Νησί του Πάσχα

Από το Σαντιάγκο της Χιλής πετάμε για πεντέμισι ώρες πάνω από τον Νότιο Ειρηνικό. Προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο της Hanga Roa, στο Νησί του Πάσχα. Στο τέλος του κόσμου. Η Χιλή βρίσκεται πια κάπου 3.600 χιλιόμετρα μακριά.

Και ο πιο κοντινός γείτονας κατοικεί στα 2.100 χιλιόμετρα, στα νησιά Pitcairn με τους 50 κατοίκους τους, που σώθηκαν από την ανωνυμία χάρη στην ανταρσία του Bounty.
Ο αεροδιάδρομος είναι ένας από τους μεγαλύτερους στον κόσμο και κατασκευάστηκε από τη NASA, για την προσγείωση του διαστημικού λεωφορείου σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Αντίθετα με τον αεροδιάδρομο, το νησί έχει έκταση λίγο μικρότερη από ό,τι η Τζια. Η πρωτεύουσά του, η Hanga Roa, είναι το μοναδικό χωριό, και οι κάτοικοί της δεν ξεπερνούν τις 5.000. Κατάγονται από την Πολυνησία και μιλάνε τη δική τους γλώσσα, τη Rapa Nui. Rapa Nui, είναι και το όνομα του νησιού. Νησί του Πάσχα το ονόμασε ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Jacob Roggeveen, καθώς το ανακάλυψε, τυχαία, ανήμερα του Πάσχα του 1722. Εδώ ζουν και αρκετοί Χιλιανοί, καθώς κι ελάχιστοι Ευρωπαίοι που φαίνεται πως κάποτε ήρθαν για διακοπές και μετά βαρέθηκαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Βρισκόμαστε τώρα στην πιο απομονωμένη στεριά του πλανήτη. Μια φορά το μήνα έρχεται το πλοίο για τον ανεφοδιασμό του νησιού. Τα τρόφιμα και τα εμπορεύματα βγαίνουν με τη λάντζα. Στον τόπο αυτό οι θάλασσες είναι άγριες, τεράστια κύματα που σκάνε στα μαύρα βράχια της ηφαιστειακής λάβας. Αν περίμενες να δεις κοκοφοίνικες, λευκές αμμουδιές και πολυνησιακό φολκλόρ, πάρε το επόμενο αεροπλάνο και σε 5 ώρες θα βρίσκεσαι στην κοσμοπολίτικη, εξωτική Ταϊτή, που –εκτός από το Σαντιάγκο– είναι η μοναδική αεροπορική σύνδεση με τον έξω κόσμο. Το Νησί του Πάσχα ίσως δεν σε κερδίσει με την πρώτη ματιά. Όμως αν ξεχαστείς για λίγο, σου κάνει μάγια και το ερωτεύεσαι. Είναι άγριο και απρόβλεπτο. Αινιγματικό και παράδοξο. Καλυμμένο με ένα πέπλο μυστηρίου. Ασημένια σύννεφα στεφανώνουν το μικρό αυτό τρίγωνο γης, που στην κάθε του άκρη ορθώνεται σαν πύργος ένα ηφαίστειο. Οι ξυρισμένες από το δυνατό άνεμο του Ειρηνικού πλαγιές, σκεπασμένες από στεπώδη βλάστηση. Τα άγρια άλογα που περιφέρονται στα έρημα τοπία. Οι χωματόδρομοι. Οι ουρανοί που μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν διάθεση. Ο κρατήρας του Ranο Kau, όταν διαλύεται η ομίχλη, αποκαλύπτει ένα πάτσγουορκ από σκοτεινά μπλε νερά και καταπράσινα νησάκια. Οι σπηλιές της ηφαιστειακής λάβας –υπόγειες κατακόμβες– σε οδηγούν στην κόψη κάποιου απόκρημνου βράχου, ένα παράθυρο στο χάος πάνω από τα αφρισμένα κύματα του ωκεανού, η αποθέωση του vertigo. Η παραλία της Anakena με τη λευκή αμμουδιά και τους κοκοφοίνικες που φέρανε από την Ταϊτή, και η Ovahe που σου κόβει την ανάσα με την άγρια ομορφιά της, είναι οι μοναδικές παραλίες που προσφέρονται για μπάνιο. Και τα Moai, οι πέτρινοι γίγαντες, σπαρμένοι σε όλο το νησί, στέκουν σαν απόκοσμοι φρουροί, ατενίζοντας χωριά που εξαφανίστηκαν πριν από εκατοντάδες χρόνια. Πότε και για ποιο σκοπό έγιναν; Πώς μεταφέρονταν σε αποστάσεις χιλιομέτρων οι 20 τόνοι τους, από το ηφαίστειο Rano Raraku όπου κατασκευάζονταν; Οι απαντήσεις είχαν για πολλά χρόνια χαθεί, καθώς το νησί έχασε με τραγικό τρόπο έναν κρίκο από την ιστορία του. Όταν έφτασαν εδώ οι Ευρωπαίοι, στις αρχές του 18ου αιώνα, βρήκαν 3.000 Πολυνήσιους να ζουν σε εξαιρετικά πρωτόγονες συνθήκες, ανάμεσα στα απομεινάρια ενός πολιτισμού που έδειχνε να διακόπηκε βίαια. Τι είχε συμβεί; Γύρω στο 1600, το μικροσκοπικό αυτό νησί, έχοντας αυξήσει υπερβολικά τον πληθυσμό του, άρχισε να εξαντλεί τους φυσικούς του πόρους. Τα δάση του αποψιλώθηκαν, και τα αποθέματα ξυλείας περιορίστηκαν δραματικά. Το ψάρεμα δεν μπορούσε πια να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες του νησιού, καθώς απαιτούσε βάρκες, δηλαδή ξυλεία. Χωρίς σπίτια, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στις σπηλιές. Άρχισαν τότε να ξεσπούν πόλεμοι ανάμεσα στις φυλές, για τη διεκδίκηση των τελευταίων αποθεμάτων. Και όσοι επέζησαν, επιδόθηκαν στον κανιβαλισμό που παραλίγο να οδηγήσει στην ολοκληρωτική εξαφάνιση του πληθυσμού.

Η ιστορία του Νησιού του Πάσχα έρχεται ξανά στην επικαιρότητα σαν μια ανατριχιαστική προφητεία. Ο όρος “Eastern Island Effect” χρησιμοποιείται σήμερα για να συνοψίσει την απειλή από την αλόγιστη κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη. Το Νησί του Πάσχα είχε την ατυχία να βρίσκεται απομονωμένο στην απεραντοσύνη ενός ωκεανού. Ο πλανήτης Γη, στην απεραντοσύνη ενός γαλαξία.

INFO
Τι να κάνετε
?Την πρώτη η μέρα ακολουθήστε ένα οργανωμένο tour, για να σας κατατοπίσει πάνω στους αρχαιολογικούς χώρους
?Γυρίστε το νησί με 4Χ4, ποδήλατο ή άλογο
? Κατεβείτε στον κρατήρα του ηφαίστειου Rano Kau
? Δείτε τον ήλιο να δύει πίσω από τους πέτρινους γίγαντες στο Ta Hai
?Κάντε trekking στο ηφαίστειο Terevaka
?Κολυμπήστε στην παραλία της Anakena
? Καταδυθείτε στα lava tubes, που θα σας βγάλουν στα «μπαλκόνια του ωκεανού»
? Απολαύστε το show cari-cari (φολκλόρ αλλά αξίζει!)

Πού να μείνετε
Μην περιμένετε μεγάλα ξενοδοχεία και ιδιαίτερες πολυτέλειες. Γενικώς οι τιμές είναι μάλλον ψηλές για αυτό που προσφέρουν.

Προτείνουμε:
? Tauraa Hotel
www.tauraahotel.cl
? Hotel O’Tai
www.hotelotai.com
? Hotel Hanga Roa
www.hotelhangaroa.cl
? Explora Rapa Nui
www.explora.com/rapa-nui_thehotel.php

Πού να φάτε
Μη φύγετε χωρίς να έχετε επισκεφτεί τα 2 top εστιατόρια:
? La Taverne du Pecheur, ωραίο locale, εξαίσια θαλασσινά, γαλλο-πολυνησιακό fusion (το εστιατόριο το έχει Γάλλος) και ο καλύτερος κατάλογος κρασιών
? Te Moana, όμορφος χώρος για φαγητό ή ποτό, εξαιρετικά πιάτα με θαλασσινά, αλλά μας τα χάλασε στα γλυκά

ΧΡΗΣΙΜΑ SITES
Αν πρόκειται να ταξιδέψετε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μάθετε την ισοτιμία του νομίσματος που έχει η χώρα που θα επισκεφθείτε www.xe.com
www.money.wn.com
Για να μάθετε τη διαφορά της ώρας που έχει η χώρα προορισμού σας με την Ελλάδα
www.timezoneconverter.com
Εδώ θα βρείτε χάρτες για όλα τα κράτη και για ευρύτερες γεωγραφικές ζώνες, καθώς και ένα συνοπτικό προφίλ με πολλές πληροφορίες για κάθε χώρα www.worldmap.cc

Αν αποφασίσετε να χρησιμοποιήσετε το laptop σας ή κάποιες ηλεκτρικές συσκευές (ξυριστική μηχανή, CD player, σεσουάρ κλπ) σε άλλη χώρα, προηγουμένως επισκεφθείτε το www.kropla.com/electric.htm

Για ταξίδια και όχι μόνο: Ένας γρήγορος υπολογιστής που μετατρέπει τα μίλια σε χιλιόμετρα, τους βαθμούς Fahrenheit σε Celsius κλπ www.worldwidemetric.com/metcal.htm

(πηγή: www.athensvoice.gr, 4/12/2008)

Valparaiso

Φτάνοντας στο Valparaiso, το πρώτο πράγμα που διαπιστώνεις είναι ότι έχεις βρεθεί σε έναν αλλόκοτο, πολύχρωμο λαβύρινθο. Δαιδαλώδεις δρόμοι σκαρφαλώνουν τους 42 λόφους του, ταξιδεύοντάς σε σε μια πόλη που μοιάζει να έχει βγει από σελίδες κόμικ.

