Μαλαισία: Εξωτικά τοπία & μυρωδιές!

Το διαφημιστικό σλόγκαν της εξωτικής αυτής χώρας είναι: «Μαλαισία - Αληθινή Ασία»!

Οι παραλίες της και τα ­εξωτικά της νησιά είναι ακόμα ­«απάτητα» από τις ορδές των τουριστών και για τούτο το λόγο επιλέχτηκαν από τις διεθνείς εταιρείες παραγωγής για να γυριστούν εκεί τα διάφορα ριάλιτι ­«επιβίωσης».Η Μαλαισία σε πρόσφατη ψηφοφορία των ­αναγνωστών του έγκυρου ταξιδιωτικού περιοδικού «Code Nast Traveller» πήρε την πρώτη θέση σε τομείς όπως ο εξωτικός προορισμός, οι ξενοδοχειακές υπηρεσίες, τα spa.

Κουάλα Λουμπούρ
Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της χώρας, την Κουάλα Λουμπούρ -που σημαίνει συμβολή δύο λασπωμένων ποταμών-, θα προσγειωθείτε σε ένα από τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια του κόσμου. Αυτή την αίσθηση του σύγχρονου θα τη συναντήσετε σε κάθε βήμα σας στην εντυπωσιακή πόλη. Επισκεφθείτε τους δύο δίδυμους πύργους της Πετρόνα στο κέντρο. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται ο τέταρτος ψηλότερος πύργος τηλεπικοινωνιών στον κόσμο. Περπατήστε στο ­υπερσύγχρονο κέντρο της πόλης, κάντε μια στάση για βόλτα στα πάρκα και στους τροπικούς κήπους. Και φυσικά ανακαλύψτε τα γοητευτικά απομεινάρια της Κουάλα Λουμπούρ: την Τσάιναταουν με τα πολύβουα νυχτερινά παζάρια και τη Μικρή Ινδία με τις μυρωδιές των μπαχαρικών.

Τροπικοί παράδεισοι
Mία ώρα πτήση βορειοδυτικά της Κουάλα Λουμπούρ και θα βρεθείτε στα νησιά Λανγκάουι. Πρόκειται για εκατό τροπικούς παραδείσους πνιγμένους στο πράσινο, με ατελείωτα χιλιόμετρα κατάλευκης παραλίας. Περιοχή ιδανική για μπάνια και θαλάσσια σπορ. Εκατόν δώδεκα χιλιόμετρα νοτιότερα βρίσκεται το Πενάνγκ, με τη διάσημη παραλία του, ένα νησί - χερσόνησος που συνδέεται με την ξηρά με μια εντυπωσιακή γέφυρα. Το Πενάνγκ θα σας εντυπωσιάσει με τις τροπικές θάλασσές του και την εξωτική ατμόσφαιρα. Στην πρωτεύουσά του, το Τζορτζ Τάουν, επισκεφθείτε το μουσείο και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που χτίστηκε το 1818. Μην παραλείψετε και επισκέψεις στο τζαμί Καπιτάν Κέλινγκ και στους Βοτανικούς Κήπους, οκτώ χιλιόμετρα από την πόλη.

Τα νησιά του «Survivor»
Το σύμπλεγμα των νησιών βρίσκεται στη Νότια θάλασσα της Κίνας, απέναντι από την πόλη Μερσίνγκ που απέχει πέντε ώρες οδικώς από την Κουάλα Λουμπούρ. Για τους λάτρεις της περιπέτειας υπάρχει η Ράουα (όπου έμεναν οι παίκτες όταν αποχωρούσαν από το παιχνίδι). Αν σκοπεύετε να ζήσετε κάπως έτσι θα πρέπει να έχετε προμηθευτεί τσιγάρα, αντηλιακά ή ό,τι άλλο απαραίτητο, αφού το νησί δεν διαθέτει μαγαζιά.

(πηγή: www.7merestv.gr, 4/7/2008)

10 καλύτερα ξενοδοχεία boutique στον κόσμο

Εμείς επιλέξαμε να σας προτείνουμε, τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία boutique στον κόσμο. Δεν έχουν καμία σχέση με τους θηριώδεις ξενοδοχειακούς όγκους, που βλέπουμε να διαφημίζονται σε πολλούς τουριστικούς προορισμούς, αλλά χαρακτηρίζονται από το ξεχωριστό τους στιλ και προσφέρουν οικειότητα και ιδιαίτερη προσοχή στον πελάτη τους. Είναι ξεχωριστές ξενοδοχειακές μονάδες, με δώδεκα ή λιγότερα δωμάτια και θεωρούνται αυθεντικοί θησαυροί ξεκούρασης.



1. The Eugenia στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης
Πρόκειται για ένα αποικιακό σπίτι του 19ου αιώνα, που διαθέτει δώδεκα πολυτελείς σουίτες. Βρίσκεται στην καρδιά της Μπανγκόκ και είναι γνήσιος εκφραστής της μυθικής κουλτούρας για την φιλοξενία, στην ανατολή.
Η επίπλωσή του αποτελείται από αυθεντικές αντίκες Βικτοριανής εποχής, προσαρμοσμένες στις ανέσεις του 21ου αιώνα. Είναι ξακουστό για τις μπανιέρες στα λουτρά του, που είναι χάλκινες χειροποίητες. Η διακόσμηση, τα κρεβάτια και τα υπόλοιπα έπιπλα, εύκολα σε ταξιδεύον στο παρελθόν, ογδόντα έως εκατό χρόνια πριν, σ’ ένα πιο ήρεμο χωροχρόνο, όπου οι άνθρωποι ρουφούσαν γουλιά-γουλιά το τσάι ή τον καφέ τους και απολάμβαναν το θρόισμα του αέρα από τα φοινικόδεντρα.
www.phukethotel.com/bangkok-city/the-eugenia.html




2. Katitche Point Greathouse, στα Βρετανικά νησιά Virgin
Το Katitche Point Greathouse, είναι χτισμένο από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Michael Helm, στις κατάφυτες απότομες πλαγιές του Gorda.
Αποτελείται από τέσσερα συνεχόμενα πυραμοειδή κτήρια και διαθέτει πέντε σουίτες. Η βίλα αυτή, προσφέρει συναρπαστική και ειρηνική διαφυγή με θέα τον ορίζοντα του Ατλαντικού Ωκεανού, όπου καταλήγουν οι αμέτρητες αποχρώσεις των γαλάζιων - τιρκουάζ νερών της Καραϊβικής.
Η επίπλωση είναι ξεχωριστή, με κυρίαρχο υλικό το ξύλο. Κάθε σουίτα έχει ξεχωριστούς χώρους για χαλάρωση, φαγητό και δικές της βεράντες με καταπληκτική θέα. Η Mimi, που είναι η chef της βίλας θα σας προσφέρει εξαιρετικές γεύσεις της κουζίνας της Καραϊβικής, και παράλληλα είναι πάντα πρόθυμη να σας προσφέρει το φαγητό που εσείς επιθυμείτε να της παραγγείλετε, συνοδευμένο με γαλλική σαμπάνια ή ξεχωριστά κρασιά απ’ όλα τα μέρη της γης.
www.katitchepoint.com



3. Riad Meriem, στο Μαρακές του Μαρόκο
Αν θέλετε να ζήσετε «νύκτες μαγικές κι ονειρεμένες», τότε ίσως το Riad Meriem να είναι αυτό που αναζητούσατε.
Το Riad Meriem διαθέτει πέντε σουίτες και βρίσκεται στην καρδιά της Medina του Μαρακές. Είναι σχεδιασμένο από τον ιδιοκτήτη του, Thomas Hays, γι' αυτούς που δεν επιζητούν την απρόσωπη πολυτέλεια.
Εκείνο που το κάνει ξεχωριστό, είναι η έξοχη σχεδίασή του που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα μοναδικό μείγμα των αραβικών και ανατολίτικων ευαισθησιών. Ο Hays χρησιμοποίησε τοπικά και διεθνή στοιχεία και υλικά, καθώς επίσης κι ένα φάσμα χρωμάτων που προέρχονται από τις φυσικές αποχρώσεις του αραβικού τοπίου, των πολύχρωμων κήπων και του δροσερού τρεχούμενου νερού.
Συνδυάζοντας όλα αυτά, κατάφερε να δημιουργήσει μια ήρεμη και μεθυστική όαση που δεσμεύει όλες τις αναγκαίες αισθήσεις, για ένα χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο πολυτέλειας.
www.hipmarrakech.com/riad.php?id=87



4. Το Inn στα βουνά Coyote στην Κόστα Ρίκα
Το ξενοδοχείο αυτό είναι χτισμένο στην καρδιά της Κόστα Ρίκα., σε υψόμετρο 4.000 ποδιών, μέσα σε μια ιδιόκτητη έκταση 70 στρεμμάτων.
Διαθέτει τέσσερα δωμάτια και όλα λειτουργούν καθαρά οικολογικά. Είναι το ιδανικό περιβάλλον για την υπαίθρια περιπέτεια και την καθολική απομόνωση. Προσφέρει φιλήδονο φαγητό σε πανέμορφους τροπικούς κήπους, υπό την προσοχή των πουλιών της άγριας φύσης, περιπάτους και βόλτες με ποδήλατα στο βουνό.
Απλά χαλαρώστε και απολαύστε το ανοιξιάτικο κλίμα και τα σπιτικά γεύματα στο ξενοδοχείο. Ή εκμεταλλευτείτε την τοπική σχολή μαγειρικής της Κόστα Ρίκα, όπου θα περιπλανηθείτε στην αφθονία διαφορετικών συστατικών και θα μάθετε τις νέες τεχνικές μαγειρέματος κάτω από την προσωπική καθοδήγηση των chef-ιδιοκτητών του πανδοχείου.
Ανεμογεννήτριες παράγουν την ηλεκτρική ενέργεια, οι καλλιέργειες των λαχανικών και των οπωροφόρων δέντρων είναι οικολογικές, όλοι φροντίζουν για να συντηρούν την ενέργεια και τους πόρους, και συμμετέχουν στην τοπική αναδάσωση και τη συντήρηση φύσης.
www.cerrocoyote.com



