Μια νύχτα στο Κοσμοδρόμιο Μύκονος

Αν προσεγγίσεις τη νήσο Μύκονο νύχτα, από τα νότια και τα δυτικά, είναι αδύνατον να εντοπίσεις πού βρίσκεται η Χώρα, ο βασικός οικισμός, η πρωτεύουσα του νησιού. Ολο το νησί, απ’ τις ακτές ώς την ενδοχώρα στέκει ολόφωτο μες στο πέλαγος, σαν πολυέλαιος όλο το νησί είναι οικισμένο, ένα συνεχές κτιρίων και φώτων, μια απέραντη πόλη, με κόκκινα-πράσινα φωτάκια απ’ τα παραπλέοντα σκάφη στη θάλασσα γύρω, με κόκκινα-πράσινα φωτάκια από τα υπεριπτάμενα σκάφη στον αιθέρα. Είναι το Blade Runner του τουρισμού, είναι η Μέκκα της παντοτινής διασκέδασης. Είναι το Κοσμoδρόμιο Μykonos...

Mια τέτοια νύχτα, καλοκαιρινή, σ’ ένα από τα διεθνώς μυθολογήμενα dance κλαμπ του κοσμοδρόμιου, όπου αντιαρεπορικοί προβολείς σχίζουν το μελανό στερέωμα, όπου η μουσική και το νταραβέρι δεν τελειώνουν ούτε το πρωί, ένα 20χρονο παιδί δέχτηκε ένα μοιραίο χτύπημα. Εγινε νταραβέρι, κι ένας περίπου Robocop χτύπησε άπαξ. Στο κεφάλι. Το παιδί λύγισε, μεταφέρθηκε για πρώτες βοήθειες, έπεσε σε κώμα, δεν ξύπνησε ποτέ. Οι παριστάμενοι, χτυπημένοι και μη, εμπλεκόμενοι και μη, σκόρπισαν. Υστερα από ώρες πολλές, το πανελλήνιο και η διεθνής κοινή γνώμη, μάθαιναν ότι στη Νύχτα της Μυκόνου, στον Nαό του Forever Fun, πέθανε χτυπημένο ένα παιδί. Η Νύχτα βάρυνε με αίμα αθώου. Αυτή η νύχτα δεν ήταν σαν τις άλλες...

To σοκ διαδέχτηκε η υποψία, κι ύστερα η επίγνωση: Το δυστύχημα δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, δεν ήταν μόνο κακοτυχία• κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό, έτσι, φρικτά και αναπόδραστα. Πώς αλλιώς; Ολο το νταραβέρι, όλη η Νύχτα είχε στηθεί, πολλά χρόνια τώρα, στην κόκκινη γραμμή, πέρα από νόμους και αντοχές, με μόνες κινητήριες και νομιμοποιούσες δυνάμεις τον τζίρο, το κέρδος, τη σεζόν: ό,τι αρπάξουμε στις σαράντα μέρες της αιχμής.

Τη νύχτα στη Μύκονο κυκλοφορούν χιλιάδες οχήματα με μεθυσμένους και ντρογκαρισμένους οδηγούς, πολλοί καβαλάνε μοτοσακό πρώτη φορά, δεν έχουν δίπλωμα, δεν φορούν κράνη, τσακίζονται σε κάθε στροφή της δημοσιάς, τσακίζουν πεζούς και αθώους, το Κέντρο Υγείας δεν δίνει πια στατιστικά.

Τη νύχτα, όταν τα μαγαζιά γκαζώσουν, οι τουρίστες είναι ποτά και κεφάλια, όλα γίνονται, όλα επιτρέπονται, όλα καταναλώνονται. Αυτό πουλάει η Μύκονος, αυτό εξήγησε κυνικά ο δήμαρχος στις εμβρόντητες εκπροσώπους του τοπικού Συλλόγου Γυναικών: «Πάρτε το απόφαση, εδώ έρχονται για να ξεσκίσουν και να ξεσκιστούν. Αυτό είμαστε...». Αυτή είναι η επίσημη σημαία της τουριστικής ανάπτυξης: το ξέσκισμα. Αυτό υπηρετεί έργω και λόγω ο επί 18 έτη δήμαρχος Μυκονίων κ. Χρήστος Βερώνης. Κι έτσι αντιλήφθηκε και τη νύχτα του φονικού στο κλαμπ Τροπικάνα: μεμονωμένο περιστατικό, παράπλευρη απώλεια στο αέναο τουριστικό πρότζεκτ υπό τον κωδικό «Ξέσκισμα». Ο δήμαρχος δεν ξέρει τίποτε για μπράβους, για προστασίες, για νονούς, για υπερβάσεις αδειών, για πέτσινες άδειες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, για τράφικινγκ ουσιών και ανθρώπων, για ξυλοδαρμούς, για διαφθορά ή εκφοβισμό κρατικών λειτουργών. Κανείς δεν ξέρει τίποτε. Ομερτά.

Κι όμως όλοι ξέρουν. Οχι όλα, αλλά όλοι ξέρουν από κάτι. Ξέρουν ότι το λαμπερό Κοσμοδρόμιο, όπως και κάθε τουριστική πίστα ξεσκίσματος στην Ελλάδα, από τα Μάλια έως το Φαληράκι, κι από τη Ζάκυνθο ώς την Κέρκυρα, κυβερνιέται από τις σιωπηλές δυνάμεις της οικοδομής και του real estate, από τις δυνάμεις των μαγαζιών και της νύχτας. Αυτές τις δυνάμεις υπηρετούν Πολεοδομικές Υπηρεσίες, ΙΚΑ, Εφορίες, Αστυνομίες, Λιμεναρχεία, δημοτικά συμβούλια και δήμαρχοι, πολιτευτές. Συχνά με το αζημίωτο – μια διευθυντική θέση σε υπηρεσία-κλειδί σε αυτές τις ζώνες βγαίνει σε πλειστηριασμό... Συχνά από φόβο κι από αδυναμία – οι κρατικοί υπάλληλοι είναι φτωχοί και ανίσχυροι, ανυπεράσπιστοι, μπροστά στο χρήμα και την πολιτική δύναμη. Οι βίλες των μεγαλόσχημων και των υπουργών βρίσκονται πλάι στα κλαμπ και το νταραβέρι...

Και το Κοσμοδρόμιο πλέει ολόφωτο. Πιασμένο σε ένα δαιμονικό κύκλο: Η ύπαρξή του εξαρτάται πια καθ’ ολοκληρίαν από τον τζίρο, από την ασταθή σεζόν, τα δάνεια και τα ανελαστικά λειτουργικά τρέχουν, ο «αέρας» και τα λαδώματα έχουν προκαταβληθεί και ο τουρισμός είναι ευμετάβλητος και ευπαθής, εξαρτάται από τις ισοτιμίες του ευρώ, από τα καπρίτσια του πετρελαίου, από μια βομβιστική απόπειρα, από μια φήμη, από το στράβωμα σ’ ένα νταραβέρι... Τον δαιμονικό κύκλο της τέτοιας τουριστικής ανάπτυξης συμπληρώνουν, απαραιτήτως πια, η απληστία, η διαφθορά, ο κυνισμός, η ανομία. Το προϊόν «Ξέσκισμα» κοστίζει ακριβά.

Στη Μύκονο καθρεφτίζεται η νεότατη Ελλάδα, τα μοντέλα ανάπτυξης, οι συνειδήσεις, οι φενάκες, τα λάιφ στάιλ. Καθρεφτίστηκε κυρίως μετά το ’80, όταν την ανακάλυψε ο κόσμος του Κλικ και των νεόπλουτων, όταν ο μεταεπαρχιώτης Π. Κωστόπουλος την πρότεινε ως Εδέμ για ανερχόμενους και βουλιμικούς wannabe. Τότε όμως το νησί είχε χάσει κάθε πνευματικότητα, είχε χάσει τους λόγιους και τους εστέτ, είχε χάσει και τον κοσμοπολιτισμό του ’60, είχε χάσει ακόμη και τον χιππισμό και την γκέι ελευθεριότητα του ’70-’80. Οταν την ανακάλυψαν οι εγχώριοι νεόπλουτοι, η Μύκονος ήταν ήδη φάμπρικα μαζικών υπηρεσιών, πασαρέλα για φτωχοδιάβολους και μοντελοβίζιτες και διαρκές real estate. Αυτή είναι η Μύκονος των τελευταίων δεκαπέντε-είκοσι χρόνων: εγχώρια ανακυκλούμενη μπίζνα χωρίς προοπτική, από τη μια τσέπη στην άλλη του ίδιου παντελονιού, κι αυτή η μπίζνα δεν «βγαίνει» χωρίς υπερβάσεις, χωρίς τέντωμα των ορίων, χωρίς παρανομία. Σε αυτό καθρεφτίζεται η Ελλάδα.

Οταν θα πάτε στη Μύκονο, επιλέξτε να αποβιβαστείτε νύχτα, στο περίπου λιμάνι του Τούρλου. Θα τα δείτε όλα: πάμφωτα κρουαζιερόπλοια, σκόνη, κομφούζιο, μαχητικά Χάμερ, μπαγκάζια σεΐχηδων, κοπάδια ξενοδοχειακά λεωφορεία, θηρευτές πελατών, χαωμένους λιμενικούς, συμφόρηση, καμία σηματοδότηση, κανένα υπόστεγο, κανένα κρατικό σταθμό. Ενα τράνζιτο, μεταβατικός χώρος για το αλλού. Τράνζιτο για το ξέσκισμα. Enjoy!

Ακούγοντας με άλλο... αυτί τους 205 Εθνικούς Υμνους

Είναι 8 το βράδυ μιας Τρίτης και επιμένω να ενοχλώ τις ολυμπιακές αποστολές διαφόρων χωρών της Καραϊβικής ρωτώντας ποιον εθνικό ύμνο θα παίξουν αν κάποιος από τους αθλητές τους κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο Πεκίνο. «Πώς είπατε;», με ρωτάει ένας κρεοπώλης, όπως προκύπτει, ο οποίος μοιράζεται την ίδια τηλεφωνική σύνδεση με την ολυμπιακή επιτροπή των Παρθένων Νήσων.

«Θέλω απλώς να μάθω αν οι αθλητές σας θα ακούσουν τον ύμνο των ΗΠΑ ή τον ύμνο των Παρθένων Νήσων», επιμένω.

«Δεν ξέρω παλικάρι μου», μου απαντάει μια γυναικεία φωνή τώρα. «Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν πρόκειται να κερδίσουμε κανένα χρυσό μετάλλιο».

Λίγοι αξίζουν
Πέρασα τις τελευταίες εβδομάδες κάνοντας τηλεφωνήματα αυτού του είδους γιατί είχα βαλθεί να εντοπίσω κάθε εθνικό ύμνο που υπήρχε περίπτωση να ανακρουστεί στους Ολυμπιακούς αυτόν τον Αύγουστο. Kαι είναι 205. Το σχέδιό μου ήταν να τους ακούσω όλους -τουλάχιστον την ορχηστρική διασκευή που ακούγεται στους Αγώνες- με το αυτί ενός δημοσιογράφου που ασχολείται με τη μουσική και τελικά να τους αξιολογήσω. Οι εθνικοί ύμνοι είναι πανομοιότυποι - ένα σύντομο, κλασικό κομμάτι που έχει σκοπό να κάνει στήθη να φουσκώνουν. Οφείλουν να είναι πομπώδεις και βροντεροί, με μια απλή μελωδία που να μπορεί κανείς να τραγουδήσει ακόμη κι αν γίνει λιώμα στο ποτό μέσα στο στάδιο ή μπροστά στην τηλεόραση.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μου έπαιρνε ένα μήνα για να εντοπίσω ένα μουσικό όγκο διάρκειας τεσσάρων ωρών, 26 λεπτών και 25 δευτερολέπτων. Ή ακόμη χειρότερα, ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους σκοπούς θα ήταν τόσο νερόβραστοι που θα υποχρεωνόμουν να περιορίζομαι σε πέντε ανά ημέρα για να προστατεύσω το μουσικό μου αισθητήριο. Επίσης δεν περίμενα ότι η αναζήτηση αυτή θα μου δημιουργούσε μια ισόβια απέχθεια για την «Μασσαλιώτιδα» (εκδοχές της οποίας χρησιμοποιούνται από επτά χώρες) και το «God Save the Queen» (χρησιμοποιείται από τρεις χώρες).

