Επιστροφή στην Gaudiland, Βαρκελώνη

Πάνω από τις καμινάδες της Λα Πέδρα στο πλακόστρωτο της Ράμπλας, στα στενά της Μπαρτσελονέτα ή στην κοσμοπολίτικηγραμμή της παραλίας, η Βαρκελώνη δικαιώνει απόλυτα την αίσθηση μιας πόλης που σου γεννά την επιτακτική ανάγκη να την επισκεφτείς ξανά (και ξανά).

Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στη Βαρκελώνη, κι όμως, μέρη που πρωτοαντίκριζα τα ένιωσα δικά μου, ενώ πράγματα που είχα ξαναδεί έλαμψαν στα μάτια μου με πρωτόγνωρο τρόπο. Προσεγγίζοντας την πόλη από αέρος, είδα πρώτα την εκτεταμένη βιομηχανική ζώνη και έπειτα την πρωτεύουσα της Καταλονίας να ξεκινάει από τη θάλασσα, για να εκταθεί μέχρι τους λόφους στα βορειοδυτικά. Στη διαδρομή από το αεροδρόμιο, αισθάνθηκα για μια ακόμη φορά το γνώριμο συναίσθημα που επιμένει πάντα να με επισκέπτεται στις πρώτες μου στιγμές σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη: Βίωσα μία ακαθόριστη θαλπωρή βλέποντας τις πλατείες, τα γωνιακά μπαρ (ή παμπ ή μπιστρό ή όπως αλλιώς λέγονται, ανάλογα με το πού βρίσκονται), τις αφίσες στους τοίχους οι οποίες αναφέρονται σε κάποιο γεγονός που ίσως γινόμουν κοινωνός του, τους ανθρώπους που βάδιζαν βιαστικοί ή σχημάτιζαν παρέες στη γλυκιά βραδιά, τις κατοικίες της κάθε γειτονιάς που έμοιαζαν να γνωρίζουν καλά ότι, πέρα από τα μνημεία και τα «αξιοθέατα», είναι αυτές που συνθέτουν τον πραγματικό χαρακτήρα μιας πόλης.

Το πρωινό ζητάει την πρώτη βόλτα, έτσι ξεκινάμε τη δική μας από το Εϊχάμπλε -όπου μέναμε- προς τη θάλασσα, την παραλία, την καρδιά του μεσογειακού λιμανιού. Κρυμμένα πίσω από τα σύμβολα της κατανάλωσης που κάνουν όλες τις πόλεις να μοιάζουν ισοπεδωτικά απαράλλαχτες, τα στοιχεία της ιστορίας τις διαφοροποιούν. Εντάξει, η Βαρκελώνη είναι μία σύγχρονη μεσογειακή μητρόπολη όπως λένε όλοι οι οδηγοί, εδώ όμως η ιστορία είναι παρούσα παντού, όχι με αποστειρωμένο, μουσειακό τρόπο αλλά μέσα από τη ζωντανή τέχνη, που αποτελεί την απτή παράδοσή της. Μακριά από την πρωτεύουσα της παλιάς αυτοκρατορίας, τη Μαδρίτη, αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους ξέχωρα από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας από τον 8ο αιώνα κιόλας, όταν αυτοπροσδιορίστηκαν ως «Καταλανοί», μιλώντας τα catalan, ιδίωμα που φέρνει λίγο στην langue d' oc, την παλιά γλώσσα της Νότιας Γαλλίας.

Βαδίζοντας στη Ράμπλας, το διάσημο κεντρικό δρόμο που καταλήγει στο λιμάνι ξεκινώντας από την κεντρική Πλάθα Καταλούνια, συναντάμε ένα πανηγύρι χρωμάτων και τεχνοτροπιών: Κάθε τμήμα της έχει και διαφορετικό όνομα: Ράμπλα ντελ Εστουντίς, Ράμπλα ντε Σαν Χοσέπ, Ράμπλα ντελ Καπουτσίνς, Ράμπλα ντε Σάντα Μόνικα. Κατηφορίζουμε στην κοσμοπλημμύρα, στριμωχνόμαστε ανάμεσα στους πάγκους που πουλούν λουλούδια, ωδικά πουλιά και εξωτικά ζώα, δίπλα στους καλλιτέχνες του δρόμου, τα χιλιάδες πρόσωπα και τα φευγαλέα βλέμματα. Η Ράμπλας υπήρξε κάποτε ποταμός και αυτό παραμένει μέχρι σήμερα, ένα πολύχρωμο και πολύβουο ανθρώπινο ποτάμι.

Η Βαρκελώνη είναι μια μητρόπολη της τέχνης και ζωγράφοι όπως ο Πάμλπο Πικάσο, ο Χουάν Μιρό και ο Άντονι Τάπιες διαθέτουν μουσεία αφιερωμένα σε αυτούς. Επιπλέον βόρεια της Βαρκελώνης βρίσκεται η Φιγκέρας όπου και η κατοικία-μουσείο του Σαλβαδόρ Νταλί και μια επίσκεψη μέχρι εκεί είναι απαραίτητη αν υπάρχει χρόνος. Πλησιάζοντας στο τέλος της Ράμπλας συναντάς στα αριστερά σου ένα μικρό αρ-ντεκό καφέ που ξεχωρίζει. Λέγεται Καφέ ντελ Οπερά και μπαίνοντας μπορείς να φανταστείς τις γενιές των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί σε μια σκηνή που εκτυλίσσεσαι απαράλλακτα επί έναν ολόκληρο αιώνα.

Αριστερά από το Καφέ ντελ Οπερά, βρισκόμαστε στην Πιάτσα Ρεάλ, στις παρυφές της παλιάς γειτονιάς της πόλης του Μπάριο Γκόθικο με τους αλλόκοτους φανοστάτες. Ακολουθώντας κάποιο από τα ακτινωτά σοκάκια, χανόμαστε σε δρόμους περίκλειστους από ψηλά κτίρια που μοιάζουν να γέρνουν πάνω σου. Μερικά από αυτά τα σοκάκια είναι εντελώς έρημα, άλλα υπάρχουν μικρές αγορές που προσφέρουν κάθε λογής πραμάτεια.

Συνεχίζουμε τον περίπατό μας και φτάνουμε σε μια άλλη, μικρότερη πλατεία που το όνομά της με κάνει να χαμογελάσω. Λέγεται πλατεία Τζορτζ Όργουελ από τον μεγάλο Βρετανό συγγραφέα που βρέθηκε στην Καταλονία το 1936 συμμετέχοντας στον αντιφασιστικό αγώνα, για να αφήσει ένα από τα ομορφότερα χρονικά εκείνης της αναμέτρησης της ουτοπίας με το σκοτάδι: το Προσκύνημα στην Καταλονία.

Απαραίτητη επίσκεψη αν θέλει κάποιος να έχει μια εικόνα της ιστορίας του τόπου είναι το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας (αναζητήστε τον αγγλικό κατάλογο γιατί τα εκθέματα παρουσιάζονται στα καταλανικά), που βρίσκεται στην Μπαρτσελονέτα, την παλιά ψαράδικη συνοικία της πόλης. Έτυχε να βρεθούμε εκεί μια μέρα τοπικής γιορτής και χαρήκαμε τους ντόπιους να χορεύουν τον παραδοσιακό κυκλικό χορό, τη sardada, χαρακτηριστικό της τοπικής παράδοσης των Καταλανών, μαζί με τις ανθρώπινες πυραμίδες (castellers), το αγαπημένο τους παιχνίδι, σύμβολο του ελεύθερου πνεύματος και του πείσματος της Καταλονίας.

Ανηφορίζοντας ξανά το Εϊχάμπλε, βλέπουμε στο βάθος να δεσπόζουν οι μυτερές απολήξεις της Σαγράδα Φαμίλια (Αγία Οικογένεια), του ναού που η ανέγερσή του άρχισε το 1882 από τον Φρανθίσκι Βιγιάρ, για να την αναλάβει ένα χρόνο μετά ο Αντόνιο Γαουδί. Οι διαστάσεις και η πολυπλοκότητα του κτιρίου δικαιολογούν το γεγονός ότι η κατασκευή του συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Κυριότερος εκφραστής του modernism, της καταλανικής εκδοχής της αρ νουβό, ο Αντόνιο Γαουδί συνδύασε αρμονικά τις πολλές επιρροές που συνωστίζονται στον πολιτιστικό ορίζοντα της Βαρκελώνης, καταθέτοντας μια αρχιτεκτονική πρόταση που παραμένει ανεπανάληπτη. Αντλώντας τα μοτίβα του από τη φύση (ίσως γι' αυτό τα έργα του, όσο αλλόκοτα και απόκοσμα κι αν δείχνουν με την πρώτη ματιά, παραμένουν φιλικά), άφησε μια τεράστια κληρονομιά στην πόλη στην οποία έζησε και αγάπησε.

Η Sagrada Familia, η La Pedrera, η Casa Battlo, το Palau Guell και το Park Guell στα βόρεια της πόλης δεν αποτελούν απλώς αρχιτεκτονικά αξιοθέατα αλλά και μαρτυρίες μιας περιπετειώδους πνευματικής διαδρομής που άγγιξε τα άκρα με βαρύτατο προσωπικό κόστος: Όταν ο Γαουδί άφησε την τελευταία του πνοή το 1926, χτυπημένος από ένα τραμ σε μια από τις περιπλανήσεις του στην πόλη, πάμφτωχος, κυριευμένος από το πάθος της ολοκλήρωσης της ανέγερσης της Σαγράδα Φαμίλια, έμοιαζε τόσο με ανώνυμο άστεγο που πέρασαν μέρες ώσπου να αναγνωριστεί η σορός του.

Άλλη μια ιστορία ανάτασης με πικρό τέλος, όπως οι χιλιάδες που γράφει τούτη η πόλη και η ίδια η ζωή. Η Βαρκελώνη είναι μια πόλη των ανθρώπων, αφήνει συναισθήματα, όνειρα, δυσκολίες και οράματα να πλανηθούν ελεύθερα στον αέρα, πάνω από τις καμινάδες της Λα Πεδρέρα που θυμίζουν ιππότες της αποκάλυψης πάνω από τους πύργους της Σαγράδα Φαμίλια, πάνω από το Μοντχούικ όπου βρίσκεται το μουσείο του Χουάν Μιρό, πάνω από τα σοκάκια του Μπάριο Γκόθικο, και τα φαρδιά πεζοδρόμια του Εϊχάμπλε....
Address Book
Αν ξέρεις αυτές τις διευθύνσεις νιώθεις Καταλανός!
2EAT

ELS PESCADORS
Plaça Prim1 (Pueblo Nuevo) Barcelona
www.elspescadors.com
1 μ.μ.-4 μ.μ. & 8 μ.μ.-12 μ.μ.

CAL PEP
Pl. de les Olles, 8 (Ciutat Vella) Barcelona
www.calpep.com

QUIMET & QUIMET
C/Poeta Cabanyes, 25 ( Poble Sec) Barcelona
2BYE

ESPLAI SHOP
Carrer del Pi, 1
Design, street, skate

LIMITED EDITIONS IN BARCELONA
Duc de la Victoria, 8 (Ciutat Vella)

MOI LA FEMME
Paris, 215, Barcelona
www.moilafemme.com

VINÇON
Paseo de Gracia, 96 Barcelona
www.vincon.com
2BE

CITY HALL
Rambla de Catalunya, 2-4, Barcelona
www.ottozutz.com

BALMES 88
Balmes, 88

ESTRELLA DAMM PRIMAVERA SOUND 2008
29-30/5
Είσοδος €50
29/5: Portishead, Public Enemy, De La Soul, Explosions In The Sky, Shipping News, Caribou, The Notwist
30/5: Portishead, Cat Power, Devo, The Sonics, Sebadoh, The Go! Team, The Rumble Strips

MUSEUM OF MODERN ART OF BARCELONA
Parc Ciutadella (Barceloneta) Barcelona

PICASSO MUSEUM IN BARCELONA
C. Montcada, 15-23 (El Born)
www.museupicasso.bcn.cat

PARK GUELL OF ANTONI GAUID IN BARCELONA
Carrer D'Olot
Palau GÁell
Nou de la Rambla, 3-5. (El Raval)

(πηγή: www.lifo.gr, 29/5/2008)

Η αναγέννηση του Βιετνάμ

Αρχαίος πολιτισμός, οργιώδης βλάστηση, κοσμοπολίτικες ανέσεις, εξαιρετική κουζίνα, φθηνές αγορές και φιλόξενοι κάτοικοι δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για ένα αξέχαστο ταξίδι.

Γιατί Βιετνάμ τώρα;
Τριάντα τρία χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, το Βιετνάμ αποτελεί ταξιδιωτικό παράδεισο. Παρά το γεγονός ότι στην πλούσια ιστορία του, των δύο χιλιάδων και πλέον ετών, υπέφερε τα πάνδεινα από Κινέζους, Γάλλους και Αμερικανούς, απορρόφησε διάφορα στοιχεία της κουλτούρας τους, δημιουργώντας ένα μοναδικό κράμα πολιτισμών. Στο Βιετνάμ συνυπάρχουν κινέζικες παγόδες, βουδιστικοί ναοί με ινδουιστική αρχιτεκτονική, μοναστήρια, βουλεβάρτα που θυμίζουν Παρίσι, ίντερνετ καφέ, ήχοι γαλλικών, αγγλικών και κινέζικων σε αρμονία με το περιβάλλον.
Πώς είναι το Βιετνάμ;

Οι Βιετναμέζοι περιγράφουν τη χώρα τους σαν ένα κομμάτι μπαμπού που στις άκρες του υπάρχουν δυο κρεμασμένα καλάθια ρυζιού: το εύφορο Δέλτα του Μεκόνγκ στο νότο και το Δέλτα του Κόκκινου Ποταμού στο βορρά. Η στενόμακρη χώρα έχει μήκος 1.600 χλμ., ακτογραμμή 3.200 χλμ., και σύγχρονη τουριστική υποδομή.

ΑΝΟΪ
Η Ασημένια Πόλη άρχισε να αναπτύσσεται περίπου πριν από χίλια χρόνια στις όχθες του Κόκκινου Ποταμού, ανάμεσα σε εφτά λίμνες. Αποτελεί το πολιτικό, διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας με πληθυσμό περισσότερο από 2.000.000. Το κλίμα είναι υγρό και η πόλη έχει συχνά μια ασημόγκριζη όψη, λόγω της συννεφιάς που καλύπτει τον ουρανό.

Νωρίς το πρωί, λίγο μετά τις 5 και μισή, χιλιάδες κάτοικοι της πόλης κάνουν tai chi γύρω από τις λίμνες στα δεκάδες πάρκα και στα φαρδιά βουλεβάρτα με τα όχι ιδιαίτερα ψηλά κτίρια που χαρακτηρίζουν την πρωτεύουσα. Τα πιο ζωντανά σημεία της πόλης στη διάρκεια της ημέρας είναι οι υπαίθριες ή σκεπαστές αγορές τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης.

Στην περιοχή Old Quarter μπορείτε να «ζήσετε» το πλούσιο παρελθόν της πρωτεύουσας και να έρθετε σε επαφή με τη σημερινή της πραγματικότητα. Καταστήματα που πωλούν μετάξι γειτονεύουν με άλλα που πωλούν ασημικά και αντίκες δίπλα σε καφέ και εστιατόρια του δρόμου. Κοντά σε αυτά ξεφυτρώνουν ιερές παγόδες, βουδιστικοί ναοί, σύγχρονες γκαλερί.

Όταν νυχτώνει, το Ανόι δεν έχει να προσφέρει πολλά στον επισκέπτη . Το «καυτό» σημείο του Ανόι τη νύχτα είναι το Apocalypse Now (Sc Hoa Ma) με όλες τις φυλές του Ισραήλ, εξαιρετική μουσική και φτηνή μπίρα. Αν σας αρέσει η Jazz, το Cau Lac Bo Nhak Jazz Club (31 Luong Van Can, Old Quarter) δεν έχει είσοδο και φιλοξενεί ό,τι καλύτερο υπάρχει σε Βιετναμέζους μουσικούς.

Στα μαγαζιά της πρωτεύουσας και στη νυχτερινή αγορά βρίσκεις πολλά αντικείμενα κατάλληλα για δώρα ή διακόσμηση σε εντυπωσιακά χαμηλές τιμές.

ΧΟ ΤΣΙ ΜΙΝΧ ΣΙΤΙ
Η Σαϊγκόν δεν κοιμάται ποτέ, λες και όλοι είναι απασχολημένοι συνεχώς με κάτι: αγορές, πωλήσεις, μελέτη, κατασκευή, ράψιμο, φλερτ, μαγείρεμα. Τα πάντα σε διαρκή κίνηση. Κάθε στιγμή στο δρόμο κινείται ένα ποτάμι από κορεάτικα «παπιά». Στα φανάρια κινείσαι αποφασιστικά, χωρίς στάσεις, κοιτώντας πάντα μπροστά και ποτέ προς τα πίσω, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στην επίσημη κομματική θέση και γραμμή. Η συμπρωτεύουσα, με 8.000.000 κατοίκους, χτισμένη το 18ο αιώνα στις όχθες του ποταμού Σαϊγκόν, αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο οικονομικό και εμπορικό σταυροδρόμι της χώρας . Η Σαϊγκόν έγινε πρωτεύουσα της Cochin china το 1862, και το 1954, με τη φυγή των Γάλλων, έγινε πρωτεύουσα του Νότιου Βιετνάμ μέχρι την 30ή Απριλίου 1975, οπότε και μετονομάστηκε σε Xo Τσι Μινχ Σίτι.|

Αξίζουν επίσκεψη το Μουσείο Μνήμης του Πολέμου, το Ιστορικό Μουσείο, το κεντρικό ταχυδρομείο της Σαϊγκόν (σχεδιασμένο από τον Alexandre Gustave Eiffel), η αγορά Ben Thanh Market, η Cholon ή Chinatown με τις παγόδες και τα εξωτικά καταστήματα και οι δύο κεντρικές οδοί, η Ντονγκ Κόι και η Του Ντο με τα πολυτελή καταστήματα.