5.Το La Casa Azul στην Βαλέντσια της Ισπανίας
Όταν ένας κοσμηματοπώλης ανοίγει ένα ξενοδοχείο, δύσκολα θα περίμενε κανείς να του λείπει η λάμψη ή η γοητεία, και το La Casa Azul στη Βαλέντσια δεν απογοητεύει.
Ο Vicente Graciα, που είναι ένας από τους καλύτερους κοσμηματοπώλες της Ισπανίας, έφτιαξε αυτό το τριώροφο ξενοδοχείο, που έχει ακριβώς τρία δωμάτια, ένας σε κάθε πάτωμα, σε ένα οίκημα του 19ου αιώνα. Κάθε ένα δωμάτιο σχεδιάστηκε από έναν διαφορετικό σχεδιαστή και έχει διαφορετικό ύφος. Το ένα χαρακτηρίζεται από τα επιχρυσωμένα και παλαιά του έπιπλα, το άλλο είναι σχεδιασμένο σε ρυθμό μπαρόκ και το άλλο είναι επηρεασμένο από την τεχνοτροπία της ανατολής. Στο ισόγειο όπου είναι και η reception, λειτουργεί μια καταπληκτική κάβα κρασιών (παράγουν και δικό τους κρασί) και το ενδιαφέρον των καλοφαγάδων καλύπτεται πλήρως στην ταράτσα του κτηρίου που προσφέρει ξεχωριστή θέα της κεντρικής αγοράς της Βαλέντσια και παράλληλα αποτελεί, μια από τις ιδιαίτερες αίθουσες φαγητού της Ευρώπης.
Το La Casa Azul, είναι ένας πραγματικός πολύτιμος λίθος και κοστίζει περίπου 270 € η βραδιά.
www.lacasaazul.com.mx



6. Το Helsingfors στην Παταγονία της Αργεντινής
Το μοντέρνο Σκανδιναβικό (!) αυτό κρησφύγετο είναι ένας ναός απομόνωσης, στο εθνικό πάρκο Los Glaciares, 100 μίλια από την κοντινότερη πόλη στο δρόμο που αγκαλιάζει τις ακτές μιας λίμνης. Το οίκημα περιβάλλεται από ένα μεγαλοπρεπές φυσικό τοπίο στους πρόποδες των βουνών των Άνδεων. Πίσω του προστατεύεται από το πυκνό δάσος και μπροστά του απλώνεται η πανοραμική άποψη της λίμνης, Έχει 8 δωμάτια με ένα ιδιωτικό λουτρό. Οι χώροι είναι διακοσμημένοι - τόσο σε επίπεδο υλικών όσο και σε επίπεδο χρωμάτων - σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον.
Οι φιλοξενούμενοι μοιράζονται την εμπειρία τους γύρω από ένα μεγάλο τζάκι στο living room ή στο bar. Ένα πλούσιο κελάρι με κρασιά από την Αργεντινή και τη Χιλή συνοδεύει την απόλαυση της γευστικής τοπικής κουζίνας. Το Helsingfors, λειτουργεί από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο.
www.helsingfors.com



7. Το Pitcher Inn στο Vermont
Το Pitcher Inn λειτουργεί στην καρδιά των πράσινων βουνών του κεντρικού Βερμόντ, από το 1850. Αρχικά ήταν ένα απλό πανδοχείο που εξυπηρετούσε τους περαστικούς της περιοχής. Το πανδοχείο εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά οι αρχές της φιλοξενίας του παρελθόντος δεν αλλοιώθηκαν, όπως επίσης και η διακόσμηση και τα χρώματα του πανδοχείου κι έτσι σήμερα, αποτελεί ένα γοητευτικό προορισμό στο Βερμόντ.
Διαθέτει συνολικά έντεκα δωμάτια και σουίτες, από τα οποία εννέα είναι δίκλινα και βρίσκονται στο κεντρικό κτήριο και άλλα δυο δωμάτια που είναι σουίτες και βρίσκονται σε διπλανό κτήριο που είναι μια παλιά σιταποθήκη ανακατασκευασμένη κατάλληλα.
Κάθε δωμάτιο έχει διαφορετικό ύφος διακόσμησης με θέματα είτε από την ιστορία της περιοχής είτε διάφορα σπορ. Όλα τα δωμάτια έχουν κλιματισμό, υποδαπέδια θέρμανση, δικά τους μπάνια με Jacuzzi. Σε κάποια δωμάτια υπάρχει και σάουνα.
pitcherinn.com



8. Το “The Outpost” στην νότιο Αφρική.
Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Enrico Daffonchio σχεδίασε το "The Outpost". Χρησιμοποιώντας απλές, καθαρές γραμμές και συνδυάζοντας στοιχεία από ατσάλι, έφτιαξε ένα σύγχρονο και όμορφο κτήριο που ταιριάζει απόλυτα και δίνει έμφαση στο σεβασμό του πανέμορφου και άγριου τοπίου της περιοχής, που το περιβάλει.
Το ξενοδοχείο περιλαμβάνει ένα μεγάλο κύριο κτήριο και δώδεκα αυτόνομα διαμερίσματα. Το συγκρότημα αυτό είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου που κοιτάει τον ποταμό Luvuvhu και όλα τα κτήρια ενώνονται μεταξύ τους με ξύλινες γέφυρες.
Ο μοντέρνος σχεδιασμός κάθε διαμερίσματος, που βασίζεται στο μπετόν το ατσάλι και στις υφασμάτινες κουρτίνες και αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν πιο ελεύθερη θέα του τοπίου της κοιλάδας του ποταμού Luvuvhu.
Το κάθε διαμέρισμα περιλαμβάνει μια μεγάλη βεράντα, εσωτερικό σαλόνι και κρεβατοκάμαρα με κρεβάτι king size. Οι κουρτίνες που κλείνουν το χώρο του λουτρού μπορούν να ανοίξουν και να απολαύσετε το μπάνιο σας, με την υπέροχη θέα της Αφρικανικής κοιλάδας στα πόδια σας.
www.theoutpost.co.za



9.Το Serinn House στην Τουρκία
Η μονάδα αυτή διαθέτει πέντε δωμάτια και βρίσκεται στους αμμώδεις κίτρινους απότομους βράχους στην πόλη Urgup της Καππαδοκίας.
Ο Τούρκος αρχιτέκτονας Rifat Ergor από την Κωνσταντινούπολη, έχει διακοσμήσει τις φυσικές σπηλιές, μέσα στις οποίες είναι τα δωμάτια διατηρώντας μια πολύ σύγχρονη ευαισθησία. Η κα. Eren Serpen, που κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη, είναι η ιδιοκτήτης του Serinn. Μετά από είκοσι χρόνια ενασχόλησής της στον τομέα των διεθνών αεροπορικών ταξιδιών, αποφάσισε να ανοίξει αυτό το ιδανικό ξενοδοχείο.
Τα πέντε δωμάτια, προσφέρουν όλες τις σύγχρονες ανέσεις για να χαλαρώσετε στη μέση του απίστευτου ηφαιστιογενούς τοπίου.
Η ποιότητα του ξενοδοχείου αναδεικνύεται και στις επιλογές της κουζίνας του. Ο διάσημος chef Defne Koryόrek έχει βάλει τη σφραγίδα του στο menu, συνδυάζοντας τουρκικές και διεθνείς γεύσεις.
www.serinnhouse.com




10. Το JapaMala Resort, στη Μαλαισία
Το JapaMala Tioman είναι ένα θέρετρο με δώδεκα πολυτελείς ξύλινες βίλες σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον, ακριβώς μερικά βήματα πάνω από την παραλία, στο νησί Tioman, στην ανατολική ακτή της Μαλαισίας.
Πρόκειται για μια περιοχή που αποτελεί προστατευμένο θαλάσσιο πάρκο, με απίστευτη ποικιλία ψαριών και κοραλλιών. Οι καθαρές άσπρες παραλίες και τα ζεστά σμαραγδένια νερά, αγκαλιάζουν το νησί.Απομονωμένες και ρομαντικές, αυτές οι βίλες προκαλούν ένα συναίσθημα ονείρου χλιδής και περιπέτειας. Εδώ, θα έχετε την ευκαιρία να επιστρέψετε πίσω, στην επαφή με τη φύση, χωρίς να χάσετε από τα μάτια σας τις πολυτέλειες της ζωής.
Μεγάλη προσοχή υπήρξε, για να ελαχιστοποιηθεί οποιαδήποτε περιβαλλοντική επίδραση. Κανένας βράχος δεν κινήθηκε, κανένα δέντρο δεν κόπηκε. Κατά συνέπεια καμία από τις βίλες δεν είναι η ίδια. Κάθε μια είναι μοναδική - ακολουθώντας το χαρακτήρα του εδάφους επάνω στο οποίο χτίστηκε..
www.japamalaresorts.com

(πηγή: www.fe-mail.gr)

10 υψηλότερα κτήρια στον κόσμο και ο Πύργος του Ντουμπάι

Taipei 101

____

Taipei 101
Height: 509 m
City: Taipei
Year: 2004

Petronas Tower 2

____

Petronas Tower 2
Height: 452 m
City: Kuala Lumpur
Year: 1998

Petronas Tower 1

____

Petronas Tower 1
Height: 452 m
City: Kuala Lumpur
Year: 1998


Sears Tower

____

Sears Tower
Height: 442 m
City: Chicago
Year: 1974

Jin Mao Tower

__ __

Jin Mao Tower
Height: 421 m
City: Shanghai
Year: 1998

Two International Finance Centre

____

Two International Finance Centre
Height: 415 m
City: Hong Kong
Year: 2003

CITIC Plaza

____

CITIC Plaza
Height: 391 m
City: Guangzhou
Year: 1997

Shun Hing Square

____

Shun Hing Square
Height: 384 m
City: Shenzhen
Year: 1996

Empire State Building

____

Empire State Building
Height: 381 m
City: New York City
Year: 1931



Central Plaza

____

Central Plaza
Height: 374 m
City: Hong Kong
Year: 1992

(πηγή: www.emporis.com)

Φυσικά μόλις ολοκληρωθεί ο "περιβόητος" Πύργος του Ντουμπάι (Burj Dubai) θα είναι το υψηλότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα στην ιστορία. Δείτε από το επίσημο site του Πύργου μια σύγκριση με τα υπόλοιπα κτήρια (όπως πάντα click για μεγέθυνση)



Δείτε περισσότερα στο http://www.burjdubai.com

Οι ζούγκλες του Βόρνεο

The noises emanating from Borneo's rainforest are thrilling, but to discover what's making them, you'll need a guide, says Sarah Shuckburgh.