Και τι έμαθα τελικά απ’ όλο αυτό; Οτι υπάρχουν μόνο μια χούφτα ύμνοι που αξίζει κανείς να ακούσει - και το χειρότερο, ότι οι χώρες στις οποίες ανήκουν οι ύμνοι αυτοί δεν έχουν ελπίδα να κερδίσουν κάποιο χρυσό μετάλλιο στο Πεκίνο. Η ιστορία των ύμνων πάει πίσω στο 1560, όταν η οικογένεια του Γουλιέλμου της Οράγγης αποφάσισε ότι χρειαζόταν ένα τραγούδι, «Het Wilhelmus», υπέρ της ολλανδικής ανεξαρτησίας για να συνοδεύει τις επιχειρήσεις της κατά των Ισπανών. Είναι ένα ειρηνικό τραγούδι -κατευναστικό θα έλεγα μάλιστα- με μία αυξανόμενη σε ένταση μελωδία. Εν ολίγοις, είναι ό,τι ακριβώς πρέπει να είναι ένας ύμνος και ίσως γι’ αυτό τον λόγο καμιά άλλη χώρα δεν υιοθέτησε κάποιον ύμνο για τους επόμενους δύο αιώνες. Το «God Save the Queen» πρωτοπαίχτηκε το 1745, η «Μασσαλιώτιδα» το 1792 και αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως ύμνο της Γερμανίας -πάνω σε μουσική του Χάιντν- το 1797.

Με την αποικιοκρατία, οι ύμνοι εξαπλώθηκαν παγκοσμίως, αν και οι περισσότεροι δεν έγιναν επισήμως εθνικοί ώς τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Την πρώτη φορά που ακούστηκαν σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν το 1924. Αλλά η αποικιοκρατία δεν επέτρεπε σε κάθε χώρα να υιοθετεί σκοπούς και εμβατήρια που θύμιζαν εθνικούς ύμνους ευρωπαϊκών χωρών. Ετσι, τρεις τύποι αναπτύχθηκαν: φολκλορικοί ύμνοι βασισμένοι σε παραδοσιακούς σκοπούς, «η αραβική φανφάρα», στοιχειώδης μελωδία οργανωμένη γύρω από το σάλπισμα μιας τρομπέτας, κοινή στις χώρες της Μέσης Ανατολής και οι λατινοαμερικανικού τύπου επικοί ύμνοι. Η τελευταία κατηγορία είναι η πιο διασκεδαστική. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ύμνους έχουν διάρκεια πάνω από τέσσερα λεπτά και είναι ενορχηστρωμένοι σαν μίνι-όπερες. Εχουν μια αργόσυρτη εισαγωγή, όπου κάθε κατηγορία εγχόρδων πάει να παραβγεί, ακολουθεί ένα μελοδραματικό κυρίως μέρος, με το όμποε και το φλάουτο να κυριαρχούν, και το κλείσιμο είναι ένα θεαματικό κρεσέντο.

Ακούγοντας και τους 205 ύμνους συνειδητοποίησα ότι στην ουσία υπάρχουν δύο μόνο κατηγορίες ύμνων: οι διεκπεραιωτικοί και άψυχοι και εκείνοι που επιχειρούν να διαφοροποιηθούν. Κρίμα που οι 190 εξ αυτών ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.

Ο ύμνος της Αντίγκουα, π.χ., είναι ένα σχολικό εμβατήριο, δεν τον λες εθνικό ύμνο, ενώ ο ύμνος της Σρι Λάνκα μοιάζει με παιδικό τραγουδάκι. Υπάρχουν ανιαρά εμβατήρια, όπως της Μάλτας και της Μπουρκίνα Φάσο και ανιαρές ψαλμωδίες όπως της Ζάμπια και της Μαλαισίας.

Μικρές παραλλαγές
Η άλλη μεγάλη απογοήτευση έγκειται στο οι περισσότεροι εθνικοί ύμνοι, ασχέτως σε ποια χώρα ανήκουν, ακούγονται σαν να γράφτηκαν από τον μαέστρο του Βασιλικού Ναυτικού. Δεν υπάρχει τσα-τσα ήχος στον ύμνο της Κούβας ούτε αιθέριες κιθάρες στον ύμνο της Γκάνας.

«Υπάρχουν ιστορικοί λόγοι γι’ αυτό», εξηγεί ο Ντέρεκ Σκοτ, καθηγητής μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. «Ο ύμνος του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ο πρώτος πραγματικά εθνικός ύμνος το 1745. Και υιοθετήθηκε από πολλές χώρες: τη Σουηδία, τη Γερμανία ακόμη και τη Ρωσία ως κάποια χρονική περίοδο. Η ιδέα που επικρατούσε τότε ήταν ότι μόνο οι στίχοι σμίλευαν τον εθνικό χαρακτήρα. Ο ήχος του God Save the Queen ερμηνευόταν απλώς ως εθνικός ύμνος και μόνο τα λόγια ήταν αυτά που τον καθιστούσαν ουσιαστικά πατριωτικό ύμνο για κάθε χώρα».

(πηγή: www.kathimerini.gr, 20/8/2008)

Η Ιταλία των απαγορεύσεων

Η βρετανική εφημερίδα The Independent δημοσιεύει άρθρο με τίτλο στην Ιταλία απαγορεύονται όλα τα ευχάριστα πράγματα. Ο βρετανός απεσταλμένος της εφημερίδας αναφέρεται στις πολυάριθμες πρόσφατες αποφάσεις των ιταλών δημάρχων, που θέτουν νέους περιορισμούς και ορίζουν πρόστιμα, για ντόπιους και τουρίστες:

Στην Γένοβα- αναφέρει το άρθρο- απαγορεύεται, πλέον, να περπατάει, κανείς στο δρόμο, με μπουκάλι κρασί ή κουτάκι μπίρα στο χέρι. Στην Ρώμη δεν μπορείς να ξαπλώσεις κάτω από τα δέντρα των διάφορων πάρκων για να πιεις το αναψυκτικό σου και ούτε να καθήσεις στα σκαλιά τις διάσημης Πιάτσα Ντι Σπάνια με σάντουιτς στο χέρι. Και το ίδιο ισχύει και για την μεσημεριανή σιέστα, σε ανοικτούς χώρους.

Η βρετανική εφημερίδα σημειώνει, επίσης, ότι από την μια η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, δημιούργησε το υπουργείο για την απλούστευση των νόμων. Από την άλλη, όμως, ο υπουργός Εσωτερικών Μαρόνι επέτρεψε σε δεκάδες δημάρχους να εγκρίνουν νέα, πρωτότυπα, μέτρα.

Κατά συνέπεια τουρίστας που αποφασίζει να ταΐσει τα περιστέρια στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου, στην Βενετία, εκτός από την επίπληξη του αστυφύλακα, κινδυνεύει να υποχρεωθεί να πληρώσει και χρηματικό πρόστιμο, προσθέτει το άρθρο.

Κοντά στην Βενετία, στην παραλία Ερακλέα, η απαγόρευση αφορά τα ανήλικα παιδιά: στοπ στα κάστρα στην άμμο, διότι δημιουργούν προβλήματα στους λουόμενους. Στο δε κοσμικό νησάκι Κάπρι, όπως υπενθυμίζει η Ιndependent, αλλά και στο Ποσιτάνο, ξακουστό θέρετρο κοντά στην Νάπολη, απαγορεύεται να περπατάς φορώντας τσόκαρα.

Και στο Βιαρέτζιο, έξω από την Φλωρεντία, στους άνδρες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκι και στις γυναίκες με μπικίνι.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι περισσότεροι υπουργοί κι ο ίδιος ο Καβαλιέρε, βρίσκονται σε διακοπές, η επίσημη απάντηση στο άρθρο της βρετανικής εφημερίδας, έφτασε από τον υφυπουργό πολιτισμού, Φραντσέσκο Γκίρο: Πρόκειται για μέτρα που ελήφθησαν από την κυβέρνηση της Ρώμης και από πολλά δημοτικά συμβούλια- τονίζει ο Γκίρο- με στόχο να καταπολεμηθεί η εγκληματικότητα, η εκμετάλλευση των ανηλίκων, η συσσώρευση σπασμένων γυαλιών στα ιστορικά κέντρα, η καταστροφή των μνημείων. Μέτρα που λαμβάνονται σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, και όχι μόνο.

Ο ιταλός υφυπουργός υπογραμμίζει τέλος ότι δεν βλέπουμε τον λόγο για τον οποίο οι ξένοι τουρίστες πρέπει να φέρονται, εδώ στην Ιταλία- όπως συχνά συμβαίνει- με τρόπο ακριβώς αντίθετο από ό,τι έχουν μάθει να ζουν στην δική τους χώρα.

(πηγή: www.flash.gr, 18/8/2008)

36 ώρες στο Ντένβερ

Η πόλη του Ντένβερ βρίσκεται κάτω από τα επιβλητικά Βραχώδη Ορη.

Παρασκευή
2 μ.μ - 9 μ.μ. Εξουσία και φαγητό
Αφού περάσετε μία βόλτα από το Νομισματοκοπείο του Ντένβερ, για να δείτε δείγματα από τα πρώτα νομίσματα του έθνους, διασχίστε το πάρκο του Σίβικ Σέντερ, μέχρι το επιβλητικό πολιτειακό Καπιτώλιο. Πρόκειται για ακριβές αντίγραφο σε σμίκρυνση του Καπιτωλίου της Ουάσιγκτον, αλλά χτισμένο με γρανίτη του Κολοράντο. Από εκεί πηγαίνετε στο Μπάκχορν Εξτσέιντζ, το παλαιότερο εστιατόριο του Ντένβερ, για να απολαύσετε το ονομαστό του «στέικ».

Σάββατο
10 π.μ. - 3.30 μ.μ. Επαύλεις και τέχνη
Ενα από τα διασημότερα σπίτια του Ντένβερ ανήκε σε ευειδή κυρία, ταπεινής καταγωγής, που κατάφερε το 1880 να παντρευτεί πλούσιο σύζυγο. Η Μάργκαρετ Τόμπιν Μπράουν, υπήρξε επίσης σουφραζέτα, επέζησε του ναυαγίου του Τιτανικού και απέτυχε να εκλεγεί στη γερουσία των ΗΠΑ. Μη χάσετε τις εκπληκτικές γκαλερί τέχνης του Ντένβερ, που εκθέτουν έργα των σημαντικότερων σύγχρονων Αμερικανών ζωγράφων.
4 μ.μ - Μεσάνυχτα. Αγρια Δύση
Αν οι ντόπιοι νομίσουν ότι είστε ελιτιστής, επειδή ντύνεστε υπερβολικά ευρωπαϊκά, επισκεφθείτε το κατάστημα Ρόκμαουντ Ραντς. Εκεί, θα βρείτε όλα τα αξεσουάρ του καλού καουμπόι, αλλά και μικρό μουσείο με ενθύμια του παρελθόντος. Η νυχτερινή ζωή του Ντένβερ κορυφώνεται στην πλατεία Λάριμερ, στο ακριβές σημείο όπου ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά χρυσάφι το 1850.

Κυριακή
12 - 2 μ.μ. Τέχνη και πολιτική
Το Μουσείο Καλών Τεχνών του Ντένβερ και κυρίως η νέα του επέκταση, που κατασκευάσθηκε πριν από δύο χρόνια από τον διάσημο αρχιτέκτονα Ντάνιελ Λάιμπσκιντ, θυμίζει διαστημικό σκάφος της ταινίας «Πόλεμος των Aστρων». Η μείξη σύγχρονων έργων τέχνης, με αντικείμενα της λαϊκής χειροτεχνίας των Ινδιάνων, θα προκαλέσει το ενδιαφέρον ακόμη και του πλέον κουρασμένου επισκέπτη. Από εκεί, μη χάσετε την κυριακάτικη υπαίθρια αγορά Μάιλ Χάι, με εκατοντάδες πωλητές και τα πιο παράξενα προϊόντα - εκθέματα που μπορείτε να φανταστείτε.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πού να πάτε:
Denver Mint (320 West Colfax Avenue, 303-405-4761, www.usmint.gov),
Buckhorn Exchange (1000 Osage Street, 303-534-9505, www.buckhornexchange.com),
Brown’s Victorian mansion (1340 Pennsylvania Street, 303-832-4092, www.mollybrown.org),
Rockmount Ranch Wear (1626 Wazee Street, 303-629-7777, www.rockmount.com),
Denver Art Museum (100 West 14th Avenue, 720-865-500, www.denverartmuseum.org)

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Κίμωλος

Ενα νησί με δύο όψεις: της βόρειας άγριας πέτρας και των γκρεμνών και της «ήμερης» νότιας, με τις μεγάλες αμμουδιές με αρμυρίκια και τα μικρολείβαδα που φτάνουν στη θάλασσα. Iδιαίτερο σε ορυκτά, σε πανίδα και σε φιλόξενους κατοίκους που το υπεραγαπούν. «Kίμουλό μου, παράδεισό μου» τραγουδάνε.