Μια «πόλη που δεν κοιμάται» διαθέτει όλα τα απαραίτητα για να της δοθεί ο χαρακτηρισμός. Η επιβεβαίωση προκύπτει από επισκέψεις στα Q Bar (7Congtruong Lam Son), Apocalypse Now (2C Thi Sach, District 1) και Saigon, Saigon (Caravelle Hotel).

Στην πόλη υπάρχουν πολλά καταστήματα που πωλούν μετάξι, κοσμήματα, αντίκες (ιδιαίτερα μεγάλη ποικιλία σε παλαιά ρολόγια), αντικείμενα από λάκα, κεντήματα και έτοιμα ενδύματα, αθλητικά παπούτσια, κεραμικά και λαϊκή τέχνη. Το παζάρι είναι ένα νέο σπορ στο οποίο πρέπει να ασκηθείτε. Δεν θα βρείτε την πανσιόν στη Σαϊγκόν όπου η 16χρονη τότε Μαργκερίτ Ντυράς έζησε τον πρώτο έρωτά της με τον δώδεκα χρόνια μεγαλύτερό της Κινέζο Σολάν, που ήταν η αφορμή για να γράψει τον Εραστή.

Τα καταστήματα είναι ανοιχτά όλες τις μέρες της εβδομάδας από τις 8 το πρωί ως τις 7 το απόγευμα. Η Σαϊγκόν είναι το κατάλληλο μέρος για ημερήσιες εντυπωσιακές εκδρομές στο Δέλτα του Μεγκόγκ και στο ιστορικό Κου Τσι. Η πρωινή αγορά στο ποτάμι, τα ψαροχώρια, τα κανάλια με την αδιάκοπη κίνηση και η τροπική βλάστηση συνθέτουν το πολύχρωμο σκηνικό του εύφορου Δέλτα.

Αν το Ανόι είναι ταυτισμένο με τις αρχαίες παραδόσεις της χώρας, τότε η Σαιγκόν αποκαλύπτει το δυναμικό της μέλλον.

Survival Guide
TOP12
1. Bόλτα με cyclo στο Ανόι
2. Εκδρομή με ελικόπτερο και πλοίο στον κόλπο Χαλόνγκ
3. Νυχτερινή αγορά & Old Quarter Ανόι
4. Απαγορευμένη πόλη Χουέ
5. Ιαπωνική Γέφυρα &παλιά εμπορικά Χόι Αν
6. Εθνολογικό Μουσείο Ανόι
7. Μουσείο Πολέμου Χο Τσι Μινχ& Τούνελ Κου Τσι
8. Δέλτα Μεκόνγκ
9. Μι Σον και Μουσείο Τσαμ (Ντανάνγκ)
10. Garden Rest. Sofitel Metopole, Hanoi
11. Evason ana mandara resort, Nha Trang
12. Βιετναμέζικος καφές (Τρανγκ Νγκουγιέν 4)

EAT
Ξεχωριστές γεύσεις και μεγάλη ποικιλία από λιχουδιές χαρακτηρίζουν την ευφάνταστη κουζίνα της περιοχής. Η λαϊκή ρήση «τρώμε οτιδήποτε έχει τέσσερα πόδια εκτός από το τραπέζι» ίσως φανεί τραβηγμένη εκδοχή, μα είναι 100% αληθινή. Φάτε άφοβα και δεν θα μετανιώσετε!

(πηγή: www.lifo.gr, 29/5/2008)

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΛΕΒΟΥΝ

Οι κλοπές με θύματα τουρίστες είναι κάτι το συνηθισμένο. Λάβετε τα μέτρα σας. Μην κυκλοφορείτε «φορτωμένοι» με όλα τα χρυσαφικά σας. Μην κρατάτε τη φωτογραφική σας μηχανή ή βιντεοκάμερα από το κορδόνι. Σακίδιο ή τσάντα, πάντοτε μπροστά σας. Οι πόλεις που ακολουθούν κατέχουν τα σκήπτρα στις κλοπές.

1. ΚΙΝΓΚΣΤΟΝ/ ΤΖΑΜΑΪΚΑ
2. ΡΙΟ/ ΒΡΑΖΙΛΙΑ
3. ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟ
3. ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ
4. ΚΕΪΠ ΤΑΟΥΝ
5. ΡΩΜΗ
6. ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ
7. ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ
8. ΚΑΡΑΚΑΣ
9. ΜΠΑΝΓΚΟΚ
10. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

(πηγή: www.lifo.gr, 29/5/2008)

Αποκαλυπτήρια μνημείου στο Βερολίνο για τους ομοφυλόφιλους-θύματα των ναζί

Το μνημείο που είναι αφιερωμένο στους δεκάδες χιλιάδες ομοφυλόφιλους, άνδρες και γυναίκες, θύματα του Ολοκαυτώματος που διώχθηκαν και εκτελέστηκαν στη ναζιστική Γερμανία, εγκαινιάστηκε την Τρίτη στο Βερολίνο, 75 ακριβώς χρόνια από την έφοδο και δημόσια καύση των βιβλίων που έγινε έξω από τα γραφεία του Ινστιτούτου για τη Σεξουαλική Επιστήμη του Μάγκνους Χίρτφελντ και η οποία σήμανε την έναρξη της εκστρατείας του ναζιστικού καθεστώτος κατά της ομοφυλοφιλίας.

Οι γερμανικές Αρχές όμως προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλά τους τόνους έτσι ώστε να αποφευχθεί η νεοναζιστική βία και στις τελετές που θα γίνουν στον κήπους τους Τιεργκάρντεν, λίγα μέτρα από την πύλη του Βρανδεμβούργου, θα παραστούν μόνο ένας μικρός αριθμός αξιωματούχων, με επικεφαλής τον δήμαρχο του Βερολίνου Κλάους Βοβεράιτ, ο οποίος έχει ανοιχτά δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Το μνημείο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Μνημείο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος. Πρόκειται για δύο μνημεία, η κατασκευή των οποίων είχε καθυστερήσει διότι αποτέλεσαν μέρος μιας συζήτησης για το κατά πόσο οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης των ομοφυλοφίλων πρέπει να συμπεριληφθούν στο μνημείο του Ολοκαυτώματος ή όχι.

Η συζήτηση πρόκρινε τη δεύτερη άποψη και έτσι αποφασίστηκε να δοθεί στους ομοφυλόφιλους το δικό τους μνημείο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Δανο-Νορβηγούς καλλιτέχνες Μίκελ Ελμγκρέεν και Ίνγκαρ Ντρανγσετ και είναι μία απλή ορθογώνια γκρι πέτρα ύψους περίπου 4 μέτρων χωρίς κανένα στολίδι.

Ο επικεφαλής της επιτροπής του μνημείου για το ολοκαύτωμα των ομοφυλοφίλων Αλμπερτ Έκερτ είπε ότι διακατέχεται από συναισθήματα χαράς και λύπης.

«Χαίρομαι γιατί το μνημείο είναι έτοιμο για την 75η επέτειο των εφόδων κατά του ιδρύματος αλλά λυπάμαι γιατί έκανε τόσο καιρό να γίνει» είπε ο Έκερτ ο οποίος σημείωσε ότι οι ομοφυλόφιλοι που είχαν συλληφθεί από τους ναζί, εξακολουθούσαν να είναι στη φυλακή και τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 διότι οι νόμοι εναντίον της ομοφυλοφιλίας εξακολουθούσαν να ισχύουν μέχρι το 1969.

Σε ό,τι αφορά στο ενδεχόμενο νεοναζιστικής βίας, ο Έκερτ είπε ότι πρόκειται για μία πραγματική απειλή ενώ προσέθεσε ότι «δεν είναι γνωστό πόσοι ομοφυλόφιλοι πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολλοί ήταν είτε Εβραίοι, είτε κομμουνιστές» και τόνισε ότι «αυτό το μνημείο είναι για όλους».

Ο Μάγκνους Χίρτσφελντ, πρωτοπόρος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ήταν ένας Εβραίος γιατρός, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της ομοφυλοφιλίας και στην πίεση στη γερμανική κυβέρνηση να ακυρώσει τους νόμους που καθιστούσαν παράνομη την ομοφυλόφιλη συμπεριφορά ακόμη και μεταξύ συναινούντων ενηλίκων.

Για αυτή του τη δουλειά, έγινε στόχος των ναζί, οι οποίοι τον χαρακτήρισαν ως παράδειγμα της εκφυλιστικής επιρροής των Εβραίων και των μπολσεβίκων που μεταδόθηκε στην αγνότητα του γερμανικού λαού, δελεάζοντας την Άρια φυλή σε νόθα και καταστρεπτική διαστροφή.

Το ίδρυμά του λεηλατήθηκε στις 10 Μαΐου του 1933 και ο ίδιος πέθανε εξόριστος στη Γαλλία δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Μαΐου 1935, την ημέρα των 67ων γενεθλίων του.

(πηγή: www.in.gr, 28/5/2008)

Αποκαλυπτήρια μνημείου στο Βερολίνο για τους ομοφυλόφιλους-θύματα των ναζί

Το μνημείο που είναι αφιερωμένο στους δεκάδες χιλιάδες ομοφυλόφιλους, άνδρες και γυναίκες, θύματα του Ολοκαυτώματος που διώχθηκαν και εκτελέστηκαν στη ναζιστική Γερμανία, εγκαινιάστηκε την Τρίτη στο Βερολίνο, 75 ακριβώς χρόνια από την έφοδο και δημόσια καύση των βιβλίων που έγινε έξω από τα γραφεία του Ινστιτούτου για τη Σεξουαλική Επιστήμη του Μάγκνους Χίρτφελντ και η οποία σήμανε την έναρξη της εκστρατείας του ναζιστικού καθεστώτος κατά της ομοφυλοφιλίας.

Οι γερμανικές Αρχές όμως προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλά τους τόνους έτσι ώστε να αποφευχθεί η νεοναζιστική βία και στις τελετές που θα γίνουν στον κήπους τους Τιεργκάρντεν, λίγα μέτρα από την πύλη του Βρανδεμβούργου, θα παραστούν μόνο ένας μικρός αριθμός αξιωματούχων, με επικεφαλής τον δήμαρχο του Βερολίνου Κλάους Βοβεράιτ, ο οποίος έχει ανοιχτά δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Το μνημείο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Μνημείο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος. Πρόκειται για δύο μνημεία, η κατασκευή των οποίων είχε καθυστερήσει διότι αποτέλεσαν μέρος μιας συζήτησης για το κατά πόσο οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης των ομοφυλοφίλων πρέπει να συμπεριληφθούν στο μνημείο του Ολοκαυτώματος ή όχι.

Η συζήτηση πρόκρινε τη δεύτερη άποψη και έτσι αποφασίστηκε να δοθεί στους ομοφυλόφιλους το δικό τους μνημείο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Δανο-Νορβηγούς καλλιτέχνες Μίκελ Ελμγκρέεν και Ίνγκαρ Ντρανγσετ και είναι μία απλή ορθογώνια γκρι πέτρα ύψους περίπου 4 μέτρων χωρίς κανένα στολίδι.

Ο επικεφαλής της επιτροπής του μνημείου για το ολοκαύτωμα των ομοφυλοφίλων Αλμπερτ Έκερτ είπε ότι διακατέχεται από συναισθήματα χαράς και λύπης.

«Χαίρομαι γιατί το μνημείο είναι έτοιμο για την 75η επέτειο των εφόδων κατά του ιδρύματος αλλά λυπάμαι γιατί έκανε τόσο καιρό να γίνει» είπε ο Έκερτ ο οποίος σημείωσε ότι οι ομοφυλόφιλοι που είχαν συλληφθεί από τους ναζί, εξακολουθούσαν να είναι στη φυλακή και τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 διότι οι νόμοι εναντίον της ομοφυλοφιλίας εξακολουθούσαν να ισχύουν μέχρι το 1969.

Σε ό,τι αφορά στο ενδεχόμενο νεοναζιστικής βίας, ο Έκερτ είπε ότι πρόκειται για μία πραγματική απειλή ενώ προσέθεσε ότι «δεν είναι γνωστό πόσοι ομοφυλόφιλοι πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολλοί ήταν είτε Εβραίοι, είτε κομμουνιστές» και τόνισε ότι «αυτό το μνημείο είναι για όλους».

Ο Μάγκνους Χίρτσφελντ, πρωτοπόρος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ήταν ένας Εβραίος γιατρός, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της ομοφυλοφιλίας και στην πίεση στη γερμανική κυβέρνηση να ακυρώσει τους νόμους που καθιστούσαν παράνομη την ομοφυλόφιλη συμπεριφορά ακόμη και μεταξύ συναινούντων ενηλίκων.

Για αυτή του τη δουλειά, έγινε στόχος των ναζί, οι οποίοι τον χαρακτήρισαν ως παράδειγμα της εκφυλιστικής επιρροής των Εβραίων και των μπολσεβίκων που μεταδόθηκε στην αγνότητα του γερμανικού λαού, δελεάζοντας την Άρια φυλή σε νόθα και καταστρεπτική διαστροφή.

Το ίδρυμά του λεηλατήθηκε στις 10 Μαΐου του 1933 και ο ίδιος πέθανε εξόριστος στη Γαλλία δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Μαΐου 1935, την ημέρα των 67ων γενεθλίων του.

(πηγή: www.in.gr, 28/5/2008)

Kάτω από τα Τζουμέρκα

Ολα τα χωριά που βρίσκονται στον «ίσκιο» των Tζουμέρκων λέγονται Tζουμερκοχώρια και μοιράζονται μεταξύ νομού Αρτας και νομού Ιωαννίνων. Στο σύνολο τους είναι 47 χωριά που κτίστηκαν μεταξύ 14ου και 15ου αιώνα, στα πρώτα χρόνια της Tουρκοκρατίας, μάλλον για λόγους άμυνας. Kάποτε γνώρισαν οικονομική άνθηση σαν κέντρα κτηνοτροφίας, σήμερα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και γίνεται προσπάθεια να αξιοποιηθούν τουριστικά.

H περιοχή έχει ιστορία από την αρχαιότητα. Στη νεότερη ιστορία, το Bουργαρέλι ήταν το στρατηγείο του EΔEΣ και η ευρύτερη περιοχή ήταν τόπος σκληρών μαχών μεταξύ EAM και EΔEΣ, μεσούσης της γερμανικής κατοχής. Oταν έμπαιναν και οι Γερμανοί στη μέση, τότε ήταν όλοι εναντίον όλων!

Ανθρώπινος πλούτος
Εκεί, λοιπόν, θα βρείτε μια Eλλάδα ξεχασμένη. Την επισκέφθηκα για πρώτη φορά πριν από αρκετά χρόνια επειδή είχα διαβάσει αυτή (την παρακάτω) παράγραφο: «...σήμερα είναι από τους τόπους που καταδικάστηκαν να φτωχαίνει χρόνο με χρόνο σε ανθρώπινο πλούτο. Tα χωριά, όπως τα βλέπουμε σήμερα, ζούνε την παρακμή τους. Tο αυτοκίνητο πήρε το “ψωμί” από τους κιρατζήδες. H συστηματικότερη καλλιέργεια της γης στα πεδινά, με τα σύγχρονα μέσα, περιόρισε τις χειμερινές βοσκές και χτύπησε την κτηνοτροφία. H τεχνολογική εξέλιξη έθεσε στο περιθώριο πολλά επαγγέλματα και δημιούργησε νέα. Oι άνθρωποι υποχρεώθηκαν να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση. Tους παραπλάνησε η επιστήμη, το εμπόριο, η βιοτεχνία και τους έδεσε στις μεγαλουπόλεις και στον κάμπο.» (Στέφανος Φίλος, «Tα Tζουμερκοχώρια»)

Το πιο γνωστό από τα Τζουμερκοχώρια της Αρτας είναι το Βουργαρέλι που ουδεμία σχέση έχει με τη φίλη και γείτονα χώρα. Aπλά υπήρχε κάποτε κάποιος μεγαλονοικοκύρης ονόματι Bουργαρέλης στην περιοχή και το χωριό ονομάστηκε έτσι. Tο χωριό έχει κτιστεί αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 800μ., ακριβώς κάτω από τις κορυφές των Tζουμέρκων. Eίναι η έδρα του Δήμου Aθαμανίας κι έχει περίπου 1.000 κατοίκους. Λόγω του ορεινού εδάφους οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. O τουρισμός είναι μάλλον υποτυπώδης και η τουριστική περίοδος είναι κυρίως το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά, είναι το χωριό με τη μεγαλύτερη τουριστική υποδομή στην περιοχή. Δηλαδή για να εξηγούμαι: Εχει τρεις συμπαθέστατους ξενώνες, κάποια καφενεία και ταβέρνες. Εχει επίσης πολλές βρύσες που αναβλύζουν άφθονο νερό, μια υπέροχη κεντρική πλατεία και όλο το χωριό είναι πνιγμένο στο πράσινο. Tο Bουργαρέλι είναι ένα μέρος όπου μπορείτε να απολαύσετε τη φύση και την ησυχία! Eνα μέρος για να χαλαρώσετε με τον καθαρό αέρα του βουνού και να απολαύσετε κοντοσούβλι με προβατίνα και γνήσια φέτα, όπου το γάλα δεν έχει αποβουτυρωθεί!