In the early morning, the view from my veranda is magical. Mist hangs in the trees, forming a white veil from which only the tallest treetops emerge. Three sambar deer step daintily past a clump of teak trees close to my chalet, stretching to nibble the huge, heart-shaped leaves. Nearby, a large bearded pig snuffles in the undergrowth.

The sounds, too, are thrilling. Barking lizards grunt, a brown barbet makes a repetitive "tonk-tonk" call, and cicadas sound like dentists' drills. From the jungle, gibbons whoop and as the mist lifts, I spot a family of orang-utans swinging through the distant canopy.

I am staying at the Borneo Rainforest Lodge in the middle of the largest surviving area of primary forest in Sabah. Today, palm-oil plantations cover most of north Borneo, and lorries laden with hardwood trundle in convoys from other remnants of jungle. But the Sabah state government has decreed a 30-year ban on logging from 2008, and in the Danum Valley, 175 square miles of lowland rainforest have been designated a protected reserve.

The field centre here is one of the leading tropical rainforest research stations in South-East Asia, and the nearby lodge is an eco-friendly guesthouse with 23 stilted huts built of local wood and stones.

Equipped with leech socks (one-size-fits-all canvas bags worn inside trainers), I set off on sodden jungle trails with Donny, the chief naturalist guide. Towering trees, 400 years old, are surrounded by slender buttresses that create cave-like chambers. Huge fallen trunks are covered in fungi and glistening spiders' webs. The ground is a dense mass of leaves and branches. It's hot, and with humidity often at 100 per cent, nothing evaporates. Flies, desperate for salt, land on my sweating body.

A giant millipede curls into a ball as we approach, but I find it hard to spot forest wildlife. Donny sees clues everywhere. He points to an orang-utan nest of folded branches in a treetop. A pile of fruit seeds and scats under another tree show where the owner had breakfast. These holes in the ground were made by foraging wild boar; this flattened circle of earth, cleared of leaves, is the mating area of a silvery-grey argus pheasant; and that tangle of bent lianas was trampled by an elephant.

Donny explains the medicinal uses of each tree - one secretes resin that is used in HIV medicines, another produces poisonous sap that kills fish while the sap from a third tree prevents malaria - Donny drinks an infusion of this every month.

At the riverbank, we watch a cavorting family of long-tailed macaques on the far bank. They swing on lianas and push each other into the brown sunlit river from the spindly branches of a fruit-tree. An agamid lizard, like a 12in dinosaur, stalks by my feet. All day, leeches, blind but cunning, sense our approach, and groping from leaf tips, clamp themselves to our legs, arms, necks and backs as we pass. Only our shins and ankles are safe in their canvas socks. Donny has the answer - he strokes the leech to confuse it, and as it loosens its grip, sharply flicks it away. My leeches aren't so easily confused, so Donny obligingly flicks them for me.

We follow a narrow path to a waterfall that thunders into a circular pool of muddy grey-green, forming a natural whirlpool bath. The canopy almost blocks out the sky, but a small blue gap admits a shaft of sunshine. A kingfisher skims over the water. This is a perfect place to cool off.

Donny tells me that he comes from the Orang Sungai tribe - the "river people". Danum was the name of a tribal king who set off into the forest and was gone for so long that one of Donny's ancestors was elected king to replace him. When Danum came back unexpectedly, he deferred to the new king. In honour of his bravery and his modesty, Donny's ancestor named the river after him.

After the Second World War, when the British took over from the Borneo Company, tribal people were encouraged to give up their nomadic life of hunting, gathering and growing rice on temporary fields. Donny's family started work on tobacco plantations and converted to Anglicanism. Donny's Christian name was chosen by the Australian missionary who baptised him.

After our dip, we clamber up rough-cut steps to a rocky shelf overlooking the curve of the river and the lodge. Here, members of Donny's tribe traditionally brought their dead; from this vantage point the spirits could watch over their descendants. Burying a body underground was seen as a final punishment, reserved for the most evil and criminal.

Donny's grandfather, Nenek, was an orang tahu - a sage - whose magic could cause crop failure and even death. Donny's earliest memory is of his grandfather. Donny, aged four, wanted a coconut and started chopping at a palm tree with a machete. Nenek told him to wait with his eyes shut. Peeping through his fingers, Donny saw Nenek point at the palm, from which several coconuts instantly dropped to the ground.

Donny's grandfather was greatly in demand to kill members of rival tribes such as the Keniah Dayaks - formidable hunter-gatherers who could survive for a year alone in the jungle. The spirits inhabiting Nenek's body prevented him from dying, and it was only when he renounced magic at the age of 107 that he finally passed away.

The old man had warned his grandchildren not to follow him into black magic, but to study at school and forget tribal hostilities. As he wished, today young Dayak and Orang Sungai naturalists work alongside each other at the reserve, and Donny has married a woman from another tribe.

We climb steps to a suspension bridge of slippery ironwood struts and metal cables a bouncy, wobbling catwalk 100ft up, but a brilliant place for spotting a red-legged monkey guzzling fruit in a treetop, a vivid scarlet-breasted minivet, and a noisy rhino hornbill. Emergent trees poke from a mesmerising sea of green.

Night falls suddenly and at 7pm Donny takes me on a night drive. Following the beam of his torch, I peer through binoculars (which, oddly, work perfectly in the dark) at a spotted owl feeding its young on a branch, two rabbit-sized mouse deer, a snake curled on a fern, a red flying squirrel gliding elegantly from a high branch, and a rarely sighted western tarsier, a primitive primate. Donny turns his torch off, and we sit, listening to the rainforest noises and the thundering river. The stars are hidden by looming rain-clouds and apart from the odd firefly, the night in one of the world's most remote wildernesses is utterly, intensely, unimaginably black.

(πηγή: www.telegraph.co.uk)

Οι "ευκαιρίες" της Ασίας

Πού θα βρείτε το διαφορετικό και το φθηνό στις μεγάλες πόλεις της Απω Ανατολής

Παλαιότερα το Χονγκ Κονγκ εθεωρείτο ο παράδεισος της Ανατολής: η καλύτερη αγορά της Ασίας, με τις πιο χαμηλές τιμές και τη φιλικότερη εξυπηρέτηση.

Σήμερα τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει. Το Χονγκ Κονγκ θεωρείται μια από τις ακριβότερες αγορές του κόσμου, οι μεγάλες εκπτώσεις και ευκαιρίες ανήκουν στο παρελθόν. Αναζητήστε λοιπόν το διαφορετικό στις αγορές σας στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της Ανατολής, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν οι υπαίθριες αγορές, τα σκονισμένα μαγαζάκια που κρύβουν ένα σωρό παράξενα αντικείμενα και οι τεράστιες αποθήκες εμπορευμάτων που κρύβουν θησαυρούς.

ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ
Στην πρωτεύουσα Τζακάρτα η καλύτερη επιλογή είναι τα ρούχα. Η μπουτίκ Iwan Tirta θεωρείται από τις καλύτερες στη χώρα, όσον αφορά τα μπατίκ. Υπάρχει εξάλλου το Batik Keris, κατάστημα το οποίο διαθέτει και τη μεγαλύτερη συλλογή. Τα υφάσματα (μπατίκ ή μη) μπορείτε να τα αγοράσετε με το μέτρο. Ζητήστε από έγκυρη πηγή (το ξενοδοχείο όπου μένετε ή το τοπικό γραφείο Τουρισμού) να σας συστήσει κάποιον ράπτη (ή ράπτρια) για να σας τα "ράψει" επιτόπου. Οι τιμές κυμαίνονται ανάλογα με τη φήμη του τεχνίτη.

Στο Μπαλί υπάρχουν ράπτες οι οποίοι ειδικεύονται στην ραφή δερμάτινων ειδών και μπορούν να σας ετοιμάσουν δερμάτινο τζάκετ μέσα σε μία ημέρα ανάλογα με το σχέδιο του ρούχου.

Λεπτομέρεια με σημασία: Ενα από τα καλά φυλαγμένα μυστικά της Ινδονησίας είναι τα προϊόντα από (τον εξαιρετικής ποιότητας) κασσίτερό της. Στο νησί Bangka θα βρείτε πιάτα, μαχαιροπίρουνα, κούπες, κηροπήγια, αγγεία, όλα χειροποίητα. Σε τιμές ευκαιρίας εξάλλου θα βρείτε το ασήμι στο Μπαλί.

Αγοράστε το με το κιλό (από τα εργοστάσια του Culuk) και αφού επιστρέψετε δώστε τα σε έναν αργυροχόο για να φτιάξει τα κοσμήματα που επιθυμείτε. Παρά τους δασμούς και τον ΦΠΑ, σας συμφέρει.


ΜΑΛΑΙΣΙΑ
Η Μαλαισία είναι λιγότερο πλούσια από τη Σιγκαπούρη αλλά στις αγορές της θα βρείτε πολύ καλές εκπτώσεις. Στο Reject Shop στο εμπορικό κέντρο Star Hill της Κουάλα Λουμπούρ θα βρείτε μωρουδιακά πολύ καλής ποιότητας σε εκπληκτικές τιμές. Τα εμπορεύματα είναι από επιστροφές εργοστασίων, όχι επειδή είχαν κάποιο ελάττωμα, αλλά λόγω λανθασμένων παραγγελιών.