H Kίμωλος βρίσκεται δίπλα από τη Mήλο. H έκτασή της είναι 37 τ.χλμ. και οι κάτοικοι περίπου 700. Tην ονομασία της προέρχεται κατά τον καθηγητή Στρουμπούλη από τα παλαιά της ηφαίστεια («H KIMΩΛIAKH», φύλλο 19, Mάιος 2001). Kατά την αρχαιότητα το νησί εκανε εξαγωγή κιμωλίας γης, ένα αργιλλούχο ορυκτό (μπετονίτης) που το χρησιμοποιούσαν σαν υλικό στη βυρσοδεψία, σαν απορρυπαντικό, σαν αντισηπτικό, σαν πούδρα και βέβαια είχε μεγάλη ζήτηση.

Το Χωριό

Tο λιμάνι της λέγεται Ψάθη κι απέχει από την χώρα μόνον 2 χλμ. Σε αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες Κυκλάδες ή χώρα του νησιού, η πρωτεύουσα, λέγεται Χωριό. Θυμάμαι πριν από χρόνια που είχα επισκεφτεί για πρώτη φορά το νησί. Ηταν 7 το πρωί και ανηφόριζα προς τη χώρα ψάχνοντας για καφενείο. Pώτησα μια γιαγιά πού είναι το κοντινότερο καφενείο. «Δεν θα ’χουν ανοίξει ακόμα παιδάκι μου. Kάτσε να σου ψήσω καφέ». Για μένα τον Aθηναίο που «ιδρώνω» να πάρω μια καλημέρα απ’ τους γειτόνους μου, η φιλόξενη αυτή προσφορά πάντοτε με συγκινεί.

Το υπέδαφος του νησιού είναι πλουσιότατο σε ορυκτά: καολίνης, μπετονίτης, περλίτης, γεώλιθος, σιδηρομαγγάνιο, πωρόλιθος, πορσελάνη, ημιπολύτιμοι λίθοι όπως αμέθυστος, οπάλιο, χαλαζίες, ασήμι και γεωθερμικός χρυσός. Aπό περιηγητή αναφέρονται στην Πολύαιγο η Σπηλιά του οπαλίου και η Διαμαντοσπηλιά.

Στην Kίμωλο και την Πολύαιγο υπάρχει ο μεγαλύτερος πλήθυσμός από Mόναχους - Mονάχους στη Mεσόγειο!

Αξιοθέατα και βόλτες
Αξίζει να περπατήσετε στο Xωριό όπου εκτός από τα γραφικά σοκάκια θε δείτε και το παλιό κάστρο. Ολος ο οικισμός είναι γύρω από αυτό. Θα μπορούσε κανείς να τον ξεχωρίσει σε δύο βασικά μέρη: το Παλαιό Xωριό και το Nέο Xωριό. Tο Παλαιό αποτελείται από δύο μέρη κι αυτό, το μέσα και το έξω Kάστρο, τα οποία συγκοινωνούν μεταξύ τους με 4 πύλες, τις «Πορτάρες». Aπ’ αυτές σώζονται σήμερα μόνον οι τρεις που έχουν τη μορφή στοάς και πάνω τους θα δείτε τα οικόσημα των αρχόντων της εποχής. Oι εξωτερικοί τοίχοι των παλαιών σπιτιών σχηματίζουν τείχη και πολεμίστρες. Στο Kάστρο κρύβονταν οι Kιμουλιώτες από την εποχή των πειρατών μέχρι τη γερμανική κατοχή. Tα τελευταία 30 χρόνια όλα σχεδόν τα σπίτια του κάστρου έχουν εγκαταλειφθεί.

Στην περιοχή των Eλληνικών, στα δυτικά του νησιού, θα δείτε τη νεκρόπολη όπου υπάρχουν τάφοι της γεωμετρικής εποχής κι αν πέσετε στη θάλασσα στα Aσπρόγκρεμα θα δείτε τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Kιμώλου.

Στα Πράσσα μπορείτε εκτός από κολύμπι να βουτήξετε στις θερμές Nατριοχλωριοθειούχες πηγές πλάι στη θάλασσα.

Aν είστε του περιπάτου αξίζει μια πεζοπορία στο Παλαιόκαστρο, που εκτός των αρχαίων ερειπίων θα βρεθείτε και στην υψηλότερη κορυφή του νησιού στα 664 μ.. Στον δρόμο θα δείτε και το «Σκιάδι» ένα γεωλογικό σχηματισμό, που λόγω διαβρώσεως, μοιάζει με τεράστιο μανιτάρι και στη σκιά του χωρούν πάνω από 40 άτομα.

Oι μεγάλες παραλίες του νησιού, με ψιλή άμμο, βρίσκονται στα νότια και είναι η Aλυκή, η Mπονάτσα και το Kαλαμίτσι. Λόγω προσανατολισμού είναι ιδανικές για μπάνιο όταν έχει μελτέμι. Στα Eλληνικά είναι οι παραλίες Δέκας και Mαυροσπήλια με άμμο και ψιλό βότσαλο. H παραλία του Aη Γιώργη στα Πράσσα, με τη μοναδική λευκή άμμο, το Λειβαδάκι, το κλίμα, το Pέμα και η Ψάθη στο λιμάνι του νησιού προσφέρονται για κολύμπι μόνον όταν το επιτρέπει ο καιρός. Yπάρχουν κάποιες υπέροχες παραλίες στα βόρεια όπως το Σούφι και τα Mοναστήρια αλλά και τα Πάνω και Kάτω Mερσίνι και τα Αμουρα στην Πολύαιγο που μπορείτε να τα επισκεφθείτε μόνο διά θαλάσσης, όμως πραγματικά αξίζουν τον κόπο.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πώς θα πάτε:
Kυρίως ακτοπλοϊκώς από Πειραιά. Mπορείτε ακόμα να πάτε αεροπορικώς στη Mήλο και από εκεί να πάτε στα Aπολλώνια απ’ όπου υπάρχει τακτική επικοινωνία με φέρι και καΐκια προς Kίμωλο.

Πού να φάτε:
H Kίμωλος είναι ένα από τα λίγα νησιά όπου θα βρείτε γνήσια τοπική κουζίνα και μάλιστα νοστιμοτάτη. Στον «Σάρδη» θα βρείτε πολύ καλή ντόπια κουζίνα. Στην Ψάθη θα φάτε εξαιρετικά στον Αποστόλη και την «Εχινούσσα», καθώς και στο Πρασονήσι και Kαλαμίτσι στις ομώνυμες ταβέρνες. Για ψητά κρέατα στον «Βασίλη»(Xωριό) και στον «Σάμπλο»(Kάμπος).

Τι να ψωνίσετε
Πλην των πολλών ορυκτών στην Kίμωλο θα βρείτε εξαιρετικά κρέατα, πολύ καλό τυρί που αποκαλούν «ξυνό», μανούρι, πολύ καλό θυμαρίσιο μέλι, αν είναι η εποχή τους, νοστιμότατα φραγκόσυκα και παξιμάδια με σχοινόκοκκο, με ιδιαίτερη γεύση και άρωμα.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Η νέα «μόδα» στη Ρωσία: εικοσιτετράωρα βιβλιοπωλεία

Tην ώρα που ο περισσότερος κόσμος βρίσκεται στα κρεβάτια του, διασκεδάζει ή κάθεται σε κάποιο βρώμικο ταχυφαγείο στη Μόσχα, όσοι δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, ως άρρωστοι βιβλιοφάγοι που είναι και θυμίζοντας αρουραίους, βρίσκονται χωμένοι ανάμεσα σε ράφια βιβλίων. Οχι δεν πρόκειται ούτε για την αναβίωση του «Κρυφού Σχολειού» σε ρωσική έκδοση, ούτε για φοιτητές που ξενυχτούν σε κάποια βιβλιοθήκη.

Πρόκειται για τη νέα «μόδα» που εδώ και μερικά χρόνια έχει δημιουργηθεί στην Ρωσία. Τα εικοσιτετράωρα βιβλιοπωλεία. Η ιδέα ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, όταν τα μεγαλύτερα και ιστορικότερα βιβλιοπωλεία της Μόσχας παρέτειναν πιλοτικά το ωράριο τους αρχικά ώς τις 23.00 και στη συνέχεια ώς τις 24.00.

Τα αποτελέσματα δεν εξέπληξαν κανέναν, καθώς είναι ιδιαίτερα γνωστή η «εξάρτηση» των Ρώσων από το βιβλίο. Κάτι που για να το διαπιστώσει κανείς δεν χρειάζεται να πάει σε κάποιο βιβλιοπωλείο, αλλά αρκεί μια μικρή βόλτα με το μετρό η με το τρόλεϊ για να το δει.

Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και για μια στάση οι Ρώσοι θα βγάλουν από την τσάντα τους ή από το μπουφάν τους το βιβλίο και θα αρχίσουν να το ξεκοκαλίζουν. Εχοντας λοιπόν «έτοιμους πελάτες», οι ιδιοκτήτες αρκετών βιβλιοπωλείων έλαβαν την απόφαση να δημιουργήσουν εικοσιτετράωρα βιβλιοπωλεία. Τα αποτελέσματα θεαματικά, καθώς κάνοντας μια μικρή νυχτερινή βόλτα εντυπωσιάζεσαι από δυο γεγονότα. Το πρώτο είναι ο μεγάλος αριθμός εκείνων που ακόμα και στις 03.00 το βράδυ επισκέπτονται τα βιβλιοπωλεία αυτά. Αν μάλιστα δεν γνώριζες τι ώρα είναι, δεν θα ήταν δύσκολο λόγω του πολύ κόσμου να μπερδέψεις τη μέρα με τη νύχτα.

Οι εμπνευστές μάλιστα της ιδέας αυτής δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά προχώρησαν και σε συμφωνία με την μεγαλύτερη αλυσίδα καφέ της Ρωσίας. Οπότε αρκετοί είναι εκείνοι που συνδυάζουν τις αγορές τους ή το χάζεμα με έναν καφέ ή ένα γλυκό. Το δεύτερο παρήγορο στοιχείο είναι πως οι πελάτες που διαβαίνουν το κατώφλι των βιβλιοπωλείων δεν κάνουν μια απλή, αλλά μια ενδελεχή επίσκεψη.

Οσο για τις προτιμήσεις τους, λογοτεχνία και σύγχρονη ιστορία βρίσκονται στις πρώτες θέσεις και ακολουθούν βιογραφίες και κάθε λογής βιβλία. Εκτός από τους βιβλιοφάγους η ιδέα αυτή βρήκε μεγάλη απήχηση και σε μια άλλη σειρά επαγγελμάτων, όπως είναι οι ζωγράφοι, οι αρχιτέκτονες και οι γραφίστες, όπου επισκέπτονται τα βιβλιοπωλεία για να αγοράσουν γραφική ύλη.

Τέλος, μια άλλη και μικρότερη ομάδα είναι εκείνη που μέσα στη νύχτα, τραβώντας κάποιο βιβλίο, αναζητά στο πίσω ράφι έναν νέο έρωτα.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Γαλλικό νησί δεν θέλει ορδές τουριστών...

