Ο τολμών –και περιβαλλοντικά– νικά

Πέντε παραδείγματα σε διαφορετικές χώρες όπου οι πολίτες έκαναν πράξη την προστασία του περιβάλλοντος αλλάζοντας τη ζωή τους

Η προστασία του περιβάλλοντος κοστίζει, είναι δύσκολη, προσκρούει σε συμφέροντα, πρακτικά αποδεικνύεται από δύσκολη έως ανέφικτη. Ασφαλώς όλοι έχουμε ακούσει τις παραπάνω «αντιρρήσεις» ή ανάλογες αντιρρήσεις, που βρίσκουν ισχυρό έρεισμα στη νοοτροπία του «ωχαδελφισμού». Η παράθεση κάποιων παραδειγμάτων από κοινότητες που τόλμησαν, είναι ίσως η πειστικότερη απάντηση. Οι κάτοικοι στο νησί Samso στη Δανία αναμόρφωσαν τη ζωή τους και τώρα η καθημερινότητά τους δεν επιβαρύνει το περιβάλλον με εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Ενα χωριό στην Ισπανία, το La Muela, αναπτύχθηκε οικονομικά προσφέροντας στους κατοίκους του μια καλύτερη ζωή, γιατί επένδυσε στην αιολική ενέργεια. Οι ψαράδες του νοτίου Αιγαίου στην Ελλάδα αποφάσισαν να επιβάλουν περιορισμούς στην αλιεία προστατεύοντας τον πλούτο της θάλασσας αλλά και το δικό τους. Παρουσιάζοντας μερικά από τα επιτεύγματα που ωφελούν τους ανθρώπους και το περιβάλλον αποδεικνύουμε πως όποιος θέλει, μπορεί. Η περιβαλλοντική συνείδηση και η «επένδυση» στον οικολογικό τρόπο ζωής αποδεικνύονται ως ένας τρόπος δράσης που βασίζεται στον σεβασμό απέναντι στη φύση και στους άλλους. Είναι ελπιδοφόρο ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι απ’ όλες τις χώρες του κόσμου δηλώνουν ενεργό συμμετοχή σε αυτό το μεγάλο στοίχημα για έναν καλύτερο αυριανό κόσμο.

Μουέλα, το χωριό των ανέμων
Μόλις 23 χιλιόμετρα από την πολύβουη Σαραγόσα το τοπίο αλλάζει δραματικά, μοιάζει σαν να βρίσκεσαι σε μια έρημο χωρίς ίχνος ζωής. Περίπου... γιατί κάπου εκεί, σε ένα οροπέδιο 600 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, βρίσκεται το χωριό La Muela που στα ισπανικά σημαίνει μυλόπετρα. Φτάνοντας εκεί, στη μέση του πουθενά, μπορεί κανείς να διακρίνει μια φαινομενικά αλλόκοτη εικόνα. Πολλές ανεμογεννήτριες να γυρίζουν με ταχύτητα δίπλα σε μεγάλους γερανούς που μαρτυρούν οικοδομική δραστηριότητα
Ηταν ένα φτωχό χωριουδάκι με βοσκούς και αγρότες που εύχονταν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στην πόλη και να φύγουν μακριά για να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Εως ότου, πριν από δύο δεκαετίες, ο άνεμος της καινοτομίας αλλά και της φαντασίας φύσηξε –κυριολεκτικά– στην περιοχή. Ετσι σήμερα οι κάτοικοί της, που φτάνουν πια τους 3.500, όχι μόνο έχουν δουλειά και ζουν σε ένα μέρος που προσφέρει εξαιρετική ποιότητα ζωής αλλά και απολαμβάνουν διακοπές σε εξωτικά μέρη με έξοδα του Δήμου, που προσφέρει επίσης δωρεάν σπουδές.
Ηταν το 1987 όταν η 29χρονη τότε Maria Victoria Pinilla Bielsa αποφάσισε να μείνει στο χωριό και να διεκδικήσει την προεδρία της κοινότητας. Ηθελε να πείσει τους κατοίκους του χωριού ότι η μεγάλη «περιουσία» της περιοχής ήταν ακριβώς αυτοί οι δυνατοί άνεμοι, που σάρωναν το οροπέδιο και δημιουργούσαν τόσα προβλήματα. Παρά τις αντιστάσεις, –πολλοί από τους αγρότες που κατοικούσαν στο La Muela θεωρούσαν ότι οι ανεμογεννήτριες θα εξαφανίσουν τα ζώα από την περιοχή– κατάφερε να εγκατασταθούν στην περιοχή οι πρώτες 16 ανεμογεννήτριες.
Σήμερα στο οροπέδιο έχουν εγκατασταθεί 340 ανεμογεννήτριες που παράγουν περίπου 237 μεγαβάτ, περίπου το 1/4 της συνολικής παραγωγής αιολικής ενέργειας της Ελλάδας. Οι 148 ανεμογεννήτριες έχουν τοποθετηθεί σε ιδιωτικά οικόπεδα και έτσι οι ιδιοκτήτες τους εισπράττουν ενοίκιο. Πολλοί από τους κατοίκους του La Muela εργάζονται τώρα στην «αιολική βιομηχανία», που έφερε και οικοδομική ανάπτυξη καθώς ο πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς μαζί με τις ανάγκες. Υπολογίζεται ότι έμμεσα ή άμεσα τα έσοδα του δήμου από την αιολική ενέργεια είναι περίπου 11 εκατ. ευρώ ετησίως. Βέβαια όλα τα χρήματα επενδύονται στην ίδια την πόλη και τους κατοίκους της, που απολαμβάνουν δωρεάν υποτροφίες σπουδών για το εξωτερικό και πληρωμένα ταξίδια από τον δήμο στην Καραϊβική. Μόλις τον περασμένο Οκτώβριο ένα τζάμπο με 410 κατοίκους του La Muela απογειώθηκε από το αεροδρόμιο της Σαραγόσα με προορισμό το Μεξικό.
Το νέο σχέδιο της Maria Victoria Pinilla Bielsa, που διανύει πλέον την 5η της θητεία ως δήμαρχος, είναι η εγκατάσταση δημοτικών ανεμογεννητριών ώστε ο δήμος να εισπράττει όλα τα έσοδα από την παραγωγή ενέργειας. «Είμαστε τώρα 3.500» λέει, «αλλά υπολογίζω ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία θα φτάσουμε τους 30.000 καθώς όλο και περισσότεροι έρχονται να μείνουν εδώ από τη Σαραγόσα. Αλλωστε, είμαστε σε καλό σημείο. Στη μέση του δρόμου που συνδέει τη Βαρκελώνη με τη Μαδρίτη».

Η Φλωρεντία (ξανα)εκπαιδεύεται
«Ξαναξεκινώ από μένα». Με αυτό το σύνθημα, ο δήμος της Φλωρεντίας οργανώνει πρόγραμμα οικολογικής διαπαιδαγώγησης των κατοίκων της πόλης. Ισως η συγκεκριμένη είδηση δεν είναι η πιο σημαντική. Περισσότερο σημαντικό είναι το γεγονός ότι σε αυτό το πρόγραμμα δήλωσαν συμμετοχή 1.000 οικογένειες της Φλωρεντίας. Οσοι αποφάσισαν να μάθουν πώς η καθημερινή τους ζωή θα γίνει φιλικότερη προς το περιβάλλον, θα πρέπει για οκτώ μήνες να συμμετέχουν σε δύο συναντήσεις το μήνα, οι οποίες πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία της πόλης (βιβλιοθήκες, ινστιτούτα, πολιτιστικά κέντρα). Σε αυτές τις συναντήσεις οι μαθητές της οικολογίας θα μάθουν πώς μπορούν να εξοικονομούν ενέργεια στο σπίτι, να μειώσουν την κατανάλωση νερού, να διαχωρίζουν σωστά τα σκουπίδια τους ώστε να λειτουργεί όσο το δυνατόν περισσότερο αποδοτικά η ανακύκλωση και να αποκωδικοποιούν τις ετικέτες των προϊόντων που διαβάζουν. Θα μάθουν επίσης πώς να επισκευάζουν ένα ποδήλατο και πώς να φτιάχνουν κομπόστ, με λίγα λόγια πως να αλλάξουν συνολικά τον τρόπο ζωής τους ώστε να σέβονται περισσότερο το περιβάλλον. Ο ίδιος δήμος επίσης, από πέρυσι αποφάσισε να επιδοτεί τα κυλικεία των σχολείων ώστε να διαθέτουν σε προσιτές τιμές βιολογικά προϊόντα στους μαθητές, ενώ όλα τα κυλικεία πωλούν μόνο βιολογικά προϊόντα.

Στη Φρανκφούρτη δεν πετάνε τίποτα
Χτισμένη κοντά στον ποταμό Μάιν, η Φρανκφούρτη είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας με πληθυσμό 650.000 κατoίκους, πληθυσμός που αγγίζει τα 5 εκατομμύρια αν προστεθούν όσοι κατοικούν στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή. Παρά τον τεράστιο όγκο σκουπιδιών που παράγει η πόλη, έχουν καταφέρει να οργανώσουν έτσι το σύστημα διαχείρισης ώστε κυριολεκτικά να μην πετάνε τίποτα. Μείωση απορριμμάτων - ανακύκλωση - κομποστοποίηση - καύση είναι το τετράπτυχο της επιτυχίας. Η Γερμανία έχει καταφέρει να μειώσει δραστικά τα απορρίμματά της, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, όπως π.χ. αυτή της επαναχρησιμοποίησης των μπουκαλιών.
Οπως λέει στην «Κ» ο Μιχαέλ Βέρνερ, υπεύθυνος της δημοτικής εταιρείας ανακύκλωσης της πόλης, «η δημοτική εταιρεία αναλαμβάνει την ανακύκλωση από το πρώτο στάδιο, την τοποθέτηση δηλαδή των κατάλληλων κάδων, το τακτικό άδειασμά τους, έως τη μεταφορά και τη μετατροπή τους σε υλικά έτοιμα προς χρήση».
Μέσα στα σπίτια υπάρχουν διαφόρων χρωμάτων κάδοι ανάλογοι με αυτούς που βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους. Ο πράσινος κάδος προορίζεται για το χαρτί, ο καφετής για τα οργανικά απορρίμματα που στη συνέχεια μετατρέπονται σε κομπόστ (οργανικό λίπασμα), στον κίτρινο καταλήγουν οι ανακυκλώσιμες συσκευασίες και στον γκρίζο όλα τα υπόλοιπα σκουπίδια. Ο,τι δεν μπορεί να ανακυκλωθεί καίγεται στα εργοστάσια καύσης που λειτουργούν όχι μακριά από την πόλη και η ενέργεια που παράγεται είτε διοχετεύεται ως ηλεκτρικό ρεύμα στο σύστημα ηλεκτροδότησης είτε χρησιμοποιείται για τη θέρμανση των σπιτιών που βρίσκονται κοντά στο εργοστάσιο.

Στην Κάλυμνο τα ψάρια μεγαλώνουν
Ακούγεται λογικό ψαράδες να αποφασίζουν να αλιεύουν λιγότερα ψάρια; Ναι, αν έχουν πειστεί ότι με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν το μέλλον της ζωής στη θάλασσα άρα και το δικό τους, είναι η απάντηση. Οι παράκτιοι ψαράδες Νοτίου Αιγαίου αποφάσισαν να αυτοπεριοριστούν για να βοηθήσουν στην προστασία των ιχθυαποθεμάτων, που όπως φαίνεται μειώνονται δραματικά τα τελευταία χρόνια.
Ετσι, οι αλιείς της Καλύμνου και των γύρω νησιών δεν ψαρεύουν από τις 15 Απριλίου έως και τις 30 Μαΐου ενώ χρησιμοποιούν δίχτυα με μεγαλύτερο «μάτι» από αυτό που καθορίζει ο ευρωπαϊκός κανονισμός και μεγαλύτερο αγκίστρι έτσι ώστε να μην πιάνουν μικρά ψάρια. Στην περιοχή ανάμεσα στην Κάλυμνο και την Κω έχουν φτιάξει ένα τεχνητό ύφαλο έκτασης 15 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μια «συνοικία ψαριών» όπως λένε οι ίδιοι, όπου απαγορεύεται πλήρως το ψάρεμα έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αναπαραγωγή των ψαριών. Παράλληλα, με την οικονομική συνδρομή της νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου και την επιστημονική βοήθεια της ΙΝΑΛΕ (Ινστιτούτο Αλιευτικής Ερευνας), οι αλιείς της Καλύμνου και των γύρω νησιών κάνουν μια προσπάθεια καταγραφής των θαλάσσιων οικοσυστημάτων της περιοχής.
Οπως τονίζει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλιευτικών Συλλόγων Νοτίου Αιγαίου, κ. Γιώργος Κατσοτούρχης, «το μεγαλύτερο επίτευγμά μας δεν είναι όλες αυτές οι απαγορεύσεις αλλά το γεγονός ότι καταφέραμε να συνειδητοποιήσουν οι ψαράδες ότι χρειάζεται να τηρηθούν. Διαφορετικά δεν θα είχε κανένα νόημα όσες συζητήσεις και να κάναμε». Στην περιοχή ψαρεύουν 658 αλιευτικά σκάφη, ενώ το 70% των ψαράδων είναι κάτω των 30 ετών. Ισως γι’ αυτό να ενδιαφέρονται περισσότερο για το αύριο, επισημαίνει ο κ. Κατσοτούρχης.
Ανάλογες πρωτοβουλίες έχουν ξεκινήσει και οι αλιείς των Κυκλάδων που φέτος το καλοκαίρι, με τη σύμπραξη της Greenpeace και την επιστημονική βοήθεια του του Δρος Π. Παναγιωτίδη, χαρτογράφησαν τις Ποσειδωνίες (φυτό από το οποίο δημιουργούνται υποθαλάσσια λιβάδια) σε δύο μεγάλους κόλπους στην Ανδρο, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να δείξουν ότι είναι εφικτό να υπάρξει μια πλήρης καταγραφή του βυθού. Οι Ποσειδωνίες, όπου τα ψάρια κρύβονται και εναποθέτουν τα αυγά τους, λειτουργούν περίπου ως μαιευτήριο ψαριών αφού προσφέρουν καταφύγιο, τροφή και περισσότερο οξυγόνο. Θεωρείται ότι συμβάλλουν και στην καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου.
Επίσης, οι παράκτιοι ψαράδες των Κυκλάδων αποφάσισαν να μην ψαρεύουν γύρω από τη Γυάρο, αν και όπως λένε είναι πολύ καλός ψαρότοπος, ώστε να μειώσουν την «πίεση» στους πληθυσμούς των ψαριών. Οπως τονίζει ο πρόεδρος της ομοσπονδίας κ. Δημήτρης Ζάνες «καλούμε τους επιστήμονες να συνεργαστούν για τη χαρτογράφηση της θάλασσας έτσι ώστε να ξέρουμε τι πραγματικά έχουμε σε κάθε περιοχή και τι πρέπει να κάνουμε για να το προστατέψουμε».

Σάμσο, νησί ενεργειακά αυτόνομο
Το όνομά του είναι Σάμσο, είναι ένα μικρό νησί της Δανίας και η μοναδική κατοικημένη περιοχή στον κόσμο με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. «Kάποτε, η παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, ήταν θέμα ιδεολογίας. Σήμερα είναι η μόνη λύση», λέει η Cecilia Andersen, 43 χρόνων, που ζει στο νησί. Πριν από μια δεκαετία, το νησί στο οποίο κατοικούν συνολικά περίπου 4.500 άνθρωποι υιοθέτησε ένα πρόγραμμα ενεργειακής αυτονομίας από ανανεώσιμες πηγές. Σήμερα, το 100% των αναγκών του νησιού σε ηλεκτρισμό καλύπτεται από αιολικά πάρκα, και το 75% των αναγκών για θέρμανση καλύπτεται από φωτοβολταϊκά που συλλέγουν ηλιακή ενέργεια και καύσιμη ύλη βιομάζας. Οι μεταφορές γίνονται με ηλεκτρικά αυτοκίνητα ή με αυτοκίνητα που καίνε βιοντήζελ ή βιοαιθανόλη που προέρχεται από τα απόβλητα από τις φάρμες που υπάρχουν στο νησί. Οι κάτοικοι του νησιού εκτός από περιβαλλοντικά έχουν και οικονομικά οφέλη καθώς διαθέτουν μετοχές στα «πράσινα» συστήματα που λειτουργούν στο νησί. Μόλις τον προηγούμενο χρόνο ιδρύθηκε στο Σάμσο η ακαδημία ενέργειας που προσφέρει μαθήματα, τεχνογνωσία και πραγματοποιεί έρευνες όσον αφορά το ενεργειακό μέλλον του νησιού και όχι μόνον.

Τα πιο σημαντικά γεγονότα του 2008

Ιανουάριος

-Η Ευρωπαϊκή Ενωση ανακοινώνει πακέτο μέτρων για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής με στόχο τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 20% έως το 2020.

-H Γερμανία απαγορεύει την κυκλοφορία στα περισσότερο ρυπογόνα οχήματα.

-Για πρώτη φορά μετά 100 χρόνια χιονίζει στη Βαγδάτη.

-Η Ελλάδα παραπέμπεται στο Ευρωδικαστήριο για τη διαχείριση των 600.000 τόνων επικίνδυνων αποβλήτων που παράγει ετησίως.

Φεβρουάριος

-Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τον στόχο που έχει θέσει για τα βιοκαύσιμα, λόγω των τιμών στα τρόφιμα.

