So Africa is all doom, gloom and civil war, right? Not so? here's where to celebrate urban Africa and submerge yourself in some of the world's most surprising cities.
Kampala, Uganda
Unexpectedly sophisticated, diverse and globally aware, Kampala pulled itself up by its bootstraps after Idi Amin wrecked it with civil war. Now its economy is a continental tiger, and the city sports a contagious buzz and bustle. Modern buildings have popped up all over the place and old, dilapidated ones are being renovated. The young, forward-thinking vibe is spurred by Makerere University, which remains a top centre of learning in Africa; its students drive the energetic nightlife scene. Kampala?s sizable Asian population adds an international dimension.
Windhoek, Namibia
Guys in lederhosen clink steins of sweet beer, juicy slow-cooked sausages scent the air, and oompah bands get the crowd dancing like chickens. Sounds, smells and tastes like Oktoberfest in Deutschland, right? Actually, we?re thousands of miles away in Windhoek, Namibia?s small capital, and an odd outpost of German culture left over from colonial days. The prosperous, garden-filled ambiance differs radically from Africa?s other towns, and Windhoek remains the continent?s only place to carve into an authentic schnitzel.
Mindelo, Cape Verde
Set around a moon-shaped port, Mindelo is Cape Verde?s answer to the French Riviera, complete with cobblestone streets, candy -coloured colonial buildings, yachts bobbing in the harbour and cigarette-smoking celebrities such as Cesaria Evora calling the place home.
The steamy days are given over to cafιs where locals indulge in a glass of beer, read the newspaper and buy their lottery tickets. The sultry nights hot up around 11pm, when the townsfolk pour out into the main plaza, bands fire up the Latin rhythms, and the all-night bumping and grinding begins.
Antananarivo, Madagascar
Cheerily-coloured Tana (the city?s less tongue-tying nickname) is perhaps Africa?s most un-African city. Cobbled streets wind up steep, rocky hills past wooden houses with painted shutters. Purple jacaranda trees blaze to life and rain nectar onto the heads of skipping children and strolling couples. Church spires soar skyward. Tearooms brim with tea, coffee, hot chocolate and cream-plumped pastries. Come night-time, residents swarm out to hear jazz at the local cabarets or get down to Malagasy chart hits at the clubs.
Dakar, Senegal
Raw, chaotic and utterly electrifying, Dakar epitomizes urban Africa. It shines brightest at night ? late at night, well beyond midnight. That?s when the city?s devoted, music-loving public suit up in their gladdest rags and make a beeline to the nightclubs of Youssou N?Dour or Thione Seck, international stars who rock locally when they?re not touring the world, or any of a hundred other clubs. As the percussive rhythms and swooping vocals gain momentum throughout the wee hours, the Dakarois shake, shimmy and sweat until sunrise.
Accra, Ghana
It?s the weekend and time to go to a beach party in Ghana?s seaside capital. The stars glitter over the palm-fringed sand. The sound of waves rolling in from the Atlantic can be heard beneath the throbbing reggae music that the DJs spin. Party-goers chow down on fried plantain chunks sprinkled with salt, ginger and cayenne pepper, and cool down with a Guinness. It?s Africa at its easiest, mon.
Libreville, Gabon
Hoist a glass of French champagne and toast this city that resembles Miami Beach more than a major African capital. High-rise hotels ascend from the Atlantic-kissed beaches, glassy office buildings wheel and deal oil, fl ashy cars speed down the wide boulevards, and a sharp-dressed crowd fills the fancy shops and restaurants. Just to prove the point, prices are big-time cosmopolitan as well: Libreville is one of the world?s most expensive cities. The hard-partying locals try to forget the fact by getting together for a beer or the aforementioned champagne.
Marrakesh, Morocco
The city?s name conjures exotic images of snake charmers, fire-eaters and magic-carpet sellers. And indeed, they?re here, enchanting carnival-like crowds in the old town?s square. But just one shaded boulevard away is Gueliz, the Art Deco new town that resembles a mini Paris (if orange trees were perfuming the Champs Elysιes). Well-coiffed matrons walk their dogs along the streets, couples sip cafι au lait at breezy bistros, and mobile-phone-mad youth queue for the latest Hollywood blockbusters at the neon-lit cinema.