Τοίχοι, φράχτες, σκάλες, σκουπιδοτενεκέδες, όλα καλυμμένα με γκράφιτι, εικόνες που νομίζεις ότι δραπέτευσαν από κάποια γκαλερί μοντέρνας τέχνης. Αποικιακά κτίρια του 19ου αιώνα σπαρμένα ανάμεσα σε σπίτια με προσόψεις από κυματιστή λαμαρίνα, βαμμένη σε εκτυφλωτικά χρώματα. Κάποτε, τις λαμαρίνες αυτές τις χρησιμοποιούσαν τα πλοία ως κοντέινερς. Και όταν ξεφόρτωναν τα εμπορεύματά τους τις παρατούσαν στο λιμάνι, από όπου κατέληγαν στα φτωχόσπιτα των λόφων.
Παίρνουμε το ασανσέρ του Cerro La Concepciόn, που μας βγάζει μπροστά στο διάσημο Cafe Turri. Ένα διάλειμμα στην περιπλάνησή μας με θεσπέσια θαλασσινά και χιλιανό κρασί. Τα ιστορικά ασανσέρ του Valparaiso είναι χρωματιστά κουτιά που κινούνται πάνω σε ράγες, και για λίγα πέσος σε γλιτώνουν από το ανέβα-κατέβα το λόφο και από τα ατελείωτα σκαλοπάτια. Σήμερα λειτουργούν μόνο τα 15 από τα 29, και συγκαταλέγονται στη λίστα των 100 πιο απειλούμενων ιστορικών θησαυρών παγκοσμίως. Οι ιλιγγιώδεις κλίσεις τους, ο κρότος που ακούγεται καθώς ξεκινούν, καθώς και το γεγονός ότι μαρτυρούν απροκάλυπτα την ηλικία τους σε κάνουν την πρώτη φορά που μπαίνεις μέσα να μουδιάσεις. Όλα κατασκευάστηκαν μεταξύ 1883 και 1916, τότε που το λιμάνι αυτό της Χιλής ήταν ένα από τα σπουδαιότερα του Ειρηνικού. Ύστερα ήρθε ο σεισμός του 1906, που ισοπέδωσε ένα μεγάλο μέρος της πόλης. Και 8 χρόνια αργότερα το Valparaiso δέχτηκε το τελειωτικό χτύπημα, όταν, με τη λειτουργία της διώρυγας του Παναμά, περιορίστηκε η εμπορική του κίνηση και άρχισε να παρακμάζει.

O θόρυβος του λιμανιού ανακατεύεται με τη βοή της πόλης. Από μερικές καμινάδες ανεμίζουν πειρατικές σημαίες. Συστάδες από μαύρα καλώδια διασταυρώνονται πάνω από το κεφάλι σου, με φόντο τις κόκκινες και κίτρινες λαμαρίνες των σπιτιών. Εμπνευσμένα πόστερς ζωγραφισμένα στο χέρι σε προσκαλούν σε κάποιο ιδιωτικό πάρτι. Στην Plaza Victoria η μπάντα της αστυνομίας παίζει για τους περαστικούς, προσπαθώντας ακόμα να αποκαταστήσει τη χαμένη της τιμή από τα χρόνια του Πινοσέτ. Στο δρόμο, φυσιογνωμίες παράξενες τραβάνε την προσοχή μου. Ναυτικοί, κλοσάρ, φυλές της πόλης. Θέλω να φωτογραφίσω έναν της φυλής «Πόκεμον», με ασημένιο πρόσωπο και πράσινα μαλλιά, καθώς κινείται μπροστά από ένα τεράστιο σουρεαλιστικό γκράφιτι. Όμως μας συμβούλεψαν να μην κυκλοφορούμε με τη μηχανή στο χέρι, και έτσι χάνω το στιγμιότυπο. Το μέρος αυτό έχει τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα στη Χιλή. Λιμάνι, φτώχεια, ανεργία. Φυσικό είναι. Σημάδια ζωής και σημάδια εγκατάλειψης. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης, που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ερείπια κτιρίων που ανατινάχθηκαν από εκρήξεις γκαζιού στέκουν για χρόνια σιωπηλοί μάρτυρες της οικονομικής κατάρρευσης.

Aτμόσφαιρα παρακμής, μποέμ, αίσθηση ότι συνεχώς κάτι γίνεται. Όμως το Valpo, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι το Valparaiso, με τα εννέα πανεπιστήμια, τα φεστιβάλ τέχνης και τους καλλιτέχνες που τα τελευταία χρόνια καταφθάνουν από το Σαντιάγκο και την Ευρώπη, αρχίζει να βρίσκει και πάλι το δρόμο του.

Παίρνουμε το λεωφορείο που διασχίζει χρωματιστές φτωχογειτονιές στα ψηλά των λόφων. Μας αφήνει στη Bellavista. Επισκεπτόμαστε τη La Sebastiana, το σπίτι του Pablo Neruda που έχει μετατραπεί σε μουσείο. Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στο Museo del Cielo Abierto, που σήμερα φιλοξενεί 20 γιγάντια γκράφιτι. Όλη η ιστορία ξεκίνησε το 1969, όταν μαθητές της Σχολής Καλών Τεχνών έκαναν εδώ τα πρώτα γκράφιτι, πυροδοτώντας τα επόμενα χρόνια ένα ρεύμα που μετέτρεψε μια συνοικία του λόφου Bellavista σε έναν τεράστιο καμβά αφηρημένης τέχνης. Το 1973, η δικτατορία του Πινοσέτ έδωσε τέλος σε αυτή την έκφραση: οι τοίχοι μιλούσαν, έπρεπε να σωπάσουν. Μετά το 1990 η ιδέα χάρισε πνοή στο project, που ονομάστηκε Museo del Cielo Abierto (Μουσείο του Ανοιχτού Ουρανού), και διάσημοι Χιλιανοί ζωγράφοι προσκλήθηκαν να φιλοτεχνήσουν τα περισσότερα γκράφιτι που βλέπουμε σήμερα σε αυτή την περιοχή. Τώρα η Bellavista σχεδιάζει μέσα στα επόμενα χρόνια μια νέα έκρηξη.
Η πόλη αυτή, μία από τις πιο μαγευτικές και παράξενες της Λατινικής Αμερικής, πλημμυρισμένη στο χρώμα, την τέχνη, τη φτώχεια, η πόλη στην οποία πάντα επέστρεφε ο Pablo Neruda, έχει ένα δικό της, ξεχωριστό παλμό. Valparaiso σημαίνει Κοιλάδα του Παραδείσου. Σίγουρα ο παράδεισος δεν βρίσκεται πια εδώ. Τώρα εδώ βρίσκεται η ζωή.

INFO
Πού να μείνετε
Σε ένα από τα τρία πιο ατμοσφαιρικά μικρά ξενοδοχεία, στον ιστορικό λόφο Cerro Alegre
Casa Higueras Calle Higuera 133, Cerro Alegre (56-32) 249 7900
Hotel Casa Tomas Somerciales San Enrique 446, Cerro Alegre (56-32) 2331006
Zero hotel Lautaro Rosas 343, Cerro Alegre (56-32) 2370719

(πηγή: www.athensvoice.gr, 6/11/2008)

Ίχνη του Ροβινσώνα Κρούσου βρέθηκαν σε ερημονήσι του Ειρηνικού

Ίχνη που τοποθετούν τον Σκωτσέζο ναυτικό Αλεξάντερ Σέλκιρκ, τον πραγματικό «Ροβινσώνα Κρούσου», σε ένα ερημονήσι του Ειρηνικού Ωκεανού έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη.

Το 1704 ο Σέλκιρκ εγκατέλειψε με τη θέλησή του το πλοίο του, μετά από διαμάχη με τον πλοίαρχό του, και αποβιβάστηκε σε ένα μικρό τροπικό νησάκι του Ειρηνικού Ωκεανού, το Αγκουας Μπουένας, όπου και παρέμεινε μόνος του για πέντε περίπου χρόνια, πριν ένα άλλο βρετανικό πλοίο τον πάρει μαζί του πίσω στην πατρίδα του.

Τώρα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στο περιοδικό Post-Medieval Archaeology, οι αρχαιολόγοι βρήκαν στο νησί -που πλέον έχει μετονομαστεί σε Νήσο Ροβινσώνα Κρούσου και ανήκει στη Χιλή- τα απομεινάρια της διαμονής ενός Ευρωπαίου, που είναι ο Σέλκιρκ, όπως πιστεύουν, καθώς περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, όργανα ναυσιπλοΐας.

Ο Σέλκιρκ αποτέλεσε το πρότυπο για το διάσημο μυθιστόρημα Ροβινσώνας Κρούσος του Ντάνιελ Νταφόε, όπου ο πρωταγωνιστής αποδεικνύεται άκρως επινοητικός προκειμένου να επιβιώσει, συνεχώς ελπίζοντας για τη σωτηρία του και την ίδια στιγμή φοβούμενος τη θέα ενός καταρτιού στον ορίζοντα.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο Σέλκιρκ είχε κατασκευάσει δύο καταφύγια κοντά σε ένα ρυάκι με φρέσκο νερό και ένα παρατηρητήριο πάνω από το λιμάνι για να παρακολουθεί αν έρχονταν φιλικά ή εχθρικά πλοία.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, λίγο μετά τη σωτηρία του το 1709, κυνηγούσε κατσίκες με ένα όπλο που είχε κρατήσει από το πλοίο του και χρησιμοποιούσε το δέρμα τους για ρούχα και το κρέας τους για φαγητό. Διάβαζε τη Βίβλο, έψελνε και είχε δηλώσει στους σωτήρες του πως είχε ευχαριστηθεί την ερημική περιπέτειά του περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της ζωής του.

Μετά την αρχαιολογική ανακάλυψη, το νησί δεν αποκλείεται να προσελκύσει πολλούς τουρίστες, που θα θέλουν να εμπνευστούν από την εμπειρία του Σκωτσέζου ναυτικού.

Το βιβλίο του Νταφόε εκδόθηκε το 1719 και είναι αβέβαιο αν ο συγγραφέας συναντήθηκε ποτέ με τον Σέλκιρκ ή αν απλώς ανέπλασε σε μυθιστόρημα τη γοητευτική ιστορία που άκουσε από τρίτους.