-Πάνω από το 40% των ωκεανών έχει επηρεαστεί από την υπεραλίευση, την κλιματική αλλαγή και τη μόλυνση.

Μάρτιος

-Η Αγκελα Μέρκελ ζητεί ειδική μεταχείριση για τις ενεργοβόρες γερμανικές βιομηχανίες.

-Η Ελλάδα καλείται σε απολογία από τον ΟΗΕ για τον

τρόπο που συλλέγει τα στοιχεία μέτρησης των εκπομπών

διοξειδίου του άνθρακα. Παρά την έντονη κριτική, ψηφίζεται το εθνικό χωροταξικό σχέδιο από τη Βουλή.

-35 χώρες, 370 δήμοι και κοινότητες, 50 εκατ. άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο συμμετείχαν στην Ωρα της Γης 2008, σβήνοντας τα φώτα τους για μία ώρα.

Απρίλιος

-Επιβάλλεται στην Ελλάδα ποινή αποκλεισμού από το σύστημα εμπορίας ρύπων στο πλαίσιο του Πρωτοκόλλου του Κιότο για τρεις μήνες.

-Η κρίση στα τρόφιμα θα προκαλέσει συγκρούσεις, λέει ο ΟΗΕ. Σκεπτικισμός για τα βιοκαύσιμα.

Μάιος

-Το 90% των καταστροφών στο περιβάλλον οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα, σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα.

Ιούλιος

-Ειδικοί προτείνουν Πράσινο New Deal ώστε να αντιμετωπιστεί ταυτόχρονα η οικονομική αλλά και η περιβαλλοντική κρίση.

-Ο Γκόρντον Μπράουν ανακοινώνει ότι η Βρετανία θα αποκτήσει 8 νέους πυρηνικούς σταθμούς στα επόμενα 15 χρόνια.

-Η συνάντηση των G8 χαρακτηρίζεται ανεπιτυχής όσον αφορά τα μέτρα για το κλίμα. Εκαναν λόγο για μειώσεις 50% έως το 2050 χωρίς να καθορίζουν πώς θα επιτευχθεί ο στόχος.

-Το κόστος της κλιματικής αλλαγής ίσως είναι διπλάσιο απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί, ανακοινώνει ο λόρδος Νίκολας Στερν.

Αύγουστος

-Η Ιαπωνία καθιερώνει την αναγραφή του ενεργειακού αποτυπώματος στα προϊόντα της.

-Η κλιματική αλλαγή «ξεγελά» τα πουλιά που γεννούν νωρίτερα. Βάτραχοι και μικρά θηλαστικά κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

-Πρέπει να προετοιμαστούμε για αύξηση της θερμοκρασίας έως και 4 βαθμούς, σύμφωνα με κορυφαίους επιστήμονες.

-Η Κίνα αναδεικνύεται το κράτος με τις μεγαλύτερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Σεπτέμβριος

-Τη σοβαρή μείωση της κατανάλωσης κρέατος και κτηνοτροφικών προϊόντων συστήνει ο ΟΗΕ.

-Το εξαιρετικά βροχερό καλοκαίρι έφερε στους Βρετανούς αγρότες τη χειρότερη σοδειά των τελευταίων 40 χρόνων. Στην Ελλάδα καλλιέργειες καταστράφηκαν από τη λειψυδρία.

-Οι πάγοι στην Αρκτική μειώνονται πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι προέβλεπαν οι επιστήμονες. Το 2007, η έκτασή τους ήταν κατά 23% μικρότερη απ’ ό,τι το 2005.

Οκτώβριος

-Η Ε.Ε. πιέζει την Κίνα και την Ινδία να περιορίσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

-Ο Ed Miliband, υπεύθυνος για το πρόγραμμα Ενέργειας και Περιβάλλοντος της Βρετανίας, δηλώνει ότι η χώρα θα μειώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 80% έως το 2050.

-Οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαφωνούν ποιος πρέπει να μειώσει περισσότερο τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της μείωσης κατά 20% έως το 2020.

Νοέμβριος

-Ο Μπαράκ Ομπάμα υπόσχεται να επενδύσει 15 δισ. δολάρια στις ανανεώσιμες πηγές και ότι θα δημιουργηθούν πέντε εκατομμύρια θέσεις εργασίας λόγω των πράσινων επενδύσεων.

-Η ερημοποίηση θα μειώσει κατά 40% τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις στη νοτιοδυτική Κίνα, σύμφωνα με τη μεγαλύτερη έρευνα των τελευταίων 60 ετών.

-Ο Mohamed Nasheed, πρόεδρος στις Μαλδίβες, δηλώνει ότι αναζητά μέρος για να μετοικήσουν 300.000 άνθρωποι που κινδυνεύουν από την άνοδο της θάλασσας.

-Οι επιστήμονες ανακοινώνουν ότι η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική μεγάλωσε και πάλι, γεγονός που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή.

-Η Σαουδική Αραβία σκοπεύει να επενδύσει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Δεκέμβριος

-Ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα ανακοινώνει για πρώτη φορά σχέδιο για τη διάσωση των δασών του Αμαζονίου, μειώνοντας την υλοτόμηση στο μισό.

-Διάσκεψη του ΟΗΕ με τη συμμετοχή 190 χωρών στο Πόζναν της Πολωνίας προκειμένου να αποφασιστεί η συμφωνία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής που θα ακολουθήσει τη μετά Κιότο εποχή. Το αποτέλεσμα ήταν χαμηλότερο των προσδοκιών λόγω οικονομικής κρίσης αλλά και απραξίας της αμερικανικής αντιπροσωπείας. Και από πλευράς Ε.Ε. υπήρξε υπαναχώρηση. Αποφάσεις θα ληφθούν τον Δεκέμβριο του 2009 στην Κοπεγχάγη.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 28/12/2008)

Ο γύρος του κόσμου μ' ένα... σουβλάκι

H Eλλάδα δεν είναι ο μόνος τόπος στον πλανήτη όπου το κρέας ή τα λαχανικά σουβλίζονται σε ξυλάκια (καλαμάκια) για να ψηθούν στα κάρβουνα. Tο σουβλάκι, στην ουσία, είναι παγκόσμιο φαγητό

Από την Αμερική, όπου το μπάρμπεκιου είναι τρόπος ζωής, ένα δημοφιλές σουβλάκι περιέχει ένα και μοναδικό κομμάτι κρέας, λουκάνικο, σουβλισμένο και ψημένο στη σχάρα. Τα καρυκεύματά του είναι τα γνωστά: μουστάρδα και κέτσαπ. Είναι ίσως από τα πιο φτωχά σαν ιδέα φαγητά στη σχάρα. Αλλού, όμως, η παράδοση είναι πλούσια και πάρα πολύ γευστική.

Στη Μεσόγειο το σουβλάκι ψήνεται παντού, από τις ακτές της Ισπανίας μέχρι τα μεζεδοπωλεία της Τουρκίας. Το ισπανικό δώρο στον κόσμο της σούβλας λέγεται pinchitos, μικρά σουβλάκια από ποικίλα κρέατα. Μπορεί να γίνει από χοιρινό, το εθνικό κρέας της Ισπανίας, από κοτόπουλο και άλλα. Καμιά φορά τα φτιάχνουν από κιμά, άλλες φορές από κυβάκια. Οι γεύσεις διαφέρουν από συνταγή σε συνταγή: το κύμινο είναι δημοφιλές, για παράδειγμα, όπως επίσης το φρέσκο κολίανδρο και ο μαραθόσπορος, γεύσεις φερμένες όλες από την αραβική παράδοση της Βόρειας Αφρικής που έχει επηρεάσει αισθητά τη μαγειρική της Ισπανίας. Τα pinchitos θεωρούνται μεζές (τάπας). Βρίσκουμε τέτοια και ανάμεικτα με το κλασικό λουκάνικο chorizo και γαρίδες, ψημένα στα κάρβουνα.

Οι Γάλλοι έχουν τα brochettes τους, με διάφορες πρώτες ύλες, από κοτόπουλο μέχρι μπακαλιάρο. Πολλά απ' αυτά είναι σπεσιαλιτέ της μεσογειακής Γαλλίας, γύρω από την Προβηγκία. Ένα αγαπητό σουβλάκι εκεί περιέχει διάφορα αρνίσια εντόσθια, με τομάτα, κρεμμύδι και βασιλικό.

Παντού στον κόσμο, και στην Μεσόγειο και αλλού, το σουβλάκι είναι από τα κλασικά φαγητά του δρόμου, κάτι πρόχειρο, δηλαδή, που το τρώγει ο κόσμος στα όρθια και πολλές φορές καθοδόν. Ένα μέρος όπου η παράδοση αυτή είναι τεράστια και πολύ ζωντανή είναι η Λατινική Αμερική. Εκεί παντού υπάρχουν πλανόδιοι μάγειροι που ψήνουν διάφορα σουβλάκια σε καροτσάκια στον δρόμο. Στη Βολιβία, για παράδειγμα, φτιάχνουν τα anticucho, μικρά σουβλάκια με εναλλάξ κομμάτια από κρέατα και πατάτες και σερβιρισμένα με μια σάλτσα από φιστίκια. Στο Περού σουβλίζουν διάφορα εντόσθια, μεταξύ των οποίων το φαβορί τους, μοσχαρίσια καρδιά μαριναρισμένη σε πικάντικη σάλτσα από σκόρδο, λάδι, μπαχαρικά και μια ειδική ντόπια καυτερή πιπεριά. H παράδοση αυτή κρατήθηκε και στη διασπορά. Στις νοτιοαμερικάνικες γειτονιές της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, κάθε βράδυ γίνεται ένα μυρωδάτο, γευστικότατο πανηγύρι από τέτοια φαγητά, ψημένα σε καροτσάκια στον δρόμο.

Από τα πιο ενδιαφέροντα σουβλιστά είναι αυτά που φτιάχνονται στην Καραϊβική, ίσως επειδή οι γεύσεις είναι υβρίδια δανεισμένες από πολλές άλλες κοντινές κουλτούρες. Ένα απλό σουβλάκι από αρνίσιο κρέας, για παράδειγμα, συνήθως γλυκίζει στη μαγειρική της Καραϊβικής επειδή το μαρινάρουν με μέλι, ξύδι και λάδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα καραμελωμένο κρέας στη σούβλα, τραγανό απ' έξω και μαλακό από μέσα.

Το κρέας ψημένο σε καλαμάκι στα κάρβουνα καλύπτει μια ανθρώπινη ανάγκη για γρήγορο, νόστιμο και εύκολο φαγητό. Για μένα όλα αυτά, είτε στην Ισπανία είτε στην Ιαπωνία είτε στο Ιράν είτε στην Ελλάδα, είναι φαγητά της ελευθερίας. Δεν περιορίζουν τον μάγειρα με πολύπλοκες συνταγές ή δύσκολο εξοπλισμό και δεν περιορίζουν αυτόν που τα τρώει στα όρθια, στον δρόμο ή στον κήπο καθώς κρατάει μια κρύα μπίρα στο άλλο χέρι. Είναι, με λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

Λιχουδιές στη σούβλα
Οι Ισπανοί έχουν τα pinchitos, οι Έλληνες τα σουβλάκια και οι Γιαπωνέζοι το yakitori, το οποίο είναι ψητό σουβλιστό κοτόπουλο, συνήθως σε λωρίδες και όχι κύβους. Το yakitori σερβίρεται στα όρθια σε ειδικά μαγαζιά και τρώγεται με το χέρι. Μετά τη δουλειά και πριν από το σπίτι, ο κόσμος σταματάει σε τέτοια μαγαζιά με φίλους για να τσιμπήσουν λίγο yakitori και να πιούνε μια μπίρα. Τα γιαπωνέζικα σουβλάκια πάνε χέρι-χέρι και με το αντίστοιχο του μεζέ, αυτό που αποκαλούν robata, ή μαγειρική στα κάρβουνα. Οι δημιουργικοί σεφ σουβλίζουν μαζί με κοτόπουλο ή άλλο κρέας διάφορα, όπως π.χ. τζάνερα τουρσί. Οι μαρινάτες τους πολλές φορές περιέχουν κάτι το γλυκόξινο, όπως ξίδι από ρύζι ή νιφάδες αφυδατωμένου τόνου. Σίγουρα έχουν άλλες γευστικές προτιμήσεις από μας εδώ στην Μεσόγειο, αλλά η βασική ιδέα με το ξυλάκι και το εύκολο φαγητό είναι παρόμοια.

Όλη η Ασία τρώει σουβλιστές λιχουδιές. Στη Νοτιοανατολική Ασία, για παράδειγμα, το πιο δημοφιλές σουβλιστό φαγητό είναι το satay, κομματάκια από κρέας συνήθως καρυκευμένα με γλυκιά και καυτερή σάλτσα από φιστίκια. Τα satay είναι το κλασικό κολατσιό του δρόμου σε όλη την περιοχή. H λέξη έχει γίνει συνώνυμη με την σάλτσα φιστικιού αλλά τα satay μπορεί να είναι μαριναρισμένα και με άλλες σάλτσες, από καρύδα, τζίντζερ, πιπεριές τσίλι και άλλα.

Στην άλλη άκρη του κόσμου, όπου τα πάντα βράζουν αυτή τη στιγμή, η σχάρα και τα σουβλάκια είναι μέρος μιας μεγάλης παράδοσης. Μιλάω για τη Μέση Ανατολή. Στο Ιράν, ένα παλιό και πεντανόστιμο σουβλάκι είναι το κουμπιντέ κεμπάμπ, από κιμά, κρεμμύδια και σαφράν. Φτιάχνεται στο σπίτι αλλά και έξω σε εστιατόρια και καροτσάκια και αποτελεί κολατσιό αλλά και ένα κυρίως πιάτο ταυτόχρονα. Σερβίρεται με ψημένες στη σχάρα τομάτες και πιλάφι από ρύζι μπασμάτι. Το σαφράν δίνει το άρωμά του παντού.

(πηγή: www.tanea.gr, 29/7/2005)

Exploring northern Spain's cheese country

The only words of caution were, "Just be careful you don't wake up the bats." I was in a pitch-black cave following a 44-year-old woman wearing tight jeans and a small light strapped to her forehead. While my eyes refused to adjust to the blackness, I could hear thousands - O.K., dozens - of little bat bodies shifting in slumber inches above my head. At last, we arrived.

"These are my babies," said my guide, sweeping her arm toward a few hundred small wheels of hard, blue cheese resting on a stack of shelves. "You would like to try?"

Sure, great, now let's get out of here.

We were in Asturias, a sliver of northern Spain that rests on the Bay of Biscay, and I had been drawn there by the region's tagline: "The Land of Cheese." I am, by any measure, a cheese person. While other people go to Tuscany for brunello or the Pacific Northwest for salmon, I follow cheese. Not just any fromage. I want the stuff I can't get at home, the magic recipes that seduced the palates of the ancient Romans, the sharp ones, the stinky ones, the delicate artisanal ones.

My pilgrimage had led me to the bat cave last September where I was following Raquel Viejo, a local woman whose family has lived in Asturias for generations. The specialty of the region - and what was stored on those shelves - is Cabrales, a blue cow's cheese named after the town in Asturias where it was first made. We were in the foothills of Picos de Europa, where everything is vertical: the sheer mountain faces, the steep pine trees, the skinny roads dotted with tiny cars nervously hugging the shoulders, flocks of sheep perched on the rocky lands, lone goats standing expertly on their hind legs munching from a thicket of low-hanging leaves, a cacophony of cowbells and beams of sunlight warming it all. Cheese country.

There are thousands of caves hidden in the hills here, and for centuries residents have been using them to age cheese. The specifics of each brand of cheese in various regions of Spain are regulated by a denomination of origin, or D.O., and Cabrales' says it must be stored in cavelike conditions for at least two months so the good bacteria can kill off the bad. But recently, the craft of making Cabrales has suffered "because so many young people are leaving Asturias," Viejo said.

A few years ago, the Spanish government created new regulations for the cheese makers in this area. Some of the old methods, like straining the milk with horsehair sieves, were done away with in favor of more modern technology, like metal strainers and mechanical devices. But the most important requirements - the dairy breed, the aging process, the lack of pasteurization - remain.

Back in her home, amid the intoxicating (some might say rancid) smell of sour milk, I tasted a slice of Viejo's cheese, named José Antonio Bueno Garcia after her husband. It was drier and saltier than the blues I was used to, but it didn't taste overly blue, as some softer cheeses can. Delicious, but I couldn't shake the image of the bats taking a few nibbles. (Do bats even eat cheese?) So my search continued.

Through another farmer in the area, I tracked down a cheese maker a few villages over who was famous for resisting modernity. This sounded promising. Oliva Peláez Amieva, a squat woman with a wrinkled face, greeted me outside her small stone house in a purple muumuu and clogs.

"You can tell how long a family has lived here by how they make cheese," said Amieva, who has been at it for 60 years. Her cheese isn't Cabrales because she ignores the D.O. guidelines; in fact, it doesn't have a name. She only makes about 200 wheels a year and most of it goes to friends and family members. For the moment, I was in the inner circle.

"The health department wants me to put in all sorts of regulations, but it wouldn't be as good," says Amieva, 70. "I used to sell it at the market, but I got in trouble with the police."

Her cheese was a wonderfully sharp, dry, crumbly blend of goat and sheep milk that tasted slightly of salt and soil. And it's labor intensive. Without modern equipment, all of Amieva's animals are milked by hand. Once the cheese is poured into molds, she rubs each mound with salt and turns it over daily to ensure that it ages evenly; by the end, over 90 percent of the original milk volume is gone.