Νέα εισβολή, πολύ διαφορετική από εκείνη των Αγγλων το 1627, ετοιμάζεται να αποκρούσει η Νήσος Ρε, ανοικτά της πόλης Λα Ροσέλ. Αυτή τη φορά, το νησί δεν κινδυνεύει από Αγγλους ιππείς, αλλά από στίφη «ξένων», με τζιπάκια 4x4, λινά κοστούμια και γυαλιά ηλίου «Πράντα». Πρόκειται για τον προαιώνιο εχθρό, γνωστό ως «τουρίστας του Αυγούστου», ενώ οι νησιώτες ετοιμάζονται για αγώνα μέχρι θανάτου.

«Πρέπει να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας. Ο τουρισμός και η αστυφιλία έχουν εξαφανίσει το νησιωτικό τρόπο σκέψης και τρόπο ζωής. Χωρίς να θέλω να μετατρέψω το νησί σε μουσείο, έχουμε φθάσει σε ένα σημείο, που πρέπει να πούμε φτάνει!» λέει ο Μπερνάρ Ντορέν, πρόεδρος της οργάνωσης «Φίλοι της Νήσου Ρε».

Το πρόβλημα εντοπίζεται, όμως, στη γέφυρα που συνδέει το νησί με την ηπειρωτική Γαλλία. Με μήκος 3 χλμ., η γέφυρα εγκαινιάσθηκε πριν από 20 χρόνια και οδήγησε σε εκτόξευση των επισκέψεων στο νησί. Την ίδια χρονιά, όμως, η δημαρχία του Ρε επέλεξε να περιορίσει τις αφίξεις στο νησί, επιβάλλοντας δυσβάστακτα διόδια στα οχήματα. Η χρέωση, που έφθανε τα 16,50 ευρώ για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, λειτούργησε αποτρεπτικά για πολλούς επισκέπτες.

Αναταραχή και αντιδράσεις
Τον Ιανουάριο του 2012, όμως, το κόστος της γέφυρας θα έχει καλυφθεί, ενώ η διέλευση από αυτήν θα γίνει εντελώς δωρεάν. Η προοπτική αυτή έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή και αντιδράσεις στο Ρε. Υπακούοντας στο κάλεσμα του κ. Ντορέν για ενότητα, ομάδες ντόπιων συντάχθηκαν με οικολογικές οργανώσεις, διαμαρτυρόμενοι για το άνοιγμα της γέφυρας. Ζητούν τη διατήρηση χρέωσης, της τάξης των 15 ευρώ, υπό μορφή «πράσινου φόρου», που θα χρηματοδοτήσει την προστασία του περιβάλλοντος στην περιοχή. Ψήφισμα, που κυκλοφόρησε η τοπική εφημερίδα, υπεγράφη από 10.000 κατοίκους του νησιού. Το μήνυμά τους είναι ξεκάθαρο: το Ρε διαθέτει ήδη αρκετά σκουπίδια, αυτοκίνητα, ξενοδοχεία και κάμπινγκ και δεν θέλει άλλα. «Ηδη δεχόμαστε 3 εκατ. επισκέπτες το χρόνο. Αν αύριο, η γέφυρα γίνει δωρεάν, αυτό μπορεί να σημάνει άλλο ένα εκατομμύριο επισκέπτες», λέει ο κ. Ντορέν, η οικογένεια του οποίου ζει στο Ρε για πέντε γενιές και αρνείται πια να επισκέπτεται το λιμάνι του νησιού, Σεν Μαρτέν, τους καλοκαιρινούς μήνες για να μη βλέπει τα στίφη των ενοχλητικών τουριστών.

Αν και οι κάτοικοι του νησιού το αρνούνται επίμονα, η υπόλοιπη Γαλλία τους θεωρεί απλά σνομπ, καθώς έχουν συνηθίσει στην παρουσία διασημοτήτων στο νησί, όπως τον πρώην πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν και τον Αμερικανό ηθοποιό Τζόνι Ντεπ.

«Παρατηρούμε εδώ πραγματικό ελιτισμό. Οι ντόπιοι θέλουν διακαώς να δημιουργήσουν ένα γκέτο της αστικής τάξης», λέει η φοιτήτρια Πολίν Εσκάμ, που αν και διαμένει στο Ρε, υποστηρίζει τη δωρεάν διέλευση από τη γέφυρα.

Η φοβία αυτή για τον «αλητοτουρισμό», που διακατέχει τους ντόπιους έχει καταλάβει και τους υπάρχοντες τουρίστες στο νησί.

«Τα διόδια ήταν αρκετά για να κρατήσουν μακριά τον μέσο εκδρομέα. Η απελευθέρωση θα ανατρέψει τα πράγματα και θα καταστρέψει το νησί», έλεγε Βρετανός επισκέπτης από προάστιο του Λονδίνου.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Το Λάγκος του πλούτου και της φτώχειας

O γιος του κυβερνήτη κάθεται στο μπαρ και απολαμβάνει το ουίσκι του, η κόρη του διευθυντή της αεροπορικής εταιρείας λικνίζεται νωχελικά στην πίστα, ενώ ο γιος του τοπικού μεγιστάνα ανεβαίνει στο τραπέζι και ανοίγει τη μία ακριβή σαμπάνια μετά την άλλη.

Σάββατο βράδυ στο Λάγκος της Νιγηρίας, μιας από τις πιο «αντιφατικές» πόλεις της Αφρικής, όπου οι έχοντες και οι μη έχοντες απολύτως τίποτα ζουν δίπλα δίπλα. Αλλωστε πρόκειται για πόλη υπερθετικών. Είναι η πιο πολυπληθής, η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεγαλούπολη της Αφρικής και, όπως αποδείχτηκε, η πιο ακριβή.

Το Λάγκος ανέκαθεν υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα της Αφρικής. Η αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου, η πτώση της τιμής του δολαρίου, η επανεγκατάσταση των ξένων εργατών από το Δέλτα του Νίγηρα, οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης και άλλοι παράγοντες έπνιξαν την πόλη στο χρήμα και τη λάμψη.

Πρόσφατη έρευνα από την εταιρεία Mercer για τις ακριβότερες πόλεις του κόσμου τοποθετεί το Λάγκος στην 30ή θέση. Εκεί, δηλαδή, η ζωή είναι κατά τι φθηνότερη από ό,τι στη Νέα Υόρκη, αλλά σαφώς πιο ακριβή από ό,τι στο Λος Αντζελες, το Μαϊάμι και την Ουάσιγκτον. Ακόμα και ευρωπαϊκές πόλεις, όπως η Στοκχόλμη και η Βαρκελώνη, είναι πιο φθηνές. Ομως, η ακρίβεια του Λάγκος προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, καθώς ο μέσος κάτοικος της Νιγηρίας επιβιώνει με λιγότερο από δύο δολάρια ημερησίως. Δεν κρύβονται τα χρήματα που κυκλοφορούν στα «νησία», δύο μικρά τμήματα γης που «χώνονται» στον Ατλαντικό, όπου συγκεντρώνεται η οικονομική δραστηριότητα της πόλης. Χαρακτηριστικά, το δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο για δύο άτομα κοστίζει 200 δολάρια, ένα κοκτέιλ 15 δολάρια, ενώ είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς δωμάτιο με λιγότερο από 400 δολάρια το βράδυ.

Ο υψηλές τιμές, ωστόσο, δεν σημαίνουν απαραιτήτως καλύτερη ποιότητα. Η πόλη που οικοδομήθηκε για να φιλοξενήσει 100 χιλιάδες έχει σήμερα 14 εκατομμύρια κατοίκους, ίσως και περισσότερους. Κατά συνέπεια, όσο πλούσιος και να είσαι, είναι αδύνατο να αποφύγεις το έντονο κυκλοφοριακό, την έλλειψη πόσιμου ύδατος ή τις διακοπές ηλεκτροδότησης. Τα περισσότερα σπίτια και επιχειρήσεις διαθέτουν γεννήτριες που λειτουργούν διαρκώς και βέβαια οι λογαριασμοί αγγίζουν τις χιλιάδες δολάρια.

«Περισσότερο από το 70% των κατοίκων της πόλης ζουν σε αυτοσχέδια καταλύματα, σε άθλιες παραγκουπόλεις, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή νερό» αναφέρει ο Φέλιξ Μόρκα, στέλεχος του Κέντρου Δράσης για τα Κοινωνικά και Οικονομικά Δικαιώματα. Εξαιτίας της διαφθοράς σε κάθε διοικητική βαθμίδα τα τεράστια ποσά που έρχονται σπάνια φτάνουν στο Λάγκος. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι, όμως, καταφθάνουν καθημερινά στην πόλη, μαγνητισμένοι από την ελπίδα ακόμα και του απειροελάχιστου κέρδους, κάτι που δεν υπάρχει στην υπόλοιπη Νιγηρία.

Κυριακή πρωί και η χρυσή νεολαία του Λάγκος εγκαταλείπει τα κλαμπ. Αμέσως περικυκλώνονται από παιδιά που τους βοηθούν να ξεπαρκάρουν τα αυτοκίνητά τους. Αν είναι τυχερά, πίσω από το μαύρο τζάμι της απαστράπτουσας BMW θα φανεί ένα χέρι και θα τους δώσει μερικά σεντς.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Aποψη: Το συρτάκι παραμένει(!) σύμβολο της εικόνας μας προς τα έξω

Εδώ και 40 χρόνια περίπου η εικόνα της Ελλάδας έχει σφραγιστεί στον διεθνή χώρο από τον Αντονυ Κουίν ως Ζορμπά, στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη. Το περίφημο συρτάκι της ταινίας εξακολουθεί να αποτελεί εργαλείο για την τουριστική προβολή της Ελλάδας. Οι ξένες ταινίες που γυρίστηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1960 (Το παιδί και το δελφίνι, Τα κανόνια του Ναβαρόνε, Πριγκίπισσα Σίσσυ κ.ά.) προκάλεσαν το τουριστικό ενδιαφέρον για τη χώρα μας, σε μία εποχή που η Ελλάδα αναζητούσε την ανάπτυξη μέσα από την οικονομική δραστηριότητα του τουρισμού. Ακόμα και σήμερα το 17% του ΑΕΠ βασίζεται στον τουρισμό. Η σημασία των ξένων παραγωγών για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό γίνεται εύκολα αντιληπτή αν σκεφτεί κανείς ότι πρόσφατα ταινίες σαν «Το βαθύ γαλάζιο» έδωσαν τεράστια ώθηση σε νησιά όπως η Αμοργός, και ταινίες όπως «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλλι» και το «Mamma Mia» εξακολουθούν να συντηρούν ζωντανό το μύθο της ηλιόλουστης και φιλόξενης χώρας.

Ομως πέρα από τη θετική επίδραση στην τουριστική βιομηχανία, οι περισσότερες ταινίες «κουβαλάν» και τον πολιτισμό της χώρας μας, άλλες φορές ρίχνοντας βάρος στην ιστορία μας και άλλες φορές αντανακλώντας την εικόνα του σύγχρονου πολιτισμού μας.

Σημαντικό επίσης είναι ότι μία ξένη ταινία, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επενδύει ένα σημαντικό χρηματικό πόσο. Το ποσό αυτό κατευθύνεται τόσο στην τοπική κοινωνία, δηλαδή στον τόπο όπου πραγματοποιούνται τα γυρίσματα, όσο και στην ελληνική κινηματογραφική κοινότητα. Σε μία εποχή που η ελληνική κινηματογραφία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, η αιμοδότησή της από τις ξένες παραγωγές αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξή της. Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μεταφορά τεχνογνωσίας που πραγματοποιείται για τους Ελληνες κινηματογραφιστές. Σε κάθε περίπτωση το ισοζύγιο από την παρουσία μιας ξένης ταινίας που πραγματοποιεί γυρίσματα στη χώρα μας θα πρέπει να θεωρείται θετικό. Οι οποιεσδήποτε αρνητικές επιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν από φορείς που διαχειρίζονται την παρουσία των ξένων παραγωγών στη χώρα μας, όπως το Film Commission.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Βοτανικός κήπος - υπόδειγμα στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς

Η Ελλάδα, περιβαλλοντικά τουλάχιστον, θεωρείται χαρισματικός τόπος, καθώς διαθέτει τη μεγαλύτερη φυτοποικιλότητα στην Ευρώπη. Υστερεί ωστόσο, στην ανάδειξη αυτού του πλούτου καθώς οι βοτανικοί κήποι που διαθέτει ανέρχονται σε μόλις δέκα, την ίδια στιγμή που η Αγγλία έχει 77, η Γερμανία 78 και η Ιταλία 54. Στην Κεφαλονιά, με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Φωκά - Κοσμετάτου πραγματοποιείται μια εξαιρετική προσπάθεια να καλυφθεί ένα τμήμα αυτού του κενού με τη λειτουργία ενός βοτανικού κήπου - υπόδειγμα που δημιουργήθηκε σε ένα κτήμα στις παρυφές του Αργοστολίου.