(πηγή: www.in.gr, 31/10/2008)

Έρημος Ατακάμα

Πετάμε πάνω από τις Άνδεις. Η πτήση από το Σαντιάγκο της Χιλής μέχρι το αεροδρόμιο της Calama διαρκεί δύο ώρες. Από εκεί σε μιάμιση ώρα βρισκόμαστε στο San Pedro, που θα αποτελέσει το ορμητήριό μας για την επόμενη εβδομάδα.
Το San Pedro είναι χτισμένο σε μια όαση στην καρδιά της ερήμου της Ατακάμα, σε υψόμετρο 2.400 μέτρων. Με λιγότερο από 4.000 κατοίκους, στην πλειοψηφία τους ινδιάνοι. Με χωματόδρομους, σπίτια από πηλό και ελάχιστα σκονισμένα δέντρα. Με εκτυφλωτικά μπλε ουρανούς και νύχτες γεμάτες αστέρια.
Ο ήλιος καίει, αν και είναι χειμώνας στο νότιο ημισφαίριο. Είναι λόγω του υψομέτρου. Τώρα είμαστε μια χαρά με το t-shirt, αλλά τη νύχτα που η θερμοκρασία θα βουτήξει στο μηδέν θα χρειαστούμε γερές ενισχύσεις. Πολλά εστιατόρια και μπαρ δεν έχουν στέγη, αφού δεν βρέχει σχεδόν ποτέ. Όμως το βράδυ, μια μεγάλη φωτιά που ανάβει στο κέντρο κάθε μαγαζιού, οι ατμοσφαιρικοί χώροι και τα υπέροχα χιλιανά κρασιά, σε κάνουν να ξεχνάς το κρύο.
Το χωριό μοιάζει άδειο, μόνο λίγοι τουρίστες περιφέρονται με τα σακίδια στην πλάτη. Όλοι οι υπόλοιποι εξερευνούν τον πλανήτη Ατακάμα. Το βράδυ, όταν θα επιστρέψουν, θα γεμίσει πάλι ζωή.
Ψάχνω να αγοράσω έναν ακριβή χάρτη της περιοχής. Ζητώ να μου σημειώσουν τα μέρη όπου μπορείς να πας μόνος σου. Τα υπόλοιπα θα πρέπει να τα επισκεφτείς με γκρουπ ή να πάρεις μαζί σου έναν ντόπιο οδηγό, γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν δρόμοι και θα χαθείς. Ύστερα θα οργανώσω τις εξορμήσεις των επόμενων ημερών. Υπολογίζω ότι πάνω από τα 4.000 μέτρα θα κινηθούμε μετά την τρίτη ημέρα, όταν θα έχουμε κάπως εγκλιματιστεί στα μεγάλα υψόμετρα.

Η έρημος της Ατακάμα είναι η πιο άνυδρη έρημος του πλανήτη και κάποιες περιοχές της έχουν να δουν βροχή πάνω από 400 χρόνια. Οι παράξενοι γεωλογικοί σχηματισμοί, τα χρώματα των πετρωμάτων, οι αλυκές και οι αλμυρές λίμνες των υψιπέδων συνθέτουν εικόνες σουρεαλιστικές. Τώρα καταλαβαίνω γιατί έχουν γυριστεί στην Ατακάμα κινηματογραφικά πλάνα ταινιών fiction. Γιατί τα τοπία που συναντάς εδώ είναι τοπία άλλου πλανήτη. Εικόνες αρχέγονες, παραισθησιογόνες, απόκοσμες. Η λίμνη Cejas, με το ολόλευκο στεφάνι του αλατιού και τα τιρκουάζ νερά, που στο κέντρο της γίνονται βαθιά μπλε καθώς χάνονται σε μια άβυσσο άγνωστου βάθους. Η Valle de la Luna, που σε ταξιδεύει σε σεληνιακά τοπία. Η Valle de la Muerte, που μοιάζει να της αφαίρεσαν κάθε ίχνος ζωής. Κοφτερά βράχια, εκτάσεις από αλάτι, όσο φτάνει το μάτι σου, που στη δύση βάφονται με εξωπραγματικές αποχρώσεις. Ο δρόμος, που και αυτός είναι καλυμμένος με αλάτι. Στο βάθος το ηφαίστειο Lascar, που κάθε πρωί καπνίζει και που την πρώτη μέρα με έκανε να ανησυχήσω. Η μαύρη λίμνη Miscanti και δίπλα της η Miniques, που ξεπροβάλλουν απρόσμενα στα 4.200 μέτρα. Η λίμνη Chaxa με τα ροζ φλαμίνγκο και τα «άνθη του αλατιού», που επιπλέουν στα νερά της. Τα Tatio Geysers, θερμοπίδακες που ξεπετάγονται από ηφαιστειακούς κρατήρες σε υψόμετρο 4.300 μέτρων. Το τέλειο κωνικό σχήμα του ηφαιστείου Licancabur, ορατό σχεδόν από παντού, ένας Σταυρός του Νότου για την πλοήγηση της ερήμου.

Ανεβαίνουμε συνεχώς. Το αυτοκίνητο αρχίζει να δυσκολεύεται, παθαίνει και αυτό τη νόσο του υψομέτρου λόγω του περιορισμένου οξυγόνου. Τριγύρω φαίνεται σαν να μην υπάρχει ζωή. Δεν είναι τυχαίο που η έρημος της Ατακάμα χρησιμοποιείται από τη NASA ως προσομοίωση του πλανήτη Άρη.
Πλησιάζουμε το χωριό Socaire. Μοιάζει κι αυτό να απουσιάζει. Ξαφνικά μια μπάντα ινδιάνων ξεπροβάλλει από το χωματόδρομο. Παιδάκια και πιστοί ακολουθούν με ινδιάνικους χορούς, ντυμένοι με πολύχρωμες γυαλιστερές φορεσιές που αστράφτουν κάτω από τον ήλιο. Γιορτάζουν τον Άγιο Βαρθολομαίο. Φτάνουν στην άσπρη εκκλησία με την αχυρένια σκεπή. Ακολουθούμε από κάποια απόσταση. Δεν μας δίνει κανείς σημασία. Μπαίνουν στην εκκλησία, η λειτουργία αρχίζει.

(πηγή: www.athensvoice.gr, 9/10/2008)

Where to go in 2008

A mix of ancient wonders, Caribbean delights, European gems and off the beaten track locations make up the Top 10 travel destinations for 2008.

That's according to the well-travelled folk at Flight Centre, whose global network of travel consultants have studied travel trends, surveyed customers and come up with the list of places to explore in 2008.

Philippines
Great for travellers who have visited her neighbours numerous times, the Philippines is home to bustling Manila, remote tropical islands and legendary scuba diving spots.

The Philippines has some superb all-inclusive luxury resorts spread around the islands. Independent travellers who like to wander off the beaten track, and don't mind doing without the conveniences like running water, will find plenty to fascinate them in the countryside and coastal parts of the Philippines.

The Philippines is one of the few places left in the world where adventurers can wander through tribal lands. Also, the food is delicious, and English is widely spoken.

Visit http://www.tourism.gov.ph

Cyprus
There is a great deal packed into a small space on the island of Cyprus in the eastern Mediterranean. Not only does it abound with good beaches and holiday resorts, but its relatively tiny landmass is riddled with the relics of ancient history, from the beehive huts of primitive man to classical Greek and Roman ruins, and everything imaginable in-between.

Perfect for travellers who have visited Europe numerous times and want somewhere new and exciting. The island has a range of accommodation from backpackers to five-star resorts to cater for all travellers.

In Cyprus it is possible to mingle with crowds, or seek isolation off the beaten track as the mood takes you, even in peak holiday season. For this reason the island is also a favoured destination for honeymooners, a reputation enhanced by the fact that legend has it that Cyprus was where Aphrodite, Greek goddess of love, rose from the sea.

Visit http://www.visitcyprus.com

India
From the snow-capped Himalayas in the north to the sun drenched coastal villages of the south, India is the land of extremes.

The country has soared in popularity over the past few years and is now a main player in traveller's must-see lists. The cultural hotspot of India draws tourists every year to discover the beginnings of Buddhism and Hinduism, explore the jewelled palaces, visit the chaotic cities and treasure the untouched rural areas.

Visit http://www.incredibleindia.org

Kenya
Kenya is the 'Land of the Lion King' and sits at the centre of the African safari experience, with an outstanding variety of wild animals and Big Five viewing opportunities.

Travellers are starting to flock to Kenya in droves as they can choose to do as little or as much as they like. There are now more tours to Kenya then ever before and availability during peak season is limited. The combination of wildlife, together with its beaches and mountains, make Kenya a fantastic holiday destination. Best to wait until the post-election strife has calmed down though.

Visit http://www.magicalkenya.com

Croatia
A welcome return to Flight Centre?s top 10 list ? Croatia is becoming a firm favourite with South Africans. So much so that the Croatian Embassy is having trouble keeping up with the demand for visas.

With its sublime stretch of Adriatic coast, Croatia has long been regarded as one of the most beautiful parts of Europe. Despite the tragedy of war, its charms remain largely intact; most of the tourist areas have been lovingly recreated.

Visit http://www.croatia.hr

Samoa
The Pacific?s secret is rich in culture and unspoilt scenery and is regarded as one of the most beautiful islands of the South Pacific. Some say it set the scene for Treasure Island written by author Robert Louis Stevenson who lived there.

Offering exceptional value for money, Samoa is full of adventure, natural beauty and pure relaxation. Enjoy a stay in a traditional Samoan fale, swim near waterfalls, go surfing, look out for blowholes, trek into lush rainforest covered mountains, and relax on white sandy beaches. Samoa has plenty to offer.

Visit http://www.visitsamoa.ws

Chile
Travellers are drawn to this country because of its many natural attractions, from the northern desert to the Lake District, and the mountains and fjords in the south. It has some superb National Parks, including Easter Island; famous for its mysterious giant statues, and numerous activities for outdoor enthusiasts.

Chile offers the visitor excellent wines and seafood, unique handicrafts and shopping, and a variety of characteristic architecture, making it a beautiful and memorable place to visit.

Visit http://www.visitchile.com

Jordan
With Petra now a modern wonder of the world, Jordan is firmly on the tourist radar. With a reputation for being one of the friendliest countries on earth, it is time for people to explore its immense sense of history, as well as two of the most magnificent sights in the Middle East: the ancient rock-hewn city of Petra and Wadi Rum's spectacular desert scenery.

Jordan is a kingdom layered in antiquity, from the work of Nabataean stonemasons to characters such as Moses and Lawrence of Arabia; from ancient cities and Biblical sites to desert castles, Crusader forts and Byzantine mosaics. This ancient culture belies the fact that it is also a modern country with a good infrastructure, a thriving business and arts scene, and first class hotels, restaurants and shopping opportunities. The contradictions between the old and new are astonishing.

Visit http://www.visitjordan.com

Laos
Slowly gaining popularity, Laos offers natural beauty and shy hospitality combined with a mix of original Buddhist culture and French influences.

It is the least developed of the three former French Indochina states and offers visitors a glimpse of the traditional way of life.

Those willing to brave the lack of infrastructure will discover charming towns and rural villages, smiling, endearing people, splendid scenery, and a slow, relaxed pace of life.

Visit http://www.tourismlaos.gov.la

Cuba
Cuba is the Caribbean's largest and least commercialised island and one of the world's last bastions of communism. Its relative political isolation has prevented it from being overrun by tourists, and locals are sincerely friendly to those who do venture in. Cuba will change significantly over the next few years, so get in quick and watch it evolve.

Situated in the mouth of the Gulf of Mexico, Cuba is an attractive alternative to the usual Caribbean fare. Cuba?s most famous export must be cigars, and even non-smokers will be fascinated by a tour to one of two factories in Havana. Visitors can see cigars still rolled by hand. At the Partagas factory, founded in 1827, a reader is employed to keep workers entertained while they roll the world famous cigars.