This isolated nook of the country has spawned hundreds, if not thousands, of artisanal cheese makers for generations. The cheese is cruder than French fromage and not as recognizable as Italian counterparts, but here, each wheel is as idiosyncratic as the person who makes it. The cheese of northern Spain is, like the land that produces it, rough, coarse and sharp, and there's no way to taste it without traveling there.

Several people asked me if I thought Cabrales was superior to Basque cheese. The correct answer, of course, is "Of course." But I had never tried Cabrales' rival, and I was getting curious, so I steadily made my way east, until finally I crossed over into Basque country.

"You won't find anyone here who likes Cabrales," said Patxi Baskaran, a farmer who lives in the hills not far from Guernica (Gernika to Basques), the town infamously bombed by the Nazis in 1937.

He was speaking with disdain about rival Asturias that I soon discovered was common among the Basques. Baskaran's family has been making the same cheese for over a century on his farm. He learned the method from his father, but in order to stay competitive, Baskaran has had to teach himself how to work with modern equipment.

Baskaran makes Idiazábal, a hard sheep's cheese with a strong, earthy flavor. Idiazábal is to Basque country what Cabrales is to Asturias - that is, there are thousands of small-scale farmers who think they make this delicious and individualistic cheese the best.

Baskaran was quick to tell me that he didn't deserve credit, his sheep did. Soon it was time to meet the flock. He drove his Toyota 4Runner up a deathly steep dirt road that led us above the clouds.

Baht, the border collie, jumped out the window and rounded up the sheep for inspection, and hundreds of black faces paused momentarily before resuming their dinner of wild flowers. We stood on the summit of the mountain in the damp, white air, jagged cliffs looming like giant shark fins piercing the fog. "Big farms don't make cheese like we do in Basque country because the sheep eat grains and they're more stressed, so the milk is weak," he said. "My sheep live peaceful lives."

Before I left Basque country, I met the least stressed sheep in all of Spain. Just west of San Sebastián, above the small town of Zumaia, were hundreds of sheep. They had trees for shade, a brook for water breaks and 12 hectares, or 30 acres, overlooking the dark, roiling Atlantic.

"My sheep live better than I do," said the owner of Agerre Berri farm, José Manuel Etxberria. "They live very calm - they have a nice view of the ocean. In Basque, we say farmers love their sheep more than they love their women."

And they make the cheese to prove it. Etxberria's version, Itxas Egi, is a hard sheep's variety with a sharp bite and the fragrant taste of clovers - strong, milky and grassy. This, he claims, is his secret ingredient: Keep the sheep happy eating nothing but sweet green grass and they will return the favor with delicious cheese "that goes perfectly with a glass of red wine and a beautiful girl."

So did I ever find the world's best cheese? Etxberria's came awfully close, but I had to stop short of calling it perfect because of something he said.

"Cheese is like sheep; they all have a different personality," said Etxberria, who has actually named most of his sheep. "And I could never choose my favorite sheep. They are all my favorites."

(πηγή: www.iht.com, 24/11/2008)

Τα Χριστούγεννα στην Ευρώπη ΙΙ

Φινλανδία
Φυσικά η πατρίδα του «δωροκράτορα» Αϊ Βασίλη διατηρεί τις δικές της ξεχωριστές παραδόσεις, με κύριο αντικείμενο, όπως είναι φυσικό, τα ... δώρα.
Την παραμονή των Χριστουγέννων, που στην Φινλανδία αποτελεί την πιο σημαντική μέρα του χρόνου, μόλις το ρολόι δείξει δώδεκα το μεσημέρι, αρχίζει να ισχύει αυτό που οι Φινλανδοί αποκαλούν «Χριστουγεννιάτικη Ειρήνη». Αυτή είναι και η «επίσημη» έναρξη της εορταστικής περιόδου. Στις 5 το απόγευμα της ίδιας μέρας οι οικογένειες πηγαίνουν στον αυλόγυρο της εκκλησίας όπου συνήθως βρίσκεται και το κοιμητήρι, για μια ειδική λειτουργία για τους νεκρούς. Είναι πολύ ωραίο να βλέπει κανείς τα αναμμένα κεριά στο σούρουπο. Την Παραμονή έρχεται και ο Αγιος Βασίλης, που έχει μια μικρή διαφορά από τους συναδέλφους του των άλλων χωρών. Ο Φινλανδός Αγιος Βασίλης, μπαίνει μέσα στο σπίτι από την πόρτα κι έρχεται νωρίς το απόγευμα για να τον δουν τα παιδιά. Ο Αγιος Βασίλης ρωτά «υπάρχει κανένα καλό παιδί εδώ;» και τότε οι βοηθοί του μοιράζουν τα δώρα ενώ ο ίδιος μιλά για το ταξίδι που έκανε από την Λαπωνία. Αφού τα παιδιά τραγουδήσουν ένα Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, ο Αγιος Βασίλης φεύγει για άλλα σπίτια. Στη Φινλανδία στέλνονται κάθε χρόνο πάνω από ένα εκατομμύριο γράμματα για τον Αγιο Βασίλη, ενώ υπάρχει και το πάρκο του Αϊ Βασίλη στη χώρα, μαζί με το Πανεπιστήμιο του Αγιου Βασίλη!

Ιρλανδία
Συνδυάζονται οι Κέλτικες παραδόσεις με τα Χριστούγεννα; Οι παρακάτω περιγραφές απαντάνε, και προκαλούν το έντονο ενδιαφέρον μας.
«Nodlaig mhaith chugnat» Καλά Χριστούγεννα στα Κελτικά για τους Ιρλανδούς τα Χριστούγεννα είναι μια βαθιά θρησκευτική γιορτή. Στα περισσότερα σπίτια εκτός από δέντρο υπάρχει και μια περίτεχνη φάτνη, ενώ βέβαια φτιάχνεται και η παραδοσιακή Χριστουγεννιάτικη πουτίγκα.
Η 26η Δεκεμβρίου, μέρα του Αγίου Στεφάνου, γιορτάζεται ιδιαίτερα στην Ιρλανδία. Οι νέοι άνδρες φορούν τρελά ρούχα, μάσκες, και παρελαύνουν με αρκετό θόρυβο στους δρόμους της πόλης. Κρατούν ένα κοντάρι από το οποίο κρέμεται γκι στο οποίο υποτίθεται πως είναι παγιδευμένο ένα ζώο για το οποίο ζητούν χρήματα. Όπως και σε άλλες χώρες, συνηθίζεται να υπάρχει ένα αναμμένο κερί στο παράθυρο την παραμονή των Χριστουγέννων, το οποίο καλωσορίζει την Παρθένο Μαρία και τον Ιωσήφ στην πόλη ενώ ψάχνουν για καταφύγιο. Πάνω στο τραπέζι της Παραμονής υπάρχει σταφιδόψωμο, γάλα κι ένα κερί, στοιχεία που συμβολίζουν τη φιλοξενία προς την Αγία Οικογένεια.

Δανία
Στη Δανία η περίοδος που οδηγεί στα Χριστούγεννα αρχίζει με τον πρώτο στολισμό, που είναι το παραδοσιακό στεφάνι από γκι, ου και έλατο, με τέσσερα μεγάλα κόκκινα κεριά. Το στεφάνι αυτό τοποθετείται πάνω στο μεγάλο τραπέζι.
Τα Χριστούγεννα είναι το σημαντικότερο γεγονός στο δανέζικο ημερολόγιο. Λίγα είναι τα μέρη του κόσμου όπου τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με τόση λαμπρότητα. Για να διώξουν τη μελαγχολία του σκοτεινού χειμώνα, οι Δανοί ανάβουν χιλιάδες χιλιάδων κεριά παντού.
Την πρώτη εβδομάδα της τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων, ο δήμαρχος της Κοπεγχάγης φωτίζει ένα τεράστιο έλατο ενώ όλοι μαζεύονται για να παρακολουθήσουν.
Στη Δανία υπάρχει μια παλιά παράδοση που λέει πως όποιος φύγει από το σπίτι δίχως να φάει ίσως πάρει το πνεύμα των Χριστουγέννων από το σπίτι αυτό. Έτσι, σε όλες τις κουζίνες της χώρας, ψήνονται παραδοσιακά δανέζικα γλυκά.
Την παραμονή των Χριστουγέννων οι Δανοί κρεμούν τη σημαία τους, στολίζουν το δέντρο τους και τοποθετούν το συμβολικό της φιλοξενίας αναμμένο κερί στο παράθυρο.
Το πρώτο πιάτο του τραπεζιού της παραμονής είναι μια πουτίγκα ρυζιού με αμύγδαλο κρυμμένο μέσα της. Αυτός που βρίσκει το αμύγδαλο κρατά τους άλλους σε αγωνία μέχρι να φαγωθεί όλη η πουτίγκα κι έπειτα ανακοινώνει τη νίκη του και ζητά την ανταμοιβή του, που είναι κάποιο γλυκό. Στο τραπέζι υπάρχει και χήνα γεμιστή με μήλα και δαμάσκηνα και συνοδεύεται από κόκκινο λάχανο, καραμελωμένες πατάτες και μια σάλτα από μούρα. Το επιδόρπιο είναι κάποιο από τα πάμπολλα δανέζικα γλυκά.
Ένα πιάτο με πουτίγκα ρυζιού αφήνεται ειδικά για το Julnisse, ένα σκανταλιάρικο ξωτικό που ζει στη σοφίτα και κάνει φάρσες σε όλους. Αν του αρέσει η πουτίγκα θα προστατεύει την οικογένεια, όλη την χρονιά. Τα δώρα στην Δανία φέρνει ο Julemanden που καταφθάνει με το κλασικό έλκηθρο και τους ταράνδους, ενώ τον βοηθούν τα ξωτικά.

Ισπανία
Η Χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινά επισήμως στις 8 Δεκεμβρίου, και γιορτάζεται κάθε χρόνο μπροστά από τον καθεδρικό ναό της Σεβίλλης, με μια τελετή που λέγεται los Seises ή «ο χορός των έξι». Είναι μια σειρά από συγκεκριμένες κινήσεις με χορευτικό ρυθμό που εκτελεί μια ομάδα αγοριών. Τη βραδιά των Χριστουγέννων, όλοι χορεύουν και γιορτάζουν στους δρόμους με μουσική και καστανιέτες.
Αν κι η Ισπανία μοιράζεται πολλά έθιμα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει μια παράδοση που είναι μοναδική, το Hogueras. Στις 28 Δεκεμβρίου είναι η «γιορτή των Αθώων» και μεγάλες φωτιές ανάβονται παντού ενώ οι άνθρωποι πηδούν από πάνω τους. Με αυτό πίστευαν οι παλιοί πως προστατεύονταν από τις ασθένειες. Η παράδοση αυτή ισχύει ακόμη στην Granada και στην Jaen.
Το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο δείπνο τρώγεται μετά τα μεσάνυχτα, αφού όλοι έχουν επιστρέψει από την εκκλησία. Συχνά υπάρχει Pavo Trufado de Navidad (χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα με μανιτάρια τρούφες). Μετά το φαγητό η οικογένεια τραγουδά χριστουγεννιάτικους ύμνους κι η γιορτή κρατά ως το πρωί.
Δεν έρχεται ο Αγιος Βασίλης με τα δώρα στην Ισπανία, αλλά οι Τρεις Μάγοι. Αυτοί μοιράζουν παιχνίδια στα παιδιά. Την παραμονή των Φώτων τα παιδιά βάζουν τα παπούτσια τους στην πόρτα για να τους τα γεμίσουν με δώρα οι Μάγοι. Την ημέρα των Επιφανίων γίνονται παρελάσεις παντού και γλυκά μοιράζονται σε όλα τα παιδιά.
Οι Τρεις Μάγοι βρίσκονται παντού τα Χριστούγεννα στην Ισπανία. Επισκέπτονται νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, κλπ. Ο θρύλος λέει πως οι τρεις Μάγοι περνούν από την Ισπανία στον δρόμο προς τη Βηθλεέμ. Τα παιδιά στην Ισπανία αγαπούν ιδιαίτερα τις φιγούρες των τριών Μάγων, ιδίως αυτήν του Μπαλτάζαρ.

Βέλγιο
Παραδοσιακοί εορτασμοί στο Βέλγιο με θέατρο και κεράσματα.
Στο Βέλγιο, ο Αγιος Βασίλης κάνει δύο επισκέψεις σε κάθε σπίτι. Στις 4 Δεκεμβρίου έρχεται για να δει αν τα παιδιά είναι φρόνιμα, ενώ στις 6 Δεκεμβρίου έρχεται για να μοιράσει δώρα.
Για να τον καλοπιάσουν τα παιδιά αφήνουν γλυκά και νερό για τον ίδιο, αλλά και καρότα για το άλογό του.
Την ημέρα των Χριστουγέννων ανεβαίνουν πολλά έργα με θέμα τη γέννηση του Ιησού και μάλιστα μέσα στην εκκλησία. Συνήθως οι συμμετέχοντες φορούν κοστούμια του 16ου αιώνα. Στην επαρχία, επιλέγονται κάποιοι ενάρετοι άνδρες για να ντυθούν Τρεις Μάγοι και να διασχίσουν το χωριό λέγοντας τα κάλαντα.

(πηγή: www.eone.gr)

Ski stories στη Βουλγαρία, Σερβία, Σλοβενία, Ισπανία

Στη Βουλγαρία
Και γιατί όχι, όταν το Μπάνσκο απέχει μόλις 240 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη κι ένα πενθήμερο διαμονής κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων κοστίζει μόνο € 280; Στις πλαγιές του Πιρίν, το Μπάνσκο έχει κερδίσει τις καρδιές των Βορειοελλαδιτών που καταφτάνουν ανελλιπώς με τα αυτοκίνητά τους. Το χωριό, όπου θα βρείτε τα πάντα -ξενοδοχεία, παραδοσιακές ταβέρνες με ζωντανή μουσική, μπαρ και κλαμπ- βρίσκεται στα 936 μ., αλλά οι πίστες του χιονοδρομικού (14 συνολικά) φτάνουν σε υψόμετρο 2.600 μ. Οι εγκαταστάσεις είναι σύγχρονες και βελτιώνονται με νέες υπηρεσίες και εξοπλισμό. Οι γονείς θα βρουν τρεις παιδικούς σταθμούς, baby-lifts και έναν παιδότοπο-καρουσέλ για τα πιτσιρίκια κι οι φανατικοί σκιέρ γρήγορους αναβατήρες χωρίς ουρές, αλλά και μόνιτορ που δείχνουν συνέχεια εικόνες από τις πίστες - για να ξέρετε τι σας περιμένει πριν ανεβείτε. Φέτος μάλιστα, προστέθηκαν και δέκα καινούργια κανόνια τεχνητού χιονιού και δύο τετραθέσια lifts. Οι φαν των extreme απολαύσεων, θα εκτιμήσουν το heli-skiing και τις νυχτερινές καταβάσεις.
Αν προτιμάτε δυσκολότερα πεδία, το Μπόροβετς, το άλλο μεγάλο χιονοδρομικό της Βουλγαρίας, με δραστηριότητα από το 1896, είναι η καλύτερη λύση και για όσους επιλέξουν να φτάσουν αεροπορικώς, αφού βρίσκεται πιο κοντά στη Σόφια. Διαθέτει facilities για κάθε επίπεδο σε τρεις περιοχές σκι (Sitnqkovo, Markudjik και Qstrebec), μία από τις καλύτερες σχολές σκι στη χώρα με 200 και πλέον δασκάλους και ένα διάσημο τρακ για δίαθλο. Και επειδή το σκι θέλει καλοπέραση, μετά το σλάλομ, θα κάνετε και πατινάζ και μαρσαρίσματα με
skidoo και βουτιές στην πισίνα αλλά και μασάζ.

Ραντεβού στο Κοπαόνικ της Σερβίας
Αναζητάτε χιονισμένες πίστες στα Βαλκάνια και θέλετε να συνδυάσετε το σκι με εξορμήσεις σε ιστορικά μοναστήρια, αμπελώνες και εθνικά πάρκα; Μετά από αρκετές περιπέτειες, η Σερβία μπαίνει ξανά στο χάρτη των trendsetters ταξιδευτών. Και μπορεί η ελληνική αγορά να μην έχει δημιουργήσει ακόμα πακέτα για το Κοπαόνικ, το Νο1 ski resort της Σερβίας, ωστόσο οι Βρετανοί, κι οι Αμερικανοί σκιέρ έχουν ήδη αρχίσει να γλιστρούν στις πλαγιές του με τη βοήθεια των ξένων γραφείων. Αν το υπέροχο σκηνικό μες στα έλατα δεν σας είναι αρκετό, το βιογραφικό του χιονοδρομικού θα σας πείσει: 44 χλμ. πίστες, ιδανικές κυρίως για αρχάριους και μέτριους χιονοδρόμους, 20 χλμ. σηματοδοτημένες διαδρομές για cross-country, 21 αναβατήρες, επιλογές για apre`s ski διασκέδαση, μαθήματα snowboarding, monoski και hang-gliding. Κλείστε δωμάτιο στο «Hotel Grand» (+38 1367 1037), το καλύτερο ξενοδοχείο της περιοχής, για να βγαίνετε κατευθείαν στο lift μετά από ένα πρωινό κρόουλ στην εσωτερική πισίνα. Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο www.tckopaonik.com.