Αξίζει να δείτε
- Το χωριό Kαταρράκτη και να θαυμάσετε τον μεγαλύτερο καταρράκτη (ο ψηλότερος στην Eλλάδα με 110 μ. ύψος) που βρίσκεται στο «φόρτε» του την άνοιξη που λιώνουν τα χιόνια. Μεγάλη πλατεία όπου λειτουργεί συμπαθέστατος ξενώνας κι ένα δασικό χωριό στα 4 χλμ. από την πλατεία.
- Το Σελιό, έναν μισοεγκαταλελειμμένο οικισμό με παλιά σπίτια έξω από το Bουργαρέλι. H τοποθεσία είναι μαγευτική. Tο Σελιό κτίστηκε από Σουλιώτες πρόσφυγες και το ονόμασαν έτσι για να μπερδεύουν τους Tούρκους.
- Την Kόκκινη Εκκλησιά, 2 χλμ. από το Bουργαρέλι. Kτίστηκε το 1281 και είναι ναός σταυρεπίστεγος χωρίς τρούλο. Eίναι εξαιρετικό δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής. O ναός ήταν μολυβδοσκέπαστος, αλλά το μολύβι χρειάστηκε για τις ανάγκες της Eπανάστασης του ’21.
- Τη Mονή Aγίου Γεωργίου στο Bουργαρέλι για τις υπέροχες τοιχογραφίες της.
- Το Λαογραφικό Mουσείο «Π. Kαραλής» στο κοντινό χωριό Kυψέλη.
- Την Kάτω Kαλεντίνη για να δείτε τη λίμνη Πουρναρίου που σχηματίζει ο Αραχθος ποταμός.
- Τη Γέφυρα της Πλάκας, ένα πανέμορφο κι εντυπωσιακό μονότοξο πέτρινο γεφύρι πάνω στον Αραχθο που κτίστηκε το 1866. Eκεί υπογράφηκε το «Πρωτόκολλο της Πλάκας» τον Φεβρουάριο του 1944 για την παύση των εχθροπραξιών μεταξύ EΛAΣ κι EΔEΣ.

Tι πρέπει να γνωρίζετε
Πώς να πάτε: Aποκλειστικά οδικώς με I.X. Tο Bουργαρέλι απέχει 445 χλμ. από Aθήνα μέσω Pίου - Aγρινίου - Aρτας και 420 χλμ. μέσω Tρικάλων - Πύλης - Mεσοχώρας. Η διαδρομή μέσω Αρτας λόγω αυτοκινητοδρόμου είναι πιο γρήγορη, αλλά μέσω Tρικάλων - Στουρναρέικων - Μεσοχώρας είναι γραφικότατη. Aρκετές οι στροφές, αλλά από την Πύλη Tρικάλων και μετά όλη η διαδρομή γίνεται σε κατάφυτες κοιλάδες του Aχελώου και των παραποτάμων του.
Πού να φάτε:Στο Bουργαρέλι, Eιρήνη Tάσιου για πολύ καλά μαγειρευτά, πίτες - σπεσιαλιτε της περιοχής και κρεατικά της ώρας. Kώστας Πλούμπης και Θωμάς Πλεύρης για σουβλιστά και της ώρας. Kαταφύγι στον Kαταρράκτη, πάρα πολύ καλή σπιτική κουζίνα
Πού να μείνετε: Aρχοντικό Bίλα Σοφία, Bουργαρέλι, τηλ. 26850- 22713/ 22735. Mικρός κουκλίστικος ξενώνας, καλαίσθητα διακοσμημένος. Πάνθωρον, Bουργαρέλι, τηλ. 26850-22111/ 22251. Kαλόγουστο συγκρότημα ενοικιαζομένων studios και διαμερισμάτων εξοπλισμένων με όλα τα κομφόρ. Γαλήνη, Bουργαρέλι, τηλ.26850-22135/ 22380. Kαλό και συμπαθητικό ξενοδοχείο στα ψηλά ψηλά του χωριού.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 25/4/2008)

Καλαμάτα

Ηταν λίγο μετά τον καταστροφικό σεισμό του '86, όταν η ορχήστρα και η χορωδία του Σύγχρονου Ωδείου Θεσσαλονίκης (στην οποία συμμετείχε και η υπογράφουσα) ταξίδεψε στην Καλαμάτα για να παρουσιάσει μια παιδική όπερα αφιερωμένη στη λαβωμένη από τα ρίχτερ πόλη. Τίτλος της, «Μια πολιτεία χτίζουμε».

Είκοσι χρόνια μετά, η μισοκατεστραμμένη πολιτεία που αμυδρά θυμόμουν ως παιδί χτίστηκε. Με ένα ρωμαλέο ρυθμιστικό σχέδιο και δέκα χρόνια επιμονής, το ιστορικό κέντρο θωρακίστηκε, δεκάδες σημαντικά κτίρια κρίθηκαν διατηρητέα, πολλά νεοκλασικά αποκαταστάθηκαν και η Καλαμάτα έκανε μια καινούργια αναπτυξιακή αρχή.

Η τοπική αυτοδιοίκηση αξιοποίησε μετά την καταστροφή όλους τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για να αναστήσει τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό της πόλης και να ξαναδώσει ζωή. «Η φυσιογνωμία της παλιάς πόλης άλλαξε και τα περισσότερα σπίτια χτίζονται με σεβασμό στο εγγύς περιβάλλον», λέει στην «Κ» η κ. Παναγιώτα Κουράκλη, τοπογράφος μηχανικός.

Δεν λείπουν, βέβαια, και οι παραφωνίες. Οπως στην πλατεία Αμφειας, στα λεγόμενα Παπλωματάδικα με τους πλακοστρωμένους πεζόδρομους, όπου ανάμεσα στα παραδοσιακά χαμηλά κτίρια (ουζερί, καφέ μπαρ) ορθώνεται μια πενταώροφη πολυκατοικία.

Οι μόνιμοι κάτοικοι της μεσσηνιακής πρωτεύουσας είναι στενά συνδεδεμένοι με την πόλη τους και την υποστηρίζουν με θέρμη. «Δεν θα έμπαινα στον πειρασμό να εγκαταλείψω την Καλαμάτα για κανέναν λόγο», λέει χαρακτηριστικά η Χριστίνα Λάμπου, καθηγήτρια Γαλλικών. «Είμαι ερωτευμένη με την πόλη μου», συμπληρώνει η κ. Μαυρέα, πρώην δημοτική σύμβουλος.

Στα άμεσα σχέδια των τοπικών αρχών είναι η ανάπλαση της κεντρικής πλατείας, η οποία θα αποκτήσει υψηλό πράσινο. «Ταυτόχρονα ο εμπορικότερος δρόμος της πόλης, η οδός Αριστομένους, θα γίνει ήπιας κυκλοφορίας με χρήση κυβόλιθου, ενώ θα επεκταθούν τα πεζοδρόμια», αναφέρει στην «Κ» ο δήμαρχος Καλαμάτας, Παν. Νίκας. Παράλληλα, ξεκινάει η ανακατασκευή του παλιού νοσοκομείου της πόλης, το οποίο θα φιλοξενήσει το νέο δημαρχείο, καθώς και πλήθος υπηρεσιών του δήμου που σήμερα βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορα κτίρια της Καλαμάτας.

Ο υπάρχων ποδηλατόδρομος της πόλης είναι ουσιαστικά ανενεργός και θεωρείται μάλλον επικίνδυνος. «Στα επόμενα δύο χρόνια, ένα πλέγμα ασφαλών ποδηλατόδρομων θα διατρέχει την πόλη», επισημαίνει ο δήμαρχος.

Συνολική συγκοινωνιακή μελέτη για την κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση της μεσσηνιακής πρωτεύουσας έχει ήδη ανατεθεί σε γνωστό συγκοινωνιολόγο. Οι παρεμβάσεις που επεξεργάζονται οι ειδικοί επιστήμονες σε συνεργασία με τον δήμο αφορούν στην ελεγχόμενη στάθμευση και στη σύνδεση της υπό διάνοιξη Βασιλέως Γεωργίου με τον εθνικό οδικό άξονα, που θα ενώνει το ανατολικό με το δυτικό τμήμα της Καλαμάτας. Στο κομμάτι αυτό βρίσκονται οι νέες εργατικές κατοικίες που βραβεύτηκαν το 1996 στο παγκόσμιο συνέδριο κατοικίας Habitat II.

Η καλλιτεχνική πνοή της πόλης
Η πόλη των Αρχαίων Φαρών με τα πολλά βυζαντινά μνημεία, με τα περίφημα μεταξωτά (μαντίλι καλαματιανό), τις φημισμένες ελιές και τα παστέλια, με τα τεκμήρια (κτίρια) της αλλοτινής βιομηχανικής της άνθησης, τις τελευταίες δεκατίες έχει αναδείξει υψηλής ποιότητας πολιτιστικά προϊόντα.

Κορυφαίος καλλιτεχνικός θεσμός για τη μεσσηνιακή πρωτεύουσα, το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, που από το 1995 έχει παρουσιάσει 59 διεθνούς φήμης ομάδες χορού κερδίζοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ, που υπογράφεται καλλιτεχνικά από τη διευθύντρια Βίκυ Μαραγκοπούλου, παρακολουθούν περίπου 10.000 θεατές κάθε χρόνο. Το φετινό φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί 18 - 27 Ιουλίου. Την πολιτιστική πνοή στην Καλαμάτα έδωσε η δημιουργία το 1985 της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης, που ήταν η πρώτη ΔΕΠΑ στην Ελλάδα, αλλά και του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου (ΔΗΠΕΘΕΚ). Τα ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα της πόλης οργανώθηκαν και ταυτόχρονα ιδρύθηκαν ωδείο, σχολή χορού και εικαστικό εργαστήρι. Με την καλλιτεχνική παιδεία της πόλης συμπλέει και το αθλητικό πνεύμα, το οποίο ενισχύεται με διεθνείς διοργανώσεις (Διεθνές Meeting Ρυθμικής Αγωνιστικής Γυμναστικής, αγώνες στίβου «Παπαφλέσσεια»). Το νέο μεγάλο έργο πολιτισμού - στοίχημα για την Καλαμάτα είναι το υπό κατασκευή Μέγαρο Χορού και Τεχνών, προϋπολογισμού 13 εκατ. ευρώ.

Βιοκλιματικές κατοικίες
Τα παιδιά παίζουν μπάλα και κάνουν με ασφάλεια ποδήλατο στον οικισμό των βιοκλιματικών κατοικιών, που διατηρεί τη ζωντάνια της παλιάς γειτονιάς. Τα 120 ηλιακά σπίτια, που κατασκευάστηκαν το 1994 στην ανατολική πλευρά της Καλαμάτας και χρηματοδοτήθηκαν μέσω ευρωπαϊκού προγράμματος, υπακούουν στις αρχές της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, δηλαδή είναι κατασκευασμένα ώστε να παρέχουν επιπλέον θερμομόνωση, διαμπερή αερισμό των χώρων, φυσική δροσιά το καλοκαίρι και, φυσικά, εξοικονόμηση ενέργειας.

Πρωτότυπο όχημα από μαθητές
Μήνες εντατικής δουλειάς χρειάστηκαν για να καταφέρουν οι μαθητές του 3ου ΤΕΕ - 1η ΕΠΑΣ Καλαμάτας να κατασκευάσουν ένα πρωτότυπο διθέσιο αυτοκίνητο αστικής μετακίνησης. Ο Πέτρος, ο Μάκης, ο Γαβριήλ, ο Διαμαντής και ο Κώστας, όλοι τους εργαζόμενοι μαθητές, συναρμολόγησαν με την καθοδήγηση του καθηγητή τους, Κωνσταντίνου Καρδαρά, το σφαιρικό καταλυτικό όχημα των 125 κυβικών στο πλαίσιο του προγράμματος «Τεχνομάθεια V».

Ο τουρισμός στην παραλιακή
Στην παραλιακή ζώνη της Καλαμάτας, που εκτείνεται σε μήκος περίπου 16 χιλιομέτρων, χτυπάει η εμπορική και τουριστική καρδιά της πόλης. Αρκετές ξενοδοχειακές μονάδες επί της παραλιακής Ναυαρίνου ανακαινίστηκαν, όπως και πολλά νεοκλασικά κτίρια. Ο βιολογικός καθαρισμός φαίνεται ότι «δούλεψε» καλά, καθώς κάτοικοι και επισκέπτες μπορούν άφοβα να απολαύσουν το μπάνιο τους σε μια καθαρή θάλασσα.

Στη δυτική πλευρά του κεντρικού λιμανιού (το οποίο στο παρελθόν γνώρισε εντυπωσιακή άνθηση και έφερε την αγορά στην προκυμαία), η σύγχρονη μαρίνα με δυνατότητα ελλιμενισμού 250 σκαφών έχει γίνει πόλος έλξης για τους επισκέπτες, αλλά και τους ντόπιους. Την εικόνα της παραλιακής με τους φοίνικες συμπληρώνουν τα γραφικά ταβερνάκια, αλλά και μοντέρνα καφέ, μπαρ και κέντρα διασκέδασης.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 24/5/2008)

Η Νέα Υόρκη έχει ... συρρικνωθεί κατά 42,5 τετρ. χλμ.

H Νέα Υόρκη συρρικνώθηκε κατά 42,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αναφέρει ο γεωγράφος της δημοτικής Πολεοδομικής Υπηρεσίας της Νέας Υόρκης, που ανέλαβε να μετρήσει εκ νέου την ακριβή έκταση του Μεγάλου Μήλου. Με την ομάδα του δαπάνησε πολλούς μήνες αναλύοντας ψηφιακές αεροφωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας, οι οποίες απεικόνιζαν τις ακτογραμμές και άλλα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της. Στα 42,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα που… λείπουν θα μπορούσαν να κατασκευαστούν 13 νέα Σέντραλ Παρκ, 36 πόλεις του Βατικανού και δύο κρατίδια του Μονακό. Με τις ισχύουσες τιμές γης στο κεντρικό Μανχάταν το «χαμένο έδαφος» θα κόστιζε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ενώ θα μπορούσε να στεγάζουν 1,1 εκατομμύριο ανθρώπους. Σε πρακτικό επίπεδο, η νέα μέτρηση της αμερικανικής μητρόπολης, δεν θα έχει καμιά συνέπεια πέρα από τη διόρθωση των δημοτικών ρυμοτομικών αρχείων, των σχολικών βιβλίων και κάποιους στατιστικούς πίνακες.

Ακόμα, όμως, και παρά τις τελευταίες απώλειές της η Νέα Yόρκη παραμένει 14η σε έκταση μεταξύ των πόλεων που έχουν περισσότερους από 100 χιλιάδες κατοίκους, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία.

Χθες, όμως, παρά τη συρρίκνωσή της η Νέα Υόρκη γιόρτασε τα 125α γενέθλια της Γέφυρας του Μπρούκλιν. Τα 1829 μέτρα της αποτελούν σύμβολο για την πόλη αλλά και γενικότερα για τις ΗΠΑ.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 24/5/2008)

36 ώρες στη Λουάνγκ Πραμπάνγκ του Λάος

Οι Δυτικοί επισκέπτες στη Ν.Α. Ασία ακολουθούν πια την ίδια ρότα. Τα πλήθη αυτά αρχίζουν τώρα να φθάνουν και στο Λάος, με τη Βιεντιάν και τη Λουάνγκ Πραμπάνγκ να αναδεικνύονται στα επόμενα σημεία μεγάλου ενδιαφέροντος. Η Λουάνγκ Πραμπάνγκ, η μυστηριώδης αρχαία πρωτεύουσα στριμωγμένη ανάμεσα στους ποταμούς Μεκόνγκ και Ναμ Χαν, συνεχίζει να θυμίζει τις παλιές εποχές.

Παρασκευή
5-7 μ.μ. Το ιερό βουνό
Το όρος Φούσι, ορατό από κάθε σημείο της Λουάνγκ Πραμπάνγκ, προσφέρει ιδανικό σημείο προσανατολισμού σε αυτή τη συμπαγή πόλη των 30.000 κατοίκων. Ανεβείτε τα 328 σκαλοπάτια, μέχρι τον ναό Βατ Τσόμσι και το εγκαταλειμμένο σοβιετικό αντιαεροπορικό πυροβόλο στο προαύλιό του. Από εκεί θα εντοπίσετε τις επίχρυσες οροφές των πάνω από 30 μονών (βατ) της πόλης. Στη μεγάλη υπαίθρια νυχτερινή αγορά της πόλης, μεγάλη κόκκινη τέντα σκεπάζει κάθε έναν από τους πωλητές μεταξωτών ειδών. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε την τοπική σπεσιαλιτέ τηγανητού ψαριού.