Αν ξέρετε τι ακριβώς ζητάτε η Μπανγκόκ είναι ένας επίγειος παράδεισος. Για να πετύχετε όμως τις καλύτερες τιμές στις αγορές σας πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να παζαρέψετε. Ξεκινήστε την εξόρμησή σας από το εμπορικό κέντρο River City δίπλα στο ξενοδοχείο Σέρατον. Εάν ψάχνετε για κάτι συγκεκριμένο και δεν το βρείτε στα μαγαζιά, οι ιδιοκτήτες τους θα σας πάνε στις αποθήκες των εμπορευμάτων τους, που συνήθως βρίσκονται κοντά στην Τσάιναταουν. Ισως βρείτε τις τιμές λίγο ακριβές, αλλά ό,τι πάρετε θα αξίζει τα χρήματά του.

Αν ψάχνετε για μετάξι, αρχίστε από το γνωστό κατάστημα Τζιμ Τόμσον, το οποίο βρίσκεται στη γωνία των δρόμων Surawongse και Rama IV. Εκεί θα βρείτε υφάσματα ασυναγώνιστης ποιότητας και μια πλουσιότατη συλλογή από έτοιμα ρούχα που θα σας είναι δύσκολο να προσπεράσετε.

ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ
Κάποτε η Σιγκαπούρη ήταν σαν το Χονγκ Κονγκ, δηλαδή παράδεισος για τους αγοραστές. Τα πράγματα άλλαξαν και η αλήθεια είναι πως ακόμη και οι Σιγκαπουριανοί φροντίζουν να κάνουν τα ψώνια τους αλλού. Παρ' όλα αυτά η αγορά μαργαριταριών εξακολουθεί να είναι συμφέρουσα. Το εμπορικό κέντρο Lucky Plaza στην οδό Scotts είναι γεμάτο μαγαζιά όπου θα βρείτε μαργαριτάρια και κοσμήματα με μαργαριτάρια. Μία σειρά από καλλιεργημένα μαργαριτάρια κοστίζει 1 δολάριο, ενώ μπορούν να σας φτιάξουν περιδέραιο και βραχιόλι ακριβώς στα μέτρα σας.

Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά της οδού των Αράβων (Arab street): εκεί θα βρείτε μεταξωτά, βελούδινα και μπατίκ ρούχα πολύ καλής ποιότητας, σε προσγειωμένες τιμές ($10 - $25 το μέτρο).

(πηγή: BHMA)

Εντυπωσιακά αεροδρόμια της Ασίας

On Thursday, there could be a scramble to reach gate F31 at Changi airport in Singapore, where passengers will board the first commercial flight of the new Airbus A380.

But for those who can contain their excitement and choose instead to kick off this historic day for world aviation with a gentle stroll around Changi, there are reasons to be impressed by the airport itself.

Almost 26 years since its opening, Changi continues to collect almost every prize bestowed on airports by the tourism and travel industries (last year alone it grabbed another 25 of these eclectic awards). More silverware should soon be on the way, as Changi prepares to open in January a third, state-of-the-art terminal, as well as to upgrade the original terminal.

Changi, however, is not the only Asian airport to excel. In fact, recently it was beaten to the top spot by Hong Kong in the closely watched survey of passenger satisfaction conducted by Skytrax, the aviation research organisation. Overall, Asian airports took four of the top five positions in the Skytrax survey, with Seoul Incheon and Kuala Lumpur completing the Asian triumph. Munich, at number four, was their leading challenger while Vancouver, which ranked ninth, was the only North American airport in the top 10.

The 7.8m passengers surveyed by Skytrax put ease of airport usage and waiting times at the top of their list of priorities, with a focus on the efficiency of security checks at a time of heightened concern about terrorism. On that level, it is very hard to fault Changi, which operates a decentralised screening system, with all the checking done at individual gates, thereby avoiding the long queues and bottlenecking that has become one of the most irksome aspects of travelling through many of the world’s largest airports.

As with almost every aspect of the airport, the Singaporean authorities did not wait for the aftermath of 9/11 to adopt a decentralised screening approach, which requires more staff but makes the process smoother for passengers. “It’s really always been our philosophy to do things well ahead of the demand,” says Esther Ee from the Civil Aviation Authority of Singapore.

While that might sound like a tired marketing cliché, it is a view endorsed by most pundits and is consistent with the history of Changi’s development since 1975, when the Singaporean government agreed to build a new airport. In fact, even the decision to have a third terminal was part of the original master plan for Changi, at a time when Singapore Airlines – a product of the political divorce between Malaysia and Singapore – was still in its infancy and Singapore’s traffic was just a fraction of what it is today.

Tony Davis, chief executive of Tiger Airways, which is based in Singapore and is one of Asia’s fastest growing low-cost carriers, sees a contrast between airport planning in Asia and the “piecemeal approach” in Europe. Davis, a former BMI British Midland executive, says: “European airports have tended to be built when demand arises while Asian airports seem to be built for the future. We build on the basis on what is needed and then get very surprised two years later when we find we need to build again.”

Another case in point is Kuala Lumpur’s decision to add a low-cost terminal to help develop AirAsia, the region’s biggest budget carrier. Derek Sadubin, chief operating officer at the Centre for Asia Pacific Aviation, a Sydney-based consultancy, says: “The Malaysians were very quick at identifying AirAsia’s requirements and it shows how some of these Asian airports have been excellent in their long-term planning for the growth that is coming. You’re seeing this now in the Middle East.”

To be fair to Europeans, however, the building process has also been eased in Asia by the fact that some of the airports have been built on reclaimed land – triggering less debate over planning permission – and generally from scratch. Hong Kong opened its new airport on Lantau island in 1998, but has already lost its new-kid-on-the-block status to several other important transit airports in cities such as Bangkok and Kuala Lumpur. In China, meanwhile, 73 airports are under construction and a further 134 projects are being considered.

Stephen Miller, chief executive of Oasis, one of the five airlines that is using the second terminal that opened in Hong Kong in June, says: “In much of Asia you have been able to start with a clean sheet and that’s a huge difference. In places like Heathrow or Frankfurt, it’s been about just adding on.”

Asian airports such as Hong Kong and Singapore, where flying occurs around the clock, have also developed their transit business, in part by working hard to promote outside activities for passengers with several hours to kill between flights. Hong Kong recently opened a golf course within walking distance of the airport, while anybody facing a five-hour wait in Changi might consider one of the free guided tours of the city-state that have long been on offer.

Sadubin from CAPA says: “Airports in this region have generally been part of a broader national economic and tourism strategy. Singapore is the model that has been replicated and used by several other governments.”

Another feature in both Singapore and Hong Kong is what could be deemed the democratisation of its more luxurious facilities, with access to premium lounges as well as activities such as swimming or fitness training open to anybody with a credit card rather than only upper-class passengers.

Fiona Song, business officer for Plaza Premium, a company that runs paying lounges across Asia, expects the concept to gain popularity in regions such as North America, where Plaza Premium now operates in Vancouver. “I also really think that it makes for better lounges,’’ she argues. “People who pay for something are more demanding and expect better services, otherwise they don’t come back.”

(πηγή: www.ft.com, 19/10/2007)

Ο καιρός στον κόσμο - κατάλληλη εποχή για επίσκεψη (2)

ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ
Στα νησιά του Μαυρικίου στον Ινδικό Ωκεανό, η υγρότερη περίοδος είναι από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο. Παρά τις συχνές βροχοπτώσεις όμως, επικρατεί ηλιοφάνεια τουλάχιστον επτά με οκτώ ώρες την ημέρα και η θερμοκρασία, τόσο υπό σκιάν όσο και... υπό θάλασσαν διατηρείται σε αρκετά υψηλά επίπεδα.

ΣΕΥΧΕΛΕΣ
Τα Χριστούγεννα είναι η πιο βροχερή περίοδος του έτους οι βροχές μάλιστα συνεχίζονται ως τον Μάιο. Η θερμοκρασία όμως δεν πέφτει κάτω από τους 20 βαθμούς και ο ήλιος λάμπει έξι με επτά ώρες την ημέρα. Η θερμοκρασία στη θάλασσα φθάνει τους 29 βαθμούς.

ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ
Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο στη νοτιοδυτική ακτή οι βροχοπτώσεις ελαττώνονται, όμως η υγρασία επιμένει. Η ηλιοφάνεια διαρκεί επτά με οκτώ ώρες την ημέρα. Ευεργετικές οι απογευματινές αύρες που πνέουν στις παράκτιες ακτές. Θερμοκρασία θάλασσας 28 βαθμοί.

ΤΑΙΛΑΝΔΗ - ΜΑΛΑΙΣΙΑ
Οι δυνατοί άνεμοι πλήττουν συχνά τις παράκτιες περιοχές και των δύο χωρών, μετριάζουν όμως την υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες. Η περίοδος των βροχών στη δυτική ακτή της Μαλαισίας διαρκεί από τον Σεπτέμβριο ως τον Δεκέμβριο ενώ στην ανατολική ακτή οι μήνες από τον Οκτώβριο ως τον Φεβρουάριο είναι βροχεροί. Στη νοτιοανατολική ακτή της Ταϊλάνδης οι βροχοπτώσεις σταματούν στο τέλος του Δεκεμβρίου. Το τροπικό κλίμα ίσως να σας κουράσει στην αρχή, όμως η ηλιοφάνεια οκτώ με εννιά ώρες την ημέρα θα σας αποζημιώσει. Υψηλές θερμοκρασίες στη θάλασσα 27 με 29 βαθμοί.

ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ
Κλίμα ζεστό και υγρό κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Η περίοδος των βροχοπτώσεων διαρκεί από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τύφο, την ηπατίτιδα Α και Β. Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Απρίλιο - Μάιο ως τον Σεπτέμβριο.