Visit http://www.gocuba.ca

(πηγή: travel.iafrica.com, 16/1/2008)

5 νησιά της γαλήνης vs 5 νησιά της δράσης

Chiloé, Chile
The Chiloé archipelago's pristine seascape is one reason the islands tied for third place in a new ranking of the world's best kept island destinations—and quite a few that are succumbing to tourism overkill. Southern Chile's Chiloé also scored high because it is enhanced by protected forests and dozens of historic towns and wooden churches.




Shetland Islands, Scotland, U.K.
The islands have "spectacular sea cliffs; pristine beaches; fascinating geology; over a million breeding seabirds; the highest density of otters in Europe; regular sightings of killer whales; and superb displays of rare sub-Arctic flora.
About 130 miles (210 kilometers) north of mainland Scotland, the islands were applauded for the preservation of both heritage and ecology, despite nearby oil developments.
A unique blend of Scotland and Nordic culture, somewhat remote, the Shetlands have protected the environment and continue to attract tourists and maintain other sectors (fishing and oil) in harmony.




Lofoten, Norway
The Lofoten island group—including the town of Reine (pictured)— have sustainable environmental and cultural practices.
The weather is often rotten, but the beauty of the sea, rocks, and houses is awe-inspiring.
Lofoten archipelago in the Norwegian Sea has avoided excessive tourism partly because its nippy climate doesn't draw the beach-party set. Lofoten won praise for its deep, placid fjords, and jagged, rocky peaks. Cruising tourism is a threat.




Azores, Portugal
These islands—including Flores (pictured)—lie about 1,000 miles (1,600 kilometers) west of continental Portugal. The Azores are home to green volcanic mountains and picturesque towns.
Azore's strong culture and healthy ecosystems are likely to last, especially since the islands capricious climate probably impedes the flow of tourists. Early signs of inappropriate development, however, were a concern.




Faroe Islands, Denmark
Part of Denmark, this self-governing North Atlantic archipelago is home to a population one expert called unified and resolutely Faroese, not Danish.
Cultural integrity strong. If the numbers of cruise ships continue to grow rapidly, there may be problems. ... A cool climate and remote location have kept many tourists away, leaving lovely, unspoiled islands that are a delight to the traveler.




Hilton Head, South Carolina
Hilton Head protects its trees, prohibits billboards and sign clutter, has lots of bike trails, no high-rises. Golf courses—like the one pictured—and gated communities make the place pretty monotonous in a squeaky-clean way.
This island is the poster boy for tourism development gone wild. There is extreme pressure to continue development even though the population living there wants to stop development.




Jamaica
Tourists watch catamarans moored outside a restaurant in Jamaica's Montego Bay.
Many visitors never experience the rich heritage that the island has to offer, as the locking away of tourists behind all-inclusive [tour] gates has led to resentment and crime against visitors.
This discourages independent travelers who really want to experience the island's culture, food, and music. In addition, over-fishing has taken a serious toll, and the national parks are under siege.




Providenciales, Turks and Caicos
Boats are shown docked in Turtle Cove, Providenciales (aka Provo).
Fifteen years ago there were only 1,000 people on Provo; today the unofficial number is more than 30,000.
Development is proceeding at light speed. Some native islanders fear that development is at the expense of the islands' identity and culture.




Ibiza, Spain
Booze, partying, and drugs are a big part of an increasingly sleazy scene.
Half the island is still 'natural. The other half has been lost completely to the party circuit.




St. Thomas, U.S. Virgin Islands
One expert who helped rank 111 islands called St. Thomas a "shopping mall for cruise ships."
The island tied for last place in a ranking published in the November/December 2007 issue of National Geographic Traveler magazine.
"Once upon a time, St. Thomas was the most beautiful island in the Caribbean, with sculpted peaks and deep coves," another expert said. "It's all developed now, and the pressure of up to ten cruise ships in a day (almost 2 million arrivals a year) erases that natural beauty."

(πηγή: news.nationalgeographic.com)

Το μυστήριο του νησιού του Πάσχα

Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής. Διαμορφωμένο από μία σειρά ηφαιστειακών εκρήξεων, ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. Οι απότομες πλαγιές του, κάποτε εθεάθησαν με μεγάλη ικανοποίηση από μια κουρασμένη ομάδα πολυνησιακών ναυτικών. Γιατί αυτοί οι ναυτικοί εγκατέλειψαν την αρχική τους χώρα, για πόσο καιρό έμειναν στο νησί του Πάσχα, ή γιατί έφυγαν τόσο απότομα, είναι μερικές ερωτήσεις στις οποίες δεν θα έχουμε ποτέ την απάντηση.

Το νησί του Πάσχα είναι ένα από τα πιο απομονωμένα κατοικημένα νησιά στον κόσμο. Οι ιεραπόστολοι έκαναν την περισσότερη ζημία στην ιστορία του νησιού, ακόμα και από τους περουβιανούς εμπόρους σκλάβων, οι οποίοι σκλάβωσαν και εμπορεύτηκαν τους περισσότερους από τους κατοίκους του νησιού.

Οι ιεραπόστολοι είναι αυτοί που προχώρησαν στην καταστροφή όλων των ξύλινων γλυπτών, θρησκευτικών χειροποίητων αντικειμένων και επιπλέον αρκετών επιγραφών γνωστών ως Rongo-Rongo, οι οποίες αποτελούσαν ένα αρχείο της χαμένης γλώσσας του Rapa Nui. Έτσι λίγες από αυτές τις επιγραφές σώζονται σήμερα, τόσες που κανένας δεν είναι σε θέση να τις αποκρυπτογραφήσει.

Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους. Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανότανε και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού. Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.

Κατασκευή των αγαλμάτων
Είναι ασαφές γιατί οι κάτοικοι του νησιού του Πάσχα κατασκεύαζαν αγάλματα σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Το πως κατασκευάζονταν, είναι σχεδόν γνωστό. Κάθε άγαλμα φτιαχνότανε στο λατομείο. Η μαλακή ηφαιστειακή τέφρα ήταν τέλειο υλικό για τη γλυπτική αγαλμάτων. Χρησιμοποιούσανε μία σκληρότερη ηφαιστειακή πέτρα, για να σκαλίσουν το άγαλμα στον βράχο. Τελικά όταν ένα άγαλμα τελείωνε, αποκόπτονταν από τον βράχο και το μετακινούσανε προσεκτικά χρησιμοποιώντας τους γιγαντιαίους κορμούς των φοινίκων για να τα κυλούνε στο έδαφος. Στοιχείο της δυσκολίας της μετακίνησης των αγαλμάτων, είναι τα κατά μήκος των αρχαίων μονοπατιών σπασμένα και εγκαταλελειμμένα αγάλματα.

Πρόσφατες προσομοιώσεις υπολογιστών έχουν εμφανίσει ότι ένα μέσο άγαλμα θα μπορούσε να μετακινηθεί από το λατομείο σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, σε λιγότερο από 5 ημέρες, χρησιμοποιώντας περίπου 70 άτομα.

Οι θεωρία αυτή, τέθηκε πρόσφατα σε δοκιμή σε ένα επιτυχές πείραμα για να μετακινήσουν ένα αντίγραφο αγάλματος. Μόλις γινότανε η μετακίνηση, το άγαλμα τοποθετούνταν επάνω σε μεγάλες πλατφόρμες, με μία απίστευτη ακρίβεια στις συναρμολογήσεις των πετρών. Για δεκαετίες, ο ανταγωνισμός για να χτιστεί το μεγαλύτερο και καλύτερο άγαλμα ανέβαινε. Ο πολιτισμός είχε φθάσει στο αποκορύφωμα του. Και έπειτα κάτι πήγε τρομερά στραβά...

Η πτώση του πολιτισμού
Οι πρώτοι σύγχρονοι άποικοι όταν ανακάλυψαν το νησί, αναρωτήθηκαν πώς κάποιος θα μπορούσε να έχει επιζήσει σε μια τέτοια περιοχή χωρίς ούτε ένα δέντρο. Πράγματι, αυτό ήταν ένα μυστήριο έως ότου τα πρόσφατα δείγματα που λήφθηκαν από τους κρατήρες, έδειξαν ότι το νησί ήταν δασώδες με γιγαντιαίους φοίνικες, οι οποίοι τώρα έχουν εκλείψει. Τα δέντρα κόπηκαν για ξυλεία, για τα σπίτια, για φωτιά, και τελικά για κυλίνδρους και μοχλούς για να κινήσουν τα αγάλματα. Με την απώλεια των δασών, το έδαφος άρχισε να διαβρώνεται.

Οι καλλιέργειες άρχισαν να αποτυγχάνουν και οι κάτοικοι ξεκίνησαν έναν εμφύλιο πόλεμο για τα λιγοστά αγαθά που έμειναν. Πιθανόν οι νικητές να έτρωγαν τους νεκρούς εχθρούς τους για να κερδίσουν δύναμη, τα κόκαλα που βρίσκονται στο νησί φανερώνουν τα στοιχεία αυτού του κανιβαλισμού. Ο πολιτισμός και η κοινότητες του νησιού, που είχαν αναπτυχθεί επί 300 συνεχόμενα χρόνια, κατέρρευσαν.

Δεν υπήρχε κανένα ξύλο στο νησί για να φτιάξουν βάρκες διαφυγής. Οι λίγοι επιζώντες του εμφύλιου πολέμου, άρχισαν να παίρνουν τα απομεινάρια του πολιτισμού τους και να δραπετεύουν. Ένα πράγμα άφησαν πίσω, τα αγάλματα.

Μαθήματα από το παρελθόν;Τεχνολογικές πρόοδοι. Αύξηση πληθυσμού. Μείωση των στοιχείων συμπεριφοράς. Σπατάλη των πρώτων υλών. Πόλεμος. Κατάρρευση. Σας φαίνονται γνωστά; Η ιστορία του νησιού του Πάσχα είναι η ιστορία των χρόνων μας. Υπάρχουν διαφορές όμως. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το νησί του Πάσχα είναι πολύ μικρό και ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου μέχρι να χρησιμοποιηθούν όλες οι πρώτες ύλες. Σε ένα νησί όμως τόσο μικρό όσο το νησί του Πάσχα, ήταν εύκολο να φανούν τα αποτελέσματα της αποδάσωσης. Αλλά οι κάτοικοι συνέχισαν τις καταστρεπτικές ενέργειες τους.

Προσευχήθηκαν προφανώς στους Θεούς τους, για να ξαναγίνει γόνιμο το έδαφος, έτσι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να το βιάζουν, αλλά οι Θεοί δεν απάντησαν. Οποιοσδήποτε ήταν ικανός να αλλάξει εκείνο το οικοσύστημα, τα αποτελέσματα ήταν προβλέψιμα. Το άτομο που έκοψε το τελευταίο δέντρο, θα μπορούσε να δει ότι ΗΤΑΝ το τελευταίο δέντρο. Παρόλα αυτά, το έκοψε.
Τα μαθήματα του νησιού του Πάσχα, είναι τόσο επίκαιρα, όσο ποτέ άλλοτε.