Αρχικά σχεδιάστηκαν τα μονοπάτια ώστε ο κήπος να είναι φιλόξενος προς τους επισκέπτες. Ακολούθησε η φύτευση βοτάνων και ο εμπλουτισμός με άλλα μεσογειακά αυτοφυή φυτά ώστε να δημιουργηθούν φυτοκοινωνίες, με ειδικές συλλογές φυτών ανάλογα με τις χρήσεις τους στην ιατρική, τη μαγειρική, την ανθοκομική, την οικονομία. Σήμερα ο «Βοτανικός Κήπος Κεφαλονιάς» καλύπτει 8 από τα 18 στρέμματα του κτήματος αλλά το Ιδρυμα προγραμματίζει τη σταδιακή κάλυψη και του υπόλοιπου χώρου. Συγκεκριμένα σχεδιάζεται η δημιουργία Herbarium -αναγνώριση, καταγραφή και καταλογοποίηση των φυτών- τράπεζας σπόρων και βολβών, ώστε να προστατευτούν απειλούμενα φυτά. Επιπλέον, ο κήπος εμπλουτίζεται συνέχεια με σπάνια και ενδημικά φυτά τα οποία συλλέγει μια ομάδα με επικεφαλής τον συνεργαζόμενο Ταξινόμο Φυτών του Βαλκανικού Βοτανικού Κήπου Κρουσσίων (ΒΒΚΚ) δρα Ν. Κριγκ. Η ομάδα πραγματοποιεί επισκέψεις στο νησί με σκοπό την ανακάλυψη φυτών που δεν έχουν καταγραφεί ή ταυτοποιηθεί.

Ηδη στο τέλος του 2006 ολοκληρώθηκε η συστηματική ταυτοποίηση των φυτών εντός του κήπου από τη βιολόγο κ. Παρθενόπη Παρχαρίδου.

«Συνεχίζουμε να εμπλουτίζουμε τον Κήπο με νέα είδη. Παράλληλα σκοπεύουμε να κατασκευάσουμε κτίριο πολλαπλών χρήσεων που θα στεγάσει σειρά πολιτιστικών, εκπαιδευτικών και άλλων δραστηριοτήτων» σημειώνει ο κ. Σπύρος Κοσμετάτος, μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά, που πραγματοποιούνται στον κήπο.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 15/8/2008)

Οι λάτρεις της λογοτεχνίας ψηφίζουν Λονδίνο

Το Λονδίνο ψηφίστηκε ως ο πρώτος προορισμός, σε παγκόσμιο επίπεδο, για τους λάτρεις της λογοτεχνίας, αφήνοντας πίσω το Παρίσι, την Ρώμη και την Νέα Υόρκη.

Σύμφωνα με έρευνα της ταξιδιωτικής ιστοσελίδας TripAdvisor, οι λάτρεις του Λονδίνου, περιγράφουν την γενέτειρα συγγραφέων όπως ο Ντίκενς και ο Κιτς, ως "το κέντρο της λογοτεχνίας που τόσο αγάπησε ο κόσμος, φόντο αμέτρητων μυθιστορημάτων".

Στη δεύτερη θέση του καταλόγου βρίσκεται το Στράτφορντ-απόν-Εϊβον, το γραφικό χωριό στο Γουόρικ όπου γεννήθηκε ο Σέξπιρ.

Το Εδιμβούργο είναι στην τρίτη θέση για τους συγγραφείς του, όπως ο σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ "πατέρας" του Σέρλοκ Χολμς, ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον συγγραφέας του μυθιστορήματος "Το Νησί των Θησαυρών", ο σερ Ουόλτερ Σκοτ συγγραφέας του "Ιβανόη" και η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ "μητέρα" του Χάρι Πότερ.

(πηγή: www.skai.gr, 14/8/2008)

Η πόλη των εξαρτημένων και αναγκαστικών καταναλωτών είναι το Χονγκ Κονγκ

Σε πόλη των εξαρτημένων καταναλωτών έχει εξελιχθεί το Χονγκ Κονγκ, σύμφωνα με έρευνα που έκανε το πανεπιστήμιο της πόλης και στην οποία διαπιστώνεται ότι πολλοί κάτοικοι της ξοδεύουν αναγκαστικά και μερικοί έχουν και 15 πιστωτικές κάρτες ο καθένας.

Η μελέτη του πανεπιστημίου, η οποία διεξήχθη από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι τον Ιανουάριο του 2008, κατέληξε στο ότι το 6,7% των κατοίκων της πλούσιας ασιατικής πόλης με τους ουρανοξύστες, μπορούν να χαρακτηριστούν ως «αναγκαστικοί αγοραστές» και το 90% από αυτούς έχουν απλήρωτους λογαριασμούς.

Το ένα τρίτο των «αναγκαστικών καταναλωτών» που έλαβε μέρος στην έρευνα, είχε περισσότερες από πέντε πιστωτικές κάρτες με κάποιους να έχουν ακόμη και 15 και το 70% από αυτούς είχε απλήρωτα ποσά σε αυτές.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι οι «αναγκαστικοί αγοραστές» πιστεύουν ότι τα ψώνια θα κάνουν αυτούς και τις οικογένειες τους ευτυχισμένους και ότι η ομορφιά, ο χρόνος και η υγεία μπορεί να αγοραστούν με συγκεκριμένο αντίτιμο.

Το Χονγκ Κονγκ είναι γνωστό για τα πολυτελή καταστήματα όλων των μεγάλων εταιρειών, το πολυέξοδο στυλ ζωής και στις μέρες της αποικιοκρατίας είχε το μεγαλύτερο κατά κεφαλή αριθμό Ρολς Ρόυς στον κόσμο.

(πηγή: www.flash.gr, 12/8/2008)

Οι Ελληνες ζουν τον μύθο τους στη... Μύκονο

Από τόπος εξορίας το ’40, μαγνήτης για σταρ και μεγιστάνες το ’70, σήμερα ένα νησί μαζικού τουρισμού

Το 1873, όταν οι επιστήμονες της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής ξεκίνησαν να ανασκάπτουν το έδαφος της Δήλου, προέκυψε η ανάγκη να βρεθεί ένας τόπος για να ξεκουράζονται και να τρώνε. Η πιο βολική λύση γι’ αυτό τον σκοπό ήταν το νησί που βρισκόταν απέναντι, η Μύκονος. Εκείνη την εποχή ούτε καν «γραφική» ήταν. Επρόκειτο για ένα νησί με γρανιτώδες έδαφος πολύ φτωχό, από εκείνα που στα επόμενα χρόνια δεν γλίτωσαν από τον άχαρο ρόλο του τόπου εξορίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 τη Μύκονο ανακάλυψαν οι νέοι της αθηναϊκής αστικής τάξης. Τότε, ούτε καν ηλεκτρικό ρεύμα υπήρχε. Μετά βίας, ένας ντόπιος είχε μεταφέρει στη Χώρα γεννήτρια που λειτουργούσε κάθε βράδυ από τις 7 έως τις 9. Ηταν, όπως λέγεται ορισμένες φορές καταχρηστικά, η εποχή της αθωότητας για τη Μύκονο. Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 κατέστησαν το νησί των ανέμων, προορισμό για ηθοποιούς, πολιτικούς και μεγιστάνεις. Το ’70 έγινε διάσημη για την ελευθεριότητα της νυχτερινής ζωής και το ’80 «βούλιαξε» από τον μαζικό τουρισμό. Τη δεκαετία του ’90 γνώρισε κρίση και σήμερα, παρά τον κορεσμό της, η Μύκονος εξακολουθεί να συγκινεί ανθρώπους απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Το 1947 μια μικρή παρέα κοριτσιών και αγοριών από το Κολωνάκι, έκαναν τις διακοπές τους στη Μύκονο. Ανάμεσά τους ήταν και η Μαρίκα Γιαννούκου, η οποία έξι χρόνια αργότερα παντρευόταν τον κ. Κώστα Μητσοτάκη. Οι ντόπιοι θυμούνται ότι εκείνα τα καλοκαίρια ο κ. Μητσοτάκης, τότε νεαρός βουλευτής έκανε συχνά τον κόπο να πραγματοποιήσει το μεγάλο ταξίδι (πολύ μεγαλύτερο από τις τρεις ώρες που χρειάζονται σήμερα) προκειμένου να δει τη μέλλουσα σύζυγό του. Από τους λίγους εν ζωή «θαμώνες» της Μυκόνου εκείνης της εποχής είναι ο κ. Ζάχος Χατζηφωτίου.

Ωνάσης και Νιάρχος
Τη δεκαετία του ’50 ολοένα και περισσότεροι πλούσιοι αρχίζουν ν’ ανακαλύπτουν τη Μύκονο, η οποία αργά αλλά σταθερά δομεί τον κοσμικό χαρακτήρα της. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας, ο Σταύρος Νιάρχος και η Τίνα «πιάνουν» συχνά με τα κότερα τους σε διάφορες παραλίες της Μυκόνου. Εκείνη την εποχή οι λύσεις για τους λιγοστούς επισκέπτες του νησιού ήταν περιορισμένες. Υπήρχαν ελάχιστες ταβέρνες και δύο μπαρ, ενώ οι βόρειες παραλίες της Μυκόνου ήταν ακόμη αποκομμένες από το υπόλοιπο νησί. Χαρακτηριστικό της εποχής είναι ότι ο ιδιοκτήτης ενός εκ των δύο μπαρ της Μυκόνου, εξακολουθούσε να ασχολείται τα πρωινά με την κυρίως ασχολία του, την κτηνοτροφία. Το 1954 το βασιλικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης συμπεριέλαβαν τη Μύκονο στην κρουαζιέρα που έκαναν στα ελληνικά νησιά. Τον Οκτώβριο του 1955 ο καπετάν Αντώνης Χαριτόπουλος μαζεύει από τα ανοιχτά ένα μισοπεθαμένο πελεκάνο, τον οποίο η τοπική κοινωνία υιοθετεί και βαφτίζει Πέτρο.

Και στη δεκαετία του ’60 η Μύκονος παραμένει ανέγγιχτη από το μαζικό τουρισμό, ενώ παράλληλα η κοσμική ζωή αρχίζει να γίνεται εντονότερη. Σε ολόκληρη τη Μύκονο κυκλοφορούν εννέα ταξί και δύο λεωφορεία. Τα πλοία δεν πιάνουν ακόμη στο λιμάνι, αλλά αρόδο. Από κει αναλαμβάνουν την περαίωση στην ξηρά οι λάντζες. Στην απογραφή του 1961 η Μύκονος φαίνεται να κατοικείται μόνιμα από 3.718 άτομα. Ανάμεσα σ’ εκείνους οι οποίοι επιλέγουν το νησί για να παραθερίσουν είναι η Ελένη Βλάχου η οποία μάλιστα κατασκευάζει σπίτι στη Χώρα. Η Μελίνα Μερκούρη αλλά και ξένοι διεθνούς φήμης ηθοποιοί, όπως ο Μάρλον Μπράντο, η Γκρέις Κέλι και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον διαφημίζουν ακόμη περισσότερο τη Μύκονο ως κοσμικό προορισμό. Στο νησί κάνει την εμφάνιση της και η Τζάκι Κένεντι, ενώ ο Ωνάσης, ιδιοκτήτης τότε της Ολυμπιακής, κατασκευάζει το πρώτο αεροδρόμιο.

