα, περάστε μία βόλτα από το γήπεδο «πελότ» για να παρακολουθήσετε το βασκικό ταχύτατο παιχνίδι. Αποφύγετε τα τουριστικά εστιατόρια και προτιμήστε το «Λ’ Ενστάν» στο Παλιό Λιμάνι για εξαίρετα ψαρικά.

Σάββατο
10 π.μ. - 2 μ.μ. Περίπατος και σερφ
Αφού αγοράσετε το παραδοσιακό βασκικό γλύκισμα, γκατό μπασκ, πηγαίνετε στην Κοτ ντε Μπασκ, τη μικρή παραλία με τα εντυπωσιακά κύματα. Εκεί, βρείτε τον Ζαν-Μπατίστ, ιδιοκτήτη καταστήματος σερφ, που θα σας μάθει σε 90 λεπτά πώς να τιθασεύετε τα κύματα. Αμέσως μετά, ανεβείτε τον λόφο μέχρι το μπαράκι «Λε Σερφίνγκ», μία όαση ηρεμίας και νεολαίας στην κοσμοπολίτικη πόλη.
3 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Μόδα
Καθώς πλησιάζει το βράδυ, οι ενδυματολογικές επιλογές τείνουν προς την υψηλή ραπτική. Επισκεφθείτε την μπουτίκ 64, τέμενος της τοπικής μόδας. Από εκεί, περάστε από το εστιατόριο του διάσημου σεφ Φιλίπ Λαφάργκ, που προσφέρει αξέχαστες βασικές γεύσεις για όλα τα γούστα. Αφού κάνετε τη βόλτα σας από τις μπιραρίες του Παλιού Λιμανιού, κλείστε τη βραδιά στο κλαμπ «Λε Καρέ Κόουστ», με θέα στην Γκραντ Πλαζ.

Κυριακή
11 π.μ. - 2 μ.μ. Δώρα και ιστορία
Αγοράστε δώρα για φίλους και συγγενείς από τις «Halles», τη μεγάλη σκεπαστή αγορά στην οδό Γκαμπετά, όπου μπορείτε να βρείτε το φημισμένο ζαμπόν της Μπαγιόν. Θα ήταν εγκληματικό να φύγετε από το Μπιαρίτς χωρίς να έχετε γνωρίσει τον Ζερόμ Ντιμιτρί. Ο Σέρβος φωτογράφος αποτελεί πραγματικό τοπικό θεσμό, έχοντας φωτογραφίσει κάθε διασημότητα και μέλος δυναστείας, που βρέθηκε στην πόλη τη δεκαετία του 1960. Το κατάστημά του, «Μπιαρίτς Φοτό» αξίζει μία επίσκεψη, για να ακούσετε τις ενδιαφέρουσες ιστορίες του Ζερόμ.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
L’Instant (4, rue du Port Vieux; 33-5-59-24-84-65) Le Surfing (9 boulevard du Prince de Galles, 33-5-59-24-78-72) 64 (16, rue Gambetta, 33-5-59-22-31-79, www.64.eu) Chez Philippe (30, avenue du Lac Marion, 33-5-59-23-13-12, www.restaurant-biarritz.com) Le Carr? Coast (Boulevard du General de Gaulle, 33-5-59-24-64-64, www.lecarrecoast.com) Biarritz Photo (2, rue Simon-Etcheverry, 33-5-59-24-19-13, www.geocities.com/jeromdimitri)

(πηγή: www.kathimerini.gr, 6/9/2008)

36 ώρες στο ιστορικό θέρετρο Μπιαρίτς

Αν και τα μέλη του διεθνούς τζετ σετ μετακόμισαν στη Γαλλική Ριβιέρα, το Μπιαρίτς δεν τους χρειάζεται. Το ιστορικό θέρετρο στα παράλια του Ατλαντικού βρίσκεται σε πλήρη αναγέννηση. Η πόλη, που αποτέλεσε τον αγαπημένο προορισμό εστεμμένων κεφαλών από όλο τον κόσμο, φιλοξενεί σήμερα στις παραλίες της από μαυρισμένες καλλονές, μέχρι ριψοκίνδυνους σέρφερς.

Παρασκευή
5 μ.μ. - 11 μ.μ. Βασκική κουζίνα
Η ιστορία του Μπιαρίτς περιστρέφεται γύρω από δύο παραλίες. Στην εντυπωσιακή Γκραντ Πλαζ μπορείτε να απολαύσετε το παγωτό σας, παρακολουθώντας τις ευειδείς υπάρξεις. Λίγο αργότερα, περάστε μία βόλτα από το γήπεδο «πελότ» για να παρακολουθήσετε το βασκικό ταχύτατο παιχνίδι. Αποφύγετε τα τουριστικά εστιατόρια και προτιμήστε το «Λ’ Ενστάν» στο Παλιό Λιμάνι για εξαίρετα ψαρικά.

Σάββατο
10 π.μ. - 2 μ.μ. Περίπατος και σερφ
Αφού αγοράσετε το παραδοσιακό βασκικό γλύκισμα, γκατό μπασκ, πηγαίνετε στην Κοτ ντε Μπασκ, τη μικρή παραλία με τα εντυπωσιακά κύματα. Εκεί, βρείτε τον Ζαν-Μπατίστ, ιδιοκτήτη καταστήματος σερφ, που θα σας μάθει σε 90 λεπτά πώς να τιθασεύετε τα κύματα. Αμέσως μετά, ανεβείτε τον λόφο μέχρι το μπαράκι «Λε Σερφίνγκ», μία όαση ηρεμίας και νεολαίας στην κοσμοπολίτικη πόλη.
3 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Μόδα
Καθώς πλησιάζει το βράδυ, οι ενδυματολογικές επιλογές τείνουν προς την υψηλή ραπτική. Επισκεφθείτε την μπουτίκ 64, τέμενος της τοπικής μόδας. Από εκεί, περάστε από το εστιατόριο του διάσημου σεφ Φιλίπ Λαφάργκ, που προσφέρει αξέχαστες βασικές γεύσεις για όλα τα γούστα. Αφού κάνετε τη βόλτα σας από τις μπιραρίες του Παλιού Λιμανιού, κλείστε τη βραδιά στο κλαμπ «Λε Καρέ Κόουστ», με θέα στην Γκραντ Πλαζ.

Κυριακή
11 π.μ. - 2 μ.μ. Δώρα και ιστορία
Αγοράστε δώρα για φίλους και συγγενείς από τις «Halles», τη μεγάλη σκεπαστή αγορά στην οδό Γκαμπετά, όπου μπορείτε να βρείτε το φημισμένο ζαμπόν της Μπαγιόν. Θα ήταν εγκληματικό να φύγετε από το Μπιαρίτς χωρίς να έχετε γνωρίσει τον Ζερόμ Ντιμιτρί. Ο Σέρβος φωτογράφος αποτελεί πραγματικό τοπικό θεσμό, έχοντας φωτογραφίσει κάθε διασημότητα και μέλος δυναστείας, που βρέθηκε στην πόλη τη δεκαετία του 1960. Το κατάστημά του, «Μπιαρίτς Φοτό» αξίζει μία επίσκεψη, για να ακούσετε τις ενδιαφέρουσες ιστορίες του Ζερόμ.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
L’Instant (4, rue du Port Vieux; 33-5-59-24-84-65) Le Surfing (9 boulevard du Prince de Galles, 33-5-59-24-78-72) 64 (16, rue Gambetta, 33-5-59-22-31-79, www.64.eu) Chez Philippe (30, avenue du Lac Marion, 33-5-59-23-13-12, www.restaurant-biarritz.com) Le Carr? Coast (Boulevard du General de Gaulle, 33-5-59-24-64-64, www.lecarrecoast.com) Biarritz Photo (2, rue Simon-Etcheverry, 33-5-59-24-19-13, www.geocities.com/jeromdimitri)

(πηγή: www.kathimerini.gr, 6/9/2008)

Γαλλικό νησί δεν θέλει ορδές τουριστών...

Νέα εισβολή, πολύ διαφορετική από εκείνη των Αγγλων το 1627, ετοιμάζεται να αποκρούσει η Νήσος Ρε, ανοικτά της πόλης Λα Ροσέλ. Αυτή τη φορά, το νησί δεν κινδυνεύει από Αγγλους ιππείς, αλλά από στίφη «ξένων», με τζιπάκια 4x4, λινά κοστούμια και γυαλιά ηλίου «Πράντα». Πρόκειται για τον προαιώνιο εχθρό, γνωστό ως «τουρίστας του Αυγούστου», ενώ οι νησιώτες ετοιμάζονται για αγώνα μέχρι θανάτου.

«Πρέπει να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας. Ο τουρισμός και η αστυφιλία έχουν εξαφανίσει το νησιωτικό τρόπο σκέψης και τρόπο ζωής. Χωρίς να θέλω να μετατρέψω το νησί σε μουσείο, έχουμε φθάσει σε ένα σημείο, που πρέπει να πούμε φτάνει!» λέει ο Μπερνάρ Ντορέν, πρόεδρος της οργάνωσης «Φίλοι της Νήσου Ρε».

Το πρόβλημα εντοπίζεται, όμως, στη γέφυρα που συνδέει το νησί με την ηπειρωτική Γαλλία. Με μήκος 3 χλμ., η γέφυρα εγκαινιάσθηκε πριν από 20 χρόνια και οδήγησε σε εκτόξευση των επισκέψεων στο νησί. Την ίδια χρονιά, όμως, η δημαρχία του Ρε επέλεξε να περιορίσει τις αφίξεις στο νησί, επιβάλλοντας δυσβάστακτα διόδια στα οχήματα. Η χρέωση, που έφθανε τα 16,50 ευρώ για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, λειτούργησε αποτρεπτικά για πολλούς επισκέπτες.