Μπαλί: Ανάμεσα στον Δεκέμβριο και στον Μάρτιο κάνει ζέστη και βρέχει. Η ηλιοφάνεια διαρκεί 8 με 9 ώρες την ημέρα. Ο ασταθής καιρός και η μαραθώνια πτήση δεν συγκαταλέγουν το Μπαλί ανάμεσα στους ιδανικότερους προορισμούς, παρ' ότι η θερμοκρασία της θάλασσας είναι αρκετά υψηλή (27-29 βαθμοί)

ΑΙΓΥΠΤΟΣ
Κλίμα ζεστό και ξηρό, με υγρασία τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Τον χειμώνα οι νύχτες είναι κρύες, ιδιαίτερα στην έρημο. Στις βόρειες ακτές το κλίμα είναι μεσογειακό. Στο Κάιρο δεν βρέχει περισσότερο από 10-15 ημέρες τον χρόνο. Ακόμη και τον χειμώνα ο ήλιος μπορεί να λάμπει επτά ώρες την ημέρα. Τον Απρίλιο φυσάει ο Καμσίμ, άνεμος ζεστός που έρχεται από τη Σαχάρα. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία και την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Η Αλεξάνδρεια και η μεσογειακή ακτή είναι φιλόξενες και το καλοκαίρι.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Η χώρα βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο, άρα οι εποχές εκεί λειτουργούν διαφορετικά: η άνοιξη καλύπτει τους μήνες από τον Σεπτέμβριο ως τον Νοέμβριο, το καλοκαίρι από τον Δεκέμβριο ως τον Φεβρουάριο, το φθινόπωρο από τον Μάρτιο ως τον Μάιο και ο χειμώνας από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο. Το κλίμα είναι, γενικά, ήπιο και ευχάριστο, με λίγες περιόδους καύσωνα, συνήθως το καλοκαίρι και στο εσωτερικό της χώρας. Οι τέσσερις εποχές είναι πιο ευδιάκριτες σε περιοχές όπως το Περθ και η Μελβούρνη, ενώ στις τροπικές περιοχές, όπως το Ντάρουιν, ο χειμώνας είναι ξηρός και το καλοκαίρι υγρό. Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: όλος ο χρόνος.

Οδηγός χωρών

ΤΑΪΛΑΝΔΗ
Ενας από τους λίγους προορισμούς που συνδυάζουν τόσες αρετές ώστε να πλησιάσετε το ιδανικό στις διακοπές σας: ξύλινα χειροποίητα μπάνγκαλοους που στέκονται ενίοτε αβέβαια σε τέσσερα ξυλοπόδαρα, ονειρικές παραλίες που καμιά φορά όμως τείνουν προς τον συνωστισμό με όλα τα παρεπόμενα, δυνατή κουλτούρα και αξιοπερίεργες για τους Δυτικούς παραδόσεις που διατηρούνται ζωντανές, ορυζώνες, φυλές ειδωλολατρών χωρίς γραπτό λόγο, κουζίνα με μερικές από τις πιο λεπτές γνωστές γεύσεις και ανεπτυγμένη τουριστική βιομηχανία που βασίζεται στο χαμόγελο και στην περιποίηση. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι την Ταϊλάνδη την έχουν ανακαλύψει εκατομμύρια τουρίστες συμπεριλαμβανομένων και των τουριστών "του έρωτα" με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία της χώρας.
Οι λόγοι για να επιλέξετε την Ταϊλάνδη περισσεύουν. Κατ' αρχήν, ικανοποιεί όλα τα γούστα εφόσον διαθέτει από "αποστειρωμένα" ξενοδοχεία, όπου όλα περιλαμβάνονται στην τιμή εκτός από την πραγματική Ταϊλάνδη, ώς απίθανα καταλύματα, λ.χ. δεντρόσπιτα, που προσελκύουν φυσιολάτρες και νεο-φρικιά της δεκαετίας του '90. Επειτα, οι αιώνες βουδισμού έχουν κάνει τους Ταϊλανδέζους εξαιρετικά ανεκτικούς και ουδέποτε εκπλησσόμενους από τα ξένα προς αυτούς ήθη, γεγονός που επιτρέπει στον καθένα να "συγχωνευθεί" με τη χώρα διότι η Ταϊλάνδη θα τον απορροφήσει αβίαστα αμέσως μόλις πατήσει το πόδι του εκεί.
Κατευθυνθείτε στο αυτονόητο Πούκετ, το νησί το επονομαζόμενο και "μαργαριτάρι του Ινδικού Ωκεανού", μόνο που το μαργαριτάρι έχει αρχίσει να θαμπώνει από το τσιμέντο. Οι υπέροχες παραλίες του όμως δεν έχουν πάψει να είναι υπέροχες παραλίες. Οι λιγότερο "μαζικοί" με την κλασική έννοια βάζουν πλώρη για το Κο (νησί) Πα Νγκαν, το οποίο είναι εξίσου "μαζικό" σε μιαν άλλη συνομοταξία τουριστών, εκείνων που θα πήγαιναν στη Μύκονο αν δεν ήταν τόσο κοσμική αλλά καταλήγουν στην Πρέβελη. Στα νότια του νησιού, το χωριουδάκι Χαντ Ριν προσελκύει τουρίστες με μέσον όρο ηλικίας κάτω των 30 ετών και μέσο χρόνο παραμονής τους τρεις μήνες οι οποίοι καταδέχονται να κατεβούν από τις αιώρες τους μόνο για να κολυμπήσουν δίπλα στα μπαρακούντα ή για να πάνε στα πάρτι που διοργανώνονται περίπου δις της εβδομάδος από τους διάσημους ευρωπαίους d.j. που ξεχειμωνιάζουν εκεί.
Το Κράμπι, στον Νότο, σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα τόσο για το θαλασσινό τοπίο του που κόβει την ανάσα με τους βράχους να ξεπροβάλλουν κάθετα από τα τυρκουάζ νερά όσο και για τις τρεις παραλίες του, 20 χιλιόμετρα από την πόλη, την οποία μάλλον πρέπει να αγνοήσετε μόνο που η μία παραλία είναι πλέον ιδιωτική για τους θαμώνες του Club Mediterranee. Εναλλακτικά, πηγαίνετε στο κοντινό νησάκι Πι Πι Ντον (μεγάλο), μέχρι πρότινος ξεχασμένο από τους τουρίστες, άρα ενδιαφέρον, και για εκδρομή στο απέναντι ακατοίκητο Πι Πι Λι (μικρό). Ενα πέρασμα από την Μπανγκόκ είναι απαραίτητο, όχι βεβαίως για την κίνηση στους δρόμους της που κάνει τις αθηναϊκές λεωφόρους σε ώρα αιχμής να μοιάζουν έρημες, αλλά για τον εντυπωσιακό ναό Βατ Πρα Κέο με τον σμαραγδένιο Βούδα, για τη βαρκάδα στα πνιγμένα από τη βλάστηση κλονγκ (κανάλια) του Τσάο Πράγια όπου συντελείται η απόλυτη ένωση ανθρώπων και ποταμού και για ένα γεύμα που θα σας μείνει αξέχαστο στο εστιατόριο "Lemongrass".
Μην πάτε στην Πατάγια, όπου το ποσοστό συχνά ανήλικων ανδρών και γυναικών που είναι πρόθυμοι να πουλήσουν το σώμα τους προκαλεί κατάθλιψη. Το αμέσως δημοφιλέστερο επάγγελμα είναι εκείνο του επιδεικνύοντος τις ικανότητές του στο τάι μπόξινγκ (κικ μπόξινγκ) που αναγκάζει πολυάριθμους νεαρούς να σκοτώνονται στο ξύλο για λίγα 'κατοστάρικα προς τέρψιν των τουριστών.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: ελάχιστη
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μέτρια