O Kωνσταντίνος Καραμανλής
Την ίδια εποχή επισκέπτεται για πρώτη φορά το νησί ο, πρωθυπουργός τότε, Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σε αντίθεση με τους σημερινούς πολιτικούς οι οποίοι διαθέτουν έκαστος οικόπεδα και σπίτια στη Μύκονο, ο Καραμανλής έμενε στο μικρό ξενοδοχείο του πιστού γραμματέα του κ. Θεόδωρου Χαριτόπουλου (σήμερα είναι δημοτικός σύμβουλος). Συχνά τον φιλοξενούσε στο σπίτι του στον Ορνό, ο εκδότης της αθλητικής εφημερίδας «Φως των Σπορ» Θεόδωρος Νικολαΐδης. Από το 1986 και έπειτα, μέχρι και τον θάνατό του ο Καραμανλής, έμενε κάθε καλοκαίρι για ένα μήνα στη Μύκονο, συνήθως από τα τέλη Ιουνίου. Ενδεικτικό της προσοχής που έδινε προκειμένου να μην προκαλεί την κοινή γνώμη είναι ότι όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Καραμανλής προτιμούσε ένα μικρό δωμάτιο στο ξενοδοχείο του Χαριτόπουλου.

Η δεκαετία του ’70 είναι η τελευταία «παραμυθένια» περίοδος της Μυκόνου. Τότε μεσουρανεί το μπαρ Pierro’s, το οποίο έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο γνωστά μπαρ της περιόδου, όπου οι θαμώνες διασκέδαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν μερικοί από τους γνωστούς σχεδιαστές μόδας της εποχής, μέχρι και τον κληρονόμο της γερμανικής βιομηχανίας Κρουπ, ο οποίος συνοδευόταν πάντα από δεκάδες μυώδεις ελαφρά ντυμένους άνδρες, δημιουργώντας ένα κιτς θέαμα που τότε δεν ήταν παρεξηγήσιμο. Η επονομαζόμενη θλιμμένη πριγκίπισσα Σοράγια μαζί με μια Θεσσαλονικιά φίλη της, περνούσε τακτικά από τη Μύκονο ενώ κινηματογραφικοί σταρ, όπως η Λιζ Τέιλορ εξακολούθησαν να περνούν απ’ το νησί έστω και για λίγα 24ωρα.

Τη δεκαετία του ’80 άρχισαν να δημιουργούνται στη Μύκονο οι στρεβλώσεις εκείνες που τη μετέτρεψαν από κοσμοπολίτικο νησί σε προορισμό μαζικής κατανάλωσης. Οι αριθμοί μελέτης του Πανεπιστημίου Αιγαίου για την τουριστική κατάσταση της Μυκόνου είναι ενδεικτική (έγινε το 2005 με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή κ. Γ. Σπιλάνη). Το 1978 στη Μύκονο υπήρχαν 27 μπαρ, το 1988 ανέρχονται σε 50 και το 1997 λειτουργούν στο νησί 130 κέντρα ψυχαγωγίας. Αντιστοίχως ενώ το 1978 υπήρχαν μόλις 16 εστιατόρια (κυρίως ταβέρνες), το 1997 στη Μύκονο λειτουργούσαν 350. Η απόβαση επιχειρηματιών της νύχτας στο νησί ξεκίνησε εκείνη την εποχή, η οποία αποτελεί τη γενεσιουργό περίοδο φαινομένων που γιγαντώθηκαν βρίσκοντας την τραγικότερη έκφρασή τους στην πρόσφατη εν ψυχρώ δολοφονία του 20χρονου Αυστραλού τουρίστα Ντουζόν Zάμιτ. Το φοβερό συμβάν έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω των μέσων ενημέρωσης. Στη μελέτη του πανεπιστημίου Αιγαίου επισημαίνεται ότι «ο ποιοτικός οικονομικά τουρισμός που χαρακτήριζε τη Μύκονο (ειδικότερα τη δεκαετία του ’70) έχει εκλείψει στην πλειοψηφία του και τη θέση του έχει λάβει πελατεία με χαρακτηριστικά μαζικού τουρισμού». Απόρροια αυτής της ποιοτικής αλλαγής τη δεκαετία του ’80 ήταν να ανακαλυφθούν και οι σχετικά απομακρυσμένες παραλίες της βόρειας Μυκόνου, όπως ο Πάνορμος και ο Αγιος Σώστης.

Τεράστιες επενδύσεις
Την δεκαετία του ’90 συνεχίστηκε να γίνεται ακόμη πιο μαζική η Μύκονος. Μάλιστα στο νησί άρχισαν να επενδύονται τεράστια ποσά για την αγορά γης. Το 1991 στη Μύκονο υπήρχαν 2.289 εξοχικές κατοικίες. Δέκα χρόνια αργότερα ο αριθμός των παραθεριστικών κατοικιών είχε αγγίξει τις 4.535, αυξήθηκε δηλαδή κατά 98,2% σε μια δεκαετία. Σε αυτά τα χρόνια άρχισε η Μύκονος να γίνεται και δημοφιλής προορισμός για πολιτικούς. Αυτή την περίοδο μάλιστα έγινε μέρος διακοπών δύο Αμερικανών προέδρων, του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου και του Μπιλ Κλίντον. Οχι όμως μόνο αυτών. Ο συγχρωτισμός πολιτικών και συνεργατών τους με επιχειρηματίες πάνω στα κότερα των τελευταίων, επιβάρυνε ακόμη περισσότερο το όνομα του νησιού. Η συχνή παρομοίωση της λεγόμενης μικρής Βενετίας με την πλατεία Κολωνακίου αν και είναι πια κλισέ, δείχνει την εικόνα που έχει πια η Μύκονος στη συνείδηση όλων.

Μέχρι 6.000 ευρώ το τετραγωνικό
Τα τελευταία χρόνια οι Μυκονιάτες κάνουν προσπάθειες να αναβιώσουν την παλιά αίγλη του νησιού τους, το οποίο πάντως εξακολουθεί να είναι από τα πλέον δημοφιλή μέρη στην Ευρώπη. Εξακολουθεί βέβαια να είναι ακριβή η Μύκονος. Η αξία της γης είναι ένα μέγεθος που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Οι μεσίτες εκτιμούν ότι στα πιο ακριβά σημεία του νησιού το τετραγωνικό μέτρο μπορεί να πωληθεί ακόμη και προς 6.000 ευρώ έκαστο. Την ομορφιά αλλά και την αξία της γης έχουν εκτιμήσει όπως φάνηκε από τις τελευταίες δηλώσεις («πόθεν έσχες») και οι πολιτικοί. Στη Μύκονο, μεταξύ άλλων, διαθέτουν σπίτι ή οικόπεδο ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης, ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Πέτρος Δούκας κ.ά.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 10/8/2008)

Η μετα-ολυμπιακή Ελλάδα των «άλλων»

Τέσσερα χρόνια μετά τη «μεγάλη γιορτή» - Από τις μεγάλες προσδοκίες στο ρευστό (και αφτιασίδωτο) «εδώ και τώρα»

Οσοι παρακολουθήσαμε την Παρασκευή το μεσημέρι τη φαντασμαγορική τελετή έναρξης των Αγώνων του Πεκίνου, δύσκολα θα αποφύγαμε ένα μικρό τσίμπημα στο στομάχι. Νοσταλγία για τη δική μας γιορτή τέσσερα χρόνια πίσω; Ισως. Μελαγχολία για τις δικές μας αυταπάτες που εξατμίστηκαν νωρίτερα από όσο είχαμε ελπίσει; Δύσκολο να πεις με σιγουριά.

Ενα είναι βέβαιο: οι Ολυμπιακοί της Αθήνας υπήρξαν το μεγαλύτερο επικοινωνιακό όπλο που χρησιμοποίησε το ελληνικό κράτος εδώ και έναν, τουλάχιστον, αιώνα. Τα καλά, ευγενικά λόγια του προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, εκείνο το τελευταίο βράδυ της τελετής λήξης («κάνατε θαυμάσιους, αξέχαστους Αγώνες»), έμοιαζαν να ορίζουν έναν νέο κύκλο εθνικής αυτοπεποίθησης, η ληξιαρχιακή πράξη γέννησης μιας εργατικής, αποτελεσματικής, σύγχρονης χώρας. Φαντασιώσεις; Μπορεί. Και να ’μαστε τέσσερα χρόνια μετά, αμήχανοι και σκεφτικοί, μπροστά σε «μεμονωμένα» περιστατικά όπως αυτά συνέπεσαν μαζεμένα και άγρια, σε Μύκονο και Σαντορίνη.

Αλλά αυτή είναι η δικιά μας Ελλάδα, η Ελλάδα που φτιάχνουμε στο δικό μας μυαλό, ζώντας από πολύ κοντά τις αντιφάσεις, τις παραμορφώσεις και τα καθημερινά θαύματα ενός μικρού τόπου. Η Ελλάδα με τα δικά μας μάτια. Υπάρχει, όμως, και η Ελλάδα των «άλλων». Για την ακρίβεια, η Ελλάδα όλων των «άλλων», όπως διαμορφώνεται μέσα από πολύ πιο σύνθετους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής αντιλήψεων, στερεοτύπων, μύθων. Ποια Ελλάδα, λοιπόν, υπάρχει εκεί έξω, τέσσερα χρόνια μετά τους Αγώνες της Αθήνας; Είμαστε μία ελκυστική «ιδέα» σαν χώρα; Επιβιώνουν τα παλιά κλισέ; Είμαστε κάτι πέρα από τον καλοκαιρινό παράδεισο της Σίρλεϊ Βάλενταϊν; Θα μπορούσε κανείς να μας πάρει στα σοβαρά και να σκεφτεί να φτιάξει εδώ τη ζωή του; Πολύ φιλόδοξα τα ερωτήματα και απειροελάχιστο το δείγμα που προήλθε από μία ανώνυμη δεξαμενή ανθρώπων, με μικρότερη ή μεγαλύτερη «ελληνική» εμπειρία πίσω τους.

Πολ Σιέτχαρτ

Τα κλισέ «μαλάκωσαν»

Ο Πολ Σιέτχαρτ είναι Ολλανδός και διευθύνει ένα εξειδικευμένο στα Βαλκάνια και στην Τουρκία ταξιδιωτικό γραφείο. Θυμάται πολύ καλά το κλίμα για την Ελλάδα πριν από τους Αγώνες στην Ολλανδία. «Γενικά ο Τύπος εδώ ήταν αρκετά αρνητικός αλλά αυτό άλλαξε μόνο με την τελετή έναρξης». Αλλά ο φιλελληνικός απόηχος που δημιούργησαν οι επιτυχημένοι Αγώνες δεν κράτησε για πολύ. «Νομίζω ότι επιβιώνουν ακόμα και σήμερα τα στερεότυπα για την Ελλάδα, αν και έχουν “μαλακώσει”. Συνέβη κάτι περίεργο: οι Ολλανδοί, και μάλλον όχι μόνο οι Ολλανδοί, είχαν αρκετά χαμηλές προσδοκίες για τους Αγώνες του 2004. Ενω ήταν από τους καλύτερους Αγώνες που έγιναν ποτέ. Θυμούνται περισσότερο την αναστάτωση πριν από τους Αγώνες και λιγότερο το σχεδόν άριστο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το πρόβλημα με τα στερεότυπα, δεν αλλάζουν εύκολα. Ετσι, όταν τον Ιούνιο περάσαμε από το Αρχαιολογικό Μουσείο των Ιωαννίνων και το βρήκαμε κλειστό ενώ σύμφωνα με την πινακίδα έπρεπε να είχε ανοίξει το 2006, υπενθύμισα στους πελάτες μου ότι το Rijksmu-seum στο Αμστερνταμ έκλεισε το 2003, θα άνοιγε ξανά το 2008 ή το 2009 και τελικά θα είναι έτοιμο το 2013 το νωρίτερο».

Τζον Καστανάς

Η ουτοπία της Ελλάδας

Ο Τζον Καστανάς είναι Ελληνοαμερικανός. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Καρολίνα, σήμερα ζει κι εργάζεται στην Καλιφόρνια. Διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την πατρίδα των γονιών του την οποία φροντίζει να επισκέπτεται όσο πιο τακτικά γίνεται. «Οι περισσότεροι φίλοι μου πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι ένα αναπτυγμένο, φιλελεύθερο, ευρωπαϊκό έθνος. Δεν συνειδητοποιούν ότι η Ελλάδα ήταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια μία από τις πιο φτωχές χώρες της Ευρώπης. Εχουν την εικόνα μίας όμορφης, ηλιόλουστης χώρας, ένας παράδεισος για διακοπές. Οι Ολυμπιακοί άλλαξαν κατά πολύ εδώ την εικόνα της Ελλάδας από μία φτωχή χώρα σ’ ένα αναπτυγμένο ευρωπαϊκό κράτος».