Αναταραχή και αντιδράσεις
Τον Ιανουάριο του 2012, όμως, το κόστος της γέφυρας θα έχει καλυφθεί, ενώ η διέλευση από αυτήν θα γίνει εντελώς δωρεάν. Η προοπτική αυτή έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή και αντιδράσεις στο Ρε. Υπακούοντας στο κάλεσμα του κ. Ντορέν για ενότητα, ομάδες ντόπιων συντάχθηκαν με οικολογικές οργανώσεις, διαμαρτυρόμενοι για το άνοιγμα της γέφυρας. Ζητούν τη διατήρηση χρέωσης, της τάξης των 15 ευρώ, υπό μορφή «πράσινου φόρου», που θα χρηματοδοτήσει την προστασία του περιβάλλοντος στην περιοχή. Ψήφισμα, που κυκλοφόρησε η τοπική εφημερίδα, υπεγράφη από 10.000 κατοίκους του νησιού. Το μήνυμά τους είναι ξεκάθαρο: το Ρε διαθέτει ήδη αρκετά σκουπίδια, αυτοκίνητα, ξενοδοχεία και κάμπινγκ και δεν θέλει άλλα. «Ηδη δεχόμαστε 3 εκατ. επισκέπτες το χρόνο. Αν αύριο, η γέφυρα γίνει δωρεάν, αυτό μπορεί να σημάνει άλλο ένα εκατομμύριο επισκέπτες», λέει ο κ. Ντορέν, η οικογένεια του οποίου ζει στο Ρε για πέντε γενιές και αρνείται πια να επισκέπτεται το λιμάνι του νησιού, Σεν Μαρτέν, τους καλοκαιρινούς μήνες για να μη βλέπει τα στίφη των ενοχλητικών τουριστών.

Αν και οι κάτοικοι του νησιού το αρνούνται επίμονα, η υπόλοιπη Γαλλία τους θεωρεί απλά σνομπ, καθώς έχουν συνηθίσει στην παρουσία διασημοτήτων στο νησί, όπως τον πρώην πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν και τον Αμερικανό ηθοποιό Τζόνι Ντεπ.

«Παρατηρούμε εδώ πραγματικό ελιτισμό. Οι ντόπιοι θέλουν διακαώς να δημιουργήσουν ένα γκέτο της αστικής τάξης», λέει η φοιτήτρια Πολίν Εσκάμ, που αν και διαμένει στο Ρε, υποστηρίζει τη δωρεάν διέλευση από τη γέφυρα.

Η φοβία αυτή για τον «αλητοτουρισμό», που διακατέχει τους ντόπιους έχει καταλάβει και τους υπάρχοντες τουρίστες στο νησί.

«Τα διόδια ήταν αρκετά για να κρατήσουν μακριά τον μέσο εκδρομέα. Η απελευθέρωση θα ανατρέψει τα πράγματα και θα καταστρέψει το νησί», έλεγε Βρετανός επισκέπτης από προάστιο του Λονδίνου.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

36 ώρες στην Τουλούζη

Aν το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας, η Τουλούζη είναι η πανεπιστημιούπολή της. Τρία μεγάλα πανεπιστήμια, αλλά και η έδρα της Airbus, δίνουν στην πόλη πνοή ζωντάνιας και δημιουργικότητας, ηρεμίας και χαλάρωσης. Γύρω από την μεσαιωνική εκκλησία απλώνεται ένας ιστός από καλντερίμια με μουσεία, θέατρα, μπουτίκ, εστιατόρια, ενώ η νυχτερινή ζωή ικανοποιεί και τον πιο έμπειρο ξενύχτη.

Παρασκευή
5.30 μ.μ. - 8 μ.μ. Βόλτα στο κανάλι
Με μια κρουαζιέρα στον ποταμό Γκαρόν θα θαυμάσετε τα μνημεία του Παλιού Κόσμου και θα έχετε μια πρώτη ιδέα της πόλης. Οταν πεινάσετε, γραμμή για το εστιατόριο Le Colombier. Δοκιμάστε το παραδοσιακό κασουλέ με λευκά φασόλια, χοιρινό, λίπος χοιρινού, κόκκινο και λευκό λουκάνικο και πολύ φουά γκρα.
9.30 μ.μ. Στο κρεβάτι με τον Βάκχο.
Το μπαράκι Au Pere Luis με τα δρύινα βαρέλια και τα σκονισμένα μπουκάλια από το 1889 είναι ό,τι πρέπει για το τέλος της βραδιάς.

Σάββατο
11 π.μ. Ντυθείτε
Η οδός Κυζάς είναι ο δρόμος της Κομψότητας. Θα βρείτε ό,τι ένδυμα θέλετε, κλασικά ρούχα και αξεσουάρ, τις πιο δημοφιλείς γαλλικές μάρκες αλλά και δημιουργίες νέων σχεδιαστών.
1 μ.μ. - 3 μ.μ. Είσοδος για ντόπιους
Στους ιδιοκτήτες του Bicoq θα έπρεπε να δώσουν τα κλειδιά της πόλης. Ενισχύουν τους ντόπιους καλλιτέχνες εκθέτοντας τις δημιουργίες τους, ενώ όλα τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα είναι ντόπια και φρεσκότατα. Επειτα, συνεχίστε προς το μουσείο σύγχρονης τέχνης, Les Abattoirs, και θαυμάστε τη μόνιμη έκθεση Πικάσο.
8 μ.μ. Aπό το Γκόθαμ στη Γαλλία
Στο le Genty Magre όπου μπορείτε να δοκιμάσετε γαλλική και διεθνή κουζίνα. Δοκιμάστε υπέροχες ψητές γαρίδες με σάλτσα από φιστίκι και βινεγκρέτ.

Κυριακή
10 π.μ. Φορέστε γυαλιά ηλίου
Επισκεφθείτε το Fondation Bemberg με τις θαυμάσιες κινεζικές πορσελάνες και τα ελβετικά ρολόγια από την αναγέννηση. Στην αίθουσα των Γάλλων ζωγράφων η λάμψη των έργων του Ματίς, Σινιάκ και Μπονάρ είναι εκτυφλωτική.
Μεσημέρι. Ωρα για ψώνια.
Βαλίτσες του 1920, παλαιά γραμμόφωνα, σπάνια άλμπουμ της Μαρίας Κάλλας ή μικροπράγματα εποχής θα βρείτε στην Πλατεία Σεντ Σερνέν και στην κυριακάτικη αγορά της.

Χρήσιμες πληροφορίες:
Tι να κάνετε:
www. bateau-toulousains.com
www.restaurant-lecolombier.com
www. lesfeesdelacreation.com
www.bicoq.com
www.lesabattoirs.org
www.ubu-club.com
www.fondation-bemberg.fr

(πηγή: www.kathimerini.gr, 26/7/2008)

Paris Toujours

Λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να νιώσεις το Παρίσι είναι να σταθείς νύχτα στο διάζωμα της λεωφόρου Champs Elysées, κοιτάζοντας τη φωταγωγημένη Αψίδα του Θριάμβου. Είναι πράγματι ένας από τους 100 καλύτερους τρόπους που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Mε τα πόδια ή με ποδήλατο, το βέβαιο είναι ότι στο Παρίσι δεν χρειάζεσαι οπωσδήποτε αυτοκίνητο. Είναι επιβεβλημένο να περπατήσετε μέρα και νύχτα στους δρόμους και τις λεωφόρους του, να μυρίσετε και να αναπνεύσετε την αύρα του, να απολαύσετε τα χρώματα και τα φώτα του. Μια περίφημη ιδέα είναι να νοικιάσετε ποδήλατο (με καλαθάκι στο τιμόνι φυσικά!). Είναι πανεύκολο εάν επισκεφτείτε ένα από τα ειδικά αυτόματα μηχανήματα-σταθμούς σε πολλά σημεία της πόλης κι έτσι θα ενταχτείτε στο πλήθος των πιο stylish ποδηλατών της Ευρώπης! Και φυσικά το μετρό, τα τρένα RER, RATP αλλά και τα λεωφορεία συνθέτουν ένα από τα αρτιότερα δίκτυα συγκοινωνίας που υπάρχουν σήμερα.

Ξεκινήστε τη μέρα σας... ηρωικά, από την πλατεία De La Madeleine, και την έκθεση «Les Soldates de l'éternité». Aφού σας καταβάλλει το δέον... δέος από τους πήλινους Κινέζους στρατιώτες, το δεύτερο σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα του 20ού αιώνα μετά τον Τουτανχαμόν, βγείτε από την Pinacotheque de Paris και ενδώστε στις προκλήσεις της διάσημης γκουρμέ βιτρίνας του Fauchon, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Μετά από ένα ευφάνταστο fusion από φουά γκρα, σολομό, χαβιάρι, τάρτες, εκλέρ και σορμπέ, κατηφορίστε προς την Place de la Concorde για να θαυμάσετε τον οβελίσκο του Λούξορ. Κάνοντας μια μικρή παράκαμψη για να ρίξετε μια ματιά στη βιτρίνα-επιτομή της τρέχουσας μόδας στο «αρχηγείο» της Chanel στη Rue Cambon, μπείτε στην πανέμορφη και κάπως συντηρητική Rue Saint-Honoré. Bασικός προορισμός το Νο. 213, η avant garde Colette, το μέρος όπου το hi tech συναντάει τη μόδα. Eκεί θα βρείτε πρώτοι από τις 16 Ιουνίου το συλλεκτικό μοντέλο Αir Force 1 X Busy P της Nike με τη σόλα-ουράνιο τόξο, το μαύρο T- Shirt της Sonia Rykiel που γιορτάζει τα 40 της χρόνια στη μόδα, το νέο δερμάτινο κινητό τηλέφωνο My Dior και πολλά άλλα. Πάρτε κάτι δροσιστικό στο Water Bar του κάτω ορόφου, και ξεκινήστε για το ποτάμι. Εάν μπείτε στο Λούβρο, η βόλτα σταματάει εδώ. Εάν όχι, κινηθείτε μέσα από τους κήπους και κατεβείτε στην όχθη του Σηκουάνα. Περπατήστε για λίγο δίπλα στο νερό (προσοχή στους joggers με τα ακουστικά του i-pod στα αυτιά) και κάντε sightseeing με... άλλη οπτική. Τα bateaux που πηγαινοέρχονται και η θέα προς μερικά από τα σημαντικότερα κτίρια του Παρισιού όπως το μουσείο Ορσαί που βρίσκεται ακριβώς απέναντι κάνουν την ατμόσφαιρα ειδυλλιακή. Ανεβείτε και πάλι επάνω για να βρεθείτε στον κήπο του Κεραμεικού (Jardins des Tulieries) και στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, πάνω από την Place de la Concorde, ή αλλάξτε κατεύθυνση, ανεβείτε τη γέφυρα και κατηφορίστε προς την Boulvard Saint Germain... Η αξεπέραστη Rive Gauche απλώνεται μπροστά σας. Η Rue de Rennes με τα απίθανα καταστήματα, τα bistrot και τα bar a vin θα σας μαγέψει. Η γειτονιά του Odeon με τους πανέμορφους κινηματογράφους και τα εστιατόρια, το χαλαρό ποτό και οι κρέπες στην St Andre des Arts, οι Θέρμες του Κλινί και ο κήπος του Λουξεμβούργου, το πιο ρομαντικό πάρκο του Παρισιού είναι μερικές μόνο από τις επιλογές σας.
ΣΑΝ ΠΑΡΙΖΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ:

• Κάνετε πικ νικ στο γκαζόν κάτω από τον Πύργο του Άιφελ. Ειδικά το βράδυ, λίγο πατέ με σαμπάνια κάτω από τις 20.000 λάμπες που ανάβουν για 10 λεπτά κάθε ώρα, είναι μαγική εμπειρία.