(πηγή: blogs.sansimera.gr)

Έρημος Ατακάμα στη Χιλή

The Atacama Desert of northern Chile is one of the most spectacular and unique areas on the planet. Despite having almost no annual rainfall, its landscape features crystal clear blue lagoons, bubbling geysers, hot springs and rivers, and geographically it is a bizarre combination of lava flows, salt basins, rock formations and canyons. The region is so desolate, it is often described as moon-like. The plateau extends from the Pacific Ocean to the Andes Mountains and in the middle of this desert, at an altitude of 7,000 feet, lies the Spanish colonial village of San Pedro de Atacama, surrounded by a green oasis. Because of the high altitude and nature of the geysers, the Atacama is not a destination recommended for young children, pregnant women or anyone with a heart condition.

Latin Trip/Chile Call Center (tel. 800/811-3077; www.chilecallcenter.com) offers a four-day "Marvels of the Atacama Desert" trip that departs from Calama, the nearest airport city to San Pedro. It includes airport transfers, ground transportation, three nights' accommodations at the Hotel Casa de Don Tomas in San Pedro, breakfast daily, one lunch, sightseeing with an experienced tour guide and entrance fees to museums and natural sites. Highlights of the trip include the Cordillera de la Sal (Salt mountain range), the Licancabur volcano, the Padre Le Paige Archaeological Museum, the home of Pedro de Valdivia (the conquistador who founded Santiago), Pukara de Quitor (a pre-Hispanic fortress), Valle de la Luna (Valley of the Moon), the salt caverns, Tres Marias (Three Marys) rock formations, the village of Toconao with its liparite stone buildings, the Atacama salt flat, Flamingo National Reservation, the lakes of Miscante and Minique, Aguas calientes salt flat, Tuyajto lagoon, Tatio Geysers and the villages of Caspana, Toconce, Vegas de Turi, Chiu-Chiu and Lasana. This trip runs throughout the year and is priced from $375 per person land-only, based on double occupancy.

If you'd like to explore the region at a slower pace, then an Atacama Desert Expedition Ride from Hidden Trails (tel. 888/9-TRAILS; www.hiddentrails.com) may be the perfect solution. The expedition includes two nights in a hotel, seven nights camping, all meals, wine with dinner, eight riding days, horses, Chilean saddles, airport transfers and an English speaking guide for $1,929 with a $90 single supplement. The ride starts in San Pedro de Atacama and highlights include bathing in the Lagoon Tebinquichein, the Atacama Salt Flat, flamingo colonies, the Salt Mountain Range, the plain of Pacience, Moon Valley, Death Valley, Piedra de la coca's rock engravings, Valley of the Rainbow, lama-caravans, the village of Machuca, Guatin River, Quebrada of the Devil Canyon, San Pedro River, Catarpe Incan archaeological site, Paso de los Toros and Pukara of Quitor. The trip suits intermediate horse riders (canters and gallops) with a minimum of two riders and a maximum of five, aged 12 years and up and weighing no more than 187 pounds. Departure dates are November 2, December 2 and 29, 2007, January 15, February 3, March 11, April 2, May 2, July 17, August 2, September 2, October 2, November 2, December 2 and 25, 2008. A shorter six-day trip with three riding days is also available with two nights' hotel accommodations and three nights camping for $1,045.

Gap Adventures (tel. 800/708-7761; www.gapadventures.com) has an exceptional 20-day journey from La Paz, Bolivia to Santiago, Chile. The "Atacama Crossing" departs regularly at least once a month throughout the year (except August and September) and is priced at $795 per person land-only with a $250 local payment to cover tips, guide and entrance fees. The trip is for a maximum group size of 15 people and includes 17 nights' hotel accommodations, two nights on buses, transportation by bus and four-wheel drive trucks, all meals on the desert crossing excursion (two breakfasts, three lunches and two dinners), entrance fees and a GAP tour leader. Travel from La Paz to Cochabamba, Sucre and Potosi before spending three days crossing the salt flats of Salar de Uyuni and the Atacama Desert by four-wheel drive vehicle. The tour visits Laguna Colorada (a large red lagoon), Laguna Verde (a striking blue-green lake), plus numerous geysers, boiling mud pools and thermal baths, and Licancabur volcano 19,549 feet above sea level. The tour winds up in Santiago after a few days in San Pedro de Atacama and the beachside town of La Serena.

For serious mountain climbers and those seeking an extreme adventure, Azimut 360 (tel. +56/2235-1519; www.azimut360.com) provides a number of mountain and volcano specific expeditions in the Atacama. Ojos del Salado is the highest volcano on the planet at 22,615 feet and Azimut 360's expedition to climb the massive volcano departs from Copiapo from September to May (October to April are considered the best months). This 12-day tour is a strenuous climb but also takes in trekking amongst some of the magnificent lakes in the Atacama including Laguna Santa Rosa and Laguna Verde and visits Tres Cruces National Park, Maricunga Salt Lake and Paso San Francisco. While ascending the volcano, accommodation is provided at the fully equipped University of Atacama refuge camps. The trip includes hotel accommodations in Copiapo, meals, private transportation and a bilingual specialized mountain guide. For two people traveling together the cost is $1750 per person, or $1690 for three people, $1390 for four to 12 people.

Alternatively, try a seven-day adventure to climb Licancabur, the highest crater lake in the world. The volcano's summit is home to an ancient Incan sanctuary and sacred funerary site at Lake Blanca. Before ascending, the trip visits the a number of interesting sites around San Pedro de Atacama, Rio Purifica, Puritama, Tatio Geysers and Laguna Verde (Bolivia). This ascent requires very good physical condition but no special technical qualifications. The expedition includes six nights' lodging in hotels and fully equipped camps, meals, private transportation and bilingual specialized mountain guide(s). The cost is $1,150 per person for groups of two, $1,090 for three people or $950 for four to 12 travelers.

(πηγή: www.frommers.com, October 24, 2007)

Ταξίδι στα ηφαίστεια που... βρυχώνται

Υπάρχουν περίπου 1.500 ενεργά ηφαίστεια με τον όρο ενεργά περιγράφονται όσα έχουν εκραγεί τα τελευταία 10.000 χρόνια. Τριάντα από αυτά παρουσιάζουν ιδιαίτερη εκρηκτική κινητικότητα τους τελευταίους 12 μήνες. Οι εκρήξεις που προκαλούνται διαρκούν μερικές ημέρες, άλλες πάλι βρίσκονται σε λανθάνουσα μορφή για αρκετά χρόνια. Τα περισσότερα από αυτά έχουν μετατραπεί σε πόλο έλξης για τους ταξιδιώτες που επιθυμούν να δουν από κοντά τη γη να βρυχάται. Σας ενημερώνουμε για τα πιο γνωστά από αυτά.

Αίτνα. Η περιπλάνηση στις πλαγιές του επιτρέπεται μόνο αν οι επισκέπτες συνοδεύονται από κάποιον έμπειρο οδηγό-ξεναγό. Το πιο διάσημο ηφαίστειο, ο Βεζούβιος δίνει σημάδια ζωής. Σε περίπτωση που εκραγεί, η Νάπολι θα πρέπει να εκκενωθεί.

Στην Αλάσκα υπάρχουν ουκ ολίγα ηφαίστεια, ιδιαίτερα στο εθνικό πάρκο του Κάτμαϊ, το οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν "Η κοιλάδα του καπνού". Τα τοπικά τουριστικά γραφεία προσφέρουν προγραμματισμένες πτήσεις, στις οποίες οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά τους κρατήρες των ηφαιστείων.

Το μεγαλύτερο ηφαίστειο του κόσμου Mauna Loa βρίσκεται στη Μεγάλη Νήσο της Χαβάης. Στο ίδιο νησί βρίσκεται και το ηφαίστειο Κιλαουέα, το οποίο βρυχάται ασταμάτητα από το 1983.

Πέντε ηφαίστεια στη Νικαράγουα (Cerro, Negro, Telica, San Cristobal και Masaya) παρουσιάζουν κινητικότητα από τον Αύγουστο του 1999, ενώ στο Εκουαδόρ δύο βουνά της οροσειράς "Η Ηφαιστειακή Αλυσίδα", που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα Κίτο, έχουν "θυμώσει" για τα καλά.

Στην Κόστα Ρίκα δεν χρειάζεται να περπατήσετε στις πλαγιές του βουνού για να φθάσετε κοντά στο ηφαίστειο Αρεναλ, μπορείτε να το θαυμάσετε από το μπαλκόνι του δωματίου σας στο ξενοδοχείο "Arenal Lodge".

Το ηφαίστειο στο βουνό Βιλαρρίκα, στη Χιλή, βρυχάται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Σας λέει τίποτε το όνομα Καμτσάκα; Ανοίξτε τον παγκόσμιο άτλαντα και θα το εντοπίσετε στα ανατολικά της Ρωσίας. Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά; Γιατί σας έχουμε υποσχεθεί ότι θα σας ενημερώνουμε για όλες τις ταξιδιωτικές "καινοτομίες" του πλανήτη. Η χερσόνησος αυτή διαθέτει περισσότερα από 200 ηφαίστεια και εκεί συγκεντρώνονται οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί ταράνδων, λύκων και άγριων αλόγων στον κόσμο.

Για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://volcano.und.edu
Θα βρείτε περισσότερες από 6.000 ιστοσελίδες με τις τελευταίες πληροφορίες για τις εκρήξεις των ηφαιστείων ανά τον κόσμο.

(πηγή: BHMA)

Χιλή

Οδοιπορικό από την έρημο του Βορρά ως τις παγωμένες κοιλάδες του Νότου και από το οροπέδιο των Ινδιάνων ως το νησί των θρύλων

Η Χιλή εκτείνεται από την έρημο του Βορρά ως τις παγωμένες κοιλάδες του Νότου επί 4.000 χιλιόμετρα. Το κλίμα, οι διαφορετικές συνθήκες ζωής, οι φυλετικές και κοινωνικές διαφορές προσδίδουν στη χώρα αυτή μια ιδιόμορφη προσωπικότητα. Στον Βορρά η πιο ξερή έρημος του κόσμου στο San Pedro de Atacama, στον Νότο τα παγωμένα φιορδ της Παταγονίας, στα σύνορα με την Αργεντινή η κορδιλιέρα των Ανδεων η φύση και η μορφολογία της χώρας αυτής διαφοροποιείται από ζώνη σε ζώνη με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο και επηρεάζει την αρχιτεκτονική και τη ζωή των ανθρώπων. Η Χιλή μαζί με την Αργεντινή είναι για τη σωματική ακεραιότητα του ταξιδιώτη από τις πιο ασφαλείς χώρες της Λατινικής Αμερικής. Κανένας όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί για την «ακεραιότητα» των προσωπικών ειδών του. «Το κλέψιμο είναι μια προσφιλής συνήθειά μας» παραδέχονται οι ίδιοι οι Χιλιανοί επάνω στην κουβέντα. Αυτό διαπίστωσα και εγώ όταν μου έκλεψαν τη φωτογραφική μηχανή και τα χρήματά μου. Το «διασκέδασα» κάνοντας επί τρεις ημέρες οτοστόπ για να διανύσω 1.300 χιλιόμετρα ως το Σαντιάγο.