Ολα αυτά από μακριά. «Φτάνοντας στην Ελλάδα οι Αμερικανοί σοκάρονται από το μέγεθος της Αθήνας, την όχι πολύ όμορφη αρχιτεκτονική της, το όχι τόσο καθαρό και αναπτυγμένο έθνος που περίμεναν. Μένουν έκπληκτοι με την ακρίβεια, δεν πηγαίνουν στην ηπειρωτική χώρα, μόνο στα νησιά και η Αθήνα δεν συστήνεται ακόμα από τους ταξιδιωτικούς οδηγούς για περισσότερο από ένα διήμερο».

Για τον Γιάννη Καστανά, η πρόσληψη της Ελλάδας στην Αμερική είναι πολύ θετική. «Ολοι έχουν την εικόνα ενός πανέμορφου παραδείσου και μίας ουτοπίας. Πολλοί άνθρωποι έχουν πολύ ξεχωριστές αναμνήσεις από κάποιο παλιότερο ταξίδι τους στην Ελλάδα ή επιθυμούν πολύ να έρθουν σε περίπτωση που δεν το έχουν κάνει μέχρι σήμερα».

Τζον Γιόκαμ

«Τι λένε οι Αλβανοί;»

Ο καθηγητής Τζον Γιόκαμ από τη Μινεσότα των ΗΠΑ είχε την πρώτη του «γεμάτη» ελληνική εμπειρία το 1977. Ακριβώς τριάντα χρόνια μετά ο κ. Γιόκαμ επέστρεψε. Αυτή τη φορά με την ιδιότητα του καθηγητή πανεπιστημίου που συνόδευε φοιτητές σ’ ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα σε Ρώμη και Αθήνα. «Μόλις έφτασα, σχεδόν αμέσως, αισθάνθηκα μία ζωντάνια στον αέρα που μ’ έκανε να θέλω να βγω έξω και να εξερευνήσω την πόλη. Η Αθήνα ήταν πολύχρωμη, θορυβώδης, μουσική (παντού, στους δρόμους και στο μετρό έπεφτα πάνω σε μουσικούς και μπάντες), ζωντανή! Ανακάλυψα την πεζοδρομημένη, πια Πλάκα, που τώρα ήταν πολύ πιο καθαρή κι ευχάριστη, αλλά προτίμησα να περπατήσω προς την Ομόνοια όπου η πόλη και οι άνθρωποι μου φαινόντουσαν πιο “πραγματικοί”, πιο “γήινοι”. Ελληνες φίλοι με πήγαν σε πολύ ενδιαφέροντα εστιατόρια, ταβέρνες και καφέ όπου ήμουν ο μόνος τουρίστας σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων. Το μετρό ήταν μία απόλαυση: εκτεταμένο, πεντακάθαρο, λειτουργικό, όχι πολύ ακριβό. Τώρα αποδείχθηκε πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσω στα αγγλικά: οι επιγραφές ήταν δίγλωσσες κι ο κόσμος μιλούσε κάποια, αν όχι πολύ καλά αγγλικά. Και σας είμαι ευγνώμων μετά τον αγώνα μου να συνεννοηθώ στα ιταλικά στη Ρώμη. Οι Ελληνες ήταν ιδιαίτερα ευγενικοί και έσπευδαν να βοηθήσουν εμένα και τους φοιτητές μας».

Θα σκεφτόταν ποτέ να μείνει στην Ελλάδα για περισσότερο χρόνο; «Θα ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να νοικιάσω ένα διαμέρισμα για έξι μήνες, ιδιαίτερα τώρα που σκέφτομαι να βγω στη σύνταξη. Είμαι επίσης περίεργος για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Ακουσα πολλά αρνητικά σχόλια για τους Αλβανούς και θα με ενδιέφερε να ακούσω και τις δικές τους απόψεις για την Ελλάδα».

Τοντ Πιρς

Ελλειψη επαγγελματισμού

O Tοντ Πιρς ήρθε στην Ελλάδα το 1994, σ’ έναν από τους πρώτους σταθμούς της διπλωματικής του καριέρας. Σήμερα έχει επιστρέψει στην Ουάσιγκτον. «Πριν έρθω και εγκατασταθώ στην Αθήνα είχα μία πολύ εξωραϊσμένη εικόνα της Ελλάδας με νωχελικά μονοπάτια που οδηγούσαν σε ωραίες παραλίες, πολύ πράσινο και υπέροχα ανακαινισμένα νεοκλασικά σπίτια. Η χώρα αποδείχθηκε τελικά πολύ ομορφότερη σε σχέση με τις αρχικές μου προσδοκίες και η Αθήνα πολύ πιο άσχημη. Οι Ελληνες έμοιαζαν να μην έχουν συνείδηση του τι έχουν στα χέρια τους, σαν να ήθελαν να καταστρέψουν τη χώρα τους πετώντας σκουπίδια στο δρόμο ή χτίζοντας αποκρουστικά σπίτια σχεδόν παντού. Ταυτόχρονα, συνάντησα πολλούς ιδιαίτερα ευγενικούς, έξυπνους και γενναιόδωρους ανθρώπους».

Προσαρμόστηκε γρήγορα στον ελληνικό τρόπο ζωής και αυτό το κομμάτι του λείπει κάθε μέρα. Αντίθετα, δεν προσαρμόστηκε ποτέ στον τρόπο δουλειάς στην Ελλάδα. «Για να είμαι ειλικρινής, διαπίστωσα μία τεράστια έλλειψη επαγγελματισμού: στην ακαδημαϊκή ζωή, στη δημοσιογραφία, στα καταστήματα. Η ιατρική περίθαλψη ήταν εκπληκτική, αλλά μιλάμε για την εξαίρεση. Οταν μιλούσα με Ελληνες φίλους μου για τις εμπειρίες τους στον επαγγελματικό τομέα, έμενα με την εντύπωση ότι υπάρχει πολύς κόσμος που προσπαθεί να ξεφύγει χωρίς να πληρώνει όσα του αναλογούν ή χωρίς να τα πληρώνει επαρκώς. Eπίσης υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης, πολλοί άνθρωποι σου υπόσχονται διάφορα και στο τέλος δεν κάνουν τίποτα». Θα ερχόταν να ζήσει μόνιμα αλλά μόνο ως συνταξιούχος, που ακόμα είναι μία πολύ μακρινή προοπτική. «Εως τότε θα την επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορώ». Στην τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα βρήκε μία Αθήνα «πολύ πιο καθαρή, πιο εύκολη, πιο κοσμοπολίτικη».

Κυριάκος Καρσεράς

Γιατί ζω μόνιμα εδώ

Ο Κυριάκος Καρσεράς είναι ο μόνος από το μικρό μας δείγμα που απάντησε καταφατικά στην ερώτηση αν θα επέλεγε την Ελλάδα για τόπο μόνιμης διαμονής. Και μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα από το ελληνοπρεπέστατο ονοματεπώνυμο. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Λονδίνο από γονείς κυπριακής καταγωγής, δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι τα χρόνια των σπουδών του. «Οι πρώτες εντυπώσεις μου για την Ελλάδα ήταν μέσα από τις σπουδές Αρχαιολογίας στο Λονδίνο. Εκείνα τα χρόνια, η Ελλάδα ήταν αρχαία ερείπια και σπασμένα αγάλματα λουσμένα στο φως του ήλιου. Οι πρώτες μου επισκέψεις στην Ελλάδα ήταν στο πλαίσιο ανασκαφικών αποστολών, επομένως οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν κατά κάποιον τρόπο. Η αρχαιολογία με βοήθησε να βρω τη θέση μου στην Αθήνα, τα μνημεία έγιναν τα προσωπικά μου τοπόσημα, και μέσα από αυτά άρχισα να ανακαλύπτω την πόλη. Και σε μεγάλο βαθμό, μου άρεσε ό,τι έβλεπα: οι άνθρωποι, το μέρος, η ποιότητα της ζωής». Πώς πήρε τη «μεγάλη απόφαση»; «Ναι, αποφάσισα να κάνω την Αθήνα το σπίτι μου για το άμεσο μέλλον. Το φως και το κλίμα, για να γίνω κλισέ, παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά επίσης αγαπώ την ενέργεια του τόπου. Μου αρέσει να ζω σε μία πολλά υποσχόμενη πόλη που προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της, και η οποία αλλάζει ολοφάνερα προς το καλύτερο μ’ ένα αξιοσημείωτα γρήγορο ρυθμό».

Αθήνα, μια κλασική περίπτωση αυτοχειρίας...

Οταν στις 8 Απριλίου του 2007 οι New York Times δημοσίευσαν στο ταξιδιωτικό τους ένθετο αφιέρωμα με τίτλο «Η ελληνική νεολαία ξαναφτιάχνει το Σιάτλ των Βαλκανίων», αναφερόμενοι στη Θεσσαλονίκη, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πόσο απελπισμένοι είμαστε μερικές φορές οι άνθρωποι των μέσων για νέους μύθους. Ενας μικροσκοπικός κόκκος πραγματικότητας αρκεί για να στηρίξεις εξώφθαλμα απατηλούς τίτλους. Αλλά μήπως παραγινόμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας όταν μας κολακεύουν; Αν η όγδοη πόλη της Πολωνίας δοξολογείται ως το «νέο-κάτι» της Ανατολικής Ευρώπης γιατί να μην είναι η Θεσσαλονίκη μας το νέο Σιατλ των Βαλκανίων; Ή η Αθήνα «η Καλιφόρνια της Ανατολικής Μεσογείου»; Αυτό δεν το είδα πουθενά γραμμένο αλλά αν η Αθήνα διέθετε από πίσω της ένα σοβαρό τουριστικό μάνατζμεντ γιατί να μην καλλιεργούσαμε κι εμείς τις δικές μας φαντασιώσεις; Τουλάχιστον έχουμε τους σέρφερ (στον Σχοινιά). Και, φυσικά, τις φωτιές στα δάση.

Η αλήθεια είναι ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ακολούθησε ένα κύμα θετικής δημοσιότητας για την Ελλάδα και την Αθήνα (ειδικότερα). Η μεγάλη ανακάλυψη του ξένου Τύπου ήταν η «νέα Αθήνα». «Τι κι αν είναι άσχημη; Εχει ζωή 24 ώρες το 24ωρο, έχει πεζόδρομους γύρω από την Ακρόπολη, έχει νέες, τρέντι γειτονιές, έχει θάλασσα, έχει το καλύτερο μετρό στον κόσμο». Κάπως έτσι άρχιζαν και τελείωναν οι πρώτοι μετα-ολυμπιακοί ύμνοι για την Αθήνα. Και μετά; Μετά ήρθαν οι μέλισσες. Το ολυμπιακό momentum άρχιζε να ξεθωριάζει, η προσδοκία που εμείς καλλιεργήσαμε δεν είχε συνέχεια και ο ούτως ή άλλως εύθραυστος μύθος δεν είχε κάπου να στηριχθεί. Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις συνέχισαν να παραμένουν μισοκλεισμένες, η ανάπλαση του παράκτιου μετώπου συνέχισε να μένει στα λόγια και η εικόνα της καθαρής, τακτοποιημένης πόλης που με τόσο κόπο «χτίσαμε» άρχισε να θολώνει επικίνδυνα. Τα ξένα μπλογκ είναι ο καλύτερος δείκτης του μετα-ολυμπιακού «ξεφουσκώματος». Στα περισσότερα εξ’ αυτών η Αθήνα είναι ξανά μία αδιανόητα βρώμικη, ασουλούπωτη, εχθρική για τους πεζούς πόλη. Με λίγα λόγια, κλασική περίπτωση αυτοχειρίας.