•Επισκεφτείτε το διάσημο ζαχαροπλαστείο LaDurée (75 Avenue des Champs Elysées) για πολύχρωμα macarons.

• Νιώσετε εθνική υπερηφάνεια μπαίνοντας στο πρώτο παριζιάνικο, εντυπωσιακό κατάστημα φυτικών καλλυντικών Κορρές. (13 rue de Taitbout)

• Δείτε ή να αγοράσετε ένα από τα 400 πουκάμισα διαφορετικής απόχρωσης του λευκού (ή ένα από τα 200 διαφορετικά μπλε) από το all time classic κατάστημα Charvet (28 Place Vendοme).

• Κάνετε ηλιοθεραπεία ξαπλωμένος σε σεζλόνγκ στις τροπικές, αμμώδεις όχθες του Σηκουάνα μήκους 2 μιλίων που θα δημιουργηθούν και φέτος από τα μέσα Ιουλίου.

• Παρακολουθήσετε προβολή κάτω από τα αστέρια στον μεγαλύτερο υπαίθριο κινηματογράφο του Παρισιού, στο πάρκο της Βιλέτ.

• Ακούσετε τους ήχους της πιο πρωτοποριακής ευρωπαϊκής τζαζ στο φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στο ανθισμένο πάρκο Βενσέν.

• Δωρίσετε στον εαυτό σας ένα «choreographic massage» μετά μουσικής στο φάνκι day spa La Bulle Kenzo (1 Rue Pont Neuf, www.labullekenzo.com).

• Σταθείτε ανάμεσα στην Αφροδίτη της Μήλου και τη Νίκη της Σαμοθράκης, ξεχνώντας για λίγο ότι είστε στο Λούβρο.

• Πιείτε καφέ στα τραπεζάκια του μπιστρό Mere Catherine (διάσημο από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης), στην Place de Tetre, στη Μονμάρτη, χαζεύοντας τους περαστικούς και τους καλλιτέχνες με τα καβαλέτα τους.

• Αγοράσετε δαντελένια εσώρουχα και νεγκλιζέ από το μαγαζί της Sabbia Rosa, στη Rue de Saint Peres, τον διασημότερο δρόμο για εσώρουχα στο Παρίσι.

• Φάτε παγωτό (το διασημότερο και πιο αγνό της πόλης) στο Berthillon (29-31 Rue Saint Louis en l'll), αφού τελειώσετε τη βόλτα σας στον θρυλικό καθεδρικό ναό της Νotre Dame (Place du Parvais - Notre Dame).

• Παίξετε μπιλιάρδο στις επιβλητικές, ψηλοτάβανες αίθουσες με τη γυάλινη οροφή της Académie de Billiard (84 rue de Clichy).
ADDRESS BOOK
Οι διευθύνσεις που πρέπει να επισκεφθείτε.
2SEE

• Οι μετρ της τέχνης του γυαλιού εκθέτουν τις μαγικές τους δημιουργίες. Orangerie du Domaine De Elisabeth. 73, Avenue de Paris. Έως τις 22 Ιουνίου.

• «TRACES DE SACRE» ή αλλιώς πώς καλλιτέχνες όπως οι Mondrian, Duchamp, Kandinsky, Klee, Rodin κ.ά προσεγγίζουν το θείο. Centre Georges Pompidou, Rue Beaubourg. Έως τις 11 Σεπτεμβρίου.

• JEANNE MOREAU ΚΑΙ SAMI FRAY στη σκηνή του Theatre de la Madeleine (19 Rue de Sur`ene), για το έργο Quartett του Heiner Muller. Έως 28 Ιουνίου.
2EAT

BAR LE TAMBOUR
Στέκι κλασικό, με τα χαρακτηριστικά σκαμπό από σήματα στάσεων λεωφορείων (41 Rue Montmartre).

LE PARIS PARIS
Μικρό, μοδάτο μπαρ, πολύ ενημερωμένο και με up beat ατμόσφαιρα (5 Αvenue de l'Opéra).

ALAIN DUCASSE AU PLAZA ATHENEE
Ό,τι πιο πολυτελές και glamorous για τις αισθήσεις σας, συμπεριλαμβανομένης και της γεύσης! Αξίζει και κοστίζει! (Hotel Plaza Athenee, 25 Av. Montaigne).

ISAMI
Ίσως το καλύτερο σούσι στο Παρίσι (4, Quai d' Orleans).

CHEZ CECILE
Θαλασσινά, ελαφριές γεύσεις και ήχοι τζαζ με μαέστρο τον νεότατο σεφ Stephane Pitre (17 Rue Vignon).
2BUY

Στην περιοχή Μarais με τα στενά δρομάκια και τα ατελιέ-γκαλερί. Nέοι ντιζάινερς από όλο τον κόσμο, μοναδικά ρούχα και αξεσουάρ αλλά και είδη για το σπίτι. Ξεκινήστε από τη Rue de Rosies.

LE BON MARCHÉ
Αύρα Παρισιού στο πιο παλιό και κομψό πολυκατάστημα (οι σκάλες είναι σχεδιασμένες από την Andrée Putman) που στεγάζει τους μεγάλους γαλλικούς οίκους όπως Dior, Azzedine Alaia, κ.λπ. (24 rue de S`evres, www.bonmarche.fr)

PRINTEMPS HAUSSMANN
Το υπερκατάστημα-αξιοθέατο που οφείλετε να επισκεφτείτε για να έχετε άποψη (το department των καλλυντικών είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο). Όλα για όλους είναι εκεί (64 Printemps Haussmann).
2VISIT

Τοp 3 μουσεία

ΛΟΥΒΡΟ
Το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου. Πρέπει να πάτε, ακόμη κι αν χρειάζεστε 1 εβδομάδα για να περιδιαβείτε τις δαιδαλώδεις του αίθουσες. Πάρτε χάρτη, σταθείτε κάτω από τη γυάλινη πυραμίδα και κάντε επιλογές. Tip: Εάν πάτε με μετρό, θα γλιτώσετε την ουρά στην κεντρική είσοδο.

ΜΟΥΣΕΙΟ QUAI BRANLY
Ολοκαίνουριο και εντυπωσιακό, το κτίριο με τη διάσημη υπογραφή του Jean Nouvel στεγάζει 300.000 έργα έθνικ τέχνης από Αφρική, Ωκεανία, Ασία, Αμερική (29-25 Quai Branly, www.quaibranly.fr).

ΚΕΝΤΡΟ ΖΟΡΖ ΠΟΜΠΙΝΤΟΥ
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που στεγάζεται σε αυτή την εντυπωσιακή κατασκευή από ατσάλι και γυαλί είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Χρειάζεστε χρόνο και για το art store.
H καλύτερη θέα της πόλης είναι από το εστιατόριο Georges στον τελευταίο όροφο του Μουσείoυ Μοντέρνας Τέχνης Pompidou.

(πηγή: www.lifo.gr, 11/6/2008)

Σινιάλ, νέος «Πύργος» στο Παρίσι

Το σχέδιο του πολυβραβευμένου Γάλλου αρχιτέκτονα Ζαν Νουβέλ για τον ουρανοξύστη «Σινιάλ» της συνοικίας της Ντεφάνς στο Παρίσι επελέγη από την αρμόδια επιτροπή, που θέλει με το έργο αυτό να δώσει νέα πνοή στην Ντεφάνς. Το σχέδιο ανάπλασης της συνοικίας, που φιλοξενεί τα αρχηγεία των μεγαλύτερων γαλλικών και διεθνών εταιρειών, αποτελεί προσωπική επιδίωξη του σημερινού προέδρου της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, από το 2006, εποχή κατά την οποία κατείχε την προεδρία του Συμβουλίου του νομού του «Ανω Σηκουάνα». Η επιλογή του 62χρονου Ζαν Νουβέλ, που τιμήθηκε με το βραβείο Πρίτσκερ 2008 (το «Νομπέλ» αρχιτεκτονικής) δεν εξέπληξε, καθώς ο Γάλλος αρχιτέκτονας εξασφάλισε θετικές κριτικές για προηγούμενα έργα του, όπως το Μουσείο Μπρανλί, το Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου και το Μουσείο του Λούβρου στο Αμπού Ντάμπι.

Σκληρός ανταγωνισμός
Τα ονόματα των πέντε φιναλίστ αρχιτεκτόνων είχε παρουσιάσει ο γενικός γραμματέας του κυβερνώντος UMP, Πατρίκ Ντεβετζιάν, διάδοχος του Νικολά Σαρκοζί στην προεδρία του Συμβουλίου του Ανω Σηκουάνα. Ο ανταγωνισμός υπήρξε σίγουρα σκληρός, καθώς εκτός από τον Νουβέλ, στον κατάλογο περιλαμβάνονταν ο Ζακ Φεβριέ, ο σερ Νόρμαν Φόστερ, ο Ντάνιελ Λάιμπσκιν και ο Ζαν-Μισέλ Ουιλμότ.