Η βορειότερη είσοδος της Χιλής είναι η Αρίκα (Arica), η πόλη της αιώνιας άνοιξης, η οποία απέχει μόλις 50 χιλιόμετρα από το Περού και τις πολύ φθηνές αγορές του. Καλοκαιρινό θέρετρο, ατελείωτες παραλίες, νυχτερινά ξεφαντώματα και πλούσια παζάρια. Ανατολικά βρίσκεται ο εθνικός δρυμός Lauca Park σε υψόμετρο που φθάνει τα 4.500 μ. Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο εμφανίζεται ο βολιβιανός χειμώνας, με κρύο, χιόνι και χαλάζι. Ενώ την ημέρα κάνουμε ηλιοθεραπεία μόλις ο μεγάλος πορφυρός ήλιος δύσει, τα χονδρά πουλόβερ μας είναι απαραίτητα για να αντέξουμε το τσουχτερό κρύο.

Ο εθνικός δρυμός Λάουκα (Lauca) προστατεύεται από την UNESCO και είναι ένας πλούσιος βιότοπος με χωριά μεγάλης αρχαιολογικής αξίας και πολιτιστικής παράδοσης. Στα σύνορα με τη Βολιβία βρίσκεται η λίμνη Τσουνγκάρα (Chungara) στα 4.517 μ. Είναι η λίμνη με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο και βρίσκεται περιτριγυρισμένη από έξι ηφαιστειογενείς βουνοκορφές σκεπασμένες με χιόνια. Γύρω από τη λίμνη και σε όλες τις πεδιάδες του οροπεδίου βόσκουν ήσυχα κοπάδια βικούνιας (vicuρas), όπως ονομάζονται εδώ τα λάμα. Ανεβαίνοντας στο οροπέδιο, στριμωγμένοι στο λεωφορείο οι συνεπιβάτες μου προσφέρουν τσάι με φύλλα κόκας για να αποφύγω τους πονοκεφάλους και τις ενοχλήσεις που προκαλούνται από την ατμοσφαιρική πίεση. Οι περισσότεροι επισκέπτες νιώθουν ναυτία, ταχυκαρδίες και αδυναμία φτάνοντας. Τα φύλλα της κόκας μπορεί κανείς να τα βράσει με ή χωρίς τσάι ή να τα μασήσει για πιο άμεσο αποτέλεσμα. Η γεύση τους όμως δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες.

Επάνω στο οροπέδιο του Lauca Park βρίσκονται τέσσερα χωριά όπου ζουν από τρεις ως έξι οικογένειες της ινδιάνικης φυλής Aymara. Ζουν αποκομμένοι από τον έξω κόσμο με δική τους θέληση. Είναι επιλογή τους. Ενώ βρίσκονται μόλις 160 χλμ. μακριά από την Αρίκα, οι περισσότεροι δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ. Ο δάσκαλος του σχολείου της Παρινακότα (Parinacota) οργάνωσε πριν από τρία χρόνια ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στο Σαντιάγο και παρακολούθησε τα παιδιά του χωριού να εκστασιάζονται μπροστά σε έναν ηλεκτρικό διακόπτη, μια τηλεόραση, ένα ασανσέρ.

Ο τουρισμός είναι αρκετά ανεπτυγμένος στην περιοχή αλλά οργανωμένος κατά έναν πολύ απρόσωπο τρόπο: στην Αρίκα τα δεκάδες τουριστικά γραφεία προτείνουν από μονοήμερες ως τριήμερες εκδρομές στο εθνικό πάρκο. Ο τουρίστας επισκέπτεται πολλά μέρη σε πολύ λίγο χρόνο από 15 λεπτά ως μισή ώρα στο κάθε σημείο και φεύγει «ευχαριστημένος γιατί τα είδε όλα». Το πρόβλημα είναι ότι στο Lauca Park ή στην έρημο του Σαν Πέντρο (San Pedro) δεν υπάρχουν τοπικά λεωφορεία και αυτοί οι δρόμοι δεν είναι πολυσύχναστοι, οπότε δεν ενδείκνυται ούτε το οτοστόπ. Για να διανυκτερεύσει κανείς σε κάποιο χωριό πρέπει να υπολογίζει στη φιλοξενία και να έχει διάθεση για πολύ περπάτημα. Ετσι, οι τουρίστες δεν έχουν ποτέ τον χρόνο να μιλήσουν με τους ιθαγενείς και, ενώ οι περιοχές αυτές έχουν πλήρη ανάπτυξη εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια, οι Ινδιάνοι συνεχίζουν να ζουν όπως παλαιότερα χωρίς να έχει επηρεαστεί διόλου ο παραδοσιακός τρόπος ζωής και σκέψης. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα ωράρια των εκδρομέων για να εκθέσουν τα εμπορεύματά τους.

Η έρημος Ατακάμα

Κατεβαίνοντας γύρω στα 600 χλμ. βρισκόμαστε στην έρημο του Σαν Πέντρο της Ατακάμα (San Pedro de Atacama). Ο δήμος του Σαν Πέντρο βρίσκεται στο κέντρο της ερήμου της Ατακάμα της πιο άγονης περιοχής του κόσμου όπου αναπτύχθηκε ο ατακαμένιος πολιτισμός εδώ και χιλιετίες κατά τη διάρκεια των οποίων δέχθηκε επιρροές από διαφορετικούς πολιτισμούς της Αμερικής, όπως από τους Ινδιάνους Tiahuanaku, Aymara, Inca και από τους Ισπανούς που κατέκτησαν και αποίκησαν όλη τη Λατινική Αμερική. Ανατολικά της ερήμου στο πιο εύφορο μέρος της είναι κτισμένα τα περισσότερα χωριά. Οι κάτοικοί τους ασχολούνται με την καλλιέργεια όσης γόνιμης γης υπάρχει, την εξόρυξη ορυκτών κυρίως λιθίου , τον τουρισμό και τις διάφορες παραδοσιακές χειροτεχνίες από καλαμένια φλάουτα ως πλεκτά και επεξεργασμένους ημιπολύτιμους λίθους, κρύσταλλα αλατιού, ασημένια κοσμήματα από τυρκουάζ και λάπις. Ο ατακαμένιος πολιτισμός γεννήθηκε σε ένα φυσικό περιβάλλον όπου το νερό ήταν το πιο σημαντικό στοιχείο. Η επιβίωση του χωριού είναι συνδεδεμένη με τους φυσικούς πόρους, έτσι οι άνθρωποι μεγαλώνουν με σεβασμό προς το περιβάλλον, αφού η επιβίωσή τους εξαρτάται από αυτό. Ετσι, παρά το γεγονός ότι το Σαν Πέντρο είναι από τις πιο τουριστικές περιοχές, η μορφή των χωριών δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ο τουρισμός είναι διαρθρωμένος όπως και στο Lauca Park: οργανωμένες εκδρομές σε όλα τα αξιοθέατα. «Ελάτε να γνωρίσετε το Σαν Πέντρο, την αρχαιολογική πρωτεύουσα της Χιλής» ήταν το σλόγκαν που ακουγόταν από το 1990 όταν άρχισε η συστηματική διέλευση τουριστών. Από τότε έχουν γίνει πάρα πολλές ενέργειες, όχι για να σταματήσουν την τουριστική ανάπτυξη η οποία έχει βοηθήσει πολύ τους κατοίκους δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας αλλά για να διαφυλαχθούν η αρχιτεκτονική και η αρχαιολογική παράδοση του προκολομβιανού αυτού πολιτισμού από αυτή τη νέα δραστηριότητα. Εδώ και λίγα χρόνια έχει αρχίσει να εκδηλώνεται ένα πιο έντονο ενδιαφέρον γι' αυτά τα θέματα: το 1998 ψηφίστηκε ένα σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής το οποίο έχει να κάνει κυρίως με την προστασία των αγροτικών περιοχών, τη διατήρηση των κτισμάτων με ιστορική αξία και γενικότερα την ήπια ανάπτυξη της περιοχής. Τα σπίτια τους (ayllus) έχουν μικρά παράθυρα, ψηλούς πλινθόκτιστους τοίχους, ταβάνια από ξύλο ή ψάθα και σχηματίζουν αυλή σε σχήμα πετάλου η οποία αποτελεί ουσιαστικό μέρος του σπιτιού. Η διακόσμηση μέσα στα σπίτια είναι πολύ απλή διότι οι κάτοικοι της περιοχής περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους εκτός σπιτιού. Ολες οι δουλειές γίνονται στη φύση. Ετσι τα εσωτερικά των σπιτιών είναι πολύ λιτά με εντοιχισμένα μπουκάλια και τοιχογραφίες εμπνευσμένες από αρχαίες βραχογραφίες που υπάρχουν σκαλισμένες στην έρημο.

Το νησί Τσιλόε

Η φύση, οι κλιματολογικές συνθήκες και ο χαρακτήρας των ανθρώπων οι οποίοι στον Νότο είναι πιο επιφυλακτικοί και κλειστοί παρουσιάζουν ομοιότητες με χώρες και λαούς του ευρωπαϊκού βορρά. Το Puerto Mont (από τον εθνικό ήρωά τους Μάνουελ Μοντ) είναι η πρωτεύουσα της περιοχής. Στο γραφικότατο λιμάνι Ανχέλμο (Angelmo) ανακαλύπτει κανείς απίστευτη ποικιλία θαλασσινών και ψαριών, γιρλάντες από καπνιστά μύδια περασμένα σε σκοινί και καπνιστά φύκια, που παρ' όλες τις προσπάθειές μου δεν κατάφερα να μάθω πώς τρώγονται. Από το Ανχέλμο φεύγουν καραβάκια για το μεγάλο νησί Τσιλόε (Chiloe) ή για τα μικρότερα νησάκια που υπάρχουν εκεί γύρω, καθώς επίσης και κρουαζιερόπλοια που γυρίζουν τα φιορδ ως τις παγωμένες θάλασσες της Παταγονίας. Το Τσιλόε είναι ένα μεγάλο νησί συνδεδεμένο με ιστορικές παραδόσεις και άπειρους μύθους. Είναι ένα μέρος όπου επιβιώνει ένας πλούσιος λαϊκός πολιτισμός: παλιά έθιμα, κοστούμια, χοροί, μουσική, καθώς και αξιόλογη παραδοσιακή χειροτεχνία του ξύλου, όπως φαίνεται από τη διακόσμηση των εκκλησιών. Το Τσιλόε είναι επίσης γνωστό για τα μάλλινα πουλόβερ, τα σκουφιά, τα γάντια και το chaleco, ένα είδος πάντσο (κάπας) που φορούν στην περιοχή. Μισή ώρα με το φέρι μπόουτ από το Ανχέλμο φθάνει κανείς στο Τσακάο (Chacao), το πρώτο μικρό ψαροχώρι του νησιού. Γύρω στα 70 χλμ. πιο κάτω βρίσκεται το Κάστρο (Castro), γνωστό για τα palafitos, τα ξύλινα σπιτάκια χτισμένα επάνω στο νερό που στηρίζονται σε πασσάλους. Στην πλατεία του χωριού δεσπόζει μια από τις πιο γνωστές ξύλινες εκκλησίες του νησιού: ο Αγιος Φραγκίσκος.