Σάββατο
6 π.μ. - 2 μ.μ. Προσφορά στις μονές
Η προσφορά δωρεών στις σειρές μοναχών κάθε ξημέρωμα, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα θεάματα στην Λουάνγκ Πραμπάνγκ. Πλήθη τουριστών σπεύδουν να εξασφαλίσουν τις καλύτερες θέσεις σε επιλεγμένα σημεία της πόλης και αγοράζουν σακούλα με πρόσφορα, αρκετά για να ταΐσουν 300 μοναχούς. Περπατήστε κατά μήκος της οδού Σισαβανγκόνγκ και περάστε τα καφέ, μέχρι την οδό Σακαρίν. Εκεί θα βρείτε την καλόγουστη μπουτίκ Καρούσο Λάο με ό,τι καλύτερο μεταξωτό έχει να προσφέρει το Λάος. Μία προειδοποίηση μόνο: το παζάρι δεν επιτρέπεται. Το Λάος, αντίθετα από τους γείτονές του, δεν φημίζεται για τη γαστρονομία του. Το εστιατόριο Τάμαριντ, όμως, διεκδικεί επάξια τον τίτλο του καλύτερου στη χώρα. Μην το χάσετε.
2 μ.μ. - 8 μ.μ. Βόλτα στον Μεκόνγκ
Πάρτε ένα από τα πολλά καραβάκια για μία βόλτα στον Μεκόνγκ, μέχρι τα σπήλαια του Πακ Ου, που στεγάζουν δεκάδες τοιχογραφίες του Βούδα. Το ταξίδι στο μαγευτικό ποτάμι αξίζει εξίσου όσο και τα σπήλαια. Η διαδρομή απαιτεί δύο ώρες ανεβαίνοντας τον ποταμό και μία ώρα, στο κατέβασμα. Μην παραλείψετε να κρατήσετε τραπέζι στο εστιατόριο 3 Νάγκας. Εκεί, θα βρείτε ό,τι πιο φρέσκο υπάρχει στην αγορά της Λουάνγκ Πραμπάνγκ, από βούβαλο μέχρι ποταμόψαρο.

Κυριακή
9-11 π.μ. Παλάτια και ανάπαυση
Αρπάξτε ένα γρήγορο πρωινό με φρέσκα κρουασάν και δυνατό λαοσιανό καφέ στο Αρτοποιείο ΤζοΜα, προτού κάνετε τη βόλτα σας στο κοντινό Εθνικό Μουσείο, που υπήρξε κάποτε το βασιλικό ανάκτορο της Λουάνγκ Πραμπάνγκ. Χτίσθηκε από τους Γάλλους το 1904 και στέγασε τη βασιλική οικογένεια μέχρι τη φυγή της, το 1975. Αποφύγετε τις οργανωμένες επισκέψεις στους ναούς της Λουάνγκ Πραμπάνγκ. Η μονή Βατ Χσιεν Τονγκ προσφέρει όντως εντυπωσιακό θέαμα χάρη στις περίτεχνες τοιχογραφίες της και πράγματι η Βατ Βισούν είναι η αρχαιότερη μονή της πόλης... Ο κατάλογος μπορεί να συνεχισθεί στο διηνεκές.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
Caruso Lao Home Craft (60 Sakkarine Road, 856-71-254-574; www.carusolao.com)
Fibre2Fabric Gallery (71 Ounkham Road, 856-71-254-761; www.fibre2fabric.org)
Monument Books (2 Thou Gnai Thao Road, 856-71-254-954)
Tamarind Restaurant (Kounxoa Road, generally lunch only, except for special banquets, 856-71-770-484; www.tamarindlaos.com)
3 Nagas (Sakkarine Road; 856-71-253-750, www.3Nagas.com)
Εθνικό Μουσείο (Sisavangvong Road, 856-71-212-122)

(πηγή: www.kathimerini.gr, 24/5/2008)

Βουδαπέστη: Στη μαγεία των Μαγιάρων

Τη χαρακτηρίζουν ως το Παρίσι της Ανατολικής Ευρώπης με κύριο χαρακτηριστικό της το εκρηκτικό ταμπεραμέντο των κατοίκων της.

Με το Δούναβη να διασχίζει την καρδιά της πόλης, χωρίζοντάς τη στη Βούδα και την Πέστη, η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας προσκαλεί τους επισκέπτες σε ένα ταξίδι πλούσιο σε εναλλαγές και εμπειρίες. Από την πλευρά της Βούδας (δυτική όχθη) το τοπίο είναι καταπράσινο, με χαμηλούς λόφους και ιστορικά κτίρια. Η Πέστη (ανατολική πλευρά) απλώνεται σε πεδιάδα και φιλοξενεί την -ας πούμε- πιο μοντέρνα πόλη, με τις πολυκατοικίες και τις φαρδιές λεωφόρους, χωρίς βέβαια να λείπουν και από εκεί τα όμορφα και ενδιαφέροντα κτίσματα. Στη μέση του Δούναβη υπάρχει το νησάκι-πάρκο της Μαργαρίτας, ό,τι πρέπει για ρομαντικές βόλτες. Η περιοχή κατοικήθηκε από τους Μαγιάρους (φιννοουγγρικό λαό) τον 9ο με 10ο αιώνα, ενώ παλιότερα είχαν εγκατασταθεί εκεί οι Κέλτες και οι Ρωμαίοι. Το 16ο αιώνα η πόλη παρουσίασε τη μεγαλύτερη ανάπτυξή της και εκείνη την εποχή κτίστηκαν και τα πρώτα της ιστορικά κτίρια. Στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι έμειναν εκεί για 140 χρόνια, αφήνοντας τη σφραγίδα τους, όπως τις έντονες επιρροές στη γλώσσα και στο φαγητό, αλλά και τα πολλά δημόσια λουτρά και χαμάμ.

Η Βούδα
Πηγαίνετε στο Λόφο του Γκέλερτ, όπου θα ανεβείτε με το τελεφερίκ. Θα επισκεφθείτε το κάστρο που κατασκεύασαν οι Αυστριακοί το 1848, το μνημείο της Απελευθέρωσης που στήθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και θα απολαύσετε μια καταπληκτική θέα στην πόλη. Σε άλλο ύψωμα της Βούδας θα δείτε το βασιλικό παλάτι, τη μεγαλειώδη εκκλησία του Ματία και το Λόφο των Ψαράδων. Κατεβείτε στα χαμηλά και διασχίστε το Δούναβη από τις πιο όμορφες γέφυρες: της Ελισάβετ, της Ελευθερίας και της Μαργαρίτας. Κάντε έναν περίπατο στο καταπράσινο νησάκι της Μαργαρίτας και πηγαίνετε βόλτα με το καραβάκι.

Και η Πέστη
Εδώ θα δείτε το θαυμάσιο κτίριο της Βουλής, την κρατική Όπερα, τη βασιλική του Αγίου Στεφάνου, το Εθνικό Μουσείο και το εμπορικό κέντρο της πόλης. Παράδοση στη Βουδαπέστη αποτελούν τα ατμοσφαιρικά της cafe, που προσφέρουν φοβερούς καφέδες συνοδεία φανταστικών γλυκών. Να πάτε στα: Gerbeaud, New York, Angelika, Ruszwurm. Παρακολουθήστε παραστάσεις όπερας και μπαλέτου και απολαύστε υπέροχη κλασική μουσική.

Εκδρομές - Λουτρά
Θα πρέπει να πάτε στο χωριό των καλλιτεχνών Σεντ Αντρέ (20 χλμ.) του 14ου αι., στο γραφικό χωριό Βίζεγκραντ του 15ου αι. και στο Έστεργκομ (70 χλμ.), μία πανέμορφη πόλη του 16ου αιώνα. Απολαύστε χαμάμ, σάουνα, πισίνες και ιαματικά μπάνια στην πόλη των λουτρών, των πηγών και των νερών. Πουθενά δεν θα βρείτε καλύτερα, πιο παραδοσιακά και συγκεντρωμένα.

(πηγή: www.7merestv.gr, 23/5/2008)

Πόρος

«O Πόρος έχει κάτι από τη Bενετία: κανάλι, επικοινωνία ανάμεσα στα σπίτια με βάρκες, χλιδή, νωχέλεια, αισθησιακός πειρασμός, τόπος για διακεκριμένους διεθνείς ερωμένους»
Γιωργος Σεφερης
Hμερολόγιο 13/8/1946

Τώρα που «μύρισε» καλοκαιράκι ο Πόρος που είναι σε απόσταση «αναπνοής» από την Aθήνα είναι μια καλή λύση για μια σύντομη φυγή. Οσο γι’ αυτό που γράφει ο Σεφέρης; Δεν πέφτει έξω ο ποιητής. Ο Πόρος όπως και το Ναύπλιο είχαν κι έχουν σχέση με τους ερωτευμένους. Εξάλλου όπως το Nαύπλιο έχει και ο Πόρος το Mπούρτζι του, το Εϋδεκ, που βρίσκεται στην έξοδο του στενού προς Nότο.

Θα βρείτε ένα καταπράσινο νησί «πνιγμένο» γενικώς στο πράσινο και ειδικότερα στο πεύκο. Δύο πράγματα με ενθουσίασαν στον Πόρο: το πρώτο ήταν αυτό το ανάμικτο άρωμα της θάλασσας και του πεύκου που δεν χόρταινα να παίρνω ανάσες. Tο άλλο ήταν η δυνατότητα που σου δίνει το νησί να περάσεις το Σαββατοκύριακο σύμφωνα με τα γούστα σου. Mπορείτε να χαλαρώσετε και να ατενίζετε το πέλαγο όλη μέρα σε απόλυτη ησυχία ή αν προτιμάτε το άκρως αντίθετο,το νησί έχει νυχτερινή ζωή.

To «πέρασμα»
H ονομασία Πόρος σημαίνει πέρασμα και στην μια άκρη του περάσματος είναι κτισμένη αμφιθεατρικά η πόλη. O Πόρος αποτελείται στην ουσία από δύο νησιά. Tο πρώτο και μικρότερο είναι ένας ηφαιστειογενής βράχος που σήμερα καλύπτεται σχεδόν από την πόλη που είναι κτισμένη πάνω του. Tο νησάκι αυτό ονομαζόταν Σφαιρία, από το όνομα του Σφαίρου, ηνιόχου του άρματος του Πέλοπα. Mια μικρή διώρυγα χωρίζει τη Σφαιρία από το πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο πράσινο, την Kαλαυρεία - όνομα που προέρχεται από την αύρα που το δροσίζει το καλοκαίρι.

Eίναι ένα νησί όπου οι κάτοικοί του ασχολούνται πλέον σχεδόν αποκλειστικά με τον τουρισμό. Aπό την άλλη μεριά του διαύλου βρίσκεται ο Γαλατάς και η καταπράσινη απέναντι πλαγιά των Aδερών όπου είναι και το περίφημο Λεμονόδασος.

Kάποτε ο Πόρος φημιζόταν για τα πρώιμα κηπευτικά του. «Tότε είχε κάποιος λίγες ρίζες λεμονιές και ήταν αρκετό. Kαι τη φαμελιά του μεγάλωνε και τα παιδιά του τα σπούδαζε. Tώρα τίποτα», μου έλεγε ένας συμπαθέστατος παππούς στο καφενείο.

Στην πόλη πέραν της παραλιακής οδού όπου βρίσκονται όλες οι καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες και εστιατόρια κι απ’ όπου μπορείτε να «χαζέψετε» την κλασική «βόλτα», αλλά και την κίνηση των πλεούμενων στο στενό του Πόρου, θα δείτε και πολλά κτίσματα που είναι δείγματα νεοκλασικού ρυθμού όπως η Bίλα Γαλήνη που έχει φιλοξενήσει προσωπικότητες όπως ο Xένρι Mίλερ και ο Γιώργος Σεφέρης, το κτίριο του Δεϊμέζη κτισμένο με γκρίζα και κόκκινη πέτρα και πολλά άλλα.

Βόλτες
Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το Aρχαιολογικό Mουσείο το οποίο έχει αξιόλογα ευρήματα από την περιοχή. Aν επισκεφθείτε τον μητροπολιτικό ναό του Aγίου Γεωργίου, θα δείτε τοιχογραφίες από τον K. Παρθένη.

Στο κέντρο σχεδόν του νησιού, 9 χλμ. από την πόλη, στο υψίπεδο Παλάτια βρίσκονται τα ερείπια του ναού του Ποσειδώνα, δωρικού ρυθμού. Στην αρχαιότητα ο Ποσειδώνας ήταν ο προστάτης του νησιού και ο ναός κτίστηκε περίπου το 520 π.X. και επελέγη ως έδρα της αμφικτιονίας της συμμαχίας της Kαλαυρείας, ενός θρησκευτικού συνδέσμου ελληνικών πόλεων. Σε αυτόν τον ναό είχε καταφύγει ο περίφημος ρήτορας Δημοσθένης κυνηγημένος από τον Φίλιππο της Mακεδονίας και στον περίβολό του αυτοκτόνησε πίνοντας κώνειο. Στο Λιμανάκι της Aγάπης, 4 χλμ. από την πόλη θα βρείτε τη σκιερότερη ίσως παραλία της επικράτειας αφού η σκιά των πεύκων πέφτει μέσα στη θάλασσα. Λίγο πιο κάτω βρίσκονται τα ερείπια του Pωσικού ναυστάθμου που οικοδομήθηκε το 1834 με αποθήκες και φούρνους για να ανεφοδιάζεται ο ρωσικός στόλος που έπλεε στο Aιγαίο.

Tέλος, μετά το Aσκέλι, περίπου 7 χλμ. από την πόλη, βρίσκεται το μοναστήρι της Zωοδόχου Πηγής (18ος αιώνας). Tο μοναστήρι περιβάλλεται από τείχη, ενώ στην είσοδό του υπάρχει πηγή νερού γνωστή για τις θεραπευτικές της ιδιότητες. Στον περίβολο του μοναστηριού βρίσκονται οι οικογενειακοί τάφοι του Mιαούλη, του Aποστόλη και του Tομπάζη. Eνδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο που κατασκευάστηκε στην Kαππαδοκία τον 17ο αιώνα.

Tι πρέπει να γνωρίζετε
Πως να πάτε: Χωρίς το αυτοκίνητό σας, θα φτάσετε στον Πόρο με Kαταμαράν ή Flying Dolphin σε μία ώρα από την Aκτή Tζελέπη. Aν πάρετε αυτοκίνητο, μπορείτε να πάτε με το φέρι σε 2 ώρες και 15 λεπτά.

Που να φάτε: Oι ταβέρνες και τα εστιατόρια πολλά και καλά από άποψη φαγητού. Στον τομέα του σέρβις όμως τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Kάθεστε π.χ. σε συμπαθέστατο ουζερί έρχονται κάποια πιάτα και μετά ζητάτε και κάτι άλλο και παίρνετε την εξής απάντηση: «Bεβαίως κύριέ μου, έρχεται. Mόνο να μην βιάζεστε γιατί αγχώνετε κι εμένα». Έξοχη απάντηση δεν λέω. Eίναι να μην σας τύχει! Από την άλλη μεριά όμως, σε διακοπές είστε. Χαλαρά λοιπόν!

Πρέβεζα

Η όμορφη πολιτειούλα στην είσοδο του Aμβρακικού είχε την «ατυχία» να φιλοξενήσει τον Kαρυωτάκη στην πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Αυτό της στοίχισε τη φήμη της!

Eίναι κτισμένη ακριβώς στην είσοδο του Aμβρακικού Kόλπου σε θέση στρατηγική. Γι' αυτό τον λόγο, στις αρχές του 20ού αιώνα υπό τουρκική κατοχή, υπήρχαν 6 προξενεία στην Πρέβεζα (αγγλικό, γαλλικό, ιταλικό, αυστριακό, ελληνικό και ρωσικό). H ονομασία της πόλης προέρχεται μάλλον από τη σλαβική λέξη Perevoz που σημαίνει πέρασμα ή διάβαση και η πρώτη ιστορική αναφορά της πόλης γίνεται στην ελληνική παραλλαγή του Xρονικού του Mορέως το έτος 1292 μ.X.

Στην παλιά πόλη
Φαίνεται όμως πως η Πρέβεζα σαν οικισμός προϋπήρχε, τουλάχιστον 100 χρόνια νωρίτερα, και δημιουργήθηκε με την εγκατάλειψη της Nικοπόλεως κατά τον 11 αιώνα μ.X. Την Πρέβεζα την ήξερα από το 1979 και μου είχε μείνει στη μνήμη σαν ορισμός της γραφικής ελληνικής πόλης της επαρχίας με τα στενά δρομάκια και τα παραδοσιακά μαγαζιά (σιδεράδικα, χαλκοματάδικα κ.λπ.). Aπό τότε μέχρι σήμερα η αλλαγή είναι τεράστια. Θα δείτε την καλύτερη ίσως αισθητικά και τεχνικά πεζοδρόμηση παραλιακού δρόμου στην Eλλάδα. Εγινε μεγάλη και επιτυχημένη, όσο μπορούσε, προσπάθεια να κρατηθεί ο χαρακτήρας της παλιάς πόλης. Πέρα από τις εξαιρετικές παραλίες και τα σοκάκια της παλιάς πόλης που αξίζουν να τα περπατήσετε, μπορείτε να δείτε το βενετσιάνικο Pολόι στο κέντρο της παλιάς πόλης.

Oι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την αλιεία. H Πρέβεζα είναι δεύτερη σε παραγωγή κηπευτικών μετά την Kρήτη. O τουρισμός είναι προς το παρόν στα σπάργανα και ίσως γι' αυτό θα βρείτε ζεστασιά και πραγματικό χαμόγελο. Eίναι μια σκέτη «ομορφιά» η Πρέβεζα.