Οι φιλοδοξίες του Νουβέλ μοιάζουν να μην έχουν όρια. «Στον σημερινό παρισινό ουρανό υπάρχει μόνο ένα εικονικό κτίριο στο υψόμετρο των 300 μέτρων. Πρόκειται για την “κυρία Αϊφελ”. Η δημιουργία δεύτερου τέτοιου κτίσματος προκαλεί δέος... Θα δημιουργήσουμε μία νέα τυπολογία ουρανοξύστη, που θα αντικατοπτρίζει τη μεγάλη ποικιλία των ενοίκων. Είμαστε μάρτυρες της γέννησης νέου αστικού σχεδιασμού. Αποδεικνύουμε ότι η αστική μίξη είναι εφικτή και στην κατακόρυφη πόλη», ανέφερε σε χθεσινή του ανακοίνωση το γραφείο του Νουβέλ.

Ο ουρανοξύστης, που θα ολοκληρωθεί έως το 2014, θα αποτελείται από σκυρόδεμα, γυαλί και ατσάλι, ενώ το ύψος του θα φθάνει τα 301 μέτρα, λίγο κοντύτερος από τον Πύργο του Αϊφελ και τα 324 μέτρα του. Το κτίσμα θα βρίσκεται περικυκλωμένο από κατάφυτο πάρκο, ενώ οι 71 όροφοί του θα χωρίζονται σε τέσσερις κύβους, με εστιατόρια και καταστήματα στο ισόγειο, τα γραφεία να καταλαμβάνουν το μεσαίο κύβο, μαζί με ξενοδοχείο 333 δωματίων, και -τέλος- πολυτελή διαμερίσματα στους τελευταίους ορόφους.

Γυάλινες στοές
Κάθε τμήμα θα είναι χτισμένο γύρω από γιγάντια περίστυλο στοά, που θα επιτρέπει την είσοδο φυσικού φωτός και θα διαθέτει κήπους και δημόσιους χώρους. Τα γυάλινα τοιχία της στοάς θα ανοίγουν τους θερινούς μήνες. Οι τεράστιες χρωματιστές γυάλινες επιφάνειες των στοών θα είναι ορατές από απόσταση πολλών χιλιομέτρων.

Οι σχεδιαστές του ουρανοξύστη, που θα έχει κόστος 600 εκατομμυρίων ευρώ, φιλοδοξούν να δημιουργήσουν «πράσινο» κτίριο, που θα επιτυγχάνει 50% οικονομία ενέργειας, χάρη σε συστοιχίες ηλιακών κατόπτρων και ανεμογεννήτριες, που θα τοποθετηθούν στην οροφή του. Την ίδια ώρα, η αρχιτεκτονική ομάδα αποφάσισε να τοποθετήσει καθρέφτες στα περβάζια των παραθύρων, ώστε οι εσωτερικοί χώροι να φωτίζονται επαρκώς από το φως του ήλιου.

Τα κτίρια του Νουβέλ βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, από την Ιαπωνία έως την Ιταλία και από την Γερμανία έως και τις ΗΠΑ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Νουβέλ σχεδίασε ουρανοξύστη ύψους 400 μέτρων για τη συνοικία της Ντεφάνς, τον οποίο ονόμασε ο «Πύργος Χωρίς Τελειωμό». Το σχέδιό του δεν ολοκληρώθηκε, όμως, ποτέ.

Κατεδάφιση 17 κτιρίων
Στη συνοικία της Ντεφάνς εργάζονται καθημερινά πάνω από 400.000 άνθρωποι, ενώ 2.500 εταιρείες διατηρούν εκεί τα αρχηγεία τους. Σύμφωνα με το σχέδιο ανάπλασης του 2006, 17 γερασμένα κτίρια της περιοχής θα κατεδαφισθούν μέχρι το 2013, δίνοντας τη θέση τους σε ουρανοξύστες, καταστήματα και πάρκα.


(πηγή: www.kathimerini.gr, 29/5/2008)

Αργοσβήνουν οι παραδοσιακοί φάροι στη Γαλλία

Στη νήσο του Ουεσάν, στο δυτικό άκρο της Γαλλίας, το μόνο που φαίνεται στον ορίζοντα είναι τα άγρια κύματα του Ατλαντικού και οι φάροι ναυσιπλοΐας. Χτισμένοι ως τεχνικά βοηθήματα για τους ναυτικούς, με τους αρχιτέκτονές τους να παραμένουν συνήθως άγνωστοι, οι γαλλικοί φάροι καθίστανται σύμβολα του εθνικού χαρακτήρα και της πολιτιστικής κληρονομιάς (patrimoine) της χώρας.

Ο εφευρέτης του κρυστάλλινου φακού για τους φάρους ήταν άλλωστε Γάλλος και ονομαζόταν Αυγουστίνος-Ιωάννης Φρενέλ, ενώ έτερος συμπατριώτης του επινόησε την τοποθέτηση της περιστρεφόμενης λάμπας σε λεκάνη γεμάτη υδράργυρο, ο οποίος εκτός από ηλεκτρικά αγώγιμος, ακολουθεί την περιστροφή της Γης.

Τα χρόνια, το σκληρό κλίμα και η τοποθέτηση αυτόματων συστημάτων, έχουν οδηγήσει, όμως, τους φάρους της Γαλλίας στα όρια της κατάρρευσης. Ολοι οι φαροφύλακες έχουν πια συνταξιοδοτηθεί, συμπεριλαμβανομένων και όσων συντηρούσαν τους φάρους που βρίσκονται σε ξέρες στα ανοιχτά του Ατλαντικού. Η εισαγωγή συστημάτων εντοπισμού γεωγραφικής θέσης μέσω δορυφόρου (GPS) ακύρωσε ουσιαστικά τη χρησιμότητα του παραδοσιακού φάρου για τη ναυτιλία.

Αμάρτημα κατά του πολιτισμού

Οι Γάλλοι, όμως, δεν εμπιστεύονται απόλυτα το αμερικανικό σύστημα GPS, ενώ ο γαλλικός νόμος απαιτεί την ύπαρξη φάρων, με φως που θα είναι ορατό σε απόσταση 30 ναυτικών μιλίων. Για τον ειδικό της ναυτικής ιστορίας, Μαρκ Πουαντί, όμως, η σταδιακή κατάρρευση των γαλλικών φάρων αποτελεί πραγματικό αμάρτημα κατά του πολιτισμού. Για το λόγο αυτό, ο κ. Πουαντί ίδρυσε τον Εθνικό Σύλλογο Φάρων και Φανών, σε μια προσπάθεια να περισώσει ό,τι απέμεινε από αυτούς. «Οι φάροι και ιδιαίτερα όσοι βρίσκονται σε ξέρες στα ανοιχτά, τροφοδοτούν τη συλλογική φαντασία και προσφέρουν επική διάσταση στην πολιτιστική μας κληρονομιά», έγραφε πρόσφατα ο κ. Πουαντί.

O Φιλίπ Γκεντί, όμως, νομάρχης του Φινιστέρ, καταβάλλει ειλικρινείς προσπάθειες, με στόχο τη σωτηρία του φάρου του Εκμούλ, που χτίσθηκε το 1890, χάρη σε κληροδότημα κόρης στρατάρχη του Ναπολέοντα. Το κτίσμα είναι εκπληκτικό, με πύργο από γρανίτη, ύψους 60 μέτρων και απότομη εσωτερική σκάλα, με 272 σκαλιά. Η αίθουσα του κατόπτρου διαθέτει ξύλινο παρκέ, γαλάζια χειροποίητα πλακάκια εποχής και μπούστο του στρατάρχη.

«Οι φάροι δεν αποτελούν μόνο τεχνικά επιτεύγματα, αλλά έχουν μεγάλη αξία και χάρη στην αισθητική τους. Το υπουργείο Πολιτισμού μας έδωσε 230.000 ευρώ για την αναστήλωση του φάρου. Αν δεν γίνουν, όμως, σημαντικά έργα αντιστήριξης, ο φάρος θα γκρεμισθεί σε 50 χρόνια», λέει με πικρία ο κ. Γκεντί. Ο δάσκαλος Ζακ Φισού, από τη Βρέστη, που έχει εξασφαλίσει διδακτορικό με θέμα τους φάρους της Γαλλίας, λέει: «Η αναστήλωση είναι πολύ δαπανηρή διαδικασία. Δυστυχώς, θα πρέπει να ξεχάσουμε τους φάρους στα ανοιχτά και να δώσουμε έμφαση στους προσβάσιμους, που μπορούν να σωθούν πιο εύκολα».

(πηγή: www.kathimerini.gr, 24/4/2008)

Βραβεύθηκαν με αστέρια Μισελέν για την τέχνη τους

Η «Βίβλος της υψηλής μαγειρικής», ο οδηγός Μισελέν, για μία ακόμα φορά μοίρασε και αφαίρεσε τα άστρα του επιβραβεύοντας τους άριστους των αρίστων στον κόσμο της γαστριμαργίας. Και μπορεί στη Μασσαλία να πανηγύριζαν για την απόκτηση ενός ακόμα άστρου από το ψαράδικο εστιατόριο «Le Petit Nice» που έχει πια τρία άστρα και διάσημους πελάτες, όπως ο Ιγκι Ποπ και ο Στινγκ, αλλά στο Παρίσι, το προπύργιο της γαστριμαργίας, το εστιατόριο Grand Vefour, συνώνυμο με την καλή γαλλική κουζίνα επί τουλάχιστον 200 χρόνια, δέχθηκε ένα σκληρό πλήγμα βλέποντας το ένα από τα τρία αστέρια του να εξαφανίζεται.