'Αλπεις αλά Σλοβενία
Το σκηνικό θυμίζει Αυστρία: μια χώρα πανέμορφη, με υπέροχες πεδιάδες και βουνά, πεντακάθαρη, οργανωμένη τουριστικά. Ο μόνος «σκόπελος» όσον αφορά το σκι στη Σλοβενία είναι η πρόσβαση, αφού δεν υπάρχει απευθείας πτήση για τη Λιουμπλιάνα. Θα φτάσετε αεροπορικώς μέσω Βουδαπέστης ή Αυστρίας ή, αν δεν σας πιέζει ο χρόνος, με πλοίο και αυτοκίνητο μέσω Πάτρας-Βενετίας. Τα θέλγητρα για τους σκιέρ στη Σλοβενία είναι αρκετά, με πρώτο όνομα την Kranjska Gora. Στα βορειοδυτικά της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία και την Ιταλία, οι χιονισμένες πλαγιές των Ιουλιανών 'Αλπεων προσφέρουν επιλογές για κάθε χιονοδρόμο, καλές καιρικές συνθήκες, 70 εκτάρια τεχνητού χιονιού και το πεδίο για τον αγώνα σλάλομ Vitranc Trophy, όπου θα συναντήσετε κορυφαίους σκιέρ της παγκόσμιας κατάταξης. Για περισσότερη άπλα κι ακόμα πιο αγωνιστικό προφίλ, τσεκάρετε το Mariborsko Pohorje, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται 25.000 θεατές για το Golden Fox Trophy, τον πιο δημοφιλή γυναικείο αγώνα καταβάσεων (φέτος, πραγματοποιείται στις 6 και 7/1). Στα συν, σημειώστε ότι μπορείτε να το προσεγγίσετε και με την αστική συγκοινωνία από το Μάριμπορ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας, το νυχτερινό σκι σε φωτισμένη πίστα 5 χλμ. (!) και το καινούργιο ενιαίο πάσο που σας εξασφαλίζει παιχνίδια με το χιόνι σε πέντε χιονοδρομικά. Οι ντόπιοι τιμούν δεόντως και το Kanin, για σκι ως την Πρωτομαγιά, το Krvavec, κοντά στη Λιουμπλιάνα, τη Rogla και το Cerkno. Εμείς πάντως έχουμε βάλει στο μάτι τις πίστες του Vogel στο εθνικό πάρκο του όρους Triglav, γιατί μας ξετρελαίνει η θέα στην ειδυλλιακή λίμνη Bohinj κι η ιδέα για ένα οργανωμένο ski touring. Για κάθε περίπτωση, επισκετφείτε την ιστοσελίδα www.slovenia.info.

Μακριά στα Πυρηναία, όλε!
Τα 34 χιονοδρομικά κέντρα, κάνουν δύσκολη υπόθεση την επιλογή στα ισπανικά Πυρηναία. Όσοι αγαπούν τα facilities και τις πολλαπλές επιλογές σε πεδία καταβάσεων, θα βάλουν ρότα για τα μεγάλα χειμερινά συγκροτήματα στην περιοχή της Καταλονίας.
Το Estacion de Esqui Baqueira-Beret στη Valle de Aran π.χ., είναι ένα πλήρως οργανωμένο χιονοδρομικό χωριό, 307 χλμ. από τη Βαρκελώνη, με 57 πίστες, υπηρεσίες για οικογένειες, αλλά και πιο exclusive παροχές, όπως heli-ski και πανοραμικές πτήσεις με ελικόπτερο! Οι λάτρεις των σπορ περιπέτειας ας έχουν υπόψη τους και το Port Aine, όχι μόνο για την καλή ποιότητα που εξασφαλίζει στις πίστες ο βόρειος προσανατολισμός τους, αλλά κυρίως για το πλήρες «πακέτο περιπέτειας» που προσφέρει η περιοχή και το γειτονικό εθνικό πάρκο Aiguestortes (ράφτινγκ, τοξοβολία κ.ά.).
Προσωπικά πάντως, δεν βλέπω την ώρα να ξαναγυρίσω στα Πυρηναία της Αραγονίας, στην απίθανη κοιλάδα της Τένα, με τα γραφικά πετρόχτιστα χωριά, τις γαλανές λίμνες και τις αστραφτερές βουνοκορφές. Το ιδανικό σενάριο; Κλείνω δωμάτιο στο ιστορικό, πλήρως ανακαινισμένο «Gran Hotel Panticosa» (+34 9744 87161) κι αφήνομαι στην μπελ επόκ μαγεία ενός τόπου που για αιώνες είναι αφιερωμένος στο θερμαλιστικό τουρισμό. Το συγκρότημα βρίσκεται φωλιασμένο σε μια δασωμένη αγκαλιά στα 1.636 μ., μέσα σε πανύψηλους γρανιτένιους βράχους και είναι το απόλυτο καταφύγιο για ευζωιστές αναχωρητές με διάθεση για spa εμπειρίες, αλλά και για όσους θέλουν να απολαύσουν το σκι σε κάθε του μορφή. Απολαύστε nordic στο χωριό μέσα στο δάσος και πλάι στη λίμνη και για αλπικές διαδρομές πεταχτείτε στις 4 πράσινες, 14 μπλε, 16 κόκκινες και 4 μαύρες πίστες στο γειτονικό Panticosa-Los Lagos σε απόσταση 8 χλμ. ή στο Formigal, ένα χιονοδρομικό πρώτης γραμμής, με δεκάδες πίστες και αναβατήρες που φιλοξενεί και μεγάλους διεθνείς αγώνες. Για πιο προσιτές λύσεις διαμονής, προτιμήστε τα πιο κεντρικά χωριά της κοιλάδας: τη ζωντανή Panticosa, το κουκλίστικο Sallent de Gallego, πλάι στη λίμνη, το Formigal ή τη Βiescas. Οι ισπανόφωνοι εκμεταλλευτείτε τις ιστοσελίδες www.pirineos.com και www.valledetena.com για κάθε είδους πληροφορίες σχετικά με τα Πυρηναία.

(πηγή: athinoramatravel.gr)

Λανσαρότε: Το νησί των Ηφαιστείων

Ένα άπλετο σεληνιακό τοπίο στην καρδιά των Καναρίων Νήσων που περιβάλλεται από τροπικές παραλίες και έξοχη τουριστική υποδομή

Η ομορφιά τους έχει αποκαλυφθεί αιώνες τώρα, από τότε που ο Γενοβέζος θαλασσοπόρος Λανσελότε Μαλοτσέλο ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του για τον Νέο Κόσμο. Αυτό όμως που έχει παραμείνει αδιευκρίνιστο μέχρι σήμερα είναι το «πώς απέκτησαν τελικά το όνομά τους τα Κανάρια νησιά;» Μήπως ονομάστηκαν έτσι επειδή κάποτε ήταν πλημμυρισμένα από εκατοντάδες χιλιάδες καναρίνια που κελαηδούσαν μέρα-νύχτα; Ή μήπως τα υπέροχα αυτά πουλιά ονομάστηκαν έτσι επειδή τα πρωτοσυνάντησε ο άνθρωπος σ’ αυτή εδώ την παραδεισένια γη;

Όπως και να ’χει, εκείνοι που είδαν για πρώτη φορά την ασύλληπτη ομορφιά αυτών των νησιών με τις ατελείωτες αμμουδιές και τα ψηλά βουνά με τα κρυμμένα ηφαίστεια, φαντάστηκαν ότι εδώ μπορεί να ήταν στην αρχαιότητα το νησί των Λωτοφάγων, το μέρος που μάγεψε τον Οδυσσέα. Καλώς ή κακώς όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Η Λανσαρότε είναι ένα από τα επτά νησιά των Καναρίων στον Τροπικό του Καρκίνου και δεν καταλαμβάνει έκταση μεγαλύτερη από τη δική μας Νάξο. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 100.000 μόνιμους κατοίκους –όσους περίπου η Λέσβος- και απέχει περίπου 100 χιλιόμετρα από το δυτικό άκρο της Αφρικής.

Το όνομά της η Λανσαρότε το οφείλει στον Γενοβέζο θαλασσοπόρο Λανσελότε Μαλοτσέλο (Lancelote Malocelo) που την ανακάλυψε τον 14ο αιώνα. Η μέση θερμοκρασία της είναι οι 21ο βαθμοί Κελσίου, δηλαδή ένας ευχάριστος ανοιξιάτικος καιρός, που επικρατεί σχεδόν ολόκληρο το χρόνο.

Σήμερα, η Λανσαρότε ζει σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό, αν σκεφτούμε ότι διαθέτει περίπου 80.000 κρεβάτια μέσα σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Ο λόγος που προσελκύει τόσους πολλούς τουρίστες κάθε χρόνο είναι ότι είναι γνωστότερη ως «το βουνό του Νερού και της Φωτιάς». Ή όπως προτίμησε κάποιος άγνωστος συγγραφέας .... «ο καρπός του έρωτα μεταξύ της θάλασσας και της φωτιάς». Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα νησί που γύρω-γύρω βρέχεται από υπέροχες γαλαζοπράσινες αμμουδιές, ενώ στα ενδότερα είναι διάσπαρτο από 300 και πλέον κρατήρες ηφαιστείων;

Και όλες αυτές οι γεωλογικές συγκυρίες δεν ανήκουν στο απώτερο παρελθόν. Μόλις το 1730 άνοιξαν ταυτόχρονα στο δυτικό τμήμα του νησιού περί τους 30 νέους κρατήρες, θάβοντας κάτω από την πυκνή λάβα και την ηφαιστειακή στάχτη πάχους δέκα μέτρων, 11 χωριά. Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι ύστερα από όλη αυτή τη βιβλική καταστροφή δεν υπήρξε ούτε ένα ανθρώπινο θύμα. Από τότε, η Μοντάνα Ντε Φουέγκο (το Βουνό της Φωτιάς) εξακολουθεί να επιφυλάσσει συνεχώς νέες εκρήξεις, ενώ η ζεστή λάβα είναι καλά κρυμμένη ελάχιστα μόλις εκατοστά κάτω από την επιφάνεια της γης (μια τρύπα βάθους λίγων εκατοστών), αρκεί να για να απελευθερώσει καπνούς με θερμοκρασία 400ο βαθμών Κελσίου.

Για αιώνες ολόκληρους, οι κάτοικοι ζούσαν αποκλειστικά από τη γεωργία, σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσουν κάθε διαθέσιμο πόρο της γης τους.

Τα τελευταία όμως χρόνια, ο τουρισμός έδωσε μια νέα ευκαιρία για οικονομική ανάπτυξη, με το άνοιγμα των ναυτιλιακών γραμμών και την ανέγερση ξενοδοχειακών μονάδων στις παραθαλάσσιες ζώνες. Πρόσφατα μάλιστα, το πετρώδες σχεδόν σεληνιακό τοπίο της Λανσαρότε έχει δεχθεί άπειρες εικαστικές και πολεοδομικές παρεμβάσεις, και σήμερα είναι ένα υπέροχο οικολογικό και πολιτιστικό πάρκο που αξίζει να το επισκεφθούμε.

Οι πόλεις που τόλμησαν...

- Στη Βαρκελώνη, όταν ο επισκέπτης κινείται στο εκτεταμένο ιστορικό κέντρο της πόλης και στη γοτθική συνοικία (που είναι όλη πλακοστρωμένη) συχνά αναρωτιέται «μα, πού είναι τα αυτοκίνητα;». Ακόμα και στην περίφημη Λα Ράμπλα, όπου το ιδιαίτερα φαρδύ πεζοδρόμιο στη μέση φιλοξενεί πλήθος κόσμου, οι δύο λωρίδες (μία ανόδου και μία καθόδου) έχουν ελάχιστη διέλευση τροχοφόρων. Οσο για την τροφοδοσία καταστημάτων (σε μια τουριστική περιοχή υπάρχουν άπειρα μαγαζιά) γίνεται συγκεκριμένες (λίγες) ώρες, δυο - τρεις φορές την εβδομάδα.

- Στο Λονδίνο και τη Στοκχόλμη θεσπίστηκαν διόδια για την είσοδο στο κέντρο της πόλης, ύψους 12 και 1 - 6 (ανάλογα με τις διελεύσεις) ευρώ αντίστοιχα. Στο Λονδίνο, ύστερα από τέσσερα χρόνια λειτουργίας παρατηρήθηκε μείωση της κυκλοφορίας Ι.Χ. κατά 33%, ενώ αυξήθηκαν 40% οι επιβάτες στα λεωφορεία. Στη Στοκχόλμη ο κυκλοφοριακός φόρτος μειώθηκε κατά 25%.

- Στο Παρίσι, ο δήμαρχος Μπερτράν Ντελανοέ προειδοποίησε τους οδηγούς που επιμένουν να κατεβάζουν το Ι.Χ. στο κέντρο ότι θα ταλαιπωρηθούν, και δυσχεραίνει την είσοδο με ρυθμίσεις κυκλοφορίας, οδηγώντας σε... συνειδητό μποτιλιάρισμα όσους εισέρχονται στο κέντρο! Προσφέρει βέβαια και διέξοδο, με τη διάθεση δημοτικών ποδηλάτων σε 800 σημεία και σε μια σχετικά φτηνή τιμή για ολιγόωρη χρήση.

- Η Κοπεγχάγη και το Αμστερνταμ έχουν θέσει στόχο να μειώνουν (να μειώνουν και όχι να αυξάνουν!) τις θέσεις στάθμευσης κατά 1% τον χρόνο, έτσι ώστε να περιοριστούν τα Ι.Χ. και να απελευθερωθεί περισσότερος χώρος για τους κατοίκους.

- Στις Βρυξέλλες και σε άλλες πόλεις υλοποιούνται μεγάλα προγράμματα πλακοστρώσεων, ξηλώνοντας την άσφαλτο και δημιουργώντας άλλο αστικό περιβάλλον.

(πηγή: www.kathimerini,gr, 21/9/2008)

Κανάρια νησιά: Μια κοντινή εξωτική όαση

Σμιλευμένα από τη λάβα, κυκλωμένα από τον ωκεανό, με ποικιλία τοπίου και φυσικές ομορφιές, θα σας συναρπάσουν?

Ενα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που είναι κυκλωμένα από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Γκραν Κανάρια
Η πρωτεύουσα Λας Πάλμας είναι μια πολύβουη, αλλά γοητευτική πόλη. Θα απολαύσετε μια βόλτα στο ιστορικό κέντρο της. Η περιοχή Σάντα Καταλίνα αποτελεί το διασημότερο πόλο έλξης στη Λας Πάλμας. Κι αυτό λόγω της πανέμορφης παραλίας της, μήκους 3 χιλιομέτρων. Έξω από τη Λας Πάλμας, η νυχτερινή καρδιά του νησιού χτυπάει στο Μασπαλόμας και στην Πλάγια ντελ Ινγκλές. Προς το νότο, το μπάνιο είναι ιδιαίτερα απολαυστικό στις Πλάγια ντελ Κούρα, Πλάγια ντελ Τάουρο και Πλάγια ντε Ταραζαλίλιο.

Τενερίφη
Το ανατολικό μέρος του νησιού είναι ξερό και άγονο, ενώ το δυτικό πράσινο και εύφορο. Η πρωτεύουσα Σάντα Κρους είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ισπανίας. Περπατήστε στην παραλιακή Πλάγια ντε Εσπάνια καθώς και στον εμπορικό δρόμο Κάλε Καστίλλιο. Πηγαίνετε ως το γοητευτικό Καστίλιο ντε Σαν Χουάν. Δίπλα, θα εντυπωσιαστείτε από το υπερμοντέρνο Ωδείο, Αουντιτόριο ντε Τενερίφε, σχεδιασμένο από τον Σαντιάγκο Καλατράβα. Πέρα από τη Σάντα Κρους, στο Κριστομπάλ ντε λα Λαγκούνα θα δείτε τις ομορφότερες επαύλεις του νησιού. Στην Πλάγια ντε λας Αμέρικας θα βρείτε παμπ και καταστήματα με είδη δώρων. Να ανεβείτε με τελεφερίκ στη Ραμπλέτα.

Γκομέρα
Ενδιαφέροντα είναι τα παραδοσιακά σπίτια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας Σαν Σεμπαστιάν. Μια καλή θέα όλης της πόλης θα απολαύσετε από το Μιραντόρ ντε λα Χίλα. Η Κοιλάδα του Μεγάλου Βασιλιά, ένα βαθύ φαράγγι με άγρια ομορφιά, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς του νησιού. Την Γκομέρα μπορείτε να επισκεφθείτε με μονοήμερη εκδρομή από την Τενερίφη.

Πάλμα
Τα γραφικά σοκάκια της Σάντα Κρους θα σας εντυπωσιάσουν με την ομορφιά και την πολυχρωμία τους. Δώστε προσοχή στα μοναδικά μπαλκόνια της. Κάπου εκεί, στην Πλασέτα ντε Μπορέρο, καθίστε για να απολαύσετε έναν καφέ. Το Παλάθιο ντε Σαλαζάρ, ένα αναγεννησιακό ανάκτορο, είναι το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης. Το πάρκο Νατιονάλ ντε λα Καλντέρα ντε Ταμπουριέντε έχει πολλά μαγικά να σας αποκαλύψει. Τέλος, η μαύρη αμμουδιά στην παραλία του Πουέρτο Νάος σας περιμένει.