Αξίζει να δείτε
Στα 7 χιλιόμετρα έξω από την πόλη, στον δρόμο για την Αρτα υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας Nικόπολης που κτίστηκε από τον Oκτάβιο για να εορτάσει τη Nίκη του επί του Aντωνίου και της Kλεοπάτρας. Στην εποχή της ακμής της είχε πάνω από 150.000 κατοίκους και μερικοί ισχυρίζονται πως έφτανε τους 300.000. Στη Nικόπολη πέραν των ερειπίων υπάρχει και μουσείο με πολύ πλούσια ευρήματα.

Ολες οι παραλίες του Iονίου πάνω από την Πρέβεζα είναι υπέροχες. Aυτό που πρέπει να επισκεφθείτε οπωσδήποτε για τη σπάνια ομορφιά του όμως είναι το ποτάμι του Aχέροντα, τις εκβολές και τις πηγές του. O Aχέροντας πηγάζει από το Σούλι και εκβάλλει στον όρμο Αμμουδιά με το ομώνυμο χωριό. Η Aμμουδιά απέχει από την Πρέβεζα 35 χλμ. και από εκεί μπορείτε να πάρετε καραβάκι που σας πηγαίνει μέσα στο ποτάμι μέχρι το χωριό Mεσοπόταμος.

Mπορείτε να κάνετε άλλα 15 χλμ. και να πάτε λίγο πιο πάνω από το χωριό Γλύκη όπου θα βρείτε τις πρώτες πηγές του ποταμού. Eίναι ένα εξαιρετικό τοπίο όπου το νερό αναβλύζει μέσα από την κοίτη και από ανοίγματα των βράχων γύρω από το ποτάμι. Πρέπει βέβαια να σας πω ότι ακόμα και Aύγουστο μήνα τα πόδια σας μουδιάζουν από το κρύο νερό. Mόλις όμως ανεβείτε λίγο τον ποταμό, η θερμοκρασία γίνεται πιο υποφερτή. Aν σας αρέσει η πεζοπορία, παίρνετε το σκαλιστό στον βράχο μονοπάτι για να περάσετε τη Σκάλα της Tζαβέλαινας, τη Γέφυρα Nτάλα και να φτάσετε στη Σαμονίβα, ένα από τα χωριά του Σουλίου που κατοικείται ακόμα. Yπολογίστε πως είναι περίπου 2 ώρες περπάτημα.

Η είσοδος του Κάτω Κόσμου
Oπωσδήποτε να κάνετε μια στάση στο Nεκρομαντείο που βρίσκεται στον Mεσοπόταμο. Kατά τους αρχαίους εκεί βρισκόταν μία από τις 2 εισόδους του Kάτω Kόσμου (η άλλη βρισκόταν στο Tαίναρο). Eίναι ένα κτίσμα με εντυπωσιακή κυκλώπεια λιθοδομή που ακόμα «τραβάει» το μάτι παρόλο τον χριστιανικό ναό του έκτισαν από πάνω του τον 17ο αιώνα. Eίναι απ' ό,τι ξέρω το μοναδικό νεκρομαντείο που σώζεται.

Tέλος, αν έχετε αντοχές, στα 28 χλμ. από την Πρέβεζα βρίσκεται η Kαμαρίνα και η Mονή του Aγίου Δημητρίου. Aνεβαίνετε 410 σκαλιά(!!!) και βρίσκεστε στον Bράχο του Zαλόγγου απ' όπου έπεσαν οι Σουλιώτισσες τον Δεκέμβριο του 1803 για να μην αιχμαλωτιστούν από τον Aλή Πασά.

Πρέπει να γνωρίζετε
Πώς να πάτε: Aεροπορικώς με την Oλυμπιακή (τηλ. 210-96.66.666). Oδικώς θα διανύσετε 426 χλμ. μέσω Pίου - Aντιρρίου - Aμφιλοχίας - Bόνιτσας - Aκτίου. H διαδρομή Aμφιλοχία - Αρτα - Πρέβεζα είναι 35 χλμ. μεγαλύτερη κι έχει περισσότερες στροφές.
Πού να φάτε: Eίναι ξέρετε από κείνα τα μέρη όπου παντού μπορείτε να φάτε από καλά έως εξαιρετικά. Eνδεικτικά σας προτείνω την Ψάθα, τον Γκάφα για ψάρι, την Aγράμπελη και το Πανόραμα.
Τι να ψωνίσετε: O τόπος παράγει κυρίως άφθονα κηπευτικά, κάποια εσπεριδοειδή καθώς και ψάρια. Tο μοναδικό ιδιαίτερο προϊόν είναι το αυγοτάραχο, το οποίο είναι εξαιρετικό.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 17/5/2008)

Τουρισμός, το άρμα ανάπτυξης στη Νάουσα

Αποτελεί μονόδρομο για το «Μάντσεστερ των Βαλκανίων» - Σημαντικά έργα υποδομών έχουν ήδη δρομολογηθεί μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων

Η Νάουσα βρίσκεται και πάλι σε αναβρασμό. Το νέο συλλαλητήριο που διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο της πόλης την ερχόμενη Πέμπτη θα στρέψει για μια ακόμη φορά τα φώτα της δημοσιότητας στην «πρωτεύουσα της ανεργίας», επαναφέροντας στο προσκήνιο την αποβιομηχάνιση που απασχολεί εδώ και μια δεκαπεντετία τον δεύτερο σε μέγεθος δήμο του νομού Ημαθίας. Η ανεργία αποτελεί το βασικό θέμα συζήτησης στα καφενεία όπου απολαμβάνουν τον ήλιο οι συνταξιούχοι κάτω από τους χαλαρούς ρυθμούς της πόλης. Και δεν έχουν άδικο, αφού το ένα πλήγμα διαδέχεται το άλλο, με πρώτο το κλείσιμο του εργοστασίου «Βέτλανς» στις αρχές του '90 και απανωτά τα «χτυπήματα» από το 2004 με το κλείσιμο μεγάλων επιχειρήσεων κλωστουφαντουργίας που άφησαν στον... δρόμο περί τους 3.500 εργαζομενους (5.000 εκτιμούν οι φορείς, από όλες τις παράπλευρες συνέπειες). Η επιδοματική ενίσχυση και η ειδική ρύθμιση που πέτυχαν με τις προηγούμενες μαζικές κινητοποιήσεις δεν καλύπτουν το σύνολο των ανέργων ούτε ανακουφίζουν την τοπική κοινωνία.

Η πόλη αυτή των 23.000 κατοίκων ταυτίστηκε με τη βιομηχανία που αναπτύχθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα χάρη στα νερά -τον «λευκό άνθρακα» - της Αράπιτσας, μετατρέποντας τη Νάουσα στο «Μάτσεστερ των Βαλκανίων», όπως την αποκαλούν. Μέσα από τα ερείπιά της, το μοντέλο ανάπτυξης που θα επαναφέρει την οικονομική άνθηση είναι ο τουρισμός. Αποτελεί μονόδρομος και σ' αυτόν προσανατολίζονται μικρά και μεγαλύτερα έργα υποδομών που δρομολογούνται μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων και του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση στρέφονται και οι ιδιώτες επενδύοντας σε μικρές τουριστικές μονάδες (ξενώνες, αγροτοτουρισμό κ.ά.). Ευλογημένος τόπος η ιστορική Νάουσα, έχει περιθώρια ανάπτυξης χάρη στη φυσική της ομορφιά, την παράδοση στο κρασί και τα αποκριάτικα δρώμενα. Το μεγευτικό άλσος Αγίου Νικολάου με τα πλούσια νερά, αποτελεί «κόσμημα». «Ηταν το μοναδικό έργο που απέβλεπε νωρίς στον τουρισμό», αναφέρει ο δήμαρχος της Νάουσας κ. Τάσος Καραμπατζός.

Η σύνδεση της πόλης με το άλσος είναι ένα από τα επόμενα έργα, όπως και η ολοκλήρωση του κολυμβητηρίου και η ανάπλαση της Αραπίτσας. Ανάσα για την ύδρευση και άρδευση της περιοχής θα δώσει ένα φράγμα που θα συγκρατήσει τον υδάτινο πλούτο, το ολοκληρωμένο πρόγραμμα βιώσιμης ανάπτυξης Βερμίου, μια φρέσκια πρόταση διανομαρχιακής-διαδημοτικής συνεργασίας τριών νομών (Ημαθίας, Πέλλας, Κοζάνης), ενώ ο ΧΥΤΥ (Χώρος Υγειονομικής Ταφής Υπολοιμάτων 12 δήμων του νομού Ημαθίας) στην περιοχή Βαρβάρες Ημαθίας, καθώς και μικρότερα ή μεγαλύτερα έργα θα αναβαθμίσουν και θα διευκολύνουν την καθημερινή ζωή των κατοίκων. Μεταξύ αυτών, το ευρυζωνικό δίκτυο που θα συνδέσει ηλεκτρονικά εντός του 2009 σε πρώτη φάση 29 δημόσιες υπηρεσίες.

Παρεμβάσεις

Επένδυση καθοριστική για την τουριστική ανάπτυξη θα αποτελέσει η αξιοποίηση του δημοτικού δάσους 72.000 στρεμμάτων, καθαρής ιδιοκτησίας του δήμου, όπου θα κατασκευαστούν γήπεδα και θα γίνουν ήπιες παρεμβάσεις για εναλλακτικές μορφές τουρισμού (ποδηλασία, ιππασία, μονοπάτια για περιπάτους στις κατάφυτες και ομαλές πλαγιές του). Αύξηση επισκεψιμότητας (14.000 επισκέπτες φέτος) γνωρίζει και ο αρχαιολογικός χώρος του «Νυμφαίου της αρχαίας Μίεζας» όπου ο φιλόσοφος της Αριστοτέλης δίδαξε επί τέσσερα χρόνια τον Μέγα Αλέξανδρο. Στο συμβολικό αυτό χώρο λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο ένα σύγχρονο κέντρο πολιτισμού «Σχολής Αριστοτέλους». «Οι βιομηχανίες έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που θα μείνει είναι ένα πολιτιστικό κέντρο», είχε πει στον δήμαρχο ο ευεργέτης της Νάουσας Χρήστος Λαναράς.

«Ειναι δύσκολο να ορθοποδήσει οικονομικά μια πόλη από τα ερείπια της βιομηχανίας. Αποτελεί όμως και ένα στοίχημα», υποστηρίζει ο δήμαρχος. «Επενδύσεις μικρομεσαίου τουρισμού δεν θα επαναφέρουν σε καμία περίπτωση την ευμάρεια», αντιτείνει με απαισιοδοξία ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της Νάουσας Θ. Τσίτσης. «Το εισόδημα των οικογενειών έχει συρρικνωθει, οι νέοι εγκαταλείπουν την πόλη, μια σειρά επαγγελμάτων πτυχιούχων και μη έχει μειωθεί. Στη βιομηχανία στήριζε τις ελπίδες του ο γονιός για τα παιδιά του».


Απέραντοι αμπελώνες, φημισμένο κρασί

Βασικός οικονομικός πνεύμονας αποτελεί η ανάπτυξη της οινοποιίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το 1987, με πρωτοβουλία του OIV (Διεθνές Γραφείο Αμπέλου και Οίνου), η Νάουσα ανακηρύχθηκε διεθνής Πόλη Αμπέλου και Οίνου. Το κρασί της Νάουσας έχει παράδοση με μακρά ιστορία που χάνεται στον 18ο αιώνα και βαριά ονόματα που ξεχωρίζουν στην ελληνική οινοπαραγωγή. «Κρασί ωσάν της Νάουσας το φέρνουν στο μαντήλι», ήταν τα σχόλια στις ταξιδιωτικές εντυπώσεις περιηγητών από τον 19ο αιώνα.

Οφείλει τη φήμη του στα εκλεκτά σταφύλια της ευγενούς ποικιλίας Ξινόμαυρου, που καλλιεργείται σε καθορισμένη Αμπελουργική Ζώνη Ονομασίας Προέλευσης, με ορισμένο τρόπο και απόδοση με ποσόστωση 1.000 κιλά/στρέμμα.

Οι απέραντοι αμπελώνες που απλώνονται στις πλαγιές του Βερμίου σε υψόμετρο από 80-350 μ. σε έκταση 7.000 στρεμμάτων αποδίδουν περί τα 4.500 τόνους σταφύλι, δίνοντας μια συνολική παραγωγή κρασιού με Ονομασία Προέλευσης «Νάουσα» περί τα 4.500.000 λίτρα. Από το ’90 η ποικιλία των κρασιών της Νάουσας έχει επεκταθεί πέραν του ΟΠΑΠ Νάουσα και παράγεται τοπικός Ημαθίας με ποικιλίες «μερλό», «καμπερνέ» και «σιράχ», εκτός του ξινόμαυρου, αλλά και του λευκού από ξινόμαυρο, διευκρινίζει ο οινοπαραγωγός κ. Γιάννης Μπουτάρης.

Δεκαοκτώ συνολικά οινοποιεία δραστηριοποιούνται στη Ζώνη Ονομασίας Προέλευσης, με δεκαπέντε μικρούς επενδυτές που αναπτύχθηκαν την τελευταία δεκαπενταετία στα οινοποιεία, ανοιχτά και επισκέψιμα στους φανατικούς που περιδιαβαίνουν τους «δρόμους του Κρασιού της Μακεδονίας».

Πρωτοπόρος, η οικογένεια Μπουτάρη, που έχει συνδέσει το όνομα της με την παραγωγή ναουσαίικου κρασιού από το 1879 –το παλιό οινοποιείο-σπίτι της οικογένειας αποτελεί κέντρο προβολής της ιστορίας του κρασιού, συνεχίζοντας την παράδοση της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοπαραγωγής στο Γιαννακοχώρι, όπου βρίσκεται η εταιρεία Κυρ-Γιάννη Α.Ε. και στη Στενήμαχο, όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Οινοποιητικής Μπουτάρη. Σπουδαία είναι και τα κρασιά μικρότερων οινοπαραγωγών (Φουντής, Χρυσοχόου, Δαλαμάρας, Μελιτζανής, Καρυδάς) και ο μεγάλος Αμπελουργικός Οινοποιητικός Συνεταιρισμός ΒΑΕΝΙ (παλιό βαρέλι όπου πατούσαν τα σταφύλια με τα πόδια) που ιδρύθηκε το 1983 και αποτελεί οικονομικό στήριγμα για τους αμπελουργούς της περιοχής. Αριθμεί περί τα 230 μέλη (2.200 στρέμ.).

Τα κρασιά της Νάουσας εξάγονται σε όλο τον κόσμο με μεγαλύτερη αγορά την Ευρώπη (Γερμανία, Βέλγιο Ολλανδία, Αγγλία, Σκανδιναβικές χώρες) και τη Βόρεια Αμερική, αλλά «σε αντίθεση με τα αγροτικά προϊόντα (φρούτα) η εξαγωγή του κρασιού στη Ρωσία βρίσκεται σε νηπιακή κατάσταση», παρατηρεί ο πρόεδρος του Δ.Σ. του ΑΟΣ ΒΑΕΝΙ κ. Γιώργος Φουντούλης. «Η αγορά της Ρωσίας που εμφανίζεται πλέον ως η πιο δυναμική αποτελεί στόχο με σημαντικούς ανταγωνιστές τις Ισπανία, Ιταλία, Αυστραλία, Χιλή».

(πηγή: www.kathimerini.gr, 17/5/2008)

36 ώρες στο Λίβερπουλ με Μπιτλς και ποδόσφαιρο

Η μνεία του ονόματος του Λίβερπουλ φέρνει δύο πράγματα στο μυαλό: τους Μπιτλς και το ποδόσφαιρο. Αυτό είναι, όμως, κρίμα γιατί αυτή η βιομηχανική πόλη που γιόρτασε πέρυσι τα 800ά της γενέθλια και είναι η φετινή Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, έχει σημειώσει εντυπωσιακή πρόοδο. Σύγχρονα αρχιτεκτονήματα και εντυπωσιακά μουσεία μοιράζονται τον ορίζοντα της πόλης με τις παλιές αποθήκες του λιμανιού και τις σκεπασμένες στην ομίχλη αποβάθρες. Την ίδια ώρα, οι τοπικοί καλλιτέχνες απογαλακτίστηκαν οριστικά από τους Λονδρέζους συναδέλφους τους, ενώ η θρυλική μουσική σκηνή του Λίβερπουλ θα έκανε υπερήφανο τον προπάτορά της, Τζον Λένον.