Ο Ζεράρ Πασεντά, ο αρχιμάγειρας του μικρού ψαράδικου εστιατορίου, είναι σεφ τρίτης γενιάς και μοιάζει να κρατά γερά το τιμόνι του «ναού του καλού φαγητού», μιας κατάλευκης έπαυλης με απεριόριστη θέα στη θάλασσα. Ο πατέρας του είναι αυτός που χάρισε στο εστιατόριο το πρώτο αστέρι Μichelin το 1979 και το δεύτερο το 1981. Ο υιός Πασεντά ανέλαβε την κουζίνα το 1990, αλλά χρειάστηκε να πειραματιστεί με νέα είδη μαγειρικής επί περισσότερο από μία δεκαετία προτού καταλήξει οριστικά στη μεσογειακή που του χάρισε και τη διάκριση. «Κατέληξα ότι η θάλασσα ήταν η μοίρα μου. Βρισκόταν μπροστά μου, αλλά απλά επί τόσα χρόνια την αγνοούσα. Νιώθω χαρά και υπερηφάνεια για τη διάκριση που μου έγινε από τον οδηγό Michelin, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το αστέρι είναι ο στόχος μου». Από την άλλη, ο μεγάλος χαμένος του φετινού οδηγού Michelin είναι το Grande Vefour, που ιδρύθηκε το 1785 και προσπαθεί να διατηρήσει το «καλό του όνομα» και τα τρία άστρα του μετά την αποχώρηση του αρχιμάγειρα Ρεϊμόν Ολιβερ το 1983. Ο διάδοχός του, Γκι Μαρτέν, ανέκτησε το τρίτο άστρο το 2000 για να το απολέσει εκ νέου φέτος. Ο διευθυντής των οδηγών Μichelin, Ζαν Λουκ Ναρέ, υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι οι γευσιγνώστες που επιθεώρησαν το εστιατόριο δεν κατάφεραν να ανιχνεύσουν τίποτα στη μαγειρική του Μαρτέν τους τελευταίους 18 μήνες που θα του επέτρεπαν να διατηρήσει το τρίτο αστέρι.

Στο φετινό οδηγό Michelin που αφορά όλη τη Γαλλία περιλαμβάνονται 3.569 εστιατόρια εκ των οποίων 26 έχουν τρία άστρα, 68 δύο και 453 από ένα αστέρι.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 4/3/2008)

Ξεφάντωμα στου κόσμου τα καρναβάλια

Ιταλία Ο λατίνος Καρνάβαλος
Ενας εντυπωσιακός πρίγκιπας περνά μαζί με τους αυλικούς του. Στη στροφή η παρέα χάνεται στα δαιδαλώδη στενάκια της παλιάς πόλης και ο επισκέπτης στρέφει το βλέμμα του στους επόμενους μασκοφόρους. Δέκα ημέρες πριν από την Καθαρή Τετάρτη (Ash Wednesday) το εντυπωσιακό Καρναβάλι της Βενετίας ζωντανεύει.

Ξέφρενα πάρτι, θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αισθησιακοί χοροί διοργανώνονται στα περίφημα παλάτια της Πόλης των Δόγηδων. Την Καθαρή Τρίτη των Καθολικών (Shrove Tuesday) τα πυροτεχνήματα φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό χαρίζοντας στο Καρναβάλι έναν λαμπερό επίλογο.

Το πιο σκανδαλώδες πάρτι της Ευρώπης όμως έχει ήδη ξεκινήσει από χθες στην Ιβρέα, 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τουρίνου. Χιλιάδες είναι οι καρναβαλιστές οι οποίοι συμμετέχουν στα δρώμενα και ιδιαίτερα στον πόλεμο των πορτοκαλιών ­ 50 τόνοι σικελικά σαγκουίνια εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση.

Οι επισκέπτες για να δηλώσουν την ουδετερότητά τους φορούν κόκκινα καπέλα, παρ' ότι δύσκολα κανείς αποφεύγει τα πορτοκάλια (σαγκουίνια) τα οποία αφήνουν σε κάθε γωνιά της πόλης το κόκκινο στίγμα τους. Οι Ιταλοί πάντως προτιμούν το Βιαρέτζο (all times classic), το πιο όμορφο, για πολλούς, Καρναβάλι της Ιταλίας. Το πρόγραμμα είναι και εκεί πλούσιο και πολύ πιο αυθεντικό από τα υπόλοιπα της χώρας.

Βέλγιο
Το πάρτι των μεταμφιεσμένων
Το μεγαλύτερο πάρτι μεταμφιεσμένων της Ευρώπης πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Καζίνο της Οστάνδης. Το εφετεινό γκαλά θα δοθεί την πρώτη ημέρα του Μαρτίου. Ωστόσο το πιο διάσημο Καρναβάλι του Βελγίου πραγματοποιείται στην πόλη Μπενς (περίπου μία ώρα νότια των Βρυξελλών).

Χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή, ιδιαίτερα την Καθαρή Τρίτη (Shrove Tuesday), όταν ο κάθε Gille (ο Καρνάβαλος της περιοχής δηλαδή) πραγματοποιεί την καθιερωμένη πορεία του στην κεντρική πλατεία της πόλης χορεύοντας. Ο Gille είναι μια εκκεντρική φιγούρα. Φοράει κοστούμι στο χρώμα του άχυρου ­ πάνω στο οποίο διακρίνει κανείς λιοντάρια, αστέρια, κορόνες σε έντονα χρώματα, όπως κόκκινο, κίτρινο και μαύρο ­, ένα λευκό καπέλο με φτερά, ενώ είναι ζωσμένος με βαριά φασαριόζικα κουδούνια. Το καπέλο ζυγίζει τριάμισι κιλά και φτάνει το ενάμισι μέτρο. Περίπου 800 άντρες και αγόρια συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία και πετούν πορτοκάλια στους θεατές.

Γερμανία
Ο Πρίγκιπας και ο Χωριάτης
Στην Κολονία όλα ξεκινούν παρουσία του Πρίγκιπα, του Χωριάτη και της Παρθένου, των τριών συμβολικών προσώπων του Καρναβαλιού. Στο Μόναχο, στο Ντύσελντορφ και στο Μάιντς τα αχαλίνωτα πάρτι, οι παρελάσεις, οι χοροί και η πολλή μα πολλή μπίρα κάνουν τους μεταμφιεσμένους ιδιαιτέρως κοινωνικούς.

Ελβετία
Τα τύμπανα της... Αποκριάς
Στις 4 τα ξημερώματα, όλα τα φώτα ανάβουν για να υποδεχθούν τους μουσικούς με τα τύμπανα. Εκείνοι ανοίγουν το Καρναβάλι της Βασιλείας. Μόλις ο ήλιος φωτίσει την πόλη όλοι τρέχουν στα μικρά εστιατόρια που έχουν ανοίξει ειδικά για αυτή την περίοδο. Εκεί γεύονται τη mehlsuppe (σούπα από αλεύρι) και ένα παραδοσιακό γλυκό από κρεμμύδι, το οποίο συνοδεύεται από καφέ και άλλους μεζέδες.

Γαλλία
Ο βασιλιάς της Οδύσσειας
Αρχικά το Καρναβάλι της Νίκαιας ήταν μια παγανιστική γιορτή, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν το 1294 ο κόμης της επαρχίας Κάρολος Β', δούκας του Ανζού, επισκέφθηκε την περιοχή για να διασκεδάσει. Από τότε το Καρναβάλι της Νίκαιας είχε βασιλική εύνοια. Καθώς η πόλη μεγάλωνε οι εορτασμοί έγιναν γνωστοί ανά την υφήλιο, ιδιαίτερα την περίοδο της Μπελ Επόκ. Εφέτος τη μεγάλη παρέλαση θα οδηγήσει ο «βασιλιάς της Οδύσσειας». Από τον Χριστόφορο Κολόμβο στις μάχες του Διαστήματος και των θαλασσών, ο βασιλιάς της Οδύσσειας θα εξερευνήσει την «Αγρια, άγρια ιστορία του κόσμου». Βεβαίως δεν θα λείψει ούτε εφέτος ο καθιερωμένος λουλουδοπόλεμος.

Ισπανία
Τα ανδρείκελα και η μουσική
Τεράστια ανδρείκελα από συμπιεσμένο χαρτί καίγονται και κάνουν τη νύχτα μέρα στη Σολσόνα της Ισπανίας. Ακολουθούν καθημερινές παρελάσεις και χοροί στους δρόμους της πόλης. Πάντως, τον τίτλο του καλύτερου Καρναβαλιού της χώρας και ενός από τα εντυπωσιακότερα του κόσμου διεκδικεί η Τενερίφη (το μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων). Στη Σάντα Κρους τα πάρτι κινούνται σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, με δυνατή μουσική και πλούσιους μπουφέδες.

Καραϊβική
Ο αέναος χορός
Κάθε χρόνο το Καρναβάλι του Τρινιντάντ υπερχειλίζει από ενέργεια και δημιουργικότητα. Δεν υπάρχουν παρατηρητές. Ολοι συμμετέχουν. Ο επισκέπτης δεν βλέπει απλώς το Καρναβάλι, αλλά το μυρίζεται, το γεύεται, το αναπνέει. Εν τούτοις για τους ντόπιους μεγαλύτερη σημασία έχει η προετοιμασία. Μήνες πριν από την έναρξη του Καρναβαλιού οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν με χρώματα και φωνές. Κάθε μέρα οργανώνονται παρελάσεις αρμάτων, μουσικοί διαγωνισμοί και πάρτι, για να φτάσουν τελικά σε ένα δυνατό κρεσέντο με την παρέλαση των μουσικών συγκροτημάτων. Μουσικοί και χορευτές ντυμένοι με πολύχρωμες στολές τραγουδούν και χορεύουν ασταμάτητα για δύο ημέρες στην πλατεία Adam Smith στο Port of Spain και στους γύρω δρόμους.

Στο Κουρασάο το Καρναβάλι αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός της χρονιάς. Ολοι φορούν εντυπωσιακά κοστούμια, συγκεντρώνονται στη συνοικία Otrobanda και αρχίζουν να λικνίζονται στους ξέφρενους μουσικούς ρυθμούς των 100 και πλέον μουσικών συγκροτημάτων. Στη διαδρομή σταματούν τυχαία όπου βρουν για φαγητό και ποτό.