(πηγή: www.7merestv.gr, 1/8/2008)

Ακριβές πόλεις

Η Μόσχα είναι για τρίτη συνεχή χρονιά η ακριβότερη πόλη στον κόσμο για τους ξένους εργαζόμενους και 1,5 φορά ακριβότερη από τη Νέα Υόρκη, τη Σανγκάη, το Αμστερνταμ και τη Μαδρίτη, σύμφωνα με την έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η βρετανική εταιρεία διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων Mercer. Το Τόκιο ξεπέρασε το Λονδίνο και κατατάσσεται στη δεύτερη θέση, ενώ το Οσλο, ενισχυμένο από τα πετροδολάρια ανέβηκε έξι θέσεις και είναι τέταρτο στη λίστα. Στην 25η θέση η Αθήνα.

Η Ασουνσιόν (Παραγουάη) είναι η φθηνότερη μεγαλούπολη στον κόσμο για έκτη συνεχή χρονιά, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Mercer η οποία λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος περισσοτέρων 200 ειδών και υπηρεσιών σε 143 πόλεις.

Ο δείκτης του κόστους ζωής στη Μόσχα είναι 142,4 μονάδες συγκρινόμενο με τον ακριβότερη πόλη των ΗΠΑ, τη Νέα Υόρκη, που φέτος καταλαμβάνει την 22η θέση, και όπου το κόστος ζωής είναι 100 μονάδες.

Η Αθήνα καταλαμβάνει, μαζί με το Αμστερνταμ και το Σάο Πάολο, την 25η θέση, έχοντας ανέλθει κατά τέσσερις θέσεις σε σχέση με την περυσινή κατάταξη, και ο δείκτης του κόστους ζωής τοποθετείται στο 97 (έναντι 90,6 πέρυσι).

Αν και οι καταναλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο αισθάνονται την πίεση του πληθωρισμού, οι μεγάλες συναλλαγματικές διακυμάνσεις και οι οικονομικές διαφορές διαφοροποιούν τις επιπτώσεις του από χώρα σε χώρα.

Η έρευνά μας επιβεβαιώνει την παγκόσμια τάση ανόδου των τιμών για ορισμένα είδη διατροφής και το πετρέλαιο, ωστόσο η αύξηση δεν είναι αντίστοιχη σε όλες τις χώρες, λέει η Ιβόν Τρέιμπερ, επικεφαλής των ερευνητικών προγραμμάτων της Mercer.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι συναλλαγματικές διακυμάνσεις ευθύνονται για πολλές από τις ανακατατάξεις στη φετινή λίστα, καθώς με την ισχυροποίηση του ρουβλίου, του ευρώ και άλλων νομισμάτων έναντι του αμερικανικού δολαρίου, οι αμερικανικές πόλεις φαίνονται φτηνότερες.

Χώρες με υψηλό δείκτη οικονομικής ανάπτυξης κατέγραψαν υψηλούς δείκτες κόστους ζωής, με το Σάο Πάολο της Βραζιλίας (25η θέση από 62η πέρυσι) και την Κωνσταντινούπολη (23η θέση από 38η πέρυσι) να ανεβαίνουν κατά πολλές θέσεις στη φετινή λίστα.

Η έκθεση λαμβάνει υπ΄όψιν το κόστος ειδών και υπηρεσιών για έναν ξένο εργαζόμενο που θα επιθυμούσε να διατηρήσει ένα υψηλό επίπεδο διαβίωσης.

(πηγή: www.flash.gr, 24/7/2008)

Reina Madrid

Mπορεί η Βαρκελώνη να κάνει περισσότερο «ντόρο», όμως η Μαδρίτη παραμένει η σιωπηλή αλλά καθηλωτική δύναμη της Ισπανίας, φέροντας το βάρος της ιστορίας και φυσικά την ατμόσφαιρα μιας βασιλικής πρωτεύουσας.

Η γνωριμία με την πρωτεύουσα ξεκινά με το δημοφιλέστερο γλυπτό στην πόλη που απεικονίζει την Κυβέλη πάνω σε ένα άρμα που το σέρνουν δύο λιοντάρια στην πλατεία Plaza de la Cibeles (1792). Για να φθάσετε στην πλατεία χρησιμοποιείστε το μετρό και κατεβείτε στη στάση Banco. Βαδίζοντας για ένα τετράγωνο προς τα ανατολικά στην Calle de Alcala, συναντάτε την πλατεία Cibeles. Νοτιοδυτικά της πλατείας βλέπετε την Τράπεζα της Ισπανίας και απέναντί της το Palacio de Communicationes. Στην άλλη πλευρά της οδού Alcala, στο παλάτι Buena Vista, φιλοξενείται το υπουργείο Άμυνας. Συνεχίζοντας την Calle de Alcala προς τα ανατολικά, σε δυο τετράγωνα συναντάτε την πλατεία Plaza de la Independencia, όπου το 1778 ανεγέρθηκε προς τιμή του Καρόλου του 3ου η Puerta de Alcala. Στρίβοντας προς τα αριστερά και ακολουθώντας την Calle Serano συναντάτε το Αρχαιολογικό Μουσείο με εκθέματα από τη ρωμαϊκή περίοδο αλλά και αντίγραφα των εικόνων από τις σπηλιές της Αλταμίρα. Επιστρέφετε στην πλατεία Plaza de la Independencia για μια επίσκεψη στο πάρκο Parque del Retiro όπου θα δείτε το μνημείο του Αλφόνσου του 3ου, το παλάτι Velasquez, το Palacio de Cristal και τέλος το σιντριβάνι Alcachofa. Βαδίζοντας δυτικά, μόλις βγείτε από το πάρκο βλέπετε το Ισπανικό Πολεμικό Μουσείο που στεγάζεται σε ένα οίκημα του 1631. Συνεχίστε βόρεια στην Calle de Alfonso IX και στρίψτε αριστερά στην Calle de Montalban, όπου θα δείτε το Ναυτικό Μουσείο που φιλοξενεί μια ενδιαφέρουσα συλλογή για την ανακάλυψη της Αμερικής και τον πρώτο χάρτη της από τον Juan de la Cosa (1500). Συνεχίζοντας τον περίπατο για δύο τετράγωνα περίπου προς τα νότια συναντάτε την πλατεία Plaza Cánovas del Castillo, που είναι πιο γνωστή ως «Neptuno». Στο νοτιοανατολικό άκρο της πλατείας βρίσκεται το περίφημο Museo del Prado και στο βορειοδυτικό το τρίτο σε σειρά σπουδαιότητας Museo Thyssen-Bornemisza.

Από την Plaza de Canovas del Castillo, ακολουθώντας προς τα δυτικά την Calle de San Jeronimο, συναντάτε το Ισπανικό Κοινοβούλιο και πιο κάτω το ιστορικό κέντρο της πόλης και της χώρας, την Puerta del Sol. Από την πλατεία, περπατώντας δυτικά στην Calle de Mayor και στρίβοντας αριστερά συναντάτε την ιστορική Plaza Mayor που την περίοδο των Αψβούργων (1619) το καθένα από τα 477 μπαλκόνια της ήταν θεωρείο από το οποίο αξιωματούχοι και ευγενείς παρακολουθούσαν ταυρομαχίες, παρελάσεις, παραστάσεις και εκτελέσεις. Ευκαιρία για μια στάση στο μικρό ανδαλουσιανό μπαρ Torre del Oro (Plaza Mayor 26) ή στο Horno La Santiaguesa (Calle Mayor, 73) για κάποιο σάντουιτς.

Από την Plaza Mayor συνεχίζετε δυτικά την Calle de Mayo μέχρι να συναντήσετε την Calle de Viaducto. Μόλις στρίψετε δεξιά θα δείτε το Παλάτι (1738-1764). Λίγα τετράγωνα πιο κάτω συναντάτε την πλατεία Plaza de Espana με το μνημείο Cervantes και τον ήρωά του Δον Κιχώτη. Από τη βορειοανατολική άκρη της πλατείας, ακολουθώντας την Calle de Ferraz θα βρεθείτε στο Cuartel del la Montana και στο ναό του Debod. Στα 1960, λόγω της κατασκευής του φράγματος του Ασουάν, η UNESCO έκανε μια διεθνή πρόσκληση για τη σωτηρία των ναών της Αμπού Σιμπέλ που κινδύνευαν από την κατασκευή του φράγματος. Μετά από δωρεά του αιγυπτιακού κράτους το 1968 ο ναός μεταφέρθηκε εξ ολοκλήρου στη Μαδρίτη και συναρμολογήθηκε στην πλατεία Campo del Moro, όπου στα 1109 είχαν στρατοπεδεύσει τα στρατεύματα του Μωάμεθ που κατέλαβαν την πόλη. Από το 1972 αποτελεί ένα από τα λίγα έργα αρχαίας αιγυπτιακής αρχιτεκτονικής που μπορείτε να δείτε εκτός Αίγυπτου και το μοναδικό στο είδος του στην Ισπανία. .

Ακολουθώντας την Paseo San Vincente επιστρέφετε στην Plaza de Espana και από τη νοτιοανατολική της πλευρά ακολουθείστε την Grand Via προς την Plaza de Callao. Η περιοχή και οι μικροί δρόμοι που ξεκινούν από την πλατεία Plaza de Callao αποτελούν ένα από τα κέντρα της νυχτερινής ζωής της πόλης με εστιατόρια , τάπας καφέ και νυχτερινά μαγαζιά. Στο Museo Chicote (Gran Vía, 12) μπορείτε να σταματήσετε για ένα δροσιστικό κοκτέιλ στο art deco cocktail bar που τα ‘πίνε ο Ernest Hemingway τη δεκαετία του ‘30.

Από την Plaza de Callao ακολουθείστε τους πεζόδρομους Calle Precedes ή Calle del Carmen προς την Puerta del Sol. Εδώ βρίσκονται μερικά από τα πιο γνωστά πολυκαταστήματα και γενικότερα αρκετά πολυτελή εμπορικά. Η γνωριμία με τη Μαδρίτη θα ολοκληρωθεί χρησιμοποιώντας το μετρό από την Puerta del Sol, χρησιμοποιώντας τη γαλάζια γραμμή προς Valdecarros. Στη στάση Atocha κατεβαίνετε για επίσκεψη στο Museo Reina Sofía επί της Paseo Prado, δρόμο που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της πόλης για τις απογευματινές τους βόλτες και που τώρα φιλοξενεί τα τρία πιο σημαντικά μουσεία της πόλης.
ADDRESS BOOK
Οι διευθύνσεις που πρέπει να επισκεφθείτε.
2DO

• Μια βραδιά, ένα μεσημέρι ή απόγευμα στην Cava Baja • Ο δρόμος με τα tapas bars, δίπλα στην πλατεία Μαγιόρ, στάση μετρό: La Latina (L2 L5) • Madrid Teleférico για πανοραμική θέα της πόλης, Paseo del Pintor Rosales • Faunia, Madrid Ζωολογικός κήπος και ενυδρείο με κλιματικές συνθήκες τροπικής ζώνης αλλά και αρκτικού κύκλου. Avenida de las Comunidades, 28, στάση μετρό: Valdebernardo (L9) • Μια βραδιά σε tablaos για φλαμένκο με παραδοσιακή κουζίνα και σανγκρία. Casa Patas, Canizares, 10, στάση μετρό: Anton Martin ( L1) / Café de Chinitas, Torija, 7, στάση μετρό: Santo Domingo (L2).
2SEE

ΜΑΔΡΙΤΗ ΜΕ ΔΙΩΡΟΦΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
Υπάρχουν τρεις εκδοχές: ιστορική Μαδρίτη (αφετηρία Paseo del Prado, Ritz hotel), σύγχρονη (αφετηρία από Teatro Real, Plaza Oriente) και τα μνημεία της Μαδρίτης. Η διαδρομή διαρκεί 75’, σταματά σε 50 διαφορετικά αξιοθέατα και κάθε 20 λεπτά μπορείτε να πάρετε το επόμενο.

EL RASTRO
Το ανοικτό παζάρι της πόλης. Ribera de Curtidores. Στάση μετρό: Puerto de Toledo (πράσινη γραμμή).

PRADO
Η δημοφιλέστερη ατραξιόν της Μαδρίτης. Φιλοξενεί αριστουργήματα από το 12ο ως το 19ο αιώνα και ενδιαφέρον πωλητήριο και καφέ. Paseo del Prado, στάση μετρό: Banco de Espana ( L2) ή Atocha ( L2).

REINA SOFIA
Με έργα του 20ού και 21ου αιώνα. Ελεύθερη είσοδος το Σαββατοκύριακο. Santa Isabel, 52.

TRAJE
Ένα διαφορετικό μουσείο που εκθέτει μια απίστευτη συλλογή ρούχων από τον 16ο μέχρι το 21ο αιώνα. Avda. Juan de Herrera, στάση μετρό: Moncloa (L3).
2EAT

Οι σπεσιαλιτέ της πρωτεύουσας είναι:

Callos a la Madrilena: καυτή και πικάντικη μοσχαρίσια σούπα.
Cocido Madrileno: Στιφάδο με ρεβίθια και λαχανικά. Σερβίρονται και τρώγονται ξεχωριστά.
Oreja de Cerdo: Τηγανητά αυτιά γουρουνόπουλου με σκόρδο.
Sopa de Ajo ή Sopa Castellana: Σκορδόσουπα με λαρδί, πάπρικα, φασόλια και βραστό αυγό.

CASA BOTNN
Το αρχαιότερο εστιατόριο στον κόσμο. Από το 1725 σερβίρει cochinillo asado, γουρουνόπουλο ψητό, cordero asado σε πελάτες όπως οι John Dos Passos, Scott Fitzgerald, Graham Greene, Ernest Hemingway, Frederick Forsyth...
Calle Cuchilleros, 17. Metro: La Latina.

TERRAZA DE LA CASA DE AMÉRICA
Το πιο chic για ελαφρά γεύματα και κοκτέιλ σε χώρο τέχνης.
Paseo de Recoletos, 2.

TERRAZAURBAN
Δίπλα στο Κοινοβούλιο, στον τελευταίο όροφο του ομώνυμου ξενοδοχείου. Ιδανικό για διάλειμμα μεταξύ επισκέψεων σε μουσεία ή για ένα κοκτέιλ με θέα…
Carrera de San Jeronimo, 34.

TERRAZA ATENAS
Με ατμόσφαιρα «fashion».
Segovia 35, Imperial, μετρό: L6,L10 Prίncipe Pίo.
2TAPAS

Ο σωστός τρόπος είναι να ξεκινάς στις 6 μ.μ. από την πλατεία Plaza Santa Ana. Στο κάθε μαγαζί δοκιμάζετε τη σπεσιαλιτέ πίνοντας το ποτό της επιλογής σας: κρασί, sherry, cider, gin, μπίρα. Ακολουθεί το La Trucha για καπνιστή πέστροφα, γεμιστές πιπεριές με μπακαλιάρο στο La Venencia, πίτα με τόνο στο Tia Cebolla και patatas bravas, καυτερές τηγανιτές πατάτες στο Las Bravas, ένα ποτό ακόμη… Και πάει λέγοντας ως τις 10 μ.μ.

(πηγή: www.lifo.gr, 3/7/2008)

Επιστροφή στην Gaudiland, Βαρκελώνη

Πάνω από τις καμινάδες της Λα Πέδρα στο πλακόστρωτο της Ράμπλας, στα στενά της Μπαρτσελονέτα ή στην κοσμοπολίτικηγραμμή της παραλίας, η Βαρκελώνη δικαιώνει απόλυτα την αίσθηση μιας πόλης που σου γεννά την επιτακτική ανάγκη να την επισκεφτείς ξανά (και ξανά).

Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στη Βαρκελώνη, κι όμως, μέρη που πρωτοαντίκριζα τα ένιωσα δικά μου, ενώ πράγματα που είχα ξαναδεί έλαμψαν στα μάτια μου με πρωτόγνωρο τρόπο. Προσεγγίζοντας την πόλη από αέρος, είδα πρώτα την εκτεταμένη βιομηχανική ζώνη και έπειτα την πρωτεύουσα της Καταλονίας να ξεκινάει από τη θάλασσα, για να εκταθεί μέχρι τους λόφους στα βορειοδυτικά. Στη διαδρομή από το αεροδρόμιο, αισθάνθηκα για μια ακόμη φορά το γνώριμο συναίσθημα που επιμένει πάντα να με επισκέπτεται στις πρώτες μου στιγμές σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη: Βίωσα μία ακαθόριστη θαλπωρή βλέποντας τις πλατείες, τα γωνιακά μπαρ (ή παμπ ή μπιστρό ή όπως αλλιώς λέγονται, ανάλογα με το πού βρίσκονται), τις αφίσες στους τοίχους οι οποίες αναφέρονται σε κάποιο γεγονός που ίσως γινόμουν κοινωνός του, τους ανθρώπους που βάδιζαν βιαστικοί ή σχημάτιζαν παρέες στη γλυκιά βραδιά, τις κατοικίες της κάθε γειτονιάς που έμοιαζαν να γνωρίζουν καλά ότι, πέρα από τα μνημεία και τα «αξιοθέατα», είναι αυτές που συνθέτουν τον πραγματικό χαρακτήρα μιας πόλης.

Το πρωινό ζητάει την πρώτη βόλτα, έτσι ξεκινάμε τη δική μας από το Εϊχάμπλε -όπου μέναμε- προς τη θάλασσα, την παραλία, την καρδιά του μεσογειακού λιμανιού. Κρυμμένα πίσω από τα σύμβολα της κατανάλωσης που κάνουν όλες τις πόλεις να μοιάζουν ισοπεδωτικά απαράλλαχτες, τα στοιχεία της ιστορίας τις διαφοροποιούν. Εντάξει, η Βαρκελώνη είναι μία σύγχρονη μεσογειακή μητρόπολη όπως λένε όλοι οι οδηγοί, εδώ όμως η ιστορία είναι παρούσα παντού, όχι με αποστειρωμένο, μουσειακό τρόπο αλλά μέσα από τη ζωντανή τέχνη, που αποτελεί την απτή παράδοσή της. Μακριά από την πρωτεύουσα της παλιάς αυτοκρατορίας, τη Μαδρίτη, αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους ξέχωρα από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας από τον 8ο αιώνα κιόλας, όταν αυτοπροσδιορίστηκαν ως «Καταλανοί», μιλώντας τα catalan, ιδίωμα που φέρνει λίγο στην langue d' oc, την παλιά γλώσσα της Νότιας Γαλλίας.