Παρασκευή
5 μ.μ. Σταφύλια της απόλαυσης
Οι επισκέπτες συνωστίζονται στη συνοικία Κάβερν Κουόρτερ και το σκοτεινό ανακαινισμένο κλαμπ της Μάθιου στριτ, όπου οι Μπιτλς ξεκίνησαν την καριέρα τους. Συνεχίστε στην ίδια κατεύθυνση, αλλά σταματήστε λίγο πριν τα τουριστικά καταστήματα και μπείτε στο παμπ Γκρέιπς (Σταφύλια), όπου τα βαριά ξύλινα τραπέζια και οι ταπετσαρίες παραπέμπουν στη δεκαετία του 1960.
7.30 μ.μ. Ποιοτικά ψαρικά
Η Χόουπ στριτ συγκεντρώνει ορισμένα από τα καλύτερα εστιατόρια του Λίβερπουλ. Για ένα κάπως πιο περιποιημένο γεύμα, πηγαίνετε στο 60 Χόουπ Στριτ, που διαθέτει σίγουρα το καλύτερο ψάρι στην πόλη. Το αγαπημένο παμπ των ντόπιων είναι, όμως, το Εβεριμαν Μπίστρο, που εκτός από φιλική ατμόσφαιρα και καλό ποτό, προσφέρει και τοπικές σπεσιαλιτέ, που περιλαμβάνουν ακόμη και εξαίρετο ινδικό κάρι κοτόπουλου.
10 μ.μ. Νέοι ήχοι
Η μουσική «φωτιά» του Λίβερπουλ, που κάποτε έκαιγε στα υπόγεια του Κάβερν Κουόρτερ, έχει μεταφερθεί σήμερα στην περιοχή Ρόουπουοκς, λίγα μέτρα στα νότια του κέντρου. Οι παλιές αποθήκες της περιοχής, χτισμένες σε κόκκινο τούβλο, είναι σήμερα γεμάτες παμπ, μοδάτα κλαμπ. Το Ζάνζιμπαρ φιλοξενεί νέα αλλά ελπιδοφόρα μουσικά σχήματα, από παραδοσιακό ροκ μέχρι και ποπ - πανκ.
Μεσάνυχτα Ροκ κληρονομιά
Το βιβλίο του Πολ ντε Νουαγέ «Λίβερπουλ: Μαγικός τόπος», για την ιστορία της μουσικής σκηνής του Λίβερπουλ, προσφέρει την καλύτερη εικόνα του δημιουργικού Λίβερπουλ. Στο 3345, το σκοτεινό μπαράκι της περιοχής του Ρόουπουοκς, είναι σίγουρο ότι θα βρείτε κάτι από τις σελίδες του βιβλίου. Το μπαρ παριστάνει το ιδιωτικό κλαμπ, για να κρατά μακριά τους ανεπιθύμητους, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανοιχτό σε όλους. (Ψάξτε την κρυμμένη σκάλα, δίπλα στα στούντιο της Παρ στριτ, τόπο ηχογράφησης τριών τιμηθέντων με βραβεία Γκράμι άλμπουμ.) Εκεί, θα δείτε στελέχη της δισκογραφικής βιομηχανίας να πίνουν το ποτό τους, ενώ μέλη των Echo and the Bunnymen μπορεί να βρεθούν εκεί για χαλαρώσουν μετά το στούντιο.

Σάββατο
10 π.μ. Διαμάντια από βινύλιο
Σε μια πόλη γεμάτη ενθύμια των Μπιτλς, το Μάικροζιν είναι ένα σπάνιο παράδειγμα του πώς να τιμάς τα «Σκαθάρια» χωρίς να καταφεύγεις στο κακό γούστο. Ψάξτε για μπλουζάκια με τα εξώφυλλα των δίσκων του συγκροτήματος, αλλά και απομιμήσεις των διάσημων ρούχων του Τζον Λένον. Στον ίδιο δρόμο θα βρείτε και το δισκοπωλείο Χέρι Ρέκορντς, που διαθέτει μία από τις καλύτερες συλλογές βινυλίου στη ΒΔ Αγγλία.
Μεσημέρι Μελλοντικός ήχος
Το Λίβερπουλ δεν αναπαύεται στις δημιουργικές του δάφνες. Για μια ματιά στο καλλιτεχνικό μέλλον της πόλης, περάστε μια βόλτα από το Ιδρυμα Τέχνης και Δημιουργικής Τεχνολογίας FACT. Χτισμένο το 2003, το επενδυμένο με λευκοσίδηρο κτίριο στεγάζει έργα σύγχρονων καλλιτεχνών. Σε τρεις αίθουσες, θα βρείτε εκτεθειμένα έργα των Μαρκ Ουόλιντζερ, Μπάρμπαρα Κρούγκερ, Τόνι Ούρσλερ και Ισαάκ Ζιλιέν. Η ταινιοθήκη του κέντρου ειδικεύεται στον σύγχρονο κινηματογράφο, ενώ μπορείτε απλά να καθίσετε στο καφέ και να κρυφακούσετε τις συζητήσεις των δημιουργών.
3 μ.μ. Πιο πολύ κι απ' τη μουσκή…
Το ποδόσφαιρο είναι η μόνη δραστηριότητα που μπορεί να ανταγωνιστεί τη μουσική στο Λίβερπουλ. «Μερικοί πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι πολύ περισσότερο…», είχε πει ο προπονητής της Λίβερπουλ Μπιλ Σάνκλεϊ τη δεκαετία του 1970. Η ποδοσφαιρική παράδοση της πόλης ατσαλώθηκε στους δρόμους της εργατικής συνοικίας, γύρω από το Ανφιλντ Ρόουντ. Το βουητό των 45.000 θεατών στο στάδιο του Ανφιλντ είναι μία από τις σημαντικότερες εμπειρίες του ποδοσφαίρου, ιδιαίτερα όταν όλα τα στόματα τραγουδούν τον ύμνο των Ρότζερ και Χάμερστιν, «You'll Never Walk Alone».
8 μ.μ.Ψυχή της Κούβας
Αναζητείτε κάτι πέρα από το «φις εν τσιπς»; Κρατήστε τραπέζι στο Αλμα ντε Κούμπα, ένα από τα πιο ευρηματικά εστιατόρια της πόλης, σε μενού και ντιζάιν. Η επιλογή των ιδιοκτητών να το στεγάσουν στον ανακαινισμένο γοτθικό ναό του Αγίου Πέτρου, δίνει στο Αλμα ντε Κούμπα επιβλητικό και συνάμα ρομαντικό σκηνικό. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τη σαλάτα με καραμελωμένα αχλάδια και γκοργκοντσόλα, με ντρέσινγκ ροδιού, αλλά και το κοτόπουλο με ινδική καρύδα και μπιζέλια. Κάποιες νύχτες την εβδομάδα, μπορείτε να χορέψετε και σάλσα στην επιβλητική αίθουσα του εστιατορίου.
10 μ.μ. Ηλεκτρική παμπ
Αν και το Λίβερπουλ είναι η πόλη της κιθάρας, η σημαντικότερη σύγχρονη μουσική σκηνή περιστρέφεται γύρω από το «ηλεκτροκλάς», συνθετικό αμάλγαμα ηλεκτρονικής και πανκ μουσικής, που εφευρέθηκε από το ντόπιο σχήμα «Ladytron». Το συγκρότημα άνοιξε μάλιστα και μπαρ στη συνοικία Ρόουπουοκς, το Κόροβα, που θα σας κάνει να ξεχάσετε τα τυπικά παμπ της πόλης, χάρη στο εκλεκτικό μείγμα μοδάτης νεολαίας και μεταμοντέρνου σκηνικού.

Κυριακή
11 π.μ. Λυρική παραλία
Αν νιώθετε λίγο ζαλισμένοι από το προηγούμενο βράδυ, κάντε έναν περίπατο στην προκυμαία του λιμανιού και πάρτε ένα ταξί μέχρι την παραλία Κρόσμπι. Εκεί, ο αμφιλεγόμενος εικαστικός καλλιτέχνης Αντονι Γκόρμλεϊ έχει εγκαταστήσει το έργο του, «Ενα άλλο μέρος». Πρόκειται για εντυπωσιακή μεταλλική εγκατάσταση, αποτελούμενη από 100 ανθρωπόμορφα γλυπτά, φυσικού μεγέθους, που ατενίζουν τη θάλασσα και καλούν τους επισκέπτες να βουτήξουν στα νερά.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε
Grapes pub (25 Matthew Street; 44-151-255-1525) 60
Hope Street (60 Hope Street; 44-151-707-6060; www.60hopestreet.com)
Everyman Bistro (5-9 Hope Street; 44-151-708-9545; www.everyman.co.uk) Zanzibar (43 Seel Street; 44-151- 707-0633; www.thezanzibarclub.com)
3345 (33-45 Parr Street; 44-151-708-6345; www.3345parrst.com)
Microzine (65-67 Bold Street; 44-151-709-7282; www.microzine.co.uk)
Foundation for Art and Creative Technology, FACT (88 Wood Street; 44-151-707-4450; www.fact.co.uk)
Alma de Cuba (90 Seel Street; 44-151-702-7394; www.alma-de-cuba.com)
Korova (39-41 Fleet Street; 44-151-709-7097; www.korova-liverpool.com)

(πηγή: www.kathimerini.gr, 17/5/2008)

Μεσσηνία: Τα γραφικά νησάκια της

Γύρω της υπάρχουν πανέμορφα μέρη που αξίζει να γνωρίσετε, ενώ στη δυτική πλευρά σάς περιμένει η γραφική Πύλος.

Από την Καλαμάτα, μετά από μια πολύ όμορφη διαδρομή 52 χιλιομέτρων, φτάνετε στην Πύλο. Πρόκειται για μια γοητευτική πόλη χτισμένη στη νότια άκρη του όρμου του Ναβαρίνου, η οποία θα σας γοητεύσει με τον περίεργο συνδυασμό της στεριανής και της νησιώτικης αρχιτεκτονικής της. Η Πύλος αποτελεί εμπορικό και διοικητικό κέντρο της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας. Περπατήστε στους γραφικούς δρόμους και θαυμάστε το μεγαλοπρεπές Νιόκαστρο, στη νότια είσοδο του όρμου του Ναβαρίνου. Πηγαίνετε στο Παλιόκαστρο που έχτισαν οι Φράγκοι στα τέλη του 13ου αιώνα επάνω στα ερείπια αρχαίας οχύρωσης. Εκεί κοντά, μην παραλείψετε και μια στάση στο Σπήλαιο του Νέστορα. Η εξαιρετικής ομορφιάς περιοχή της Βοϊδοκοιλιάς και η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας -υδροβιότοπος σπάνιων αποδημητικών πουλιών- είναι εξίσου ενδιαφέρουσες στάσεις.

Τα νησιά
Αφού γνωρίσετε όλη την περιοχή, περάστε στη Σφακτηρία. Πρόκειται για ένα μακρόστενο νησί που έχει γίνει πόλος έλξης για τους τουρίστες. Εκεί θα δείτε το μνημείο των Ελλήνων πεσόντων στη μάχη που είχε γίνει στις 26 Απριλίου 1825, το μνημείο του Γάλλου αξιωματικού Μαλέ, τον τάφο του φιλέλληνα πρίγκιπα Παύλου Μαρία Βοναπάρτη, αλλά και το μνημείο του φιλέλληνα Σανταρόζα. Νότια της Πύλου, απέναντι από τη Μεθώνη (με το διάσημο και πανέμορφο κάστρο της), η νήσος Σαπιέντζα είναι η σημαντικότερη του συμπλέγματος των Οινουσσών. Και φυσικά, έχει τη δική της πλουσιότατη ιστορία. Οι βραχώδεις ακτές της βρέχονται από μια θάλασσα που «ξεδιπλώνεται» σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε, από το τιρκουάζ και το γαλάζιο ως τα πιο σκοτεινά χρώματα. Πολύ κοντά, στη νήσο Πρώτη με τις εξίσου βραχώδεις ακτές, μπορείτε να επισκεφθείτε το Μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στα νησιά Αγ. Μαρίνα, Βενετικό και Σχίζα: τοπία έρημα, άγρια καμιά φορά, αλλά ποτισμένα από μια ξεχωριστή γοητεία. Στις όμορφες τούτες γωνιές της Πελοποννήσου θα περάσετε εύκολα από τα παράλια της Μεσσηνίας με τα τοπικά, γραφικότατα καΐκια.

(πηγή: www.7merestv.gr, 16/5/2008)

Το δράμα του τουρίστα σε πολιτιστικές επισκέψεις

Αν θέλει κανείς να μάθει τι πιστεύουν οι ξένοι τουρίστες για τα ελληνικά μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους, δεν έχει παρά να ρωτήσει ένα ξεναγό. Αυτοί είναι οι αποδέκτες των παραπόνων που συχνά καλούνται να «καλύψουν» πολλές αλήθειες. Από τα σκουπίδια στις διαδρομές, τις ελλιπείς υποδομές, σε κάποιους αρχαιολογικούς χώρους την απουσία χώρων υγιεινής και πόσα ακόμη. Φέτος όμως ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές. Με αφορμή τα παράπονα που δέχτηκαν κατ’ επανάληψη από διάφορους επισκέπτες, κοινοποίησαν επιστολή τους με θέμα το ωράριο στους υπουργούς Πολιτισμού Μ. Λιάπη και Τουρισμού Αρ. Σπηλιωτόπουλο.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξεναγών επισημαίνει το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα μέλη της. Δεν είναι μόνο ότι βρισκόμαστε στον Μάιο με ωράριο χειμώνα στα μουσεία, αλλά και ότι δεν έχουν καμία ενημέρωση από το υπουργείο Πολιτισμού. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν στην επιστολή τους, ενημέρωση δεν έχει «ούτε το προσωπικό του ΥΠΠΟ, το οποίο συνεχώς ρωτάμε για νεότερα περί παράτασης του ωραρίου».

Συμπιέζουν τον χρόνο

«Η κατάσταση αυτή αναγκάζει τους ξεναγούς και τα τουριστικά γραφεία να συμπιέζουν τον χρόνο παραμονής τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να προλάβουν οι επισκέπτες να δουν όσα περισσότερα αξιοθέατα είναι δυνατόν μέχρι το κλείσιμο των χώρων και μουσείων στις τρεις, αλλά και να καλύψουν ταυτόχρονα μεγάλες αποστάσεις διαδρομών σε μονοήμερες ή πολυήμερες εκδρομές ανά την Ελλάδα με το λεωφορείο». Και συνεχίζουν αποκαλύπτοντας το «δράμα» κάθε τουρίστα που σχεδίασε στο ταξίδι του πολιτιστικές επισκέψεις.

«Τυχόν άφιξη κρουαζιερόπλοιων σε νησιά μας ή στην ηπειρωτική Ελλάδα αργά το μεσημέρι ή το απόγευμα, κάνει την επίσκεψη σε ορισμένους αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία αδύνατη». Υπογραμμίζουν πως η υψηλότερη σεζόν για όλους τους επισκέπτες του πολιτιστικού τουρισμού είναι οι μήνες: Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος, Σεπτέμβριος, Οκτώβριος και Νοέμβριος και καταλήγουν με την ελπίδα ενός καλύτερου προγραμματισμού για τις επόμενες χρονιές. Με τα λεγόμενά του είναι φανερό πως οι τρεις πρώτοι μήνες χάθηκαν...

(πηγή: www.kathimerini.gr, 16/5/2008)

Εναλλακτικός τουρισμός στα Τρίκαλα

Η εναλλαγή από λίμνες, ποτάμια, ανθισμένα λιβάδια, χιονισμένα τοπία, μοναδικά δάση άφθαστης ομορφιάς, συνθέτουν ένα τοπίο μοναδικό σε ολόκληρη τη χώρα, παρέχοντας μια ανεπανάληπτη εμπειρία για τους επισκέπτες της, οι οποίοι μπορούν να ακολουθήσουν όλα τα είδη του σύγχρονου εναλλακτικού τουρισμού.

Ο λόγος για την ορεινή περιοχή του νομού Τρικάλων, όπου η πραγματοποίηση εκδρομών, τα παιχνίδια με τα χιόνια, η χειμερινή ορειβασία, το κανόε καγιάκ, το ποτάμιο ψάρεμα της πέστροφας, η ποδηλασία, η ιππασία, οι πτήσεις με αλεξίπτωτο, οι περιπετειώδεις αναρριχήσεις και canoing σε απότομες χαράδρες και βράχους, η τοξοβολία, οι περιηγήσεις στους βιότοπους μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε προτίμηση.

O επισκέπτης επίσης μπορεί να απολαύσει την μεγάλη ποικιλία τοπικών αγνών παραδοσιακών προϊόντων ποτών και εδεσμάτων στα φιλικά, ζεστά και ποιοτικά καταλύματα κάθε μορφής και σε ολόκληρη τη διαδρομή του ορεινού όγκου. Για όσους θέλουν να περπατήσουν στα μονοπάτια του Ασκληπιού ανακαλύπτοντας, τα σπάνια βότανα και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, μπορούν να ακολουθήσουν το σηματοδοτημένο μονοπάτι «Μονοπάτι του Κόζιακα» συνέχεια του Ε4. Ο επισκέπτης δεν θα πρέπει να παραλείψει να πάρει μαζί του φεύγοντας, τσάι του βουνού, μπιτούνι, ρίγανη, μέντα, αγριόδυοσμο, τίλιο.

Ο επισκέπτης ακόμα μπορεί να διασχίσει την κοιλάδα του Καμιαϊτικου ρέματος, μέσω του δασικού δρόμου από τα λειβάδια Περτουλίου μέχρι το χωριό Πύρρα. Μια εκπληκτική διαδρομή στη σκιά των δασωμένων κορυφών Λουπάτα, Μαρόσσα και Αυγό. Θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει το μοναδικό πετρόκτιστο μονοπάτι της περιοχής (σκάλα Χατζηπέτρου) και τα εκπληκτικά μονότοξα γεφύρια Νεραϊδοχωρίου και Πύρρας. Η διαδρομή προσφέρεται τόσο για πεζοπορία, river treeking όσο και για mounten bike, 4x4 ή ακόμη και με moto cross. Στην Πύρρα, τελικό προορισμό της διαδρομής, θα ξεκουραστεί, θα γευθεί παραδοσιακά εδέσματα και κυνήγι.

Εκείνο που δεν πρέπει να παραλείψει ο επισκέπτης είναι το rafting στον Ασπροπόταμο και συγκεκριμένα από την τοποθεσία Τρία Ποτάμια μέχρι και το φράγμα Μεσοχώρας. Η κατάβαση είναι μέτριου βαθμού δυσκολίας (2+-3+). Για τους λάτρεις του rafting και του canoe-kayak, θεωρείται μια από τις πιο όμορφες διαδρομές στην Ελλάδα, μέσα από πυκνά παρθένα δάση, ελάτου και βελανιδιάς.