Την ίδια περίοδο στη Μαρτινίκα ο κόσμος ζει στους δρόμους. Τα άρματα και οι μπάντες συνοδεύουν τους χορευτές που κατακλύζουν κάθε γωνιά του νησιού. Την πρώτη Δευτέρα του Μαρτίου οι άντρες ντύνονται γυναίκες, την επομένη ντύνονται στα κόκκινα, αφού είναι η Τρίτη των Κόκκινων Διαβόλων, ενώ την Τετάρτη φορούν ασπρόμαυρα για να κάψουν τον βασιλιά Καρνάβαλο.

Βραζιλία
Η μπάντα της Ιπανέμα
Η επίσημη πρώτη του Καρναβαλιού του Ρίο Ιανέιρο θα δοθεί όταν θα βγεί η μπάντα της Ιπανέμα στους δρόμους της πόλης. Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στις 6 το απόγευμα, θα δοθεί η εκκίνηση του περίφημου διαγωνισμού κοστουμιού στο Hotel Gloria. Για αίγλη και κουλτούρα όμως προτιμήστε το Galla Ball στο Copacabana Palace Hotel. Απαιτείται επίσημο ένδυμα. Ανάμεσα στους καλεσμένους θα αναγνωρίσετε πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ενώ θα γνωρίσετε και τους βραζιλιάνους σταρ.

Ο επισκέπτης τις έξι ημέρες του Καρναβαλιού έχει τόσα πολλά να δει και να κάνει που δύσκολα θα βρει λεπτό για ξεκούραση. Πρέπει ωστόσο να φροντίσει να περάσει μια βραδιά στο Samba Drome ­ τον δρόμο που έχει κατασκευαστεί ειδικά για τις παρελάσεις των σχολών σάμπα. Σε περίπτωση που επισκεφθείτε το Ρίο πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το τι σημαίνει προετοιμασία των σχολών σάμπα. Αν πάτε ένα οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο στα περίχωρα της πόλης, θα παρακολουθήσετε μια πρόβα ίσως καλύτερη και πιο αυθεντική από τις επίσημες παρελάσεις. Βεβαίως τις διάσημες μουλάτες (τις ημίγυμνες βραζιλιάνες καλλονές) μπορεί κανείς να τις θαυμάσει και στα νάιτ κλαμπ της πόλης ολόκληρο τον χρόνο.

Η πρώτη παρέλαση των σχολών σάμπα θα πραγματοποιηθεί στο Samba Drome. Οι καλές θέσεις βρίσκονται στους τομείς 5, 7, 9 και 11. Τα καλύτερα εισιτήρια περιλαμβάνουν και μέσο για την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Επειδή όμως οι θέσεις είναι δυσεύρετες, κάντε μια βόλτα έξω από το Samba Drome όπου θα παρακολουθήσετε τις ετοιμασίες των σχολών και ακολουθήστε ένα άλλο πρόγραμμα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Τα σόου στο Ρίο αυτές τις ημέρες είναι εκατοντάδες και διαρκούν περισσότερες από 10 ώρες, οπότε, αν αποφασίσετε να το παρακολουθήσετε, πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθεί ένας καλός ύπνος. Το Καρναβάλι κλείνει για τους τουρίστες με την μπάντα της Ιπανέμα. Για τους ντόπιους όμως μόλις αρχίζει η ετοιμασία για το επόμενο Καρναβάλι. Στο Ρίο υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει κανείς να τηρεί, ιδιαιτέρως την περίοδο του Καρναβαλιού: κανένας δεν κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης αφού βραδιάσει· δεν φοράτε κοσμήματα, δεν έχετε πάνω σας πολλά μετρητά· κυκλοφορείτε σε γκρουπ των τριών ή περισσοτέρων ατόμων.

ΕΠΙΣΗΣ

ΝΙΚΑΙΑ
Πρωταγωνίστρια των εκδηλώσεων της μεσογειακής Νίκαιας είναι η περίφημη Promenade des Anglais. Εκεί πραγματοποιούνται παρελάσεις νυχτερινές, χορευτικές, παρελάσεις αρμάτων και άλλα δρώμενα. Ο χορός των μεταμφιεσμένων δίνει έναν πρόσθετο κοσμικό αέρα σε μια ούτως ή άλλως κοσμική πόλη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κάψιμο του Καρνάβαλου με τις χιλιάδες πυροτεχνήματα να φωτίζουν τον ουρανό της πόλης.

ΒΙΑΡΕΤΖΟ
Μπορεί η Βενετία να έκλεψε όλη τη δόξα, ωστόσο το Βιαρέτζο (βόρεια της Πίζας) είναι η πόλη που διατηρεί αναλλοίωτη την αποκριάτικη παράδοση. Και έχει την υποστήριξη εκείνων (κυρίως Ιταλών) που την γνωρίζουν. Παρελάσεις, σόου, χοροί, μουσικές εκδηλώσεις και δεκάδες διαγωνισμοί προγραμματίζονται κάθε χρόνο από τον δήμο της πόλης.

ΝΕΑ ΟΡΛΕΑΝΗ
Αρχοντικά, επαύλεις αποικιακού ρυθμού, ποταμόπλοια και πολλή τζαζ. Και ανάμεσα σε αυτά οι εκδηλώσεις για την υποδοχή της άνοιξης ­ οι μέρες του Καρναβαλιού. Ολες οι κοινωνικές ομάδες και εθνικότητες αντιπροσωπεύονται στη μεγάλη παρέλαση που ξεκινά από τη λεωφόρο Claibome και την οδό Calliope. Τα άρματα και τα πληρώματά τους, αφού διασχίσουν ένα μεγάλο τμήμα της πόλης, καταλήγουν στο Δημοτικό Στάδιο όπου αρχίζει το μεγάλο γλέντι. Δεκτοί γίνονται μόνο εκείνοι που έχουν πρόσκληση.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ
Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις στη Βασιλεία (περισσότερα στις επόμενες σελίδες) ξεκινούν από τον Ιανουάριο και εστιάζονται σε τρεις μυθολογικές φιγούρες, οι οποίες εμφανίζονται για να διώξουν τον χειμώνα. Πρόκειται για τις «Vogel Gryff», «Wilde Mann» και «Leu». Η ιδιαιτερότητα αυτού του Καρναβαλιού είναι πως ουσιαστικά ξεκινά όταν τα υπόλοιπα έχουν τελειώσει. Ετσι την επομένη της Mardi Gras η πρωινή παρέλαση ορμά στους δρόμους με τύμπανα και μουσική και η ήρεμη Βασιλεία αποκτά για λίγο τους ξέφρενους ρυθμούς του Καρναβαλιού.

ΚΟΛΟΝΙΑ, ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΜΑΪΝΤΣ
Το Καρναβάλι ή Fasching, όπως το λένε στην Κολονία και στο Μόναχο, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές γιορτές στη Γερμανία. Η φεστιβαλική εποχή (ιδιαίτερα στην περιοχή του Ρήνου και στη Νότια Γερμανία) επίσημα ξεκινά 11 λεπτά μετά τις 11 το πρωί, την 11η μέρα, του 11ου μήνα ­ του Νοεμβρίου ­ στη διάρκεια του οποίου ουσιαστικά τίποτε δεν συμβαίνει. Συνεχίζεται τον Ιανουάριο για να φθάσει σε ένα μοναδικό κρεσέντο τον μήνα Φεβρουάριο με χορούς μεταμφιεσμένων, πάρτι και παρελάσεις. Ο ανυποψίαστος ταξιδιώτης που θα επισκεφθεί αυτές τις ημέρες τη χώρα, και ιδιαίτερα την Κολονία, το Μόναχο και το Μάιντς, θα βρεθεί προ εκπλήξεως αφού όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται στους δρόμους. Περίεργα ντυμένοι, χορεύουν και κρατιούνται χέρι χέρι, ενώ αστειεύονται διαρκώς με τους διπλανούς τους. Η μπίρα ρέει άφθονη, ενώ το τραγανό κοτόπουλο, το τηγανητό ψάρι και άλλες λιχουδιές αποτελούν τις γαστριμαργικές προτάσεις των ημερών.

(πηγή: www.tovima.gr)

36 ώρες στο ήρεμο νησί Σεν Μπαρτς της Καραϊβικής

Η πρόσβαση στο νησί Σεν Μπαρτς (St. Bart's ή σωστότερα Saint Barthelemy, ανήκει στα Γαλλικά Υπερπόντια Εδάφη και τη Γουαδελούπη) δεν είναι εύκολη υπόθεση, ακόμη κι αν διαθέτετε δικό σας «λίαρ τζετ». Για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού, θα κάνετε καλά να ανταλλάξετε το τζετ σας για κάποιο μικρό ελικοφόρο, για να μπορέσετε να προσγειωθείτε στο μικροσκοπικό διάδρομο του νησιού, που σύμφωνα με τους ντόπιους, δεν είναι μεγαλύτερος από εκείνους των αεροπλανοφόρων. Αυτό εξηγεί εν μέρει την ηρεμία του νησιού, παρότι διασημότητες, όπως η Μπιγιονσέ, ο ράπερ Τζέι-Ζι και πολλοί άλλοι, διατηρούν το γαλλικό Σεν Μπαρτς στις σελίδες των σκανδαλοθηρικών εντύπων. Παρά τα πολλά μπαράκια, τις μπουτίκ και τα καλά εστιατόρια που άνοιξαν τα τελευταία χρόνια στο νησί, η κατάλευκη άμμος και τα σμαραγδένια νερά του Σεν Μπαρτς παραμένουν τα σημαντικότερα πλεονέκτηματά του.