Maputo, Mozambique
Tropical enough to be in Brazil, colonial enough to be on the Mediterranean, Maputo mashes it up to make one of the continent?s most happy-go-lucky cities. By day folks swill espresso at sidewalk cafιs, by evening they toss down spicy tiger prawns at beachside restaurants, by night they slurp caipirinhas (sugarcane-based brandy, lime, sugar and ice) to pumping salsa and jazz at the bars. Palmy sunbathing beaches, flame-tree-lined avenues and myriad markets round out the picture, which is particularly exceptional given Maputo?s recent war-torn past.
Alexandria, Egypt
This confident Mediterranean city of cafιs and promenades has drawn Alexander the Great, Caesar and Napoleon, among other luminaries. Perhaps, like today?s inhabitants, they enjoyed sauntering down the Corniche, the long curving sea-front, to enjoy the cool breezes. Or maybe they wanted to soak up a place as steeped in literature as it is tea. Once home to the world?s greatest library, Alexandria rises again with its sleek, modern recreation of the classical repository, which has reading rooms stepped over 14 terraces and a vast rotunda with space for eight million books.
(πηγή: travel.iafrica.com, 5/3/2008)
Cosmopolitan Africa
Εορτές στην Καραϊβική (Απρίλιος - Μάιος)
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΙΣΤΙΟΠΛΟΪΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΓΚΟΥΑ
Πρώτη φορά διοργανώθηκε πριν από 30 χρόνια με μάλλον πρωτόγονα μέσα, αλλά έκτοτε έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο ιστιοπλοϊκό γεγονός της Καραϊβικής. Η εβδομάδα ιστιοπλοΐας αρχίζει το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Απριλίου, ενώ κάθε αγώνας τελειώνει με πάρτι σε κάποια από τις θρυλικές 365 παραλίες του νησιού. Η εβδομάδα κορυφώνεται την Ημέρα του Ναυπηγείου στα γεωργιανά ναυπηγεία του Νέλσονος όπου απονέμονται και τα βραβεία στους νικητές των αγώνων. Μετά την τελετή η γιορτή μεταφέρεται στο Admiral's Inn για τον Χορό του Λόρδου Νέλσονος· όταν αυτός τελειώσει, όλοι πηγαίνουν στο μουσικό φεστιβάλ Sweet Cry Freedom, όπου μερικά από τα καλύτερα συγκροτήματα της Καραϊβικής παίζουν μουσική ως το πρωί.
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΟΥ ΣΕΝΤ ΤΟΜΑΣ
Το οκτάωρο αυτό Καρναβάλι διοργανώνεται στα τέλη Απριλίου. Στην πραγματικότητα είναι ένα υπαίθριο πάρτι όπου μασκαράδες, βασίλισσες του Καρναβαλιού, μουσικοί, χορευτές και πυροτεχνήματα χαίρουν πλήρους ελευθερίας κινήσεων, αρκεί να κρατούν τον ρυθμό. Συγχρόνως οι δρόμοι φιλοξενούν και το γαστριμαργικό παζάρι, μια ευκαιρία αναβίωσης της παραδοσιακής κουζίνας των Παρθένων Νήσων.
ΜΑΪΟΣ
GROS ISLET JUMP UP ΣΤΗ ΣΑΝΤΑ ΛΟΥΣΙΑ (Πράσινο Ακρωτήριο)
Το μικρό ψαροχώρι Gros Islet δικαιώνει την ιδέα που έχουν οι κάτοικοι της Σάντα Λουσία για το νησί τους, το οποίο θεωρούν κατ' εξοχήν νησί της γιορτής. Κάθε Παρασκευή στις 10.00 μ.μ., στη μοναδική διασταύρωση των δύο δρόμων του χωριού, τα μεγάφωνα δίνουν το σύνθημα και ο κόσμος αρχίζει να κουνιέται στους ρυθμούς της μουσικής σόκα, ζουκ και καλύψο. Μικροπωλητές στήνουν τους πάγκους τους και πουλούν τηγανητό ψάρι με πολύ καυτερή σάλτσα και παγωμένα ποτά.