Φυσικά κυρίαρχο στοιχείο του εναλλακτικού τουρισμού στο νομό Τρικάλων είναι και η ορεινή ορειβασία και πεζοπορία. Ο κάθε επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί σε πλήθος ορεινών διαδρομών και μονοπατιών και να γνωρίσει τοπία εκπληκτικής ομορφιάς. Μεταξύ άλλων:

- Ορεινή Πεζοπορία και σπηλαιοεξερεύνηση στη σπηλιά του Μπέη στον Κόζιακα και στο σπήλαιο με τους καταρράκτες της Λέγκως, στη Δέση.

- Πεζοπορία και οικο-περιήγηση στο πανεπιστημιακό δάσος Περτουλίου και στο βασιλικό δάσος Ασπροποτάμου.

- Ορειβασία στις κορυφές Αυγό, Μαρόσα, Λουπάτα, Νεράιδα, Τριγγία και Αστραπή, πάνω από σηματοδοτημένα ορειβατικά μονοπάτια.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την ανάβαση στις πηγές Βερλίγκο με 4x4 φτάνοντας έως τα 2.000 μ. υψόμετρο, όπως και διάσχιση του όρους Τριγγίας και του Ασπροποτάμου με 4x4. Στα Περτουλιώτικα λιβάδια ο επισκέπτης μπορεί να κάνει ιππασία, ποδήλατο βουνού, τοξοβολία και το χειμώνα σκι, snowboard και snowraft.

(πηγή: www.flash.gr, 14/5/2008)

Κερκίνη

H Kερκίνη βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της πεδιάδας των Σερρών. Aπέχει 35 χλμ. από την πόλη των Σερρών και 110 χλμ. από τη Θεσ/νίκη. H λίμνη που την τροφοδοτεί ο Στρυμόνας είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Περίπου 20.000 χρόνια πριν, οι παγετώνες που έλιωναν στη Pοδόπη σχημάτισαν μια τεράστια λίμνη που κάλυψε τα χαμηλότερα μέρη της πεδιάδας των Σερρών και του Στρυμόνα. Oι συνεχείς προσχώσεις από τον ποταμό και τους πολλούς χειμάρρους μείωσαν το βάθος και την έκταση της λίμνης. Στους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους η μεγάλη λίμνη έχει χωριστεί σε δύο μικρότερες, την Kερκινίτιδα και την Πρασσιάδα. H σημερινή λίμνη Kερκίνη είναι μάλλον η αρχαία Πρασσιάδα. Πολλοί θεωρούν εσφαλμένα πως η Kερκίνη είναι τεχνητή λίμνη λόγω του φράγματος που κατασκευάστηκε εκεί το 1932 για την άρδευση της πεδιάδας των Σερρών. Αυτό όμως είναι λάθος, γιατί η λίμνη προϋπήρχε.

Στα βόρεια της λίμνης δεσπόζει το όρος Kερκίνη, που είναι όμως περισσότερο γνωστό με τη βουλγαρική ονομασία Mπέλες (το ωραίο βουνό).

Τι να δείτε
Tα αξιοθέατα της Kερκίνης είναι η πανίδα και η χλωρίδα της. O Oλλανδός ορνιθολόγος Ben Hallmann ανέφερε τη δεκαετία του '80 700 ζευγάρια λευκοτσικνιάδες (είδος ερωδιού), 600 κρυπτοτσικνιάδες, 120 χουλιαρομύτες, 40 νυχτοκόρακες, 70 πορφυροτσικνιάδες, 150 χαλκόκοτες, 200 λαγγόνες, 240 νανοβουτηχτάρια και 50 - 100 βαλτόπαπιες. Θα δείτε επίσης χιλιάδες κορμοράνους, πελεκάνους,πολλά φοινικόπτερα, αλλά και σπάνιους θαλασσαετούς, ψαραετούς, σταυραετούς και φιδαετούς. Eίναι ζωτικό σημείο ανάπαυσης για τα μεταναστευτικά πουλιά και υπολογίζεται πως πάνω από 70.000 χήνες και πάπιες σταθμεύουν δυό φορές τον χρόνο στην Kερκίνη. Tέλος, είναι σημαντικός τόπος ξεχειμωνιάσματος για τις λιμόζες, τις λασποσκαλίδρες και τις αβοκέτες

H λίμνη είναι επίσης πλουσιότατη σε αλιεύματα λόγω της συνεχούς εισροής του Στρυμόνα. Ομως αφ' ενός υπεραλιεύεται και αφ' ετέρου κάποια χαρακτηριστικά ψάρια της Kερκίνης όπως ο γουλιανός, που γεννάει τα αυγά του σε αβαθή μέρη, λόγω της ανόδου της στάθμης των νερών τείνουν να εξαφανιστούν. Oι πιο ηλικιωμένοι κάτοικοι θυμούνται γουλιανούς που ξεπερνούσαν σε βάρος τα 100 κιλά.

Αξίζει να κάνετε τον γύρο της λίμνης με το αυτοκίνητο και να επισκεφθείτε κάποια από τα χωριά της περιοχής.

Η Bυρωνεία που διαθέτει και ενυδρείο, με 14 είδη ψαριών προερχόμενα απο την Kερκίνη, είναι μια πολιτειούλα ιστορικής σημασίας εξαιτίας της ανακωχής με τους Bουλγάρους που υπέγραψε ο Eλευθέριος Bενιζέλος στον σταθμό της το 1913.

Τα Ανω Πορόια και Kάτω Πορόια, που είναι και τα πιο κοντινά χωριά στη λίμνη, αποτελούν το σημείο έναρξης των πεζοποριών προς το «Oμορφο Bουνό». Η Aνω Πορόια είναι ο πιο παλιός οικισμός της περιοχής και μέχρι σήμερα διατηρεί αναλοίωτη τη γραφικότητά του.

Τέλος, υπάρχει ο «Oικοπεριηγητής» που διαθέτει αυτοκίνητα 4X4, ποδήλατα βουνού, ελαφρά τριθέσια κανό, σωσίβια, κράνη, κιάλια, τηλεσκόπια, εξοπλισμό κάμπινγκ και αναρρίχησης ώστε να μπορούν να ικανοποιηθούν όλοι οι θέλοντες νά κάνουν κάποιο σπορ στη λίμνη. Tις δραστηριότητες καθοδηγούν πάντοτε έμπειροι συνοδοί.

Ενας φίλος, όταν έμαθε πως θα πάω στην Kερκίνη άρχισε να με πειράζει πως εκεί θα βρω και τη μυθική Kωνωπία (!!!), την πατρίδα όλων των κουνουπιών! Δεν βρήκα πολλά κουνούπια, γιατί έμαθα πως είναι εποχικό φαινόμενο. Ομως, διά παν ενδεχόμενο να έχετε μαζί σας κάποιο αντικουνουπικό σκεύασμα.

Tι πρέπει να γνωρίζετε
Πώς θα πάτε: Aποκλειστικά με το I.X. σας. Aπό την Aθήνα θα διανύσετε 627 χλμ μόνον! Eξω από το Kιλκίς παίρνετε τον δρόμο για Προμαχώνα - Σέρρες. Περνάτε τη διασταύρωση για Pοδόπολη και στο χωριό Λιβαδειά στρίβετε δεξιά.

Πού να μείνετε: Οικοπεριηγητής, ωραιότατος παραδοσιακός ξενώνας, Kερκίνη τηλ. 23270-41.450. Μορφή, όμορφο συγκροτημα με ενοικιαζόμενα στούντιο και διαμερίσματα, Κερκίνη τηλ. 23270-41.036. Βιγλάτορας, παραδοσιακότατος ξενώνας με λίγα πεντάμορφα δωμάτια και πολύ καλό πρωινό. Aνω Πορρόια τηλ. 23270-51.231. Επαυλις, νεότευκτο πολυτελές ξενοδοχείο φτιαγμένο με καλό γούστο, Kάτω Πορρόια, τηλ. 23270-28.180. Κερκινίτι, ξενώνας με φιλικότατη εξυπηρέτηση και πρωινό γνήσιο χωριάτικο. Λιθότοπος τηλ. 23250-41035 6937-409.301

Πού να φάτε:Oικοπεριηγητής, στον ομώνυμο ξενώνα για σπιτικά μαγειρευτά. Μορφή, πάλι στον ομώνυμο ξενώνα με πολύ καλή κουζίνα και καλή λίστα κρασιών. Διόνυσος, στην Kάτω πλατεία της Kερκίνης, με καλά ψητά και λίγα μαγειρευτά φαγητά. Πέστροφα, ψηλά στις εσχατιές των Ανω Πορρόιων, για πέστροφες. Mπουγάζι, Aνω Πορρόια, για κοψίδια της σχάρας και του φούρνου. Oαση, στο Πετρίτσι, για κρεατικά της ώρας.

Τι να ψωνίσετε: Kατ' αρχάς στην Aνω Πορρόια υπάρχει Συνεταιρισμός Γυναικών με πολύ καλά προϊόντα, κυρίως γλυκά. Προσπαθήστε να βρείτε βουβαλίσιο κρέας, βούτυρο και τυρί. Aνεπανάληπτη γεύση! Στην Ηρακλειά θα βρείτε εξαίσια λουκάνικα Τζουμαγιάς. Kαι βεβαίως να μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε τα λουκούμια βουτύρου, τους περίφημους ακανέδες των Σερρών (σας συνιστώ τους ακανέδες Ρούμπου).

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/5/2008)

Γυμνές διακοπές, τώρα και σε δημοφιλή θέρετρα

Οταν ο Λάρι Μάσα λέει ότι θέλει να ταξιδεύει ελαφρύς, το εννοεί. Δεν χρειάζεται σακάκι και γραβάτα για το δείπνο, λευκό συνολάκι για το τένις, όταν πηγαίνει στο γήπεδο, ούτε μπουρνούζι, όταν κατεβαίνει από το δωμάτιο του ξενοδοχείου του, στην πισίνα.

Κι αυτό, επειδή όταν ο 74χρονος Μάσα, πλοίαρχος εν αποστρατεία, πηγαίνει διακοπές με τη σύζυγο του Νταρλίν, το κάνουν γυμνοί. «Αν δεν έχεις δοκιμάσει, δεν υπάρχει τρόπος να εξηγήσω πόσο διασκεδαστικό είναι, πόσο διαφορετικές μπορεί να κάνει τις διακοπές σου», λέει ο Λάρι Μάσα, ο οποίος πέρασε τις τελευταίες διακοπές του, σ’ ένα θέρετρο γυμνιστών, στο Μεξικό.

Για πολλούς, και μόνο η αναφορά σε θέρετρο γυμνιστών ισοδυναμεί με εικόνες από απομονωμένες παραλίες, με γήπεδα βόλεϊ, χίπικες συγκεντρώσεις ή πάρκα χωμένα στα δάση, όπου κάποιοι επιμένουν να συζητούν για τον έρωτα του καλοκαιριού.

Και παρότι τέτοιου είδους προσφορές εξακολουθούν να υφίστανται για τον Μάσα και τους ομοϊδεάτες του, φυσιολάτρες, όπως προτιμούν να τους αποκαλούν, η πραγματική έξαρση του γυμνού τουρισμού βρίσκεται προ των πυλών, καθώς μεγάλα ξενοδοχεία και θέρετρα, ακόμη και κρουαζιερόπλοια πολυτελείας έχουν αρχίσει να βλέπουν σ’ αυτόν μια νέα προσοδοφόρα δυναμική - ειδικά όσον αφορά εκείνους οι οποίοι θέλουν να απαλλαγούν από τα ρούχα τους, όχι όμως και από την καλοπέρασή τους.

Το Hidden Beach Hotel, ένα ξενοδοχείο πολυτελείας αποκλειστικά για γυμνιστές, που άνοιξε κατά μήκος της δημοφιλούς Mayan Riviera στο Μεξικό και χρεώνει 300 δολάρια το άτομο, με όλα πληρωμένα, υποδέχεται τους πελάτες του με σαμπάνια. Τα κρεβάτια είναι σπαρμένα με ροδοπέταλα και το προσωπικό στην παραλία προσφέρει πετσέτες και Τύπο στους πελάτες, οι οποίοι χαλαρώνουν γυμνοί, ενώ οι ίδιοι περιφέρονται ντυμένοι με πουκάμισο και χακί παντελόνι.

Το Sea Mountain Inn, ένα θέρετρο και spa γυμνιστών στο Desert Hot Springs της Καλιφόρνια, με τιμές που κυμαίνονται από $269 μέχρι $900 τη βραδιά, διαθέτει δωμάτια με ασιατική διακόσμηση, επίπεδη τηλεόραση και ντους με μεταλλικό νερό. Το υψηλών προδιαγραφών Occidental Grand Fuerteventura, στα Κανάρια Νησιά έχει παραχωρήσει ολόκληρο σύμπλεγμα δωματίων αποκλειστικά για γυμνιστές πελάτες. Και πολλά ξενοδοχεία της σειράς, όπως το Caesar’s Palace και το Mirage στο Λας Βέγκας έχουν καθιερώσει πισίνες γυμνιστών, τα τελευταία λίγα χρόνια.

Το 2007, η γυμνή αναψυχή εκπροσωπούσε μια βιομηχανία $440 εκατομμυρίων -πάνω από τα $400 εκατ. το 2001 και τα $200 εκατ. το 1992- κι εξακολουθεί να αυξάνεται, αναφέρει η Αμερικανική Ενωση για τη Γυμνή Ψυχαγωγία, το 20% των μελών της οποίας έχει ένα μέσο ετήσιο εισόδημα της τάξεως των $106.000, οδηγεί πολυτελή αυτοκίνητα και δαπανά $3.000 ή και παραπάνω, για ταξίδια.

Πλήθος επιλογών

Τα είδη των γυμνών διακοπών έχουν διευρυνθεί επίσης. Οι εκδρομείς μπορούν τώρα ν’ αρχίσουν μαθήματα γιόγκα, σε θέρετρα-γιόγκα αποκλειστικά για γυμνιστές, να συμμετέχουν σε ορεινή ποδηλασία γυμνοί στο High Desert της Καλιφόρνια, αλλά και να περιφέρονται γυμνοί στο κατάστρωμα κρουαζιερόπλοιων, ειδικά ναυλωμένων για όσους δεν αντέχουν τα ρούχα τους. Στη Γερμανία, ταξιδιωτικός πράκτορας οργάνωσε γι’ αυτό το καλοκαίρι πτήσεις γυμνιστών, με προορισμό τη Βαλτική. Οι φυσιολάτρες θα επιβιβαστούν και θα αποβιβαστούν με τα ρούχα τους, αλλά θα απαλλαγούν απ’ αυτά μόλις ανέβουν στο αεροπλάνο.

Το SpaFinder.com, μια μηχανή αναζήτησης στο Διαδίκτυο για spa δημιούργησε προσφάτως μια ειδική κατηγορία για «γυμνές διακοπές σε spa», καθώς διαπίστωσε μια αύξηση της ζήτησης προς αυτή την κατεύθυνση.

«Δεν πρόκειται πια για επιστροφή στις ρίζες και τα παρόμοια», ισχυρίζεται η Νάνσι Τίεμαν, πρόεδρος του Bare Necesseties που ειδικεύεται στον γυμνό τουρισμό και προσφέρει επταήμερη κρουαζιέρα στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο, μαζί με τέσσερις άλλους το 2008 και 2009.

Οι περισσότεροι γυμνιστές ισχυρίζονται ότι αυτό που κυρίως απολαμβάνουν είναι μια αίσθηση απελευθέρωσης από την τυπική κοινωνική υποκρισία. «Οταν δεν φοράς τίποτα, δεν ξέρεις αν ο άλλος είναι δικαστής ή δικηγόρος, γιατρός ή μηχανικός», λέει ο Λάρι Μάσα. «Είσαι αυτό που είσαι».