Βαδίζοντας στη Ράμπλας, το διάσημο κεντρικό δρόμο που καταλήγει στο λιμάνι ξεκινώντας από την κεντρική Πλάθα Καταλούνια, συναντάμε ένα πανηγύρι χρωμάτων και τεχνοτροπιών: Κάθε τμήμα της έχει και διαφορετικό όνομα: Ράμπλα ντελ Εστουντίς, Ράμπλα ντε Σαν Χοσέπ, Ράμπλα ντελ Καπουτσίνς, Ράμπλα ντε Σάντα Μόνικα. Κατηφορίζουμε στην κοσμοπλημμύρα, στριμωχνόμαστε ανάμεσα στους πάγκους που πουλούν λουλούδια, ωδικά πουλιά και εξωτικά ζώα, δίπλα στους καλλιτέχνες του δρόμου, τα χιλιάδες πρόσωπα και τα φευγαλέα βλέμματα. Η Ράμπλας υπήρξε κάποτε ποταμός και αυτό παραμένει μέχρι σήμερα, ένα πολύχρωμο και πολύβουο ανθρώπινο ποτάμι.

Η Βαρκελώνη είναι μια μητρόπολη της τέχνης και ζωγράφοι όπως ο Πάμλπο Πικάσο, ο Χουάν Μιρό και ο Άντονι Τάπιες διαθέτουν μουσεία αφιερωμένα σε αυτούς. Επιπλέον βόρεια της Βαρκελώνης βρίσκεται η Φιγκέρας όπου και η κατοικία-μουσείο του Σαλβαδόρ Νταλί και μια επίσκεψη μέχρι εκεί είναι απαραίτητη αν υπάρχει χρόνος. Πλησιάζοντας στο τέλος της Ράμπλας συναντάς στα αριστερά σου ένα μικρό αρ-ντεκό καφέ που ξεχωρίζει. Λέγεται Καφέ ντελ Οπερά και μπαίνοντας μπορείς να φανταστείς τις γενιές των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί σε μια σκηνή που εκτυλίσσεσαι απαράλλακτα επί έναν ολόκληρο αιώνα.

Αριστερά από το Καφέ ντελ Οπερά, βρισκόμαστε στην Πιάτσα Ρεάλ, στις παρυφές της παλιάς γειτονιάς της πόλης του Μπάριο Γκόθικο με τους αλλόκοτους φανοστάτες. Ακολουθώντας κάποιο από τα ακτινωτά σοκάκια, χανόμαστε σε δρόμους περίκλειστους από ψηλά κτίρια που μοιάζουν να γέρνουν πάνω σου. Μερικά από αυτά τα σοκάκια είναι εντελώς έρημα, άλλα υπάρχουν μικρές αγορές που προσφέρουν κάθε λογής πραμάτεια.

Συνεχίζουμε τον περίπατό μας και φτάνουμε σε μια άλλη, μικρότερη πλατεία που το όνομά της με κάνει να χαμογελάσω. Λέγεται πλατεία Τζορτζ Όργουελ από τον μεγάλο Βρετανό συγγραφέα που βρέθηκε στην Καταλονία το 1936 συμμετέχοντας στον αντιφασιστικό αγώνα, για να αφήσει ένα από τα ομορφότερα χρονικά εκείνης της αναμέτρησης της ουτοπίας με το σκοτάδι: το Προσκύνημα στην Καταλονία.

Απαραίτητη επίσκεψη αν θέλει κάποιος να έχει μια εικόνα της ιστορίας του τόπου είναι το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας (αναζητήστε τον αγγλικό κατάλογο γιατί τα εκθέματα παρουσιάζονται στα καταλανικά), που βρίσκεται στην Μπαρτσελονέτα, την παλιά ψαράδικη συνοικία της πόλης. Έτυχε να βρεθούμε εκεί μια μέρα τοπικής γιορτής και χαρήκαμε τους ντόπιους να χορεύουν τον παραδοσιακό κυκλικό χορό, τη sardada, χαρακτηριστικό της τοπικής παράδοσης των Καταλανών, μαζί με τις ανθρώπινες πυραμίδες (castellers), το αγαπημένο τους παιχνίδι, σύμβολο του ελεύθερου πνεύματος και του πείσματος της Καταλονίας.

Ανηφορίζοντας ξανά το Εϊχάμπλε, βλέπουμε στο βάθος να δεσπόζουν οι μυτερές απολήξεις της Σαγράδα Φαμίλια (Αγία Οικογένεια), του ναού που η ανέγερσή του άρχισε το 1882 από τον Φρανθίσκι Βιγιάρ, για να την αναλάβει ένα χρόνο μετά ο Αντόνιο Γαουδί. Οι διαστάσεις και η πολυπλοκότητα του κτιρίου δικαιολογούν το γεγονός ότι η κατασκευή του συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Κυριότερος εκφραστής του modernism, της καταλανικής εκδοχής της αρ νουβό, ο Αντόνιο Γαουδί συνδύασε αρμονικά τις πολλές επιρροές που συνωστίζονται στον πολιτιστικό ορίζοντα της Βαρκελώνης, καταθέτοντας μια αρχιτεκτονική πρόταση που παραμένει ανεπανάληπτη. Αντλώντας τα μοτίβα του από τη φύση (ίσως γι' αυτό τα έργα του, όσο αλλόκοτα και απόκοσμα κι αν δείχνουν με την πρώτη ματιά, παραμένουν φιλικά), άφησε μια τεράστια κληρονομιά στην πόλη στην οποία έζησε και αγάπησε.

Η Sagrada Familia, η La Pedrera, η Casa Battlo, το Palau Guell και το Park Guell στα βόρεια της πόλης δεν αποτελούν απλώς αρχιτεκτονικά αξιοθέατα αλλά και μαρτυρίες μιας περιπετειώδους πνευματικής διαδρομής που άγγιξε τα άκρα με βαρύτατο προσωπικό κόστος: Όταν ο Γαουδί άφησε την τελευταία του πνοή το 1926, χτυπημένος από ένα τραμ σε μια από τις περιπλανήσεις του στην πόλη, πάμφτωχος, κυριευμένος από το πάθος της ολοκλήρωσης της ανέγερσης της Σαγράδα Φαμίλια, έμοιαζε τόσο με ανώνυμο άστεγο που πέρασαν μέρες ώσπου να αναγνωριστεί η σορός του.

Άλλη μια ιστορία ανάτασης με πικρό τέλος, όπως οι χιλιάδες που γράφει τούτη η πόλη και η ίδια η ζωή. Η Βαρκελώνη είναι μια πόλη των ανθρώπων, αφήνει συναισθήματα, όνειρα, δυσκολίες και οράματα να πλανηθούν ελεύθερα στον αέρα, πάνω από τις καμινάδες της Λα Πεδρέρα που θυμίζουν ιππότες της αποκάλυψης πάνω από τους πύργους της Σαγράδα Φαμίλια, πάνω από το Μοντχούικ όπου βρίσκεται το μουσείο του Χουάν Μιρό, πάνω από τα σοκάκια του Μπάριο Γκόθικο, και τα φαρδιά πεζοδρόμια του Εϊχάμπλε....
Address Book
Αν ξέρεις αυτές τις διευθύνσεις νιώθεις Καταλανός!
2EAT

ELS PESCADORS
Plaça Prim1 (Pueblo Nuevo) Barcelona
www.elspescadors.com
1 μ.μ.-4 μ.μ. & 8 μ.μ.-12 μ.μ.

CAL PEP
Pl. de les Olles, 8 (Ciutat Vella) Barcelona
www.calpep.com

QUIMET & QUIMET
C/Poeta Cabanyes, 25 ( Poble Sec) Barcelona
2BYE

ESPLAI SHOP
Carrer del Pi, 1
Design, street, skate

LIMITED EDITIONS IN BARCELONA
Duc de la Victoria, 8 (Ciutat Vella)

MOI LA FEMME
Paris, 215, Barcelona
www.moilafemme.com

VINÇON
Paseo de Gracia, 96 Barcelona
www.vincon.com
2BE

CITY HALL
Rambla de Catalunya, 2-4, Barcelona
www.ottozutz.com

BALMES 88
Balmes, 88

ESTRELLA DAMM PRIMAVERA SOUND 2008
29-30/5
Είσοδος €50
29/5: Portishead, Public Enemy, De La Soul, Explosions In The Sky, Shipping News, Caribou, The Notwist
30/5: Portishead, Cat Power, Devo, The Sonics, Sebadoh, The Go! Team, The Rumble Strips

MUSEUM OF MODERN ART OF BARCELONA
Parc Ciutadella (Barceloneta) Barcelona

PICASSO MUSEUM IN BARCELONA
C. Montcada, 15-23 (El Born)
www.museupicasso.bcn.cat

PARK GUELL OF ANTONI GAUID IN BARCELONA
Carrer D'Olot
Palau GÁell
Nou de la Rambla, 3-5. (El Raval)

(πηγή: www.lifo.gr, 29/5/2008)

Πάσχα στο εξωτερικό

Μάλτα
Λιτανείες στο Νησί των Ιπποτών
Οι Μαλτέζοι έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο θρησκευτικό αίσθημα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα χιλιάδες πιστοί βγαίνουν στους δρόμους, ακολουθώντας την περιφορά της Θλιμμένης Παρθένου -κάποιοι ξυπόλυτοι-, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που τηρούν τη νηστεία του «hobz u lima», τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης, ο ιερέας αποθέτει τον Εσταυρωμένο στο Is-Sepulkuru (κάτι σαν το δικό μας Επιτάφιο), που στολίζεται με κεριά, λουλούδια και καρπούς, και οι πιστοί συρρέουν για να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Η πιο αξιοσημείωτη πομπή, όμως, είναι εκείνη της Μεγάλης Παρασκευής: επτά ταμπλό που αναπαριστούν σκηνές από τα πάθη του Χριστού με μεγάλα αγάλματα από πεπιεσμένο χαρτί, ντυμένα με βελούδο, ακολουθούνται από χιλιάδες πιστούς. Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου, η εορταστική τελετή στις εκκλησίες του νησιού κορυφώνεται με το «Gloria», τον ψαλμό της Ανάστασης, ενώ το πρωί της Κυριακής του Πάσχα γίνεται μία ακόμα πομπή, με το άγαλμα του αναστημένου πια Χριστού να περιφέρεται στους δρόμους. Για τα παιδιά, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης συνοδεύεται από την παραδοσιακή «figolla», ένα γλύκισμα σε σχήμα διάφορων ζώων, μ' ένα σοκολατένιο αυγό στη μέση.

Σαρδηνία
Φύση και ιστορία
Στη Σαρδηνία, με την υπέροχη φύση και το έντονο τοπικό χρώμα, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει άκρως παραδοσιακό χαρακτήρα. οι Σαρδηνοί λατρεύουν τις παραδόσεις! Αν βρεθείτε στην Ολιένα το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, μη χάσετε τις δύο μοναδικές περιφορές των αγαλμάτων του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας, που ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές μέσα στην πόλη, με τον κόσμο να τις υποδέχεται χειροκροτώντας κατά μήκος των δρόμων - κάποιοι μάλιστα βγαίνουν στα παράθυρα και πυροβολούν στον αέρα. Εξαιρετική εμπειρία, όμως, είναι να βρεθεί κανείς τη Δευτέρα του Πάσχα στο Castelsardo. Οι κάτοικοι γιορτάζουν την Ανάσταση με μια μεγάλη πομπή, που ξεκινά από τα χαράματα και διαρκεί ολόκληρη την ημέρα. 'Αντρες, με τα πρόσωπά τους κρυμμένα κάτω από άσπρες μοναστηριακές κουκούλες, παρελαύνουν στην πόλη, με τη συνοδεία χορωδιών που ψάλλουν ύμνους. Όταν αρχίσει να νυχτώνει, εκατοντάδες πυρσοί, που τους κρατούν ντόπιες γυναίκες, φωτίζουν τους δρόμους. Στη συνέχεια, όλοι αποσύρονται για να απολαύσουν το δείπνο τους, το μενού του οποίου παραμένει απαράλλαχτο εδώ και αιώνες, πίνοντας το τοπικό κρασί nepente.

Ισπανία
Παθιασμένη Semana Santa
Η Ισπανία κρατά τα σκήπτρα του πιο κατανυκτικού Πάσχα της Ευρώπης. Από την Ανδαλουσία μέχρι τη Μαγιόρκα, το πνεύμα της Semana Santa (Μεγάλη Εβδομάδα) κατακλύζει ολόκληρη τη χώρα και εκδηλώνεται άλλοτε με θρησκευτική ευλάβεια και άλλοτε πάλι με γλέντια και ξεφαντώματα - πάντα, όμως, με το γνωστό ισπανικό πάθος. Την πρώτη θέση κρατάει η Σεβίλλη, που ευωδιάζει λιβάνι και αρώματα, μένοντας σχεδόν ξάγρυπνη για οκτώ ημέρες.
Τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής, πενήντα δύο «hermandades» (αδελφότητες) βγαίνουν στους δρόμους σε μια οργανωμένη πομπή, την «cofradia», η οποία αρχίζει με τον ύμνο «Cruz de Gula» και ακολουθείται από δύο σειρές «nazarenos» που κρατούν κεριά, λάβαρα και ιερά βιβλία και τραγουδούν «saetas» (τραγούδια φλαμένκο που θρηνούν για τα Πάθη του Χριστού). Οι «costaleros» μεταφέρουν δύο «σχεδίες», βάρους δύο τόνων έκαστη, με αναπαραστάσεις σκηνών από τα Πάθη του Χριστού και της Παρθένου Μαρίας. Στα χωριά και τις μικρές πόλεις, οι παρελάσεις γίνονται συνήθως τη Μεγάλη Πέμπτη και την Παρασκευή, ενώ στις μεγάλες πόλεις, οι εορτασμοί κρατούν ολόκληρη την εβδομάδα. Στην πόλη Jerez de los Caballeros, μαγειρεύεται και μοιράζεται τη Μεγάλη Πέμπτη το «cocido extremepo», ένα τεράστιο πιάτο που περιέχει, εκτός των άλλων, 60 κιλά λουκάνικα, 18 κοτόπουλα, 50 κιλά πατάτες και ντομάτες, παϊδάκια 18 χοίρων και ενάμισι αρνί, και συνοδεύεται από 250 κιλά ψωμιού! Στην Κόρδοβα, επιβιώνει ακόμα σε κάποιες γειτονιές το έθιμο των «almiretes»: όταν οι καμπάνες σημάνουν την Ανάσταση, οι γυναίκες χτυπούν τα κουζινικά τους, σηκώνοντας την πόλη στο πόδι!

Σικελία
Παραδοσιακά στο Νότο
Οι τρεις εβδομάδες προετοιμασίας για το Πάσχα σημαίνουν ασβέστωμα των εκκλησιών, ντύσιμο των αγαλμάτων των Αγίων ειδικά για την περίσταση με βελούδινα και μεταξωτά πολύχρωμα ρούχα, γενική καθαριότητα σε σπίτια και καταστήματα, ενώ μικροί και μεγάλοι αγοράζουν καινούργια παπούτσια για την Ανάσταση. Το Μεγάλο Σάββατο, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όλοι γυρίζουν στο σπίτι για το παραδοσιακό «farsumagru», ένα πικάντικο ρολό από βοδινό. Την Κυριακή του Πάσχα, στήνονται γλέντια μετά τον εκκλησιασμό, ενώ θρησκευτικές παρελάσεις ξεκινούν το μεσημέρι. Ακόμα και η μικρότερη εκκλησία έχει τη δική της μπάντα. Κι επειδή βρισκόμαστε στη Σικελία, πριν ο κόσμος γυρίσει στο σπίτι, θεωρείται απαραίτητο κάθε οικογένεια να επισκεφθεί τον «πατρόνο» της, το πρεσβύτερο, δηλαδή, μέλος της Μαφίας στο οποίο έχει δηλώσει αφοσίωση. Αν και απαγορεύεται ρητά να συζητήσουν μαζί του για δουλειές ή να του ζητήσουν κάποια χάρη τη μέρα αυτή, συνηθίζεται ο αρχηγός της οικογένειας να τον χαιρετά με σεβασμό, να του συστήνει τα άλλα μέλη της οικογένειας και να δέχεται σαν κέρασμα ένα ποτήρι σπιτικό κρασί ή γκράπα. Αν βρεθείτε στο Terrasini την Κυριακή του Πάσχα, μη χάσετε το παραδοσιακό έθιμο «di li schieti»: οι εργένηδες κάνουν επίδειξη της δύναμής τους στις κοπέλες, σηκώνοντας με το ένα χέρι μια πορτοκαλιά βάρους 50 κιλών!