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΖΑΖ ΣΤΟ ΚΑΝΚΟΥΝ
Εβδομαδιαίο φεστιβάλ που περιλαμβάνει υπαίθριες συναυλίες τζαζ δίπλα στο κύμα υπό το φως του φεγγαριού, πάρτι, μπάρμπεκιου στην παραλία, διαγωνισμούς μαγιό και αγώνες θαλάσσιων σπορ. Μόνιμοι θαμώνες οι Αμερικανοί ως και παίκτες του ΝΒΑ έχουν θεαθεί στις συναυλίες στο Κανκούν οι οποίοι ενθουσιάζονται με την προοπτική μιας εβδομάδας γεμάτης μουσική στο Νότιο Μεξικό.
(πηγή: ΒΗΜΑ)
Ο καιρός στον κόσμο - κατάλληλη εποχή για επίσκεψη (6)
ΜΑΡΟΚΟ
Ηπια καλοκαίρια και χειμώνες χαρακτηρίζουν τις περιοχές κοντά στις ακτές, όπου η θερμοκρασία δεν πέφτει τον χειμώνα κάτω από τους 10 βαθμούς. Χιόνι πέφτει τον χειμώνα σε υψόμετρο άνω των 1.600 μέτρων και διατηρείται από 7 ως 9 μήνες σε υψόμετρο 2.000 μέτρων. Το καλοκαίρι είναι θερμό στις πόλεις του Νότου και στις εσωτερικές περιοχές, όχι όμως και στις ορεινές. Βρέχει από τον Νοέμβριο ως τον Φεβρουάριο. Προφυλαχθείτε από τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: όλος ο χρόνος για τις παραθαλάσσιες περιοχές (καλύτεροι μήνες ο Ιούλιος και ο Αύγουστος), το φθινόπωρο και η άνοιξη για την πόλη.
ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ
Το κλίμα είναι αυτό της περιοχής των τροπικών, με υγρασία κατά μήκος των ακτών. Η περίοδος των ισχυρών βροχών, με πιθανότητα κυκλώνων, είναι μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου - Απριλίου. Σποραδικές βροχές, όμως, εκδηλώνονται όλο τον χρόνο, ενώ η θερμοκρασία παραμένει σταθερή. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Μάρτιο ως τον Οκτώβριο.
ΜΕΞΙΚΟ
Το κλίμα ποικίλλει ανάλογα με το υψόμετρο. Στην Πόλη του Μεξικού τα καλοκαίρια είναι ξηρά και οι χειμώνες βροχεροί. Οι ημέρες είναι ζεστές ενώ οι νύχτες δροσερές. Περίοδος βροχοπτώσεων από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο. Προφυλαχθείτε από τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο.
ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ
Το κλίμα είναι αυτό των τροπικών περιοχών. Από τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο η περίοδος είναι ξηρή, από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο επικρατούν βροχές. Κατά την περίοδο της ξηρασίας το κλίμα είναι δροσερό στα υψίπεδα και στις ακτές.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος.
ΜΑΛΔΙΒΕΣ
Κλίμα τροπικό, με μέση θερμοκρασία από 27 ως 33 βαθμούς. Οι νοτιοανατολικοί μουσώνες εκδηλώνονται μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου και προκαλούν θαλασσοταραχή. Οι βορειοανατολικοί μουσώνες, λιγότερο ισχυροί, εκδηλώνονται από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο. Οι βροχές είναι άφθονες μεταξύ Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου και Μαΐου - Ιουνίου. Προφυλαχθείτε από την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο.
ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ
Κλίμα ξηρό τροπικό, με ανέμους από τον Νοέμβριο ως τον Ιούλιο και δροσερές νύχτες από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο. Η μέση θερμοκρασία φτάνει τους 24 βαθμούς στα ηπειρωτικά και τους 23 στις παραθαλάσσιες περιοχές. Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάιο έχει πιο πολλή δροσιά. Προστατευθείτε από την ελονοσία, τη χολέρα, την ηπατίτιδα Α και Β.
Καλύτερη περίοδος επίσκεψης: όλος ο χρόνος.
(πηγή: BHMA)
Πράσινο Ακρωτήριο
Τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου δεν είναι παρά η συνέχεια της Σαχάρας, της προερημικής περιοχής της, γνωστής με το όνομα Σάχελ στη Δυτική Αφρική. Είναι εξ ολοκλήρου Αφρική, όπως το επιβεβαιώνουν και οι άνθρωποι των γραμμάτων τους, μεταξύ αυτών και ο συγγραφέας Germano Almeida: «Le Cap Vert a souvent ete accuse de ne pas etre ou de ne pas vouloir etre africain. C' est que la question etait mal posee» (Το Πράσινο Ακρωτήρι συχνά κατηγορήθηκε πως δεν είναι ή δεν θέλει να είναι αφρικανικό. Και αυτό γιατί η ερώτηση δεν τέθηκε σωστά).
Το Σάο Νικολάου κατοικήθηκε για πρώτη φορά τον 15ο αιώνα, όπως και τα άλλα νησιά του Cabo Verde, με την ανακάλυψή τους από τον Πορτογάλο Diego Gomes το 1460. Πρωτεύουσά του η Vila da Ribeira Brava, μια πόλη περικυκλωμένη από βουνά, με επίνειο το γλυκό λιμανάκι Pregica. Κατά την περίοδο του σκλαβοπάζαρου, όπως και τα άλλα νησιά, υπήρξε αποθήκη για τους μαύρους που αγοράστηκαν στις αφρικανικές ακτές, για να γίνει η ισχυροποίηση των αποίκων πιο ελκυστική και για να κατοικηθούν τα έρημα νησιά. Η εκπαίδευση των σκλάβων αύξανε την αξία τους στις αγορές όπου θα πωλούνταν. Τον 19ο αιώνα το Σάο Νικολάου έπαιξε σημαντικό ρόλο όχι τόσο στην αγροτική όσο στη θαλάσσια εκμετάλλευση του Cabo Verde. Η ελονοσία που έπληττε το νησί Σαντιάγκο, καθ' ότι πιο κοντά στις αφρικανικές ακτές, έκανε το Σάο Νικολάου το επίκεντρο του αρχιπελάγους. Μακριά από την αφρικανική επίδραση, η Καθολική Εκκλησία με την εξουσιαστική θέση της ιδρύει το 1866 το πρώτο γυμνάσιο-λύκειο στο Cabo Verde, το φημισμένο Seminaire - Lycee. Επί 50 χρόνια το Seminaire μόρφωνε μαθητές που έρχονταν από όλα τα νησιά για να φοιτήσουν εσωτερικοί επτά χρόνια: πέντε έτη γενικές σπουδές και δύο θεολογία.