Το φολκλορικό φεστιβάλ

Στο φολκλορικό φεστιβάλ costumbrista που γίνεται τον Φεβρουάριο στο Castro γευόμαστε τοπικά εδέσματα, παίρνουμε μια ιδέα από τους χορούς και από τις παραδοσιακές στολές του νησιού, καθώς και από χιλιανό ροντέο, όπου ο επισκέπτης καλείται να δοκιμάσει την τύχη του στην πλάτη ενός ταύρου ή μιας εκνευρισμένης αγελάδας. Οι φιέστες αυτές είναι η μόνη ευκαιρία για τους Χιλιανούς να πιουν ελεύθερα, αφού απαγορεύεται η κατανάλωση οινοπνεύματος σε δημόσιο χώρο. Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι αν και δεν υπάρχει καθεστώς ποτοαπαγόρευσης μπορείς άνετα να πιεις την μπίρα σου σε ένα υπαίθριο καφενείο απαγορεύεται να την πιεις στο πάρκο ή στον δρόμο! Με την πρώτη λοιπόν ευκαιρία όλοι οι νέοι ρίχνονται μετά μανίας στα οινοπνευματώδη, κάνοντας μάλιστα στέκι τους το νεκροταφείο! Δεν είναι λίγοι επίσης αυτοί που περνούν ένα εικοσιτετράωρο στη φυλακή διότι απλώς μοιράστηκαν ένα μπουκάλι στην παραλία ή στο πάρκο και δεν είχαν 5.000 πέσος περίπου 3.000 δρχ. όταν τους συνέλαβαν. Οι Χιλιανοί όπως και οι περισσότεροι Λατινοαμερικανοί είναι πολύ συντηρητικοί άνθρωποι στην πλειονότητά τους. Οι γονείς δεν μιλούν ποτέ στα παιδιά τους για την αντισύλληψη και για το AIDS διότι θεωρείται αυτονόητο ότι δεν μπορεί να υπάρξει σεξ πριν από τον γάμο. Αυτό εξηγεί την ύπαρξη τόσων νεαρών μαμάδων και ζευγαριών που ίσως να μην έχουν ακόμη τελειώσει το σχολείο. Επιπλέον, ακολουθώντας τον Πάπα και την καθολική παράδοση, οι Χιλιανοί δεν μπορούν να πάρουν διαζύγιο. Αποτέλεσμα, πολλοί βρίσκονται να συζούν παράνομα επί δεκαετίες διότι είναι ήδη παντρεμένοι και δεν μπορούν να χωρίσουν επίσημα.

Οι άνθρωποι της Χιλής είναι πολύ ανοιχτόκαρδοι και φιλικοί, ιδιαίτερα όταν μαθαίνουν ότι προέρχομαι από την Ευρώπη και ειδικότερα από την Ελλάδα. Ολοι μιλούν για την ελληνική μυθολογία. Ολοι έχουν ακούσει ιστορίες με τον Ηρακλή. Μπορεί να μην ξέρουν καλά καλά πού βρίσκεται η Ελλάδα, όλοι όμως γνωρίζουν την Ιθάκη του Οδυσσέα.

(πηγή: BHMA)

Οι φυλές των Παταγόνων (Χιλή, Αργεντινή)

Για τους "ιδανικούς και ανάξιους εραστές των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων" του Νίκου Καββαδία, η Παταγωνία και η Γη του Πυρός ήταν πάντα ένα απωθημένο όνειρο που παρέπεμπε στις καραβέλες του Μαγγελάνου και στις περιπέτειες του ταξιδιού του!

Στις παιδικές μας καρδιές, που ο Ιούλιος Βερν τις σεργιάνισε στις πέντε ηπείρους και στους τρεις ωκεανούς, είχε χαραχθεί με ανεξίτηλη γραφή και ζούσε ως τώρα η εικόνα του γιγαντιαίου Παταγώνα Θαλκάβ, που έσωσε τον μικρό Ρόμπερτ Γκραντ από τα νύχτα του άγριου κόνδορα! Να πώς περιγράφει ο Ιούλιος Βερν στο πολυδιαβασμένο βιβλίο του "Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ" (γραμμένο το 1867) την πρώτη συνάντηση των Αγγλων που έψαχναν τον χαμένο πλοίαρχο, με τον Θαλκάβ:

"Πενήντα βήματα πιο πέρα από το ποταμάκι στεκόταν όρθιος, πάνω σε έναν βράχο, ένας άντρας πανύψηλος. Στα πόδια του ήταν πεσμένο ένα μακρύ ντουφέκι. Είχε πλατείς ώμους και μακριά μαλλιά. Ηταν πάνω από δύο μέτρα ψηλός και το πρόσωπό του το είχε βαμμένο κόκκινο από τα μάτια ως το στόμα και άσπρο στο μέτωπο. Ηταν ντυμένος όπως οι Παταγώνες, με μακρύ δηλαδή μανδύα από δέρμα γκουανάκο (σ.σ. μικρό λάμα), κεντημένο με κόκκινα σιρίτια. Κάτω από τον μανδύα φορούσε μια στολή φτιαγμένη από δέρμα αλεπούς και στη ζώνη του κρεμόταν ένα σακουλάκι, μέσα στο οποίο είχε τα χρήματα που χρησιμοποιούσε για να βάφει το πρόσωπό του. Μ' όλο που ήταν βαμμένο, το πρόσωπό του έδειχνε υπερηφάνεια και εξυπνάδα".

Βέβαια στην πεζή εποχή μας τα παιδικά όνειρα εκπληρώνονται ή διαψεύδονται, αρκεί κανείς να αποφασίσει να κουραστεί λίγο και φυσικά να ξοδευτεί.

Σφίχτε την καρδιά σας όμως και σβήστε τα παιδικά όνειρα. Θα δείτε υπέροχα τοπία και θαύματα της φύσης, όπως π.χ. ο μοναδικός παγετώνας στον κόσμο που... διαρκώς μεγαλώνει, ο Περίτο Μορένο, που γκρεμίζεται κάθε καλοκαίρι στη Λάγκο Αρτζεντίνο. Στο Εθνικό Πάρκο Πάινε της Χιλής, το καλύτερα διατηρημένο εθνικό πάρκο σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική, θα θαυμάσετε χιλιάδες γκουανάκο (που μοιάζουν σαν μικρά ελάφια) να βόσκουν αμέριμνα, αλλά τους ανθρώπους που ζούσαν από το κυνήγι τους, τους Παταγώνες, δεν θα τους αντικρίσετε πουθενά! Πρόλαβαν σε λιγότερο από εκατό χρόνια οι "πολιτισμένοι" έποικοι, που εγκατέστησαν τις κτηνοτροφικές τους μονάδες στην αργεντίνικη πάμπα, να τους εξολοθρεύσουν σαν να ήταν άγρια ζώα! Μόνο από το μέρος της Χιλής επιβιώνουν περιθωριακά σαν βοσκοί (γκάουτσο) ελάχιστοι απόγονοι της μεγάλης φυλής των Μαπούτσες, που αντιστάθηκε σκληρά στους ισπανούς κονκισταντόρες!

Από την πλευρά της Αργεντινής, η πολυάνθρωπη φυλή των Τεχουέλτσες, που ήταν αυθεντικοί Παταγώνες, εξοντώθηκε στο σύνολό της σχεδόν από τους ουαλούς προβατοτρόφους και από τους ισπανούς γαιοκτήμονες, γιατί... τους έκλεβαν τα αρνιά που οι ιθαγενείς έβρισκαν το κρέας τους πιο τρυφερό από εκείνο του γκουανάκο! Σε μια από τις πιο κεντρικές πλατείες του Μπουένος Αϊρες είναι το άγαλμα του στρατηγού Ντε Λα Ρόκα, δικτάτορα του περασμένου αιώνα. Είναι ο σφαγέας των Ινδιάνων και η Αργεντινή είναι η μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής που δεν έχει ιθαγενή πληθυσμό.

Προοδευτικοί διανοούμενοι μαζεύουν υπογραφές για να γκρεμίσουν το μισητό άγαλμα! Τους μόνους Παταγώνες που είδα ήσαν στις φωτογραφίες που υπήρχαν στο Museo de la Patagonia στο Μπαριλότσε της Αργεντινής και στο Museo Salesiano στην Πούντα Αρένας της Χιλής. Σε αυτές τις φωτογραφίες εντυπωσιάζεται κανείς από τις μελαγχολικές παρουσίες των Παταγώνων, δίπλα στις αυστηρές φιγούρες των ιεραποστόλων του περασμένου αιώνα, οι οποιοι για να σώσουν τις ψυχές των ιθαγενών τους φυλάκισαν σε άθλιους καταυλισμούς, όπου πέθαιναν κατά χιλιάδες από την πείνα και τις επιδημίες.

(πηγή: BHMA)

Χιλή

Μέχρι πρότινος τα μόνα "κλικ" που μας έκανε το όνομα Χιλή ήταν είτε πολιτικά σχετικά με τον Αλιέντε και τον Πινοσέτ είτε μυθιστορηματικά εμπνευσμένα από τα μυθιστορήματα της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Τώρα όμως η πιο μακρόστενη χώρα της Λατινικής Αμερικής αρχίζει να δελεάζει και τα ταξιδιωτικά μας ένστικτα, αποτελώντας την πιο νέα τάση στα μακρινά εξωτικά ταξίδια.