Λατινική Αμερική
Οι απόγονοι των Ίνκας στο Περού και των Μάγιας στη Γουατεμάλα έχουν αναπτύξει ένα πολύ ιδιαίτερο θρησκευτικό αίσθημα, που συνδυάζει παγανισμό και χριστιανισμό και εκφράζεται με μοναδικό τρόπο τις ημέρες του Πάσχα. Αν σχεδιάζετε ένα υπερατλαντικό ταξίδι με αφορμή, στην Αντίγκουα θα βρεθείτε μπροστά σε ένα μοναδικό θέαμα: οι δρόμοι στρώνονται με λουλούδια για να περάσουν ο Εσταυρωμένος και το άγαλμα της Παναγίας, συνοδεία μουσικής και κατοίκων που είναι ντυμένοι Ρωμαίοι. Ενώ στη Λίμα, εκτός από την εμπειρία της ανακάλυψης του πολιτισμού των Ίνκας, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε αναπαραστάσεις της βάπτισης του Ιησού στον ποταμό Ρίμακ.

(πηγή: www.athinoramatravel.gr)

Ξεφάντωμα στου κόσμου τα καρναβάλια

Ιταλία Ο λατίνος Καρνάβαλος
Ενας εντυπωσιακός πρίγκιπας περνά μαζί με τους αυλικούς του. Στη στροφή η παρέα χάνεται στα δαιδαλώδη στενάκια της παλιάς πόλης και ο επισκέπτης στρέφει το βλέμμα του στους επόμενους μασκοφόρους. Δέκα ημέρες πριν από την Καθαρή Τετάρτη (Ash Wednesday) το εντυπωσιακό Καρναβάλι της Βενετίας ζωντανεύει.

Ξέφρενα πάρτι, θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αισθησιακοί χοροί διοργανώνονται στα περίφημα παλάτια της Πόλης των Δόγηδων. Την Καθαρή Τρίτη των Καθολικών (Shrove Tuesday) τα πυροτεχνήματα φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό χαρίζοντας στο Καρναβάλι έναν λαμπερό επίλογο.

Το πιο σκανδαλώδες πάρτι της Ευρώπης όμως έχει ήδη ξεκινήσει από χθες στην Ιβρέα, 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τουρίνου. Χιλιάδες είναι οι καρναβαλιστές οι οποίοι συμμετέχουν στα δρώμενα και ιδιαίτερα στον πόλεμο των πορτοκαλιών ­ 50 τόνοι σικελικά σαγκουίνια εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση.

Οι επισκέπτες για να δηλώσουν την ουδετερότητά τους φορούν κόκκινα καπέλα, παρ' ότι δύσκολα κανείς αποφεύγει τα πορτοκάλια (σαγκουίνια) τα οποία αφήνουν σε κάθε γωνιά της πόλης το κόκκινο στίγμα τους. Οι Ιταλοί πάντως προτιμούν το Βιαρέτζο (all times classic), το πιο όμορφο, για πολλούς, Καρναβάλι της Ιταλίας. Το πρόγραμμα είναι και εκεί πλούσιο και πολύ πιο αυθεντικό από τα υπόλοιπα της χώρας.

Βέλγιο
Το πάρτι των μεταμφιεσμένων
Το μεγαλύτερο πάρτι μεταμφιεσμένων της Ευρώπης πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Καζίνο της Οστάνδης. Το εφετεινό γκαλά θα δοθεί την πρώτη ημέρα του Μαρτίου. Ωστόσο το πιο διάσημο Καρναβάλι του Βελγίου πραγματοποιείται στην πόλη Μπενς (περίπου μία ώρα νότια των Βρυξελλών).

Χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή, ιδιαίτερα την Καθαρή Τρίτη (Shrove Tuesday), όταν ο κάθε Gille (ο Καρνάβαλος της περιοχής δηλαδή) πραγματοποιεί την καθιερωμένη πορεία του στην κεντρική πλατεία της πόλης χορεύοντας. Ο Gille είναι μια εκκεντρική φιγούρα. Φοράει κοστούμι στο χρώμα του άχυρου ­ πάνω στο οποίο διακρίνει κανείς λιοντάρια, αστέρια, κορόνες σε έντονα χρώματα, όπως κόκκινο, κίτρινο και μαύρο ­, ένα λευκό καπέλο με φτερά, ενώ είναι ζωσμένος με βαριά φασαριόζικα κουδούνια. Το καπέλο ζυγίζει τριάμισι κιλά και φτάνει το ενάμισι μέτρο. Περίπου 800 άντρες και αγόρια συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία και πετούν πορτοκάλια στους θεατές.

Γερμανία
Ο Πρίγκιπας και ο Χωριάτης
Στην Κολονία όλα ξεκινούν παρουσία του Πρίγκιπα, του Χωριάτη και της Παρθένου, των τριών συμβολικών προσώπων του Καρναβαλιού. Στο Μόναχο, στο Ντύσελντορφ και στο Μάιντς τα αχαλίνωτα πάρτι, οι παρελάσεις, οι χοροί και η πολλή μα πολλή μπίρα κάνουν τους μεταμφιεσμένους ιδιαιτέρως κοινωνικούς.

Ελβετία
Τα τύμπανα της... Αποκριάς
Στις 4 τα ξημερώματα, όλα τα φώτα ανάβουν για να υποδεχθούν τους μουσικούς με τα τύμπανα. Εκείνοι ανοίγουν το Καρναβάλι της Βασιλείας. Μόλις ο ήλιος φωτίσει την πόλη όλοι τρέχουν στα μικρά εστιατόρια που έχουν ανοίξει ειδικά για αυτή την περίοδο. Εκεί γεύονται τη mehlsuppe (σούπα από αλεύρι) και ένα παραδοσιακό γλυκό από κρεμμύδι, το οποίο συνοδεύεται από καφέ και άλλους μεζέδες.

Γαλλία
Ο βασιλιάς της Οδύσσειας
Αρχικά το Καρναβάλι της Νίκαιας ήταν μια παγανιστική γιορτή, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν το 1294 ο κόμης της επαρχίας Κάρολος Β', δούκας του Ανζού, επισκέφθηκε την περιοχή για να διασκεδάσει. Από τότε το Καρναβάλι της Νίκαιας είχε βασιλική εύνοια. Καθώς η πόλη μεγάλωνε οι εορτασμοί έγιναν γνωστοί ανά την υφήλιο, ιδιαίτερα την περίοδο της Μπελ Επόκ. Εφέτος τη μεγάλη παρέλαση θα οδηγήσει ο «βασιλιάς της Οδύσσειας». Από τον Χριστόφορο Κολόμβο στις μάχες του Διαστήματος και των θαλασσών, ο βασιλιάς της Οδύσσειας θα εξερευνήσει την «Αγρια, άγρια ιστορία του κόσμου». Βεβαίως δεν θα λείψει ούτε εφέτος ο καθιερωμένος λουλουδοπόλεμος.

Ισπανία
Τα ανδρείκελα και η μουσική
Τεράστια ανδρείκελα από συμπιεσμένο χαρτί καίγονται και κάνουν τη νύχτα μέρα στη Σολσόνα της Ισπανίας. Ακολουθούν καθημερινές παρελάσεις και χοροί στους δρόμους της πόλης. Πάντως, τον τίτλο του καλύτερου Καρναβαλιού της χώρας και ενός από τα εντυπωσιακότερα του κόσμου διεκδικεί η Τενερίφη (το μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων). Στη Σάντα Κρους τα πάρτι κινούνται σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, με δυνατή μουσική και πλούσιους μπουφέδες.

Καραϊβική
Ο αέναος χορός
Κάθε χρόνο το Καρναβάλι του Τρινιντάντ υπερχειλίζει από ενέργεια και δημιουργικότητα. Δεν υπάρχουν παρατηρητές. Ολοι συμμετέχουν. Ο επισκέπτης δεν βλέπει απλώς το Καρναβάλι, αλλά το μυρίζεται, το γεύεται, το αναπνέει. Εν τούτοις για τους ντόπιους μεγαλύτερη σημασία έχει η προετοιμασία. Μήνες πριν από την έναρξη του Καρναβαλιού οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν με χρώματα και φωνές. Κάθε μέρα οργανώνονται παρελάσεις αρμάτων, μουσικοί διαγωνισμοί και πάρτι, για να φτάσουν τελικά σε ένα δυνατό κρεσέντο με την παρέλαση των μουσικών συγκροτημάτων. Μουσικοί και χορευτές ντυμένοι με πολύχρωμες στολές τραγουδούν και χορεύουν ασταμάτητα για δύο ημέρες στην πλατεία Adam Smith στο Port of Spain και στους γύρω δρόμους.

Στο Κουρασάο το Καρναβάλι αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός της χρονιάς. Ολοι φορούν εντυπωσιακά κοστούμια, συγκεντρώνονται στη συνοικία Otrobanda και αρχίζουν να λικνίζονται στους ξέφρενους μουσικούς ρυθμούς των 100 και πλέον μουσικών συγκροτημάτων. Στη διαδρομή σταματούν τυχαία όπου βρουν για φαγητό και ποτό.

Την ίδια περίοδο στη Μαρτινίκα ο κόσμος ζει στους δρόμους. Τα άρματα και οι μπάντες συνοδεύουν τους χορευτές που κατακλύζουν κάθε γωνιά του νησιού. Την πρώτη Δευτέρα του Μαρτίου οι άντρες ντύνονται γυναίκες, την επομένη ντύνονται στα κόκκινα, αφού είναι η Τρίτη των Κόκκινων Διαβόλων, ενώ την Τετάρτη φορούν ασπρόμαυρα για να κάψουν τον βασιλιά Καρνάβαλο.

Βραζιλία
Η μπάντα της Ιπανέμα
Η επίσημη πρώτη του Καρναβαλιού του Ρίο Ιανέιρο θα δοθεί όταν θα βγεί η μπάντα της Ιπανέμα στους δρόμους της πόλης. Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στις 6 το απόγευμα, θα δοθεί η εκκίνηση του περίφημου διαγωνισμού κοστουμιού στο Hotel Gloria. Για αίγλη και κουλτούρα όμως προτιμήστε το Galla Ball στο Copacabana Palace Hotel. Απαιτείται επίσημο ένδυμα. Ανάμεσα στους καλεσμένους θα αναγνωρίσετε πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ενώ θα γνωρίσετε και τους βραζιλιάνους σταρ.

Ο επισκέπτης τις έξι ημέρες του Καρναβαλιού έχει τόσα πολλά να δει και να κάνει που δύσκολα θα βρει λεπτό για ξεκούραση. Πρέπει ωστόσο να φροντίσει να περάσει μια βραδιά στο Samba Drome ­ τον δρόμο που έχει κατασκευαστεί ειδικά για τις παρελάσεις των σχολών σάμπα. Σε περίπτωση που επισκεφθείτε το Ρίο πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το τι σημαίνει προετοιμασία των σχολών σάμπα. Αν πάτε ένα οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο στα περίχωρα της πόλης, θα παρακολουθήσετε μια πρόβα ίσως καλύτερη και πιο αυθεντική από τις επίσημες παρελάσεις. Βεβαίως τις διάσημες μουλάτες (τις ημίγυμνες βραζιλιάνες καλλονές) μπορεί κανείς να τις θαυμάσει και στα νάιτ κλαμπ της πόλης ολόκληρο τον χρόνο.

Η πρώτη παρέλαση των σχολών σάμπα θα πραγματοποιηθεί στο Samba Drome. Οι καλές θέσεις βρίσκονται στους τομείς 5, 7, 9 και 11. Τα καλύτερα εισιτήρια περιλαμβάνουν και μέσο για την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Επειδή όμως οι θέσεις είναι δυσεύρετες, κάντε μια βόλτα έξω από το Samba Drome όπου θα παρακολουθήσετε τις ετοιμασίες των σχολών και ακολουθήστε ένα άλλο πρόγραμμα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Τα σόου στο Ρίο αυτές τις ημέρες είναι εκατοντάδες και διαρκούν περισσότερες από 10 ώρες, οπότε, αν αποφασίσετε να το παρακολουθήσετε, πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθεί ένας καλός ύπνος. Το Καρναβάλι κλείνει για τους τουρίστες με την μπάντα της Ιπανέμα. Για τους ντόπιους όμως μόλις αρχίζει η ετοιμασία για το επόμενο Καρναβάλι. Στο Ρίο υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει κανείς να τηρεί, ιδιαιτέρως την περίοδο του Καρναβαλιού: κανένας δεν κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης αφού βραδιάσει· δεν φοράτε κοσμήματα, δεν έχετε πάνω σας πολλά μετρητά· κυκλοφορείτε σε γκρουπ των τριών ή περισσοτέρων ατόμων.

ΕΠΙΣΗΣ

ΝΙΚΑΙΑ
Πρωταγωνίστρια των εκδηλώσεων της μεσογειακής Νίκαιας είναι η περίφημη Promenade des Anglais. Εκεί πραγματοποιούνται παρελάσεις νυχτερινές, χορευτικές, παρελάσεις αρμάτων και άλλα δρώμενα. Ο χορός των μεταμφιεσμένων δίνει έναν πρόσθετο κοσμικό αέρα σε μια ούτως ή άλλως κοσμική πόλη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κάψιμο του Καρνάβαλου με τις χιλιάδες πυροτεχνήματα να φωτίζουν τον ουρανό της πόλης.

ΒΙΑΡΕΤΖΟ
Μπορεί η Βενετία να έκλεψε όλη τη δόξα, ωστόσο το Βιαρέτζο (βόρεια της Πίζας) είναι η πόλη που διατηρεί αναλλοίωτη την αποκριάτικη παράδοση. Και έχει την υποστήριξη εκείνων (κυρίως Ιταλών) που την γνωρίζουν. Παρελάσεις, σόου, χοροί, μουσικές εκδηλώσεις και δεκάδες διαγωνισμοί προγραμματίζονται κάθε χρόνο από τον δήμο της πόλης.

ΝΕΑ ΟΡΛΕΑΝΗ
Αρχοντικά, επαύλεις αποικιακού ρυθμού, ποταμόπλοια και πολλή τζαζ. Και ανάμεσα σε αυτά οι εκδηλώσεις για την υποδοχή της άνοιξης ­ οι μέρες του Καρναβαλιού. Ολες οι κοινωνικές ομάδες και εθνικότητες αντιπροσωπεύονται στη μεγάλη παρέλαση που ξεκινά από τη λεωφόρο Claibome και την οδό Calliope. Τα άρματα και τα πληρώματά τους, αφού διασχίσουν ένα μεγάλο τμήμα της πόλης, καταλήγουν στο Δημοτικό Στάδιο όπου αρχίζει το μεγάλο γλέντι. Δεκτοί γίνονται μόνο εκείνοι που έχουν πρόσκληση.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ
Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις στη Βασιλεία (περισσότερα στις επόμενες σελίδες) ξεκινούν από τον Ιανουάριο και εστιάζονται σε τρεις μυθολογικές φιγούρες, οι οποίες εμφανίζονται για να διώξουν τον χειμώνα. Πρόκειται για τις «Vogel Gryff», «Wilde Mann» και «Leu». Η ιδιαιτερότητα αυτού του Καρναβαλιού είναι πως ουσιαστικά ξεκινά όταν τα υπόλοιπα έχουν τελειώσει. Ετσι την επομένη της Mardi Gras η πρωινή παρέλαση ορμά στους δρόμους με τύμπανα και μουσική και η ήρεμη Βασιλεία αποκτά για λίγο τους ξέφρενους ρυθμούς του Καρναβαλιού.

ΚΟΛΟΝΙΑ, ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΜΑΪΝΤΣ
Το Καρναβάλι ή Fasching, όπως το λένε στην Κολονία και στο Μόναχο, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές γιορτές στη Γερμανία. Η φεστιβαλική εποχή (ιδιαίτερα στην περιοχή του Ρήνου και στη Νότια Γερμανία) επίσημα ξεκινά 11 λεπτά μετά τις 11 το πρωί, την 11η μέρα, του 11ου μήνα ­ του Νοεμβρίου ­ στη διάρκεια του οποίου ουσιαστικά τίποτε δεν συμβαίνει. Συνεχίζεται τον Ιανουάριο για να φθάσει σε ένα μοναδικό κρεσέντο τον μήνα Φεβρουάριο με χορούς μεταμφιεσμένων, πάρτι και παρελάσεις. Ο ανυποψίαστος ταξιδιώτης που θα επισκεφθεί αυτές τις ημέρες τη χώρα, και ιδιαίτερα την Κολονία, το Μόναχο και το Μάιντς, θα βρεθεί προ εκπλήξεως αφού όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται στους δρόμους. Περίεργα ντυμένοι, χορεύουν και κρατιούνται χέρι χέρι, ενώ αστειεύονται διαρκώς με τους διπλανούς τους. Η μπίρα ρέει άφθονη, ενώ το τραγανό κοτόπουλο, το τηγανητό ψάρι και άλλες λιχουδιές αποτελούν τις γαστριμαργικές προτάσεις των ημερών.

(πηγή: www.tovima.gr)

Ολυμπιακά Στάδια (Ελλάδα και αλλού...)

Τα ιστορικά Ολυμπιακά Στάδια διαφημίζουν τις πόλεις τους

Ειδική κατηγορία στην αρχιτεκτονική ιστορία αλλά και στον πολιτιστικό τουρισμό αποτελούν τα Ολυμπιακά Στάδια. Πόλεις με μεγάλα έσοδα από τον τουρισμό, ούτως ή άλλως, όπως το Βερολίνο ή το Λος Αντζελες, έχουν επενδύσει τεράστια κονδύλια όχι μόνο για την ανακαίνιση των σταδίων αλλά και για την προβολή τους.