Το Seminaire - Lycee του Σάο Νικολάου, στα 50 χρόνια λειτουργίας του, εκπαίδευε όχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά τα στελέχη που στη συνέχεια αποτέλεσαν τον σκελετό τόσο του κρατικού μηχανισμού όσο και του ιδιωτικού τομέα του Cabo Verde. Οπως ανέφερε ο Arnaldo Franca, οι Πορτογάλοι εδώ εκπαίδευαν ακόμη και τα άτομα που χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια σε νευραλγικές θέσεις στις υπόλοιπες αποικίες τους, ιδιαίτερα στη Γουινέα και στην Ανγκόλα. Το Σάο Νικολάου υπήρξε επίσης η γενέτειρα των μεγαλύτερων συγγραφέων του Cabo Verde. Οπως ο Jose Lopes, πατριάρχης των γραμμάτων του Cabo Verde, που άφησε ένα μνημειώδες ποιητικό έργο, αποτέλεσμα της κλασικής παιδείας που δέχθηκε στο Seminaire - Lycee και του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντός του. Επίσης ο Baltazar Lopes, ποιητής και συγγραφέας γνωστός παγκοσμίως με το έργο του «Chiquinho», ο οποίος καθόρισε την ψυχολογία και την κοινωνική συμπεριφορά του κατοίκου του Πράσινου Ακρωτηρίου, κάτι που φαίνεται στο κύριο πρόσωπο του διηγήματός του. Η δράση του μυθιστορήματος στηρίζεται στις διάφορες πλευρές της κοινωνίας και γενικά της ζωής στο Cabo Verde, όπως η ομοιογένεια της κοινωνίας, με τις πολιτιστικές και ιστορικές αναφορές, η άνοδος της μικρής κοινωνικής τάξης, ο εφιάλτης της ξηρασίας, η δολιότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος που περιορίζεται να ανοίξει τον δρόμο προς τη μετανάστευση. Αυτό το μυθιστόρημα, 50 χρόνια μετά την έκδοσή του, παραμένει το μεγαλύτερο μυθιστορηματικό έργο της λογοτεχνίας του Cabo Verde («Decouverte des iles du Cap Vert», Archives Historiques Nationales, edition Praia - Sepia, Paris 1998). Μεταξύ άλλων ποιητών και μυθιστοριογράφων του Σάο Νικολάου είναι και οι Pedro Corsino Azevedo, Gabriel Mariano, Leopoldina Barreto.
Σήμερα το Σάο Νικολάου δεν αποτελεί τον πρώτο πόλο έλξης για τους τουρίστες, όπως το Σαλ με τις αμμουδερές παραλίες και Φόγκο με το ηφαίστειο. Αποτελεί όμως μια ξεχωριστή συγκίνηση για τον πραγματικό ταξιδευτή. Η δομή του νησιού, με τα γεμάτα από διάσπαρτα σπίτια πανύψηλα βουνά, χαμένα στα σύννεφα, οι μαγευτικές διαδρομές από την πρωτεύουσα Ribeira Brava στα ψαροχώρια Pregica και Tarafal, τα ελικοειδή καλντερίμια, που διασχίζουν το χώμα της ερήμου ή τα καλλιεργημένα κομμάτια γης, περνώντας δίπλα από κάτασπρα ξωκλήσια, οι ζεστοί κάτοικοι αφήνουν στη μνήμη του ανεξίτηλες εικόνες.
Ribeira Brava, η πρωτεύουσα του νησιού, περιτριγυρισμένη από ψηλές και χαμηλές κορφές οι οποίες συνθέτουν ένα δεσποτικό πυραμιδοειδές σε σχήμα βουνό. Μια πόλη 11 χιλιάδων κατοίκων, χωρίς κανένα απολύτως νησιώτικο χαρακτηριστικό, παρ' όλο που η θάλασσα βρίσκεται μόλις επτά χιλιόμετρα πιο πέρα. Σπίτια με κεραμίδια, στενότατα καλντερίμια με φανάρια, όπου μόλις χωράει να περάσει ένα αυτοκίνητο, άνθρωποι βουνίσιοι, με ζεστό χαμόγελο όμως, πιο ανοικτοί στο χρώμα σε σχέση με αυτούς του Σαντιάγκο, συνθέτουν το τοπίο.
Τα αυτοκίνητα μετακίνησης στο Cabo Verde λειτουργούν με βάση την πληρότητα και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ωράριο. Στην αγορά της Ribeira Brava καταφθάνουν γυναίκες για να πουλήσουν ψάρια, βότανα και λιγοστά φρούτα. Τα πρόσωπά τους είναι καταπονημένα, αλλά μέσα στη γλυκύτητα.
(πηγή: ΒΗΜΑ)