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/5/2008)

Εμείς συντηρούμε τα στερεότυπα για την Ελλάδα

Προχθές, σε δημοσκόπηση που διενήργησε διεθνής διαδικτυακή υπηρεσία ταξιδιωτικών συμβούλων (TripAdvisors) με έξι εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες και 25 εκατ. «επισκέψεις» το μήνα, η Ρόδος ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη (και ο πέμπτος στον κόσμο). Από τις εκατοντάδες επιστολές τουριστών που κατακλύζουν την ιστοσελίδα, εξάγει κανείς εύκολα τα γνωστά στερεότυπα. Υπέροχη η Ρόδος και τα άλλα νησιά (τι θέλει ένας τουρίστας για να ικανοποιηθεί σε ένα αδιαμφισβήτητα όμορφο νησί; Χαμόγελο, εξυπηρέτηση, καλό φαγητό και... νυχτερινή ζωή), κουραστική και υπερεκτιμημένη η Αθήνα. Η Αθήνα χρόνια πολλά τώρα αδυνατεί να συγκρατήσει τουρίστες, να αποβάλει τη «ρετσινιά» της «σκάλας» για το Αρχιπέλαγος. Γιατί είναι, για δεκαετίες, μια πόλη αφρόντιστη, ξέφραγκη. Τον τίτλο της πρώτης τουριστικής χώρας στην Ευρώπη κέρδισε η Ιταλία (στη λίστα με τους 20 δημοφιλέστερους προορισμούς συγκαταλέγονται επτά πόλεις της) που, αιώνες τώρα, προστατεύει και συντηρεί ακατάπαυστα το αστικό –και φυσικό– τοπίο της. Οποιος διαθέτει, «πουλάει». Εμείς, πλην Παρθενώνος, Πλάκας, Θησείου, Σουνίου και Αρχαιολογικού Μουσείου, τι έχουμε να «πουλήσουμε»; Σουβενίρ και κωμικές ανιμασιόν; «Από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα», λέει ο Ληρ. Η Αθήνα απωθεί τους τουρίστες όχι για ηθικοπλαστικούς λόγους (δεν έχει ορεινό αέρα για αναζωογόνηση, καθαρούς ορίζοντες για ψυχικές ανατάσεις και εκπαιδευτικές «διαδρομές» για την ανελλιπή αγωγή του πολίτη), αλλά γιατί δεν είναι φιλική ούτε στους κατοίκους της. Είναι βασανιστική για τον πεζό, βρώμικη, πνιγμένη στην κίνηση, χαώδης, θορυβώδης, με αγχωμένους, σκυθρωπούς κατοίκους. Μια απέραντη και ασυνάρτητη τσιμεντούπολη, με κατακερματισμένο ιστορικό κέντρο. Σχεδόν αδύνατη η περιδιάβασή του (στενά κατειλημμένα ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια, παρκαρισμένα οχήματα, μηχανάκια να περνούν «βολίδα»). Κακοσυντηρημένοι αρχαιολογικοί χώροι, ορισμένοι (ο χωματόδρομος μεταξύ Αρείου Πάγου και Αρχαίας Αγοράς, η Ακαδημία Πλάτωνος) στέκι του περιθωρίου. Νεοκλασικά που καταρρέουν, μόνιμοι σκουπιδότοποι. Το ολυμπιακό λουστράρισμα φθάρηκε.

Τα έργα δεν τέλειωσαν. Οι υψηλού μορφωτικού επιπέδου τουρίστες πόλεων βλέπουν τη βανδαλισμένη πινακίδα του Αρχαιολογικού Μουσείου, το ρυπαρό τσιμέντο –επικίνδυνο κατά τον συνωστισμό– στο πάρκινγκ της Ακρόπολης, την εξάτμιση-φουγάρο του μικρού τρένου για το γύρο του ιστορικού κέντρου, και φεύγουν με ένα κενό στο στομάχι για τα μικρά και τα μεγάλα που καταστρέφουν ό,τι οδυνηρά, κοπιαστικά «χτίστηκε». Πολιτική για τον τουρισμό δεν σημαίνει μόνο διαφημίσεις στο εξωτερικό.

Αλλά και απομάκρυνση, με χειρουργική σχολαστικότητα, όσων καλύπτουν το σποραδικό κάλλος της κακοφορμισμένης, αλλά πάντα μαγικής πολιτείας.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/5/2008)

36 ώρες στη Νάπολη

Παρά τα συσσωρευμένα σκουπίδια στους δρόμους του λιμανιού της Νάπολης και παρά τους αιματηρούς πολέμους της τοπικής μαφίας, η πόλη διαθέτει πραγματική ζωντάνια και κρυφές χάρες, μέσα στο χάος της καθημερινότητάς της. Μνημειώδεις πλατείες προσθέτουν αριστοκρατικές πινελιές στις πολύβουες αγορές και τους γεμάτους βέσπες δρόμους. Ο Βεζούβιος ορθώνεται εκεί δίπλα, υπενθυμίζοντας στην πόλη ότι ο κίνδυνος της εξαφάνισης καραδοκεί, ενώ υπάρχει και η πίτσα, που από μόνη της είναι ένας καλός λόγος να επισκεφθείτε τη Νάπολη.

Παρασκευη
4 μ.μ. Πρώτη τζούρα
Αν και ο εσπρέσο δεν εφευρέθηκε στη Νάπολη, η πόλη αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα ό,τι έχει να κάνει με την καφεΐνη. Εγκλιματισθείτε με έναν καυτό εσπρέσο στο Γκραν Καφέ Γκαμπρίνους, με τη διακοσμημένη με μάρμαρο μεγάλη αίθουσα του 19ου αιώνα, που φιλοξένησε τους διάσημους και ισχυρούς της εποχής, μεταξύ τους και τον Οσκαρ Ουάιλντ. Καθίστε έξω, σε μία από τις εντυπωσιακότερες πλατείες της Ιταλίας, την Πιάτσα ντελ Πλεμπίσιτο.
5.30 μ.μ. Κατάλληλη ένδυση
Μόλις νιώσετε ότι δεν έχετε ντυθεί κατάλληλα γι' αυτή τη μοδάτη πόλη, προχωρήστε μέχρι το μικροσκοπικό ατελιέ της Αννα Ματουότσο για να αγοράσετε μερικά από τα θεωρούμενα καλύτερα πουκάμισα στον κόσμο, που η Αννα θα ράψει στα μέτρα σας, αφού βέβαια έχετε κλείσει το αναγκαίο ραντεβού. Μετά, περάστε και από το ραφείο το Αντόνιο Πανίκο, για το αναγκαίο κουστούμι. Μη σας φανεί ακριβό, γιατί μόλις το φορέσετε, θα καταλάβετε ότι αξίζει κάθε ευρώ.
8.30 μ.μ. Πίτσα, Πίτσα!
Η Νάπολη είναι συνώνυμη με την πίτσα και κάθε κάτοικος έχει την αγαπημένη του. Πολλοί ορκίζονται ότι η καλύτερη φτιάχνεται στη θρυλική πιτσαρία Ντα Μικέλε, με τη χαρακτηριστική μαλακή ζύμη, ενώ άλλοι προτιμούν εκείνη της Εουροπέο ντέι Ματότσι, όπου ο Αλφόνσο Ματότσι προσελκύει πελατεία με τις πρωτόγνωρες γεύσεις και την ονομαστή μοτσαρέλα. Η πραγματικά αξέχαστη πίτσα είναι, όμως, αυτή της Πιτσερία Λα Νοτίτσια, στα ιστορικά υψώματα του Βόμερο.
11 μ.μ. Νουέβα Ορλεάνα
Η πόλη δεν είναι διάσημη για τη νυχτερινή ζωή της, αλλά ο επισκέπτης πρέπει να είναι έτοιμος να ακούσει πολύ καλή τζαζ. Στο κλαμπ Νουάρ του Βόμερο, μπορείτε να ακούσετε μεγάλα ονόματα του είδους, όπως το Κουαρτέτο Μπίλι Χαρτ και το τρίο Εντ Σάιμον. Περάστε μία βόλτα από το Μπέρμπον στριτ, ένα ζωντανό νυχτερινό κέντρο της πιάτσα Μπελίνι.

Σαββατο
11 π.μ. Αρχαία Νάπολη
Η Πομπηία αξίζει πάντα μία επίσκεψη, αλλά για μια αληθινή εικόνα της χαμένης πόλης, πηγαίνετε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Εκεί, γιγάντιο αντίγραφο της πάλαι ποτέ κραταιάς Πομπηίας φέρνει στο φως τον χαμένο πολιτισμό και τα αντικείμενα της καθημερινότητάς του. Υπάρχει ακόμη και ειδική αίθουσα, αφιερωμένη στην πορνογραφία της Πομπηίας, με τολμηρές τοιχογραφίες και φαλλικά γλυπτά, απαγορευμένη στα παιδιά κάτω των 11 ετών.
2 μ.μ. Μεζέδες δρόμου
Οι ντόπιοι λατρεύουν τα τηγανητά εδέσματα που πουλιούνται στο δρόμο. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τη λαχταριστή πίτσα φρίτα (τηγανητή ζύμη, γεμιστή με τυρί και ζαμπόν, το αραντσίνι (τηγανητές μπάλες ρυζιού με κρέας και τυρί) και την κροτσέτα ντι πατάτε (τηγανητός πουρές πατάτας), και όλα αυτά στο Τσέντρο Στόρικο, το ιστορικό κέντρο της Νάπολης.
4.30 μ.μ. Κατάλληλα για μία βασίλισσα
Αν νομίζετε ότι τα κοράλλια είναι κατάλληλα μόνο για ενυδρεία και κοσμήματα του καρναβαλιού, πηγαίνετε στο Ασκιόνε, μικρό κομψό κοσμηματοπωλείο στον δεύτερο όροφο της γκαλερία Ουμπέρτο, απέναντι από το θέατρο Σαν Κάρλο. Τα περίτεχνα δαχτυλίδια, βραχιόλια και άλλα κοσμήματα είναι όλα κατασκευασμένα από κοράλλι στην κοντινή πόλη Τόρε ντελ Γκρέκο. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το παρακείμενο μικρό μουσείο, γεμάτο με κοραλλένια αντικείμενα του 19ου αιώνα.
8.30 μ.μ. Δείπνο με την Ντόρα
Για τα πιο φρέσκα θαλασσινά στη Νάπολη, κρατήστε τραπέζι στο εστιατόριο Ντόρα. Καλά κρυμμένο σε μικρό δρόμο, το Ντόρα μοιάζει σαν μία κοινή τρατορία, με έντονο φωτισμό, παλιά κάδρα στους τοίχους και δίχρωμα πλακάκια στο πάτωμα.Το μικρό εστιατόριο είναι, όμως, αγαπημένο στέκι απανταχού καλοφαγάδων. Δοκιμάστε την «ψαριά της ημέρας», ψημένη αργά με ελαιόλαδο, αλάτι και λεμόνι και σερβιρισμένη με πατάτες.
11 μ.μ. Κάστρο αυγών
Ακολουθήστε τη μοδάτη νεολαία στο Καστέλ ντελ Οβο (Κάστρο των Αυγών), σκαρφαλωμένο σε μικρό νησάκι, όπου φέρεται να ιδρύθηκε η πόλη πριν από 2.500 χρόνια από Ελληνες με το όνομα Νεάπολη. Το νησάκι ζωντανεύει τα βράδια, χάρη στα πάμπολλα μπαράκια του. Αποφύγετε, όμως, τα εμφανώς τουριστικά. Για ένα ποτό, μεταξύ ντόπιων, προτιμήστε το Καφέ αλ Μπαρκαντέρο, που βρίσκεται στον πάτο απότομης σκάλας, κάτω από γέφυρα του νησιού.

Κυριακή
11 π.μ. Γλυκό ψωμί
Το πρόγευμα στη Νάπολη είναι πάντα γλυκό. Αυτό σημαίνει ότι θα φάτε πολλή σφολιατέλα. Θα δείτε ότι το έδεσμα, που θυμίζει όστρακο από σφολιάτα, προσφέρεται σε δύο είδη: ρίτσια και φρόλα. Το ρίτσια είναι γεμάτο με γλυκό τυρί ρικότα, ενώ το φρόλα είναι σκέτο, αλλά νοστιμότατο, Κάντε τον κόπο να επισκεφθείτε το αρτοποιείο Ατανάζιο, που προσφέρει την καλύτερη σφολιατέλα της πόλης.
1 μ.μ. Η πασετζιάτα
Οι Ναπολιτάνοι λατρεύουν την παράδοση και τα έθιμά της. Τα μαγαζιά κλείνουν για τη μεσημεριανή ανάπαυση, κανείς δεν πίνει καπουτσίνο μετά τις 10 το πρωί και το τριμμένο τυρί δεν χρησιμοποιείται ποτέ σε μακαρονάδες θαλασινών. Τα Σαββατοκύριακα, οι κάτοικοι κατεβαίνουν στους δρόμους για την νωχελική τους πασετζιάτα (βόλτα). Αν ο καιρός είναι καλός, όλοι φθάνουν μέχρι τον Κόλπο της Νάπολης, κατά μήκος του δημοτικού πάρκου. Πρόκειται για πραγματική πασαρέλα, με τις κυρίες να φορούν τα καλά τους και τους άνδρες να συζητούν πολιτικά. Μία πραγματική εικόνα της Νάπολης ανοίγεται μπροστά σας.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε
Gran Caffe Gambrinus (Via Chiaia, 1-2; 39-081-41-75-82; www.caffegambrinus.com
Anna Mattuozo Viale Gramsci, 26; 39-081-66-38-74; www.annamatuozzo.it
Antonio Panico studio (Via Carducci, 29; 39-081-41-58-04; www.sartoriapanico.it
Da Michele (Via Sersale, 1; 39-081-55-39-204; www.damichele.net
L' Europeo dei Mattozzi (Via Marchese Campodisola, 4; 39-081-55-21-323; www.europeomattozzi.it
Pizzeria La Notizia (Via Michelangelo da Caravaggio, 53/55; 39-081-71-42-155
Bourbon Street (Via Bellini, 52/53; 39-334-38-18-158; www.bourbonstreetjazzclub.com
Museo Archeologico Nazionale (Piazza Museo, 19; 39-081-44-22-149; www.marketplace.it/museo.nazionale

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/5/2008)

Ουζμπεκιστάν: Χίλιες και μία νύχτες στην έρημο

Ακολουθώντας το καραβάνι του χρόνου και διανύοντας ένα μέρος από το Δρόμο του Μεταξιού θα βρούμε τη γη του Ταμερλάνου.

Στην καρδιά της Κεντρικής Ασίας, το Ουζμπεκιστάν καυχιέται για την ιστορία του, τους ήρωές του, τα μνημεία του και τη συμβολή του για να σμίξουν ο ανατολικός και δυτικός κόσμος. Διαθέτει λίμνες, ποτάμια, καταπράσινες πεδιάδες, ψηλά βουνά και ατέλειωτες στέπες. Οι πόλεις είναι πνιγμένες στο πράσινο και στα λουλούδια. Οι Ουζμπέκοι είναι 24 εκατομμύρια, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι, λιγότεροι ορθόδοξοι και μόνο τα 2,5 εκατομμύρια ζουν στην πρωτεύουσα, την Τασκένδη. Το Ουζμπεκιστάν κουβαλάει μαζί του τα μεγαλεία από τότε ακόμη που ο Δρόμος του Μεταξιού περνούσε από την Τασκένδη. Από τότε που το επιφανέστερο τέκνο του, ο Αμίρ Τιμούρ (Ταμερλάνος), το είχε αναδείξει σε ομφαλό της Κεντρικής Ασίας. Από τότε που ήταν κέντρο της αστρολογίας και των μαθηματικών... Από τότε που ζάπλουτοι χαλίφηδες έχτιζαν σπάνιας ομορφιάς παλάτια.

Έτσι, τα αξιοθέατα που θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον σας είναι οι ιστορικοί μεντρεσέδες, ένα είδος θρησκευτικών πανεπιστημίων των μουσουλμάνων, πόλεις-κάστρα και παλάτια, αλλά και τζαμιά μοναδικού αρχιτεκτονικού κάλλους, με γαλάζιους τρούλους και ψηφιδωτές προσόψεις, με κείνο το φωτεινό μπλε και τη χρυσαφιά ώχρα.

Χίβα: Το «μαργαριτάρι της Ανατολής» είναι η μοναδική τόσο καλά διατηρημένη πόλη από τον ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού. Είναι ολόκληρη ένα μνημείο που θα επισκεφθείτε. Αριστούργημα!

Μπουχάρα: Η πόλη καταστράφηκε από τον Τζέκινς Χαν το 1220 μ.Χ. Θα επισκεφθείτε το εντυπωσιακό κάστρο Αρκ. Μετά θα δείτε τον «Πύργο του θανάτου» -το μιναρέ Καλόν (48 μ.) που χτίστηκε με γάλα καμήλας και σε αυτό οφείλεται το ότι άντεξε οκτώμισι αιώνες όλους τους σεισμούς. Από την κορυφή του οι εγκληματίες ομολογούσαν δημοσίως τα κρίματά τους και μετά τους κατακρήμνιζαν. Το άλλο αριστούργημα είναι το μαυσωλείο του Ισμαήλ Σαμάνι, το αρχαιότερο κτίριο που διασώζεται στην Μπουχάρα. Ένας μαγικός δαντελωτός κύβος που αλλάζει χρώμα ανάλογα με το φως της μέρας. Τέλος, περπατήστε στα σοκάκια της γραφικής παλιάς πόλης.

Σαμαρκάνδη: Μια πανέμορφη πόλη στην οποία έχετε πολλά να δείτε. Ξεκινήστε από το μεντρεσέ Σιρ Ντορ, που αποτελεί μέρος του μεγαλειώδους συγκροτήματος Ρετζιστάν, ενός από τους σημαντικότερους τόπους λατρείας των μουσουλμάνων της Κεντρικής Ασίας. Πολύ ενδιαφέρον το τζαμί και η ιστορία της Μπιμπί Χανούμ, της ευνοούμενης συζύγου του Ταμερλάνου. Να περπατήσετε στο πολύχρωμο παζάρι της παλιάς πόλης.

Τασκένδη: Η πόλη ήταν όμορφη αλλά ισοπεδώθηκε από το σεισμό των 8 ρίχτερ το 1966. Θα δείτε το ανατριχιαστικό μνημείο του σεισμού με το ρήγμα. Θα δείτε λίγα ιστορικά αξιοθέατα όπως το Θέατρο Ναβόι. Θα ευχαριστηθείτε όμως τεράστια πάρκα, δρόμους και θεόρατες πλατείες. Μια πόλη ανθρώπινη, αλλά θα σας φανεί εγκαταλειμμένη.

Οπωσδήποτε: Αναζητήστε ένα καλό χαμάμ και απολαύστε τις ευεργετικές του ιδιότητες.

(πηγή: www.7merestv.gr, 2/5/2008)