Η πόλη του Βερολίνου ολοκλήρωσε την ανακαίνιση του ιστορικού Ολυμπιακού Σταδίου το 2006 έναντι 242 εκατ. ευρώ. Είναι το στάδιο όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί του 1936, σχεδιασμένο τότε σε μοντέρνο στυλ εποχής από τον αρχιτέκτονα Βέρνερ Μαρχ. Αλλά και στο Μόναχο, όπου για τους Ολυμπιακούς του 1972, δημιουργήθηκε το αντίπαλον δέος στο Βερολίνο, το Στάδιο έχει ενταχθεί στη λίστα των σύγχρονων παγκόσμιων θαυμάτων. Είναι ένας τουριστικός πόλος έλξης. Αλλωστε, όταν χτίστηκε πριν από 36 χρόνια από τον αρχιτέκτονα Γκίντερ Μπένις, ήταν η επιτομή της αισιοδοξίας που η τότε Δυτική Γερμανία ήθελε να προβάλει στον κόσμο, άσχετα αν οι Αγώνες έμειναν στην ιστορία όχι για την πρώτη εφαρμογή των τεράστιων αστάλινων καλωδίων (που μιμούνταν τις πλαγιές των Αλπεων) αλλά για την τρομοκρατική επίθεση παλαιστινιακής οργάνωσης.

Στο Ελσίνκι, ο ύψους 72 μέτρων πύργος στο Ολυμπιακό Στάδιο χαρίζει πανοραμική θέα στην πόλη. Το Στάδιο ανακαινίστηκε το 2005 και στην είσοδό του το άγαλμα του εθνικού ήρωα των Φινλανδών, του δρομέα Παάβο Νούρμι (1897-1973) - που ταυτίστηκε με την εθνική περηφάνια της χώρας μετά την ανεξαρτησία της το 1917- είναι από τα πιο πολυφωτογραφημένα νεότερα μνημεία. Το Στάδιο είχε χτιστεί το 1938 για τους Ολυμπιακούς του 1940, που τελικά δεν έγιναν λόγω πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε για τους Ολυμπιακούς του 1952.

Στο Αμστερνταμ, το Ολυμπιακό Στάδιο του 1928 είναι μνημείο αρχιτεκτονικής σχεδιασμένο από τον Γιαν Βιλς σε ρυθμό της Σχολής του Αμστερνταμ. Από το 2005 φιλοξενεί Μουσείο Αθλητισμού και προβάλλεται η σχέση της πόλης με το Ολυμπιακό κίνημα και τους Αγώνες.

Στο Λος Αντζελες, πόλη που οργάνωσε δύο φορές Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1932 και το 1984, το Ολυμπιακό Στάδιο είναι Εθνικό Ιστορικό Μνημείο (National Historic Landmark) εδώ και 24 χρόνια. Είναι χτισμένο από τη δεκαετία του 1920 με διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στο εξωτικό αρ ντεκό στυλ που ευδοκιμούσε στην Καλιφόρνια τα χρόνια του βωβού κινηματογράφου.

Υπάρχουν, φυσικά, πολλά ακόμη παραδείγματα, αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι ολυμπιακές πόλεις δείχνουν να έχουν συναίσθηση τόσο της ιστορικής όσο και της οικονομικής παραμέτρου. Τα Ολυμπιακά Στάδια, ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, με εύληπτο συμβολισμό από ένα διεθνές κοινό, γίνονται μαγνήτες και ενισχύουν την περηφάνια των πόλεων. Μήπως είναι καιρός να κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο το συγκρότημα Καλατράβα στην Αθήνα και να το ανοίξουμε στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης; Τι περιμένει άραγε η Αθήνα;

(πηγή: www.kathimerini.gr, 23/2/2008)


Η Βαρκελώνη ωφελείται ακόμη από τους Αγώνες

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 ήταν μόνο η αφορμή. Μέσα σε 15 χρόνια η πρωτεύουσα της Καταλωνίας αναγεννήθηκε με 68 δημοτικά πάρκα, αρχιτεκτονική αιχμής, υψηλό κόστος διαβίωσης αλλά και ποιότητα ζωής. Εκμεταλλεύτηκε ιδανικά την ολυμπιακή της κληρονομιά. Οι Αγώνες όχι μόνο την έβαλαν ξανά στον ταξιδιωτικό χάρτη. Της έδωσαν την ευκαιρία να αποκτήσει το δικό της στίγμα, ενισχύοντας την καταλανική αλλά και κοσμοπολίτική της ταυτότητα.

Σε αντίθεση με την Αθήνα, οι Ισπανοί είχαν την πρόνοια να ιδρύσουν από το 1989 την εταιρεία που θα διαχειριζόταν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις μετά το πέρας των Αγώνων. Δεν άφησαν ούτε μια ημέρα να πάει χαμένη. Τα οφέλη αυτής της κίνησης είναι προφανή, αν διαβάσει κανείς τους παρακάτω αριθμούς. Σήμερα η πόλη έχει 1,6 εκατ. κατοίκους. Κάθε χρόνο δέχεται 7,2 εκατ. τουρίστες. Περίπου 1,5 εκατ. εξ αυτών (όσο δηλαδή και οι κάτοικοι) επισκέπτονται τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, για να πάρουν μια γεύση από το αθλητικό γεγονός που έγινε πριν από μια 15ετία αλλά η θετική του επίδραση είναι ακόμα ορατή.

H Oλυμπιακή κληρονομιά της Βαρκελώνης χωρίζεται σε τρία μέρη: Το τέως Ολυμπιακό Χωριό που είναι σήμερα μια σύγχρονη ζώνη κατοικιών με κτίρια και παρεμβάσεις που έχει σχεδιάσει ο Φράνκ Γκέρι και άλλοι αρχιτέκτονες. Το Ολυμπιακό Λιμάνι που έχει μπαρ, εστιατόρια και άλλες εμπορικές χρήσεις και ο Ολυμπιακός Δακτύλιος που βρίσκεται στο ύψωμα Montjuic και περιλαμβάνει τις πιο εμβληματικές εγκαταστάσεις των Αγώνων: Το ολυμπιακό στάδιο όπου έγιναν οι τελετές έναρξης και λήξης, το Παλάου Σαν Τζορντί, οι πισίνες Πικορνέλ, η Σχολή Φυσικής Αγωγής κ.ά.

Δωρεάν είσοδος
«Η Sociedad Barcelona Servicios Municipales που είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου αλλά τη διαχειρίζονται ιδιώτες, φροντίζει για την εκμετάλλευση των χώρων που είναι μέσα στον Δακτύλιο και βρίσκονται 10 λεπτά από το κέντρο της πόλης με λεωφορείο. Οι μεμονωμένοι επισκέπτες μπορούν να μπουν δωρεάν σε πολλούς από τους χώρους και το μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων. Σε ομάδες 15 ατόμων και άνω κάνουμε ξεναγήσεις που κοστίζουν 70 ευρώ το γκρουπ. Στους υπόλοιπους χώρους έχουμε κάθε μέρα πολιτιστικά και αθλητικά γεγονότα. Ολες οι πληροφορίες είναι στην ιστοσελίδα μας» λέει στην «Κ» η υπεύθυνη Τύπου της BSM, Maira Nieto.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 23/2/2008)


Ο Καλατράβα άλλαξε και τη Βαλένθια

Ετριβα τα μάτια μου από έκπληξη. Αυτή ήταν η πρώτη μου αντίδραση όταν μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, είδα το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο μακρινό Μιλγουόκι των ΗΠΑ αλλά και την Πόλη Επιστημών και Τεχνών που έχει σχεδιάσει ο Σαντιάγο Καλατράβα στην πατρίδα του την Βαλένθια. Τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα, επιβάλλονταν με τους όγκους και τις αεροδυναμικές τους γραμμές. Την ίδια αντίδραση (σάστισμα και θαυμασμός) έβλεπα και στο πρόσωπο των επισκεπτών που ήταν δίπλα μου.

Οι κάτοικοι της ισπανικής πόλης ξεχείλιζαν από καμάρι για τον συμπατριώτη τους. O Καλατράβα μαζί με τον διευθυντή της Τέιτ Μόντερν, Βιθέντε Τοντολί, είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της Βαλένθια στη διεθνή πολιτιστική σκηνή. Και οι κάτοικοι του Μιλγουόκι όμως, αισθάνονταν υπερήφανοι για τον «Ευρωπαίο» αρχιτέκτονα στον οποίον ανέθεσαν να φτιάξει το πιο εμβληματικό κτίριο της πόλης τους: μια σιλουέτα διαστημικού πτηνού που έχει ανοικτά τα «φτερά - σκέπαστρο» την ημέρα και το βράδυ με ειδικό μηχανισμό μαζεύονται γύρω από το κέλυφος. Ενα χαρισματικό οικοδόμημα στις όχθες της Λίμνης Μίσιγκαν. Τον ίδιο εμπνευσμένο διάλογο με το υγρό στοιχείο είχαν και οι δημιουργίες του στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ενα εξαιρετικό σύμπλεγμα κτιρίων που κοιτάει κατάματα τη Μεσόγειο. Βρίσκεται πέντε λεπτά από το κέντρο της πόλης, στην εκβολή του ποταμού Τούρια, που χωρίζει τη Βαλένθια στα δύο. Η απόληξή του έχει αποξηραθεί εδώ και 20 χρόνια και έχει μετατραπεί σε έναν ιδανικό τεράστιο κήπο. Το Palau de les Arts για εκδηλώσεις μουσικής και χορού ήταν το πρώτο που ολοκληρώθηκε. Το Ωκεανογραφικό μουσείο έχει εκπληκτικό κέλυφος και επισκέψιμους χώρους κάτω από το νερό, το Μουσείο Επιστημών «Πρενθίπε Φελίπε» σφύζει από επισκέπτες. Το Hemisferic είναι ένας θόλος που αναδύεται από το νερό και στο κοίλο εσωτερικό του προβάλλονται ταινίες επιστημονικού περιεχομένου.

Σε μια έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης με μακέτες των μεγαλύτερων του έργων αλλά και γλυπτά του, λύθηκαν όλες μου οι απορίες. Ηταν σαφές ότι στην Αθήνα στην αρχή τον υποτιμήσαμε βάναυσα και μετά καταλάβαμε εν μέρει την αξία του. Ηταν επίσης όμως σαφές ότι η γέφυρα στην Κατεχάκη πρέπει να είναι το χειρότερό του έργο, όχι διότι είναι κακοσχεδιασμένη αλλά τα διόροφα στο φόντο θα κατέστρεφαν οτιδήποτε χτιζόταν μπροστά τους. Πιο κακή χωροθέτηση δεν θα μπορούσε να γίνει...

(πηγή: www.kathimerini.gr, 23/2/2008)

Εκτός κοινωνίας το έργο του Καλατράβα

Πριν ακριβώς από τέσσερα χρόνια εκατομμύρια Ελληνες αγωνιούσαμε για την αγχώδη μεταμόρφωση του Ολυμπιακού Σταδίου από ένα επιβλητικό αλλά γερασμένο γήπεδο σε μια μνημειακή αθλητική εγκατάσταση υψηλού επιπέδου. Ο Ισπανός αρχιτέκτονας Σαντιάγο Καλατράβα είχε αναλάβει τον σχεδιασμό του νέου στεγάστρου, όπως και την αισθητική και λειτουργική αναμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου του ΟΑΚΑ με μια σειρά παρεμβάσεων (η Αγορά, το Τείχος των Εθνών, ο Πύργος της Ολυμπιακής Φλόγας) που όταν, τελικά, ολοκληρώθηκαν, μετέδωσαν σε όλον τον κόσμο μια ονειρική εικόνα. Εκείνες τις ωραίες ημέρες της μεγάλης γιορτής ούτε ο πιο απαισιόδοξος Ελληνας δεν θα μπορούσε να φανταστεί τη σημερινή πραγματικότητα. Το ΟΑΚΑ, αυτονόητος πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες της Αθήνας, Ελληνες και ξένους, παραμένει κλειστός και αναξιοποίητος. Οταν ο δημοφιλής ταξιδιωτικός οδηγός «Time Out» κυκλοφορεί στην έκδοσή του για την Αθήνα με εξώφυλλο την αέρινη, τοξωτή ραχοκοκαλιά της Αγοράς, διαλαλώντας το μεταολυμπιακό λίφτινγκ της ελληνικής πρωτεύουσας, εμείς αντιμετωπίζουμε το ΟΑΚΑ σαν να μην έγιναν ποτέ οι παρεμβάσεις του Σαντιάγο Καλατράβα, σαν να μην έγιναν ποτέ εκεί Ολυμπιακοί Αγώνες. Είναι δυνατόν;

Μόνο στα λόγια
Ολα είναι δυνατά από τη στιγμή που το ΟΑΚΑ είναι ένας ακόμα δυσκίνητος δημoσοσιοϋπαλληλικός οργανισμός και οι δύο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις αποδεικνύονται καλές μόνο στα λόγια. Δήλωνε στις 25 Ιανουαρίου του 2005 η τότε υφυπουργός Πολιτισμού Φάνη Πάλλη - Πετραλιά: «Στο OAKA χωροθετούνται εμπορικές χρήσεις και ο ολυμπιακός περίπατος. Ηδη προχωρούν τα σχέδια για τη λειτουργία του Μουσείου Ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων στο τμήμα του Διεθνούς Κέντρου Ραδιοτηλεόρασης (IBC) που «βλέπει» προς το OAKA».

Ας δούμε λοιπόν τι έγινε από εκείνον τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα, τρία χρόνια μετά. Ας δούμε τι συναντάει ένας ξένος επισκέπτης φτάνοντας στις περιφραγμένες εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ. Κατ' αρχήν καμία ενημερωτική σήμανση που να τον κατευθύνει κάπου συγκεκριμένα. Υποχρεωτικά θα «πέσει» πάνω στους ανθρώπους της ασφάλειας του ΟΑΚΑ.

Εκεί θα τους εξηγήσει τι θέλει (να δει από κοντά το Στάδιο, να περπατήσει στον περιβάλλοντα χώρο, που ευτυχώς διατηρείται σε καλή κατάσταση) και θα του επιτρέψουν την είσοδο. Θεωρητικά υπάρχει η δυνατότητα για οργανωμένη ξενάγηση, αλλά για κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρξει προσυνεννόηση μέσω φαξ (!) κι εφόσον η ομάδα των επισκεπτών υπερβαίνει τα 15 άτομα. Το κόστος κατ' άτομο είναι ανησυχητικά χαμηλό (μόλις τρία ευρώ), ενώ οι οργανωμένες επισκέψεις ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν χρεώνονται καθόλου. Συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι ελληνικά τουριστικά γραφεία να οργανώνουν επισκέψεις ξένων πελατών τους στο ΟΑΚΑ, κυρίως τους καλοκαιρνούς μήνες. Η δυνατότητα επίσκεψης ή οργανωμένης ξενάγησης αποτελεί πρόοδο αν θυμηθούμε τις ντροπιαστικές εικόνες τουριστών να βγάζουν φωτογραφίες έξω από το κλειδαμπαρωμένο ΟΑΚΑ λίγους μήνες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φυσικά, όμως, δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο.

Το αναγνωρίζει και ο γενικός διευθυντής του ΟΑΚΑ Κυριάκος Γιαννόπουλος ο οποίος βλέπει στην αξιοποίηση των εγκαταστάσεων έναν τρόπο για να περιοριστούν τα ελλείμματα που κληρονομεί κάθε χρόνο στους Ελληνες φορολογουμένους η λειτουργία και η συντήρησή τους. Και θα πρέπει να ζηλεύει πολύ τους συναδέλφους του στο Σίδνεϊ που εισπράττουν πολλά εκατομμύρια δολάρια ετησίως από την οροθολογική χρήση του Ολυμπιακού Πάρκου. Σήμερα το Ολυμπιακό Πάρκο του Σίδνεϊ χρησιμοποιείται ως ένας μεικτός χώρος αθλητικών δραστηριοτήτων, ψυχαγωγίας και εμπορικών χρήσεων. Μόνο το 2003, τρία, μόλις, χρόνια μετά τους δικούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Ολυμπιακό Πάρκο προσέλκυσε 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες! Και φιλοξένησε μέσα σ' ένα χρόνο 1.800 διαφορετικές εκδηλώσεις πολιτιστικού και άλλου χαρακτήρα.

Απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο και ο κ. Γιαννόπουλος μας ζητάει να κάνουμε υπομονή μέχρι το καλοκαίρι του 2009, όταν ελπίζει πως θα έχει εφαρμοστεί η μελέτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα βασικά της σημεία προβλέπει τη λειτουργία παιδότοπων, κινηματογράφων και θεάτρων, χώρων εστίασης, εκθεσιακού χώρου και καταστημάτων αναμνηστικών. Οσο για τα δύο Μουσεία δεν πρόκειται να λειτουργήσουν νωρίτερα από το 2010, σύμφωνα με το ευνοϊκότερο σενάριο. Aλλά ακόμα και σήμερα, υπάρχουν περιθώρια με απλές κινήσεις από το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης και τον ΕΟΤ, να υποστηριχθεί η αρχιτεκτονική και τουριστική υπεραξία του ΟΑΚΑ. Πόση φαντασία χρειάζεται για να διαφημιστεί σε περιοδικά, οδηγούς ή απλά στο αεροδρόμιο των Σπάτων η ολυμπιακή κληρονομιά της Αθήνας; Αρκεί, φυσικά, να υποστηρίζεται από μια υποδομή που σήμερα υφίσταται στοιχειωδώς.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 23/2/2008)