ΙΝΔΙΑ
Χρώματα, μυρωδιές, γεύσεις, ήχοι: αυτή είναι η Ινδία, μια επίθεση στις αισθήσεις. Ζητιάνοι που απαιτούν επίμονα τον επιούσιο από τους τουρίστες, μικροπωλητές που αραδιάζουν την αλλοπρόσαλλη πραμάτεια τους στους δρόμους, αγελάδες, ποδήλατα, ακατανόητοι για τους Δυτικούς ναοί, γκουρού αληθινοί και ψεύτικοι, γέροι που περιμένουν στωικά τον θάνατο και πάνω απ' όλα κοσμοπλημμύρα, μεγάλη κοσμοπλημμύρα, συνθέτουν αυτή τη χώρα η οποία έχει τόσες εναλλαγές τοπίων από χιονισμένα βουνά ως έρημο και λαών σαν να επρόκειτο για ολόκληρη ήπειρο.
Γιατί να επισκεφθεί κανείς την Ινδία; Πρώτον, διότι ελάχιστες είναι πλέον οι χώρες που προσφέρουν μια τόσο ολοκληρωτική επιστροφή στο παρελθόν και μάλιστα στο απώτερο. Στην Ινδία έχουν απομείνει πόλεις ολόκληρες που μοιάζουν κολλημένες στον ασιατικό Μεσαίωνα και όπου τίποτε εκτός από το ηλεκτρικό, που και αυτό έχει την ευαισθησία να κόβεται συχνά δεν θυμίζει 20ό αιώνα. Δεύτερον, πρόκειται για μια πάμφθηνη, σε σημείο απίστευτο, και απολύτως ασφαλή χώρα ακόμη και για τη μοναχική ταξιδιώτισσα· αυτό είναι, αναμφισβήτητα, προς τιμήν των περισσότερων από 900 εκατομμύρια Ινδών, στην πλειονότητά τους αναλφάβητων και άπορων. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας που θα συναντήσετε είναι ο περιστασιακός πορτοφολάς και το πιο ειδεχθές έγκλημα οι φουσκωμένες, αλλά πάντα χαμηλές, τιμές για τους τουρίστες. Τρίτον, η Ινδία προσφέρεται για "εύπλαστα" ταξίδια: ναοί για τους ευλαβείς, παραλίες για τους αδρανείς, άσραμ και ζωντανοί θεοί για τους αδαείς. Ενα ταξίδι στο υπογάστριο της Ασίας είναι πάντα μια εμπειρία· πρέπει κανείς να προσπαθήσει πολύ για να παραμείνει αποστειρωμένα αμέτοχος και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει.
Οι πιο διάσημες και δικαίως παραλίες της Ινδίας εντοπίζονται στην επαρχία της Γκόα η οποία, από την προηγούμενη δεκαετία, δεν είναι αυτό που ήταν, δηλαδή η Μέκκα των παιδιών των λουλουδιών του '60. Τα γκρουπ των βορειοευρωπαίων τουριστών που επισκέπτονται την Γκόα κατευθύνονται γραμμή προς την παραλία της Κόλβα και, τελευταίως, προς τη Βάγκα και την Καλανγκούτε, πρώην άντρο των χίπις με έμφαση στο "πρώην". Ωστόσο μπορείτε να βρείτε ψήγματα της ηδονιστικής εκείνης εποχής της Γκόα στην παραλία της Αντζούνα που προσελκύει ένα ενδιαφέρον μείγμα καλλιτεχνών, πρώην χίπις, travellers και περιέργων. Οι παλιές καλές στιγμές ανασταίνονται όταν έχει πανσέληνο όπου διοργανώνονται καταπληκτικά πάρτι γκόα τρανς α λα ινδικά, τα πιο πετυχημένα από τα οποία συνεχίζονται την επομένη στην παραλία Βαγκατόρ όπου αγελάδες μασούν ανενόχλητες τα υπάρχοντα των ανυποψίαστων λουομένων.
Η καλύτερη παραλία της Ινδίας, η Κοβαλάμ, βρίσκεται στη νότια επαρχία της Κεράλα, κοντά στη μύτη της ινδικής χερσονήσου. Παρ' ότι δημοφιλέστατη ανάμεσα στους περιδιαβάζοντες τη Νότιο Ινδία, η Κοβαλάμ έχει καταφέρει να διατηρήσει σχεδόν ανέπαφη τη ζωή της: ψαράδες απλώνουν και μαζεύουν τα δίχτυα τους καθημερινά ακολουθώντας αρχέγονες μεθόδους, ενώ γεωργοί καλλιεργούν ρύζι και μπανάνες ή μαζεύουν καρύδες σκαρφαλώνοντας στα ύψη των κοκκοφοινίκων με μόνο βοήθημα τα πόδια και τα χέρια τους όπως ακριβώς και οι πρόγονοί τους. Πηγαίνοντας προς την Κοβαλάμ, πρέπει απαραιτήτως να καλύψετε τα 80 χιλιόμετρα μεταξύ Αλεπέι και Κιλόν με τη βάρκα της γραμμής που διαπλέει τα backwaters έναν δαίδαλο από κανάλια, φυσικά ή τεχνητά, τα οποία συνδέουν τους ποταμούς και τις λίμνες της περιοχής για να ανακαλύψετε ένα από τα πιο εντυπωσιακά και ήρεμα τοπία της Ινδίας.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Μάρτιο
Κόστος: πολύ χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: μηδενική
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μικρή

ΜΑΛΔΙΒΕΣ
Περίπου 1.200 κοραλλιογενή νησάκια, σαν τηγανητά αβγά, στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, μακριά από παντού. Πραγματικά μικροσκοπικά, με διάμετρο που μπορεί να καλυφθεί με τα πόδια εντός 10 ή λιγότερων λεπτών, όλα από λευκή, μεταξένια άμμο και στη μέση μια συστάδα από φοίνικες. Γύρω η θάλασσα, γαλάζια ανοιχτή, σχεδόν άσπρη, ήρεμη και φιλόξενη σαν πισίνα και τόσο διάφανη που ακόμη και καθήμενος σε κάποιον μόλο νομίζεις ότι βλέπεις ντοκυμαντέρ του Κουστό για τα τροπικά ψάρια, καθώς αυτά παρελαύνουν αδιάκοπα κάτω από τα πόδια σου ενώ παραδίπλα μια σεβαστού μεγέθους θαλάσσια χελώνα μπορεί να αποφασίσει να επισκεφθεί για λίγο την παραλία, σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Στις Μαλδίβες πηγαίνουν, πρώτον, όσοι έχουν σε μεγάλη υπόληψη την κουλτούρα της παραλίας, διότι τα νησάκια τους είναι, κυριολεκτικά, μια παραλία και τίποτε παραπάνω, ούτε δρόμοι ούτε αυτοκίνητα ούτε ζώα ούτε καν ντόπιοι. Κάθε νησί είναι ολόκληρο ένα ξενοδοχείο ενώ οι γηγενείς ζουν σε άλλα νησιά, αυστηρώς δικά τους, όπου δεν επιτρέπονται τουρίστες για να μη μολυνθούν τα άσπιλα μουσουλμανικά τους ήθη. Δεύτερον, όσοι έχουν μανία με τις καταδύσεις ή θέλουν να μάθουν να βουτούν με μπουκάλες και να τους αποζημιώσει επί τόπου το υποθαλάσσιο θέαμα για τον κόπο που έκαναν ώσπου να γίνουν κύριοι του αθλήματος. Τρίτον, όσοι θέλουν αποκλειστικά να ξεκουραστούν και να μην κάνουν απολύτως τίποτε άλλο διότι οι Μαλδίβες είναι η πεμπτουσία της απραξίας ίσως και της ανυπαρξίας. Τέταρτον, όσοι θέλουν να προλάβουν να επισκεφθούν αυτά τα υψομέτρου μηδέν νησάκια γιατί οι οικολόγοι προειδοποιούν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου που θα λιώσει τους πάγους των Πόλων και θα υψώσει τη στάθμη των ωκεανών θα τα έχει εξαφανίσει παντελώς από τον χάρτη ως το 2020.
Ανάμεσα στα μικρά αυτά γεωγραφικά κομψοτεχνήματα από κοράλλια, άμμο και φοινικόδεντρα ξεχωρίζουν τα εντυπωσιακά και πολυφωτογραφημένα Ιχούρου, Τουλάγκιρι και Βαμπινφάρου. Ολα τους διαθέτουν μόνο ένα μικρό ξενοδοχείο σε σημείο που αναρωτιέσαι αν το νησί είναι ξενοδοχείο ή το ξενοδοχείο νησί με δίκλινα μπάνγκαλοους με αχυρένιες σκεπές δίπλα στο νερό. Το νησί Μπάντος είναι κατά τι μεγαλύτερο, δηλαδή διαθέτει περισσότερους κοινούς χώρους, ενώ είναι και η πρωτεύουσα των καταδύσεων. Οι δύτες του Μπάντος μάλιστα ήταν αυτοί που ξεκίνησαν την ανεξήγητη συνήθεια να ταΐζουν τους καρχαρίες στόμα με στόμα. Δίπλα, "επιπλέει" το Κούντα (μικρό) Μπάντος, τελείως ερημικό καθ' ότι εθνικό πάρκο και μάλλον από τα πρώτα που θα χαθούν λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου.
Ωστόσο οι φωτογραφίες μπορεί να αποδειχθούν παραπλανητικές, γι' αυτό προσέξτε πολύ πού θα καταλύσετε διότι ενδέχεται να βλέπετε την προκλητική θάλασσα και να μην μπορείτε να κολυμπήσετε αν ο βυθός είναι διάσπαρτος με κοφτερά και επικίνδυνα κοράλλια. Τέτοια είναι, λ.χ., η περίπτωση του Λιτλ Χούρα, επειδή όμως πάντα όταν χάνεις κάτι κερδίζεις κάτι άλλο, αν φορέσετε τα κατάλληλα παπούτσια θα μπορέσετε άνετα να περάσετε με τα πόδια από το Λιτλ Χούρα στο διπλανό νησί όπου ζουν μόνο ντόπιοι. Ετσι θα σας δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσετε τους ακριβοθώρητους και σχεδόν εξωπραγματικούς αλλά αξιολάτρευτους κατοίκους της χώρας.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: υψηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: μηδενική
Καταστροφή του περιβάλλοντος: ελάχιστη

ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ
Σρι Λάνκα σημαίνει "αστραφτερό νησί" και είναι το παλιό όνομα της Κεϋλάνης το οποίο η χώρα ξαναπήρε το 1972, τη χρονιά όπου διαχώρισε τη θέση της από την Κοινοπολιτεία. Οι παραδεισένιες παραλίες, οι ατέλειωτες φυτείες τσαγιού και οι ελέφαντες, εξημερωμένοι ή άγριοι, που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας του νησιού, είναι η μία όψη τής Σρι Λάνκα. Η άλλη είναι ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ταμίλ και Σινγκαλέζων που μαίνεται από το 1983. Η περιοχή που ελέγχουν οι Ταμίλ, δηλαδή το βόρειο και το ανατολικό κομμάτι του νησιού, είναι απαγορευμένη για τους τουρίστες. Αν όμως κατευθυνθείτε προς τα νοτιοδυτικά, ούτε που θα καταλάβετε ότι καμιά εκατοστή χιλιόμετρα παραπέρα διεξάγεται ένας αιματηρός αγώνας.
Τη Σρι Λάνκα την επιλέγουν για τις διακοπές τους, πρώτον, όσοι θέλουν να αποφύγουν τους κλασικούς ασιατικούς προορισμούς γιατί ο τουρισμός στο νησί αυτό παραμένει αραιός και διακριτικός, παρά την ανάκαμψη που παρατηρείται από τις αρχές της δεκαετίας· δεύτερον, όσοι υποψιάζονται ότι αυτή η ξεχασμένη γωνιά του κόσμου, που έρχεται στο προσκήνιο μόνο αν γίνει βομβιστική επίθεση στην πρωτεύουσα, το Κολόμπο, κρύβει μοναδικές φυσικές χάρες οργιώδη βλάστηση, ήμερες και άγριες παραλίες, καταρράκτες και ψηλά βουνά που ξεπροβάλλουν πάνω από τη ζούγκλα.
Η Ουναουατούνα, στον Νότο, είναι μια από τις καλύτερες παραλίες τής Σρι Λάνκα. Η λευκή άμμος της, που σχηματίζει ένα τέλειο ημικύκλιο, βρέχεται από γαλάζια νερά, πάντα ήρεμα και φιλόξενα εφόσον τα κύματα σκάνε μακριά στο βάθος, στο φυσικό φράγμα από κοράλλια ένα ασυνήθιστο, για τους Μεσογειακούς, θέαμα. Τα μικρά ξενοδοχεία είναι χτισμένα σχεδόν πάνω στην άμμο και πρέπει να προσπαθήσετε πολύ για να βρείτε δωμάτιο χωρίς θέα στη θάλασσα. Το πρωί θα δείτε τους ψαράδες να φεύγουν προς τ' ανοιχτά μέσα στις παραδοσιακές βάρκες τους, ναυπηγημένες με τρόπο που τις κάνει να φαίνονται σαν να πλέουν μονόπαντα, κυνηγώντας τροπικά ψάρια που προορίζονται για Δυτικά ενυδρεία. Οσοι δεν διαθέτουν βάρκα στήνουν ένα ψηλό και γερό καλάμι μέσα στη θάλασσα, σε εύλογο βάθος, και σκαρφαλώνουν πάνω του με τις ώρες ώσπου να μαζέψουν ικανοποιητική ψαριά.
Το μεσημέρι δεν αποκλείεται να δείτε τους ντόπιους ιδιοκτήτες ελεφάντων να βγάζουν βόλτα στην παραλία τα "κατοικίδιά" τους. Την ώρα της δύσης του ηλίου σκαρφαλώστε στον λοφίσκο στη δεξιά άκρη της παραλίας, με τον ναό στην κορυφή, προσέχοντας μην "ενοχλήσετε" τους τουρίστες που "διαλογίζονται" επιδεικτικά πάνω στους βράχους, με την αυτάρεσκη πεποίθηση ότι αυτοί και όχι εσείς έχουν ανακαλύψει το μυστικό της ζωής. Το βράδυ φάτε φρέσκα ψάρια στις ταβερνούλες με τα τραπέζια δίπλα στο νερό.
Αποφύγετε το Κολόμπο γιατί δεν παρουσιάζει αξιόλογο τουριστικό ενδιαφέρον. Ενώ, όπως και στην υπόλοιπη Σρι Λάνκα, θα αγωνίζεστε για να μη σας χρεώνουν τα πάντα σε "τουριστικές" εν αντιθέσει προς τις "ντόπιες" τιμές, δεν υπάρχουν ούτε εντυπωσιακά μνημεία ούτε φυσικές ή αρχιτεκτονικές καλλονές για να σας αποζημιώσουν για τον κόπο σας. Αντιθέτως, σας συνιστούμε να κάνετε με τρένο τη διαδρομή από το Κολόμπο στην Μπαντούλα, στο κέντρο του νησιού, μέσω Κάντι, για να θαυμάσετε βλάστηση, ορυζώνες και φυτείες τσαγιού που συνεπαίρνουν. Εννοείται ότι πρέπει να εξασφαλίσετε θέση στο "πανοραμικό βαγόνι", δηλαδή στο τελευταίο, γιατί η πίσω πλευρά του είναι όλο τζάμι, για να απολαύσετε ανεμπόδιστα το τοπίο· ευτυχώς ο τοπικός σιδηρόδρομος έχει την ευγένεια να φυλάει τις θέσεις αυτές για τους τουρίστες.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: ναι
Εγκληματικότητα: μικρή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μικρή

ΜΑΛΑΙΣΙΑ
Στην κόψη του Τρίτου Κόσμου με τον Πρώτο, μουσουλμανική χωρίς φανατισμό, τροπική ως την τελευταία της λεπτομέρεια, η Μαλαισία θα σας εκπλήξει σίγουρα ευχάριστα. Ο λαός της είναι ένα ασυνήθιστο μείγμα Μαλαισιανών, Κινέζων, Ινδών και αυτόχθονων φυλών και τα όρια ανάμεσα στις διάφορες εθνικές ομάδες συχνά δυσδιάκριτα. Οι εναλλαγές είναι συναρπαστικές: νεαρές μαλαισιανές μουσουλμάνες πηγαίνουν με ποδήλατο στο σχολείο τυλιγμένες με τα τσαντόρ τους προσπερνώντας αδιάφορες μικρομάγαζα γέρων Κινέζων με μυτερά γενάκια που πωλούν από μάσκες ως σκελετούς νυχτερίδων. Η φύση της Μαλαισίας είναι πραγματικά ασυγκράτητη: φυτείες από στοιχισμένα δέντρα που παράγουν φοινικέλαιο, αδιαπέραστη ζούγκλα λόγω των άφθονων βροχών, υπερμεγέθη έντομα, ερπετά και εξωτικά πουλιά.
Στη Μαλαισία πρέπει να πάτε, πρώτον, γιατί είναι μια "εύκολη" χώρα που λειτουργεί σωστά διατηρώντας το έντονο ασιατικό της χρώμα. Δεύτερον, γιατί έχει καλά ξενοδοχεία τα οποία συνδυάζουν την παράδοση με τη σύγχρονη πολυτέλεια λ.χ., ξύλινα δωμάτια - σπιτάκια που στέκονται πάνω από τη θάλασσα σε πασσάλους αλλά διαθέτουν κλιματισμό και μαρμάρινα μπάνια. Τρίτον, γιατί εναλλακτικά έχει μικρά ξύλινα δωματιάκια, πάλι πάνω σε πασσάλους, με αχυρένιες σκεπές (παρεμπιπτόντως τόσο καλοφτιαγμένες που ούτε η πιο δυνατή βροχή δεν τις διαπερνά) και λάμπες πετρελαίου για φωτισμό. Τέταρτον, γιατί η πανίδα της είναι τόσο πλούσια και τόσο αναπόφευκτα κοντά στους ανθρώπους ώστε θα σας δοθεί η ευκαιρία να συνυπάρξετε αρμονικά με είδη που τα γνωρίζατε μόνο μέσα από ντοκυμαντέρ.
Στο Πουλάου (νησί) Πανγκόρ, στα δυτικά της Μαλαισίας κοντά στον πορθμό της Μαλάκα, θα βρείτε ήσυχες, παρθένες παραλίες τόσο λίγο τουριστικές ώστε στις αγαπημένες ασχολίες του ντόπιου ανδρικού πληθυσμού συνεχίζει να κατέχει περίοπτη θέση η παρατήρηση των τουριστριών με μαγιό. Στο κέντρο του νησιού η ζούγκλα είναι τόσο πυκνή που δύσκολα πιστεύει κανείς ότι βρίσκεται πάνω σ' ένα μικρό κομμάτι γης το οποίο περιβάλλεται από νερό. Σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να την διασχίσετε απ' άκρη σ' άκρη ακολουθώντας το μονοπάτι που έχει φτιαχτεί για αυτόν τον σκοπό. Μόνο προσοχή στις βδέλλες που παραμονεύουν σε όποια σημεία υπάρχει υγρασία και δεν είναι λίγα εφόσον ο ήλιος δύσκολα διαπερνά τα φυλλώματα των δέντρων. Τα βράδια, από τη σιγουριά του δωματίου σας, μπορείτε να ακούσετε τους ήχους της ζούγκλας αρσενικούς πιθήκους που τσακώνονται, σκούζοντας, για την ηγεσία της αγέλης και νυχτοπούλια που κρώζουν.
Η πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ αξίζει μιαν επίσκεψη. Από τη μια, τα περίτεχνα τζαμιά, τα στενά δρομάκια της κινεζικής γειτονιάς, οι πολυάριθμοι κήποι με τις λίμνες, τις ορχιδέες και τους ιβίσκους (το εθνικό λουλούδι της Μαλαισίας) και, από την άλλη, τα αποικιοκρατικά κτίρια και οι υπερμοντέρνοι ουρανοξύστες. Πολύ εντυπωσιακό είναι το Πάρκο των Πουλιών που βρίσκεται μέσα στο Ταμάν Τασίκ Περντάνα, δηλαδή στον Κήπο της Λίμνης. Το πάρκο είναι σαν ένα τεράστιο κλουβί με διπλές πόρτες τις οποίες διασχίζει ο επισκέπτης για να περπατήσει ανενόχλητος ανάμεσα στα πουλιά που κυκλοφορούν ελεύθερα. Στον γύρω κήπο βολτάρουν κατά βούληση οικογένειες πιθήκων οι οποίες θα σας εκμεταλλευθούν στο έπακρον αν κρατάτε κάτι που τρώγεται και θα σας επιτεθούν αμέσως μόλις αυτό τελειώσει.
Καλύτερη εποχή: από Δεκέμβριο ως Φεβρουάριο η Δυτική Μαλαισία, γιατί η Ανατολική έχει βροχές
Κόστος: χαμηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: ελάχιστη
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μέτρια