Παρασκευή
5 μ.μ. Σάμπα στην παραλία
Για μια εισαγωγή στους ερωτικούς κοσμοπολίτικους ρυθμούς του Σεν Μπαρτς, απολαύστε το ηλιοβασίλεμα στο Ντο Μπραζίλ, ένα μπαράκι ιδιοκτησίας του πρώην πρωταθλητή του τένις Γιανίκ Νοά, στη Σελ μπιτς, την παραλία δίπλα ακριβώς από την πρωτεύουσα Γκουστάβια. Παραγγείλετε το κοκτέιλ Σαραβά με φρέσκο τζίντζερ, ανανά και βραζιλιάνικο λικέρ κατσάκα και αφήστε τους ρυθμούς της ρέγκε να σας παρασύρουν. Μπορείτε πάλι να βουτήξετε στο χλιαρό νερό της πιο φιλόξενης παραλίας του νησιού.
8.30 μ.μ. Βασιλιάς Κρεόλ
Η κουζίνα του Σεν Μπαρτς είναι αυτή των Κρεόλ. Επισκεφθείτε το εστιατόριο Εντι’ς και το μαγευτικό τροπικό του κήπο. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τη σπεσιαλιτέ, τον πικάντικο γεμιστό κάβουρα και την ταϊλανδέζικη σούπα.
10.30 μ.μ. «Κε σερά σερά...»
Πηγαίνετε βόλτα στο λιμάνι της Γκουστάβια για να εκπλαγείτε από τα γιγάντια κότερα των Ρώσων μεγιστάνων και των επιτυχημένων τραγουδιστών της ραπ. Σταματήστε στο Λα Μπετ Α Ζ’Ελ, ένα παραλιακό σούσι-μπαρ με ζωντανή τζαζ μουσική. Εκεί, μπορεί να συναντήσετε ευειδείς επισκέπτριες στο νησί, όπως η Ναόμι Κάμπελ.

Σαββατο
10.30 π.μ. Γαλλικό καφέ
Ακολουθείστε τη μυρωδιά του καπνού μέχρι το καφέ Μάγιαζ, ένα φροντισμένο καφενείο, με μικρό χαριτωμένο κήπο, απέναντι από το αεροδρόμιο και δοκιμάστε το σάντουιτς «Νάικο», με κατσικίσιο τυρί, προσούτο και μαρούλι, σε τσιαπάτα.
11.30 π.μ. Ποιος χρειάζεται ίσκιο;
Από τις 17 παραλίες του νησιού, μόνο μία είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο: η Κολομπιέ, στο βορειοδυτικό άκρο του Σεν Μπαρτς. Για να φθάσετε εκεί, οδηγήστε κατά μήκος της παραλίας Φλαμάν, μέχρι να τελειώσει ο δρόμος. Από εκεί, ακολουθήστε το μονοπάτι με τη μοναδική θέα για τριάντα λεπτά. Θυμηθείτε να φορέσετε καλά παπούτσια για να νιώσετε σιγουριά στο απότομο μονοπάτι. Η παραλία του Κολομπιέ έχει άμμο λεπτή σαν σκόνη και νερά ήρεμα σαν μπανιέρα. Το μόνο που ίσως σας λείψει, είναι λίγη σκιά.
3 μ.μ. Λίγα (ή πολλά...) ψώνια
Η Γκουστάβια μπορεί να διαθέτει όλες τις μεγάλες μάρκες (Prada, Hermes κ.λπ.), αλλά τα πιο ενδιαφέροντα καταστήματα βρίσκονται στο Σεν Ζαν, στη βόρεια ακτή του νησιού. Η Κριστιάν Σελ υπήρξε μια από τις πρώτες μπουτίκ του Σεν Μπαρτς, ενώ τώρα διαθέτει παραρτήματα σε όλο τον κόσμο, που πουλούν γυναικεία φορέματα, μεταξωτά παρεό και κασμιρένιες σάρπες σε εκπληκτική ποικιλία χρωμάτων της μόδας. Στο Εϊντζελς εν Ντίμονς, μπορείτε να βρείτε τα καλύτερα αξεσουάρ της φετινής σεζόν: ασημένια φυλαχτά σε περίτεχνα πλεγμένες μεταξωτές κορδέλες. Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε και το Πεν ντε Σικρ, όπου θα βρείτε μεγάλη ποικιλία αποκαλυπτικών μπικίνι, που θα φορεθούν σε όλες τις διάσημες παραλίες του κόσμου.
5.30 μ.μ. Τελευταίες αχτίδες
Πιάστε κεντρική καρέκλα στο Ρεστοράν ντε Πεσέρ, το παραλιακό εστιατόριο-μπαρ του ξενοδοχείου Σερένο. Πιείτε νωχελικά τη βότκα μοχίτο σας, στο κηπάκι, και απολαύστε τους παράτολμους σέρφερ στον ορίζοντα.
9 μ.μ. Πίτσα στον παράδεισο
Για καλό, απλό φαγητό, σερβιρισμένο σε λαδόκολλα και όχι σε λινό τραπεζομάντιλο, κατευθυνθείτε στο Χαϊνταγουέι. Η «παρέλαση» όμορφων ανθρώπων είναι ασταμάτητη και η πίτσα εξαίρετη, ενώ οι τιμές του καταστήματος είναι από τις καλύτερες στο νησί.
11 μ.μ. Μουλέν Ρουζ
Το Τι Σεν Μπαρτς, η «Τι», όπως όλοι το αποκαλούν, είναι ένα σύγχρονο μπαρ, που θυμίζει το παρισινό Μουλέν Ρουζ. Το κέφι αρχίζει μετά το δείπνο, όταν χορεύτριες ξεσηκώνουν το πλήθος στους ρυθμούς των τελευταίων ευρωπαϊκών επιτυχιών.
1 π.μ. Αργά...
Κατά τη διάρκεια της χειμερινής τουριστικής σεζόν, τα πάρτι στο Σεν Μπαρτς διαρκούν μέχρι το πρωί. Πηγαίνετε στο Κάσα Νίκι, το μοδάτο νάιτ κλαμπ, που ανήκει στην ομάδα που εισήγαγε το δημοφιλές πρότυπο του «Νίκι Μπιτς» στο Σεν Μπαρτς. Εκεί, οι βαθύπλουτοι πελάτες δεν διστάζουν να παραγγείλουν την εξάλιτρη μποτίλια σαμπάνιας «Μαθουσάλα», που τιμάται σαράντα χιλιάδες ευρώ (!), για να καταβρέξουν το πλήθος στην πίστα.

Κυριακή
Μεσημέρι, Σοκ του μέλλοντος
Δεν μπορείτε να εγκαταλείψετε το Σεν Μπαρτς χωρίς να έχετε επισκεφθεί τον αστρολόγο του νησιού, Ιμπέρ Ντελαμότ. Ο κ. Ντελαμότ έφθασε στο νησί ως τουρίστας το 1979 και έμεινε για πάντα, αφού γνώρισε εκεί τη γυναίκα του. Σήμερα, το ζευγάρι είναι ιδιοκτήτες του μικρού ξενοδοχείου Οτελερί ντε Τρουά Φορς, το οποίο χαρακτηρίζουν «μυστικιστική σπα». Τουρίστες καταφθάνουν εκεί από όλο τον κόσμο, για να ακούσουν τις πάντα διασκεδαστικές προβλέψεις του κ. Ντελαμότ.
1 μ.μ. Θάλασσα και θέα
Πάρτε μια γεύση από τον τρόπο ζωής των πλούσιων και διάσημων στο ξενοδοχείο Εντεν Ροκ, το καλύτερο του νησιού. Χτισμένο πάνω στο νερό, προσελκύει μεγιστάνες του πλούτου, σταρ της ροκ και τις ευκαιριακές τους κατακτήσεις. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τα ψαρικά του εστιατορίου του και κυρίως τη γλώσσα, εφόσον δεν έχει τελειώσει. Μετά το γεύμα σας, αναπαυθείτε σε μία από τις ξαπλώστρες της παραλίας και παρακολουθείστε τον «όμορφο κόσμο» να περνά μπροστά σας.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 23/2/2008)

Σχετικό και το ....

Forget the turquoise waters off Grande Saline beach, or the spectacular view from Morne de Grand Fond. Don't even think about the picturesque harbor of Gustavia, or the quiet little fishing village of Corossol. You can shrug your shoulders at the balmy winter nights, or the ever-present smell of jasmine.

After all, the island of Saint Barthelemy, more commonly known as St. Bart's, IS in the Caribbean, and is just one of several dozen West Indian island paradises where warm January evenings, white sand beaches, and the sensual ambiance of the tropics are almost taken for granted.

But if so many Caribbean islands offer similar physical amenities, how come St. Barts collects so many celebrities each winter that some writers are calling the island "Hollywood South." Recent sightings on the island include Tara Reid, Uma Thurman , David Letterman and Penelope Cruz.

"Oui, oui, Madonna was right there," said Marc du Bonnet, the boyishly handsome owner, with his stylishly gorgeous wife Veronique, of the popular harbor-side restaurant L'Escale. "There are so many of them that come in every night during the season that we don't pay much attention anymore," he said, as he joined the wait staff bringing plates of fresh poisson, salade, bifsteak, and pommes frites to the tables.

At the end of each evening, after the entrees have been served, the restaurant manager, Terence Bachiri, a Steven Segal look-alike, dressed in black and sporting a long pony-tail, sticks a CD (perhaps a jaunty Edith Piaf or 60's rock n' roll) into the PA system and guests take turns dancing between the tables. "It's what serves as island entertainment," Mr. Bachiri said, as he eyed two young women, in mini-skirts and tank tops, dancing together in a close embrace.

"This past winter one of the paparazzis took a photo of Brad Pitt by his pool," said Laurie Smith, the British general manager of the very upscale (what isn't here?) Le Toiny Resort. "He was with a young lady, whose name I can't reveal, and he got quite upset."

"We only have 12 suites here, and most are usually filled with people who don't want their photos taken, so we try to be quite protective of them," Ms. Smith said, as she walked along the lush grounds of the property. At Le Toiny, where in-season rates can start at $750 per night, the suites are fully booked from mid-December to mid-April.

One afternoon I was driving my rented jeep (the ubiquitous door-less, roof-less Suzukis) around the island, whizzing up and down the narrow roads, exhilarating in the incredible sun-splashed beauty of St. Bart's, when I stopped to pick-up a hitch-hiker.