Η ιδιαιτερότητά της βρίσκεται στο σχήμα της, το οποίο της έχει χαρίσει μια μοναδική ποικιλία τοπίων ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς. Από τη σεληνιακή έρημο Ατακάμα με τους καουμπόηδες γκάουτσος, τους κόνδορες και τις αποικίες των φλαμίνγκος, στη διάσημη οινοπαραγωγική Κεντρική Κοιλάδα, κι από τη Ζώνη των λιμνών και των ηφαιστείων στην Παταγονία των παγετώνων και των πιγκουίνων, η Χιλή προσφέρεται για ταξίδια περιπέτειας.

Στο μόνο που υστερεί η Χιλή σε σχέση με άλλους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Λατινικής Αμερικής είναι ως προς τα μνημεία οι ακρότητες όμως της φύσης θα σας αποζημιώσουν. Δύο από τις δυνατότερες εμπειρίες του ταξιδιού στη Χιλή βρίσκονται αρκετές ώρες μακριά από την ίδια τη χώρα και συγκεκριμένα στη μέση του Ειρηνικού. Πρόκειται για τα Rapa Nui, γνωστότερα σε μας ως Νησιά του Πάσχα, με τις 400 περίπου μυστηριώδεις λίθινες φιγούρες και κάποια από τα πιο εκφραστικά φολκλορικά χορευτικά συγκροτήματα στον κόσμο, αλλά και το πιο άγνωστο Νησί του Ροβινσώνα Κρούσου, χαρακτηρισμένο χάρη στην παρθένα φύση του ως εθνικό πάρκο της Χιλής, στο οποίο αναζήτησε καταφύγιο ο ναυτικός Αλεχάντρο Σέλκιρκ που πιστεύεται ότι ενέπνευσε το μυθιστόρημα του Ντάνιελ Ντεφόε.

Όσο για την ίδια τη Χιλή, εκτός από το Σαντιάγκο, το οποίο είναι μια σύγχρονη "ουρανοξυστούπολη", η Κεντρική Κοιλάδα γύρω του προσφέρεται για επισκέψεις και γευσιγνωσίες κρασιού σε μία από τις πιο φημισμένες οινοπαραγωγικές ζώνες της Αμερικής. Στην περιοχή των λιμνών και των ηφαιστείων (υπάρχουν πάνω από 100 ηφαίστεια, από τα οποία περισσότερα από τα μισά είναι ενεργά), θα βρείτε ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τουριστική υποδομή και πολλές δυνατότητες για ειδικές δραστηριότητες, όπως rafting στις λίμνες, trekking στις Ανδεις, ιππασία, κατάβαση στους κρατήρες, μπάνιο στις θερμές πηγές.

Όσο όμως πλησιάζουμε προς το βορειότερο ή το νοτιότερο άκρο της χώρας, το τοπίο γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό. Ένα ηλιοβασίλεμα στην Κοιλάδα του Φεγγαριού στην έρημο Ατακάμα στο βόρειο τμήμα της Χιλής, η οποία χρησιμοποιούνταν για ασκήσεις των αστροναυτών στη δεκαετία του '60, και μια κρουαζιέρα με παγοθραυστικό στις αποικίες των πιγκουίνων και των θαλάσσιων λεόντων στην Παταγονία είναι σύμφωνα με όσους έχουν γυρίσει τη Χιλή δύο από τις πιο extreme εμπειρίες που μπορεί να σας προσφέρει το φυσικό της τοπίο.Μέχρι πρότινος τα μόνα "κλικ" που μας έκανε το όνομα Χιλή ήταν είτε πολιτικά σχετικά με τον Αλιέντε και τον Πινοσέτ είτε μυθιστορηματικά εμπνευσμένα από τα μυθιστορήματα της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Τώρα όμως η πιο μακρόστενη χώρα της Λατινικής Αμερικής αρχίζει να δελεάζει και τα ταξιδιωτικά μας ένστικτα, αποτελώντας την πιο νέα τάση στα μακρινά εξωτικά ταξίδια.

Χιλή

Η Χιλή σχηματίζεται από μια πολύ μακριά λωρίδα εδάφους (4.300 χλμ.), με πλάτος στη μέση 175 χλμ., ανάμεσα στις Aνδεις και τον Ειρηνικό ωκεανό.

Τα σύνορα ακολουθούν τον υδροκρίτη των Aνδεων. Η ορεινή περιοχή (Aκονκάνγκουα, 6.959 μέτρα, Όγιος ντελ Σαλάδο, 6.880 μέτρα) καλύπτει το 1/3 περίπου του εδάφους. Από τις Aνδεις εκβάλλουν στον ωκεανό πολλά ποτάμια, μικρού μήκους, χρήσιμα στην άρδευση. Η Χιλή χωρίζεται σε τρεις ζώνες. Η βόεια Χιλή έχει ξηρό και θερμό κλίμα οφειλόμενο στο ψυχρό θαλάσσιο ρεύμα του Χάμπολντ. Ερημικές όψεις παρουσιάζει η Πούνα ντε Ατακάμα.

Η κεντρική Χιλή έχει βροχερούς χειμώνες (500-1.000 χιλιοστά) και ξηρά καλοκαίρια. Αυτό είναι το κεντρικό σημείο της χώρας (80% του πληθυσμού και των βιομηχανιών), όπου βρίσκονται η πρωτεύουσα (Σαντιάγκο) και το πιο ενεργό λιμάνι (Βαλπαραϊσο). Ανάμεσα στις Aνδεις και την παράκτια οροσειρά (που στο νότο είναι εν μέρει διανθισμένη από συμπλέγματα νησιών) απλώνεται ένα καλλιεργήσιμο βαθύπεδο.

Σημαντικά κέντρα είναι οι πόλεις Κονσεπσιόν και Βίνια ντελ μαρ. Η νότια Χιλή έχει ψυχρό κλίμα, βροχερό (πάνω από 2.000 χιλιοστά), με ισχυρούς ανέμους. Βασικά κέντρα είναι οι πόλεις Βαλδιβία και Πούντα Αρένας. Στη Χιλή ανήκουν οι δύο ακτές του Στενού του Μαγγελάνου, με ένα μέρος από τη Γη του Πυρός, καθώς και τα νησιά του ωκεανού, Χουάν Φερνάντεζ και Πάσχα. Ο πληθυσμός είναι ετερογενής, με υπερίσχυση των μιγάδων (σχεδόν 2/3). Οι αυτόχθονες Ινδιάνοι της Αμερικής (Αραουκάνοι και Φουετζίνοι) είναι λίγοι (150.000), ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από ευρωπαίους (κυρίως Ισπανούς, ειδικά Βάσκούς καθώς και γερμανούς, ιταλούς κτλ.).

Η οικονομία της Χιλής βασίζεται στην μεταλλευτική βιομηχανία, κυρίως σε αυτή του χαλκού, όπου και είναι μια από τις πρώτες παραγωγούς χώρες στον κόσμο, αλλά επίσης και μολυβδαίνιου (2η θέση ανάμεσα στους παγκόσμιους παραγωγούς). Υπάρχουν αξιόλογες πηγές σιδήρου, αργύρου, χρυσού, μαγνησίου, ψευδαργύρου, θείου, πετρελαίου. Παρά τον πλούτο του υπεδάφους και τη μεγάλη διαθεσιμότητα υδροηλεκτρικής ενέργειας, η δομή παραμένει αυτή μιας χώρας καθυστερημένης χωρίς σοβαρή εθνική βιομηχανία (με εξαίρεση το πεδίο υφαντουργίας και τροφίμων, της ζάχαρης, του κρασιού και των κρεάτων). Η γεωργία παράγει δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη), πατάτες, ζαχαρότευτλα, σταφύλια (είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς κρασιού στην Αμερική), φρούτα. Η κτηνοτροφία επικεντρώνεται στα βοοειδή και στα πρόβατα (μαλλί). Ικανοποιητική είναι η αλιεία και η φαλαινοθηρία.

Κατακτήθηκε από τους Ισπανούς μετά από ενέργειες του Πέδρο ντε Βαλδιβία, που πολέμησε ενάντια στους Ίνκας και τους Αραουκάνους (1535-1553) και ίδρυσε το Σαντιάγκο (1541). Τα πρώτα επαναστατικά κινήματα έγιναν το 1810 με τη δημιουργία μιας προσωρινής κυβέρνησης, εξαρτημένης από τον ισπανικό θρόνο. Η ανεξαρτησία επιτεύχθηκε με την άφιξη των Αργεντινών κάτω από τις διαταγές του Χ. Ντε Σαν Μαρτίν (1817) μετά τις νίκες στο Κακαμπούκο (1817) και στο Μάϊπο(1818). Η δημοκρατία ανακηρύχθηκε μετά την ήττα του ισπανικού στόλου και την κατάκτηση της Λίμα ( 1821). Από το 1879 μέχρι το 1883 η Χιλή συμμετείχε στον πόλεμο του Ειρηνικού ενάντια στη Βολιβία και το Περού, που επέτρεψε την κατάκτηση των αλυκών της Ατακάμα, Κομπίγια και του Ταραπακά και των εδαφών της Τάκνα (που ξαναδόθηκε στο Περού το 1929) και της Αρίκα. Στην εσωτερική πολιτική καθοριστικό βάρος είχαν πάντα οι ένοπλες δυνάμεις, που υποστήριζαν μια ιδιαίτερα ήπια πολιτική γραμμή. Τη μεταπολεμική περίοδο υπήρξαν νέες προοπτικές με την εκλογή στην προεδρία του χριστιανοδημοκράτη Ε. Φράι (1964). Το 1970 κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες και σοσιαλδημοκράτες έθεσαν στις προεδρικές εκλογές ένα μόνο υποψήφιο, το Σαλβαδόρ Αγιέντε, που το Σεπτέμβριο πήρε την πλειοψηφία, ξεκινώντας ένα μεγάλο σχέδιο μεταρρυθμίσεων που σταμάτησε απότομα από το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1973, με το οποίο εδραιώθηκε η στρατιωτική δικτατορία με επικεφαλής τον στρατηγό Α. Πινοσέτ (από το 1974 ανώτατος αρχηγός του έθνους).

Τον Ιανουάριο του 1978 ένα λαϊκό δημοψήφισμα διπλής νομιμότητας εδραίωσε τον Πινοσέτ στην κυβέρνηση. Αλλά με ένα νέο δημοψήφισμα του1988 το εκλογικό σώμα τάχθηκε εναντίον του Πινοσέτ και του στρατιωτικού καθεστώτος, και στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1989 εκλέχθηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας ο χριστιανοδημοκράτης Πατρίκιος Αϊλουίν, που στην προσπάθειά του για την αποκατάσταση της δημοκρατίας έπρεπε να αντιμετωπίσει την έντονη ανάμειξη των στρατιωτικών. Ο Πινοσέτ παρέμεινε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων ακόμη και μετά τις εκλογές του 1993, στις οποίες νίκησε ο χριστιανοδημοκράτης Ε. Φράι, γιος του προέδρου του ‘ 60.