ΒΡΑΖΙΛΙΑ - ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΪΡΟ
Οι κάτοικοι του Σάο Πάολο υποτιμούν τους "Καριόκας", τους βέρους κατοίκους του Ρίο, γιατί, όπως τους προσάπτουν, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διασκεδάζουν, να λιάζονται στην παραλία και να προετοιμάζουν το καρναβάλι. Οι Καριόκας όμως απαντούν ότι το Σάο Πάολο απλώς ζηλεύει γιατί δεν έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Το οποίο κατά τους Καριόκας είναι: ήλιος, σάμπα, παραλία και ανεμελιά (ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο). Παρ' ότι ζουν σε μια πόλη με πληθυσμό σχεδόν ίσο με αυτόν ολόκληρης της Ελλάδας (και με όλα τα επακόλουθα μιας λατινοαμερικανικής μεγαλούπολης), καταφέρνουν να επωφελούνται όσο είναι δυνατόν περισσότερο από τις ομολογουμένως απίστευτα δαντελωτές ακτές τους. Η κουλτούρα της παραλίας μήκους δεκάδων χιλιομέτρων, που περιστοιχίζει την πόλη από τρεις πλευρές είναι καθοριστική στην καθημερινή ζωή τους: πρωινό τζόγκινγκ ή υπαίθριο αερόμπικ στην άμμο, μπάνιο όλο το εικοσιτετράωρο χάρη στην απόφαση του δήμου να φωταγωγεί τις πλαζ και τη νύχτα, βόλτα, ποδήλατο και ρόλερ μπλέιντ στον βοηθητικό δρόμο που ακολουθεί την ακτή από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη.
Ωστόσο, παρά τη φαινομενική ξενοιασιά που βασιλεύει, τον ευπροσήγορο χαρακτήρα των Καριόκας και τη φιλόξενη ανεπισημότητα λόγω μινιμαλιστικού ντυσίματος, το Ρίο βασανίζεται από ουκ ολίγα προβλήματα, τα περισσότερα από τα οποία προκαλούνται από τη φτώχεια και την εγκληματικότητα. Οι φαβέλες (φτωχογειτονιές), που σκαρφαλώνουν ευθαρσώς στους λόφους δίπλα ακόμη και στις καλύτερες γειτονιές, είναι απαγορευτικές για τους τουρίστες, τουλάχιστον για όσους θέλουν να επιστρέψουν αρτιμελείς και με όλα τους τα υπάρχοντα. Επιπλέον, το γεγονός ότι υπάρχουν ελάχιστοι (ή και κανένας) Καριόκας που δεν τους έχουν ληστέψει στον δρόμο ή στο λεωφορείο ή στο αυτοκίνητό τους όταν ήταν σταματημένο σε κόκκινο φανάρι επιβάλλει τράβελερ τσεκ, ψεύτικα κοσμήματα και γενικώς άγρυπνη προσοχή.
Στην παραλία της Κοπακαμπάνα, τέσσερα χιλιόμετρα άσπρης άμμου (ο δεύτερος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο), θα συναντήσετε ό,τι διαθέτει η πόλη, από το υψηλότερο ως το χαμηλότερο: πολυτελή ξενοδοχεία αλλά και ρυπαρές πανσιόν, τα δωμάτια των οποίων ενοικιάζονται με την ώρα για "ζευγάρια" μεσήλικων Δυτικών τουριστών και νεαρών μουλατών· σοβαρούς γιάπις, ρακένδυτους ζητιάνους, αξιοπρεπείς οικογένειες και συμμορίες νεαρών που κατεβαίνουν από τις φαβέλες· κομψά μαγαζιά και μικροπωλητές ξαπλωμένους κάτω από τα δέντρα· και τη νύχτα, ζευγάρια, κεφάτες παρέες αλλά και πόρνες και τραβεστί.
Η παραλία της Ιπανέμα (ο τρίτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο) και η φυσική συνέχειά της, η Λεμπλόν, προσελκύουν την υψηλή κοινωνία του Ρίο. Ομορφα μαυρισμένα σώματα, μικροσκοπικά μαγιό, διανοούμενοι και καλλιτέχνες ξαπλώνουν κάτω από τον δυνατό ήλιο, που ξεπερνά εύκολα τους 40 βαθμούς, αποδεικνύοντας ότι το τραγούδι "Το κορίτσι της Ιπανέμα" δεν γράφτηκε τυχαία. Το βράδυ, τα υπαίθρια μπαρ και τα εκλεπτυσμένα εστιατόρια της περιοχής είναι σχεδόν πάντα γεμάτα κόσμο.
Καλό θα ήταν να κανονίσετε να ταξιδέψετε την εποχή όπου γιορτάζεται το καρναβάλι των Καθολικών (ο τέταρτος λόγος για τον οποίο πρέπει να επισκεφθείτε το Ρίο), αλλά φροντίστε να έχετε κλείσει δωμάτιο γιατί τα ξενοδοχεία γίνονται... ανάρπαστα. Οι Καριόκας είναι πολύ υπερήφανοι και δικαίως για το καρναβάλι τους, οι προετοιμασίες του οποίου ξεκινούν αμέσως μόλις τελειώσει το καρναβάλι της προηγούμενης χρονιάς. Η μεγάλη παρέλαση, στον ρυθμό της σάμπας βεβαίως, διοργανώνεται στο Σαμπόντρομο (στάδιο). Αν δεν μπορέσετε να λάβετε μέρος ως χορευτής της παρέλασης (στην "ουρά" της πομπής κάθε σχολής σάμπας μαζεύονται όλοι οι "άσχετοι" πληρώνοντας μόνο το αντίτιμο της στολής που φορούν, την οποία πρέπει απαραιτήτως να αγοράσουν), προμηθευθείτε τουλάχιστον ένα εισιτήριο για να την παρακολουθήσετε ως θεατής. Τα γραφεία ταξιδίων ίσως μπορέσουν να σας διευκολύνουν σε τέτοιες καρναβαλικές απαιτήσεις.
Καλύτερη εποχή: Φεβρουάριος
Κόστος: υψηλό
Βίζα: όχι
Εγκληματικότητα: υψηλή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: μεγάλη

ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ
Και αμερικανικό και όχι, και ινδιάνικο (από τους αυτόχθονες) και ισπανικό (από τους κονκισταδόρες) και αφρικανικό (από τους σκλάβους), αλλά πάνω απ' όλα το Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται στην Καραϊβική. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός του έχει μέσα του τη μουσική και τον ρυθμό, αδράχνοντας όποια ευκαιρία τού παρουσιάζεται για να χορέψει και προτιμώντας εμφανώς το χαμόγελο από το άγχος. Το μόνο πρόβλημα, που το μοιράζονται όλα τα νησιά της περιοχής, είναι ότι η κυριαρχία της κουλτούρας των γειτονικών ΗΠΑ μεταφράζεται σε τσιμεντένια μεγαθήρια - ξενοδοχεία τα οποία φιλοξενούν τους αμερικανούς τουρίστες που δραπετεύουν από τη χώρα τους για "μακρό Σαββατοκύριακο" στην Καραϊβική.
Να το επισκεφθείτε, πρώτον, γιατί εντός ολίγων λεπτών σάς πηγαίνει από το αποικιοκρατικό και ράθυμο παλαιό Σαν Χουάν (την πρωτεύουσα) στις "άγριες
ΗΠΑ" της νέας πόλης όπου η εγκληματικότητα προστάζει τα κάγκελα των μπαλκονιών να υψώνονται ως το ταβάνι τους αλλά και στα μικρά χωριά όπου η ζωή οργανώνεται ακόμη γύρω από την παραδοσιακή ισπανική πλατεία. Δεύτερον, γιατί συνδυάζει πόλεις 300 ετών και χιλιόχρονα δέντρα με δυτικού τύπου ανάπτυξη, το Τίμπες, το αρχαιότερο ινδιάνικο νεκροταφείο που έχει βρεθεί στις Αντίλλες, και τις φυτείες ζαχαροκάλαμου με άριστα εξοπλισμένα εμπορικά κέντρα. Τρίτον, για να δοκιμάσετε τη νοστιμότατη "κρεολή" κουζίνα του και να διασκεδάσετε στο καρναβάλι του, ένα από τα καλύτερα της Καραϊβικής, με την παρέλαση από άρματα υπό τους ήχους των μαράκας.
Οι πλαζ αφθονούν, πιο πολυσύχναστες κοντά στις μεγάλες πόλεις, πιο ήσυχες μακριά τους, με νερά πιο ταραγμένα στον Βορρά που βρέχεται από τον Ατλαντικό και πιο ήρεμα στον Νότο που βρέχεται από την Καραϊβική. Στον Βορρά ξεχωρίζει η παραλία Λουγκίγιο, ενάμισι χιλιόμετρο άμμου με πανύψηλα φοινικόδεντρα. Επίσης και οι παραλίες του ακατοίκητου, όχι όμως και ερημικού, κοντινού νησιού Ικάκος. Στον Νότο, ο κόλπος Μποκερόν προσφέρει όλο το σετ άμμος, φοίνικες, κοράλλια συν μια λίμνη - καταφύγιο για πάπιες και άλλα πουλιά καθώς και μια κοιμισμένη πολίχνη με μικρά εστιατόρια όπου σερβίρονται ολόφρεσκα θαλασσινά. Η πνιγμένη στα δέντρα μάνγκο πόλη του Ρινκόν, στα βορειοδυτικά του νησιού, στα σύνορα Ατλαντικού και Καραϊβικής, προσελκύει τόσο όσους επιδίδονται στο σερφ στις παραλίες που βρέχονται από τον πρώτο όσο και απλούς λουομένους σε εκείνες που βρέχονται από τη δεύτερη. Ακόμη και οι φάλαινες επισκέπτονται το Ρινκόν τον χειμώνα, εκτοξεύοντας νερό καθώς κολυμπούν στην πλευρά της Καραϊβικής.
Να κάνετε οπωσδήποτε μια ημερήσια εκδρομή στο Ελ Γιούνκε, το Εθνικό Πάρκο της Καραϊβικής που διαφημίζεται ως "η μόνη ζούγκλα των ΗΠΑ". Τα 240 είδη δέντρων θα σας κόψουν την ανάσα, κυρίως αυτά με τα πολύχρωμα λουλούδια, καθώς και οι άγριες ορχιδέες. Ανάμεσά τους πηδούν και κοάζουν εκατομμύρια βατράχια κοκί, το εθνικό ζώο του Πουέρτο Ρίκο που οφείλει το όνομά του στην προφανή ονοματοποιία: το κόασμά του γίνεται σε δύο τόνους, πρώτα ένα "κο" και μετά ένα "κι".
Στα μισά της διαδρομής μεταξύ Πουέρτο Ρίκο και Σεντ Τόμας, το σχεδόν άγνωστο νησάκι Κουλέμπρα έχει καταπληκτικές παραλίες με άσπρη άμμο με κορυφαία τη Φλαμένκο , διάφανα νερά και εντυπωσιακούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς.
Καλύτερη εποχή: Φεβρουάριος
Κόστος: υψηλό
Βίζα: ναι (από την πρεσβεία των ΗΠΑ)
Εγκληματικότητα: αρκετή
Καταστροφή του περιβάλλοντος: αρκετή

(πηγή: ΒΗΜΑ)