Anna, who looked so French in her sandals, pareo, and tank top, turned out to be a young American woman who had been trying to make a living on St. Bart's for the past three years. This can be a prodigious task for someone without a work visa, a limited knowledge of French, and a modest bank account. But whatever the situation, conversations begin with celebrity sightings.

"I always see Kathy Lee Gifford in St. Jean," she said, as we drove through the dry interior of the island to an area called Camaruche.

"The last time I saw her she was yelling at her kid Cody," Anna said, her sun-lightened hair blowing in wispy strands around the inside of the jeep. The celebrity stories on St. Bart's are rampant, everyone has at least several, told in a casual, off-handed way, as you would tell a funny story about a sibling or a close friend. Although St. Bart's had begun to feel like an office party at People Magazine,the stories were fun and gossip, on an island with only 5,000 year-round residents, is unavoidable.

Anna had done whatever she could to remain on St. Bart's. A boutique failed, so did a frozen yogurt shop. She found some work as a waitress, and as crew on a local sailboat. After Hurricane Luis ripped across the island last September she helped repair damaged hotels. But in the end, it was too much of a struggle.

"You really need to be connected to one of the established French families, or have your own money, in order to live here permanently," she said. "I'm going back to the States soon, I have no more money, but I'll think of another way to come back. Once you're here for a while, it's impossible to think about living anywhere else."

"We live in a celebrity culture, and St. Bart's is a celebrity island," a middle-age St. Bart's businessman told me during lunch one day at Filao, a 15-bungalow beachside hotel.

"The island is known for its cuisine. Every restaurant offers excellent French dishes, and celebrities love to eat good food and drink the best wines. On other islands, even if you have the money, you can't get real French food."

"This is an island with an attitude," Maurice continued, smiling at his choice of words. I asked him if he means this in a negative way.

"No, no, the attitude of this island is fantastic. It is so typically French in some things, like the food, the language, the topless beaches," he said, adjusting his heavy-looking Breitling watch and Porsche sunglasses. "But, there is also the Caribbean influence. No jackets or ties for the men. Simple dresses for the ladies. There are no traffic jams here, no tension, no labor strikes. It is how the small towns of the French Riviera were 20-30 years ago."

St. Bart's is so typically French because it is part of France. Legally, it is a dependency island of Guadeloupe, which in turn is an Overseas Department and Region of France. Thus, St. Bart's participates in French elections, has 13 gendarmes (hardly necessary, there is no crime here) sent from France on two-year assignments, regards the French franc as local currency (although everyone accepts dollars), and imports almost everything from France, including mineral water, floor tiles, bathroom faucets, lots of wine and cheese, clothing, furniture, appliances, paper goods, and of course the current French newspapers, magazines, and television shows. They do have great boulangeries, however, and the baguettes are baked fresh every morning.

St. Bart's was discovered by Columbus in 1493 and named for his brother, Bartolomeo. It was not permanently settled until 1673, when Frenchmen from Normandy and Brittany started small dairy and vegetable farms. The agriculture was poor, however, and much of the island's wealth during this period came from French pirates who swarmed to the island, bringing with them vast quantities of plunder taken from Spanish galleons.

The island's heritage took a strange turn in 1784, when it was sold suddenly to Sweden by Louis XVI. While the French population continued to farm, the Swedes sent a small delegation that renamed the harbor Gustavia, after their king, and declared it a neutral free port.

France repurchased the island in 1878 and has held on to it ever since. The Swedes left their mark, however, in the names of several streets, and in the blonde hair of many descendants. St. Bart's is also one of the few Caribbean islands with out a sizable black population, since the dry and hilly terrain hindered the development of plantation crops like sugar cane and cotton.

"When I sailed into Gustavia, in 1974, there was only one yacht in the harbor," said Peter O'Keefe, a 57-year old American who has lived on the island since the late 1970's.

We were sitting on the terrace of his hand-built, barn-red, wood house, on a hill overlooking the village of Lorient and the Caribbean Sea. It was difficult to imagine a more idyllic setting.

"There was little law enforcement down here in the 70's," O'Keefe said, as his French-born wife, Laurence, and their four year-old son played nearby.

"I had a degree in architecture from the Rhode Island School of Design but I always wanted something different, " O'Keefe said. "This island was a popular place in those days for a certain type of rough crowd. At the same time, some French and American movie stars started to discover the charms of this out-of-the-way place, and when money and glamour begin to rub shoulders with petty thieves and adventurers, well, you have all the ingredients for the creation of a new in place."

O'Keefe, who bought his few acres of land in the 70's, and who built the house and constructed the steep driveway himself, has seen his simple real estate venture mature a hundred-fold in value. Still, the island remains simple, albeit wealthy.

"Remember, we're almost into the 2lst century and the island's largest hotel has only 70 rooms. Most of the places have 6-20 rooms, and there's no movie theater, no casino, no fast-food outlets," O'Keefe said, as we compared development on St. Bart's with its more developed island neighbor of St. Martin, 15 miles across the open blue sea.

Although tourism is now St. Bart's only source of income, it is remarkably free of commercial clutter. The island's political bosses, long-standing families descended from the original French settlers, have made a conscious decision to maintain the island's early reputation as a secret little French paradise, somewhere in the Caribbean, where rich and famous people go to avoid the rest of the world.

They've done this by keeping prices high, the airport small, and by not selling building permits to the highest bidder. They are presently fighting a Burger King franchise that wants in, and are raising passenger port charges to keep cruise ships out.

Bruno Magras, the current mayor of St. Bart's, can trace his island ancestors to the 17th century. He vows that the island will never become another Caribbean mass tourism destination.

"There is always a thin line between development and exploitation," Mayor Magras said. "We are such a small island, with limited space, so we must be very careful with our resources and tourist levels."

St. Bart's only real town, the port of Gustavia, is built around a small harbor filled with multi-million dollar yachts and old wooden fishing boats. The cafes and restaurants are low-key and expensive. A cheeseburger at Le Select, where locals claim Jimmy Buffet wrote his famous "Cheesburger in Paradise" song, will set you back about $12. High-price shops, like Hermes, Gucci, Polo, and Cartier are neatly tucked away among unassuming weathered 19th century buildings. Because Gustavia is a duty-free port, however, there are bargains to be found on certain products, such as French wines and perfumes.

Outside of Gustavia the countryside is dotted with small hotels, private villas, and wonderful little restaurants, often with outside terraces overlooking the sea, or perched on a hillside, with stunning views and fragrant breezes.

The entire island is only eight square miles, crisscrossed with 25 miles of narrow, roller-coaster style, concrete roads, just barely wide enough for two jeeps to pass. Fortunately, the tourists drive slowly, while staring with amazement at the tire-squealing antics of the crazy locals.

St. Bart's seemed so Disney-like in its perfection--the weather, the food, the exquisite little villages, the attractiveness of the people--that I kept asking natives who lived on the island if I was missing something. Were there no problems in this paradise?

"C'est quand meme ravissant," said Catherine, a thirty-something St. Bart's mom who I met on the beach at Gouverneur. While admitting the island was certainly ravishing, she mentioned that her children would have to finish their education on Guadeloupe, or in France, since there is no high school or ollege on St. Bart's.

She also said that food prices are high because everything has to be imported, and unless you have your own well, fresh water from the desalination plant is extremely costly.

"But for the prices you pay you get this," she said, waving her arm around in a full circle, as if to include the entire island in a single gesture.

As we talked the sun slowly descended into the sea and a fragile light painted the rock cliffs behind the beach a soft purple hue. Catherine, who wore only a bikini bottom, turned to help her 7 year-old daughter look for oysters under the rocks. The calm, simple arrangement of mother and daughter against the rock face, both bathed in the soft Caribbean twilight, seemed a perfect metaphor for St. Bart's..

Traveler's update:

Unless you're starring in a TV show or feature film, or have a large trust fund, stay away from St. Bart's during the winter season, mid-December to mid-April. Rates at the top resorts are astronomical, airfares are at their peak, and dinner reservations at St. Bart's' restaurants are next to impossible to obtain.

Off-season, however, prices drop dramatically and the pleasures of the island become quite affordable.

From the U.S., the principal gateway is St. Martin, where connections are made with inter-island air carriers for the 10-minute flight. American Airlines provides daily, non-stop service from Kennedy Airport to St. Martin. Excursion fares, based on travel dates, are available. 800-433-7300). Ferryboat and catamaran service is also available from St. Martin. These trips take about 1 1/2 hours.

The following hotels are offering special summer packages:

St. Bart's first hotel, the Eden Roc, built in the l950's, has been renovated into a charming six-room property overlooking St. Jean Beach. $200 per night, double, includes breakfast (800-932-3222)

The Carl Gustaf Hotel has a five-night package which features a suite with a private plunge pool overlooking the harbor; welcome cocktail, fruit and champagne; daily breakfast; one dinner for two persons, all taxes and gratuities. Price is $2,400 per couple.(800-948-7823)

The island's largest resort, the 76-room Guanahani Hotel offers a seven-night "French Caribbean Escape," with deluxe accommodations, breakfast daily, seven days' car rental, catamaran trip, one gourmet dinner for two. Price is $2,340 per couple.(800-223-6800)

Since many deluxe hotels on St. Bart's charge $700-1000 per night during season, off-season packages provide good value.

If you prefer to rent your own villa, complete with swimming pool, kitchen facilities, housekeepers, and cooks, you should contact WIMCO,a U.S.-based company with over 200 properties on the island to choose from. Prices range from $500-5000 per week. (800-932-3222) With dozens of excellent French restaurants, it is impossible to get a bad meal on St. Bart's. Prices range from $15-100 per person. The Second Annual Festival Gastronomique, to be held in April, is a two-week celebration of French cuisine with chefs and vintners invited from France for the occasion.

For further information on St. Bart's, including a list of hotels, restaurants, and upcoming special events, contact your travel agent, or the French Government Tourist Office, 444 Madison Avenue, New York, N.Y. 10022

(πηγή: www.travelwritersmagazine.com)