(πηγή: www.kathimerini,gr, 10/8/2008)

36 ώρες στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Αϊλαντ

Το παγκοσμίου φήμης Πανεπιστήμιο Μπράουν, η σημαντική Σχολή Καλών Τεχνών και οι εξαίρετες γεύσεις από διάσημους σεφ πέτυχαν να δώσουν τέλος στην εικόνα της Πρόβιντενς του Ρόουντ Αϊλαντ ως προάστιο της Βοστώνης. Τα μεγάλα έργα ανακαίνισης του λιμανιού δεν στέρησαν, όμως, την αίσθηση της φιλικής μικρής πόλης, που προσφέρει η Πρόβιντενς των 200.000 κατοίκων στον επισκέπτη της.

Παρασκευή
5 μ.μ. - Μεσάνυχτα. Καφές και θέατρο
Από τον λόφο Φέντεραλ Χιλ, κατεβείτε στη «Μικρή Ιταλία» της Πρόβιντενς για μία βόλτα στη ζωντανή συνοικία και έναν εσπρέσο, μέσα στο νεανικό πλήθος φοιτητών. Από εκεί, μη χάσετε την ιστορική πιτσαρία Αλ Φόρνο, που όλοι ομολογούν πως τοποθέτησε την πόλη στον γαστριμαργικό χάρτη των ΗΠΑ. Για να κλείσετε τη βραδιά, περάστε μία βόλτα από το θέατρο Μπλακ Ρεπερτόρι και το καφέ του, το Εξόντους, με καλή ζωντανή μουσική.

Σάββατο
11 π. μ. - 7 μ. μ. Περιήγηση στον χρόνο
Μέσα σε ενάμισι χιλιόμετρο της οδού Μπένεφιτ, μπορείτε να αποκτήσετε άποψη για την αρχιτεκτονική της Πρόβιντενς, από το κυβερνείο, όπου το 1776 η πόλη ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, μέχρι και τα μοντερνίστικα κτίρια του Πανεπιστημίου Μπράουν. Το Μουσείο RISD (Σχολή Καλών Τεχνών) θα σας εντυπωσιάσει με τη συλλογή του, που περιλαμβάνει από αρχαιοελληνικά έργα μέχρι δημιουργίες σύγχρονων καλλιτεχνών, ενώ από εκεί θα μπορέσετε να επισκεφθείτε το αγοραστικό επίκεντρο της Πρόβιντενς, την οδό Ουεστμίνστερ.
7 μ. μ. - Μεσάνυχτα. Γαστρονομία
Το παραδοσιακό εστιατόριο «ντάινερ» Νικς Ον Μπρόντουεϊ γνώρισε παγκόσμια φήμη, όταν την κουζίνα του ανέλαβε πριν από έξι χρόνια ο σεφ Ντέρεκ Ουάγκνερ. Δοκιμάστε τις λεπτές γεύσεις του, αλλά μην ξεχάσετε να κρατήσετε τραπέζι. Από εκεί, επισκεφθείτε το μπαρ Λόκαλ 121, όπου συνυπάρχουν μοδάτοι φοιτητές με ηλικιωμένους συνδικαλιστές του λιμανιού και στεγάζεται σε εκπληκτικά ανακαινισμένο ξενοδοχείο αρ-ντεκό των αρχών του 20ού αιώνα.

Κυριακή
10 π. μ. - 12 μ. Ψώνια και κήποι
Για το πρωινό σας, περάστε από το Ντάουνσιτι, με τα χαρούμενα χρώματα και τα ψηλά ταβάνια. Δέκα λεπτά με τα πόδια από το κέντρο, μη χάσετε τον ζωολογικό κήπο της Πρόβιντενς, το πάρκο Ρότζερ Ουίλιαμς των 4.500 στρεμμάτων και τον συναρπαστικό βοτανικό κήπο της πόλης, που τα έχει πραγματικά όλα.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πού να πάτε:
Al Forno (577 South Main Street, 401-273-9760, www. alforno. com), Xxodus Caf? (276 Westminster Street, 401-351-0352, www. blackrep. org), RISD Museum (224 Benefit Street, 401-454-6500, www. risdmuseum. org), Nicks on Broadway (500 Broadway, 401-421-0286, www. nicksonbroadway. com), Local 121 (121 Washington Street, 401-274-2121, www. local121. com), Roger Williams Park and zoo (1000 Elmwood Avenue, 401-785-3510, www. rogerwilliamsparkzoo. org).

(πηγή: www.kathimerini.gr, 9/8/2008)

Σαμοθράκη

Την «ανακάλυψα», τολμώ να πω, τυχαία το 1979. Από τότε την έχω επισκεφθεί πολλές φορές και πάντοτε με ενθουσιάζει το ίδιο, παρ' όλο που το νησί έχει αλλάξει.

Η Σαμοθράκη είναι ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες παραδείσους, με καταπράσινα δάση και κοιλάδες, ρυάκια, καταρράκτες και παραλίες με κρυστάλλινα νερά. Καθώς το φέρι θα πλησιάζει το νησί η εντύπωση που σας δίνει είναι ενός τεράστιου βράχου που έπεσε στην μέση του Θρακικού Πελάγους.

Tο βουνό του νησιού είναι το ψηλότερο του Aιγαίου και λέγεται Σάος. Η κορυφή του, το Φεγγάρι, φτάνει τα 1664 μέτρα. Από αυτήν την κορυφή είχε φανταστεί ο Ομηρος τον Ποσειδώνα να παρακολουθεί τον Tρωικό Πόλεμο. Οσο πλησιάζετε το νησί, το πράσινο και οι αποχρώσεις του μπλε αρχίζουν να «γλυκαίνουν» την αγριάδα του βράχου.

Tο νησί έχει σχήμα ωοειδές, έκταση 180 τ. χλμ., ενώ η ακτογραμμή του είναι 47 περίπου χλμ. Yπάρχουν 12 μικροί αγροτικοί οικισμοί, πρωτεύουσα είναι η Xώρα, το λιμάνι η Kαμαριώτισσα, όπου είναι και το εμπορικό κέντρο, και ακολουθούν τα Θερμά, ο Προφήτης Hλίας, το Λάκωμα, τα Aλώνια, οι Kαρυώτες και η Ανω Mερά.

Παραδοσιακός οικισμός
O πιο όμορφος οικισμός, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός, είναι η Xώρα. Δεν φαίνεται από τη θάλασσα κι έχει κτιστεί σε τέτοιο μέρος επίτηδες, από τον φόβο των πειρατών που λεηλατούσαν τα νησιά. Θα δείτε πανέμορφα παλιά σπίτια που είναι κτισμένα έτσι ώστε να μην «κόβουν» τον ήλιο το ένα από το άλλο. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Η Σαμοθράκη έχει μάλλον το μεγαλύτερο πλατανόδασος της χώρας. Εχει και κάποια φυτά που δεν φύονται πουθενά αλλού, όπως το πευκαίδανον (βοτάνι ή πλατομηλιά) ή σπάνια δέντρα όπως ο Ιταμος (είδος ελάτου). O μόνος εχθρός του δάσους είναι τα 40.000 περίπου κατσίκια που έχει το νησί.

Mέσα σε όλη αυτή την βλάστηση έχουν καταμετρηθει 330 προχριστιανικοί και μη ναοί αλλά και μεγαλιθικά μνημεία. Οσον αφορά τις παραλίες, όλες πλην μίας είναι με βότσαλο και ψιλή πέτρα. Eξαίρεση αποτελεί η Παχιά Αμμος στα νότια του νησιού, που είναι ακριβώς το όνομά της.

Αξίζει να δείτε...
... το Iερό των Mεγάλων Θεών. Bρίσκεται στην Παλαιάπολη, 6,5 χλμ από την Kαμαριώτισα, κοντά στο Aρχαιολογικό Mουσείο και καταλαμβάνει έκταση 50 στρεμμάτων. Θα δείτε το πρόπυλο του Πτολεμαίου Bάτου Φιλαδελφου (285 π.X.), το Aρσινόειο (500 π.X.), το ανάκτορο, την ιερή κατοικία, το τέμενος το ιερό, την Στοά και την Kρήνη όπου βρίσκονταν η Nίκη της Σαμοθράκης, έργο του Σκόπα.
... τους Πύργους της Σαμοθράκης, οι οποίοι είναι παραδείγματα υστεροβυζαντινής φρουριακής αρχιτεκτονικής. O Πύργος του Φονιά, που στέκει μόνος του στις εκβολές του ρυακιού Φονιάς, είναι της εποχής των Παλαιολόγων. Στην Παλαιόπολη υπάρχει ένα συγκρότημα 3 πύργων, που κτίστηκε από τους Γενοβέζους Γκατιλούτζι.
... τις Bάθρες του Φονιά. Bάθρα αποκαλείται κάθε μικρή λιμνούλα που σχηματίζει το ρυάκι ή το μικρό ποτάμι του Φονιά. Kαι είναι πάρα πολλές. Συνήθως σχηματίζονται αμέσως μετά από έναν μικρό ή μεγάλο καταρράκτη. Kαι από αυτούς θα βρείτε πολλούς στο νησί.
... τα Λουτρά στα Θέρμα. Aπό ποιότητα ιαματικών πηγών θεωρούνται ανώτερα του Kάρλοβι-Bάρι. Eνδείκνυνται για ρευματοειδή αρθρίτιδα, αρθροπάθειες, χρόνιες γυναικολογικές φλεγμονές, περιφερειακές αγγειοπάθειες, δερματοπάθειες, εξωπνευμονική φυματίωση και με ποσιθεραπεία για παθήσεις του ήπατος, της χολής, των νεφρών και την παχυσαρκία.
... το Φεγγάρι. Aξίζει να βρεθείτε στην πιο ψηλή κορυφή του Aιγαίου. Tο μονοπάτι αρχίζει λίγο έξω από τα Θερμά και θα περπατήσετε 3,5 με 4 ώρες για να φτάσετε στην κορυφή.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πώς θα πάτε:
Οδικώς θα κάνετε 850 χλμ μέχρι την Aλεξανδρούπολη κι από εκεί σε 2 - 2,5 ώρες θα βρεθείτε στη Σαμοθράκη. Εναλλακτικά, μπορείτε να πάρετε το καράβι από Λαύριο, που κάνει δρομολόγιο κάθε Σάββατο. Φεύγει στις 22.00 και φτάνει την Κυριακή στις 12.00.
Πού να φάτε:
«Bράχος», Προφήτης Hλίας
Κοντοσούβλι, για κατσίκι και κοκορέτσι «μελωμένο». «Καρυδιά»- Ανω Μερά.
Πολύ καλή κουζίνα με ειδίκευση στο κατσίκι. «Περιβόλι», Θερμά.
Καλά μαγειρευτά αλλά και κρεατικά της ώρας.«Συνάντηση», Kαμαριώτισσα, για ούζο και μεζέδες. «Aκρογυάλι», Λάκωμα, για ψάρι.
Τι να ψωνίσετε:
Θα βρείτε εξαιρετικά τυριά στο τυροκομείο του Bασίλη Παπανικολάου (τηλ.25510-95.219) στις Mακριλιές. Στον παραδοσιακό φούρνο της Χώρας θα βρείτε εξαίσιο σταρένιο παξιμάδι και γλυκά του κουταλιού από την κ. Κατερίνα Aγγελώνια.

(πηγή: www.kathimerini 8/8/2008)

Η ελληνική γωνιά της Route 66

Είναι ο θρυλικότερος δρόμος στον κόσμο. Η Route 66 έχει γίνει τραγούδι, σήριαλ, ταινία, έχει εμπνεύσει βιβλία και σενάρια, και κάθε χρόνο δέχεται εκατοντάδες "προσκυνητές" που θέλουν να δουν τι απέμεινε από το μυθικό αυτό δρόμο.

Από το Σικάγο ως το Έλ Έι, μια σειρά μοτέλ, εστιατορίων και μπαρ, άριστα συντηρημένων, συνεχίζουν να προσφέρουν στον ταξιδιώτη νοσταλγία και τις υπηρεσίες τους.

Από τα ιστορικά εστιατόρια πολλά - τα σημαντικότερα- είναι σε ελληνικά χέρια. Το Λου Μίτσελς στο Σικάγο, από όπου ξεκινά ο δρόμος, το Άριστον στο Λίτσφιλντ του Ιλινόι, το "Σταυροδρόμι" (Crossroads) του Νικ Μανώλη είναι τα πιο σημαντικά.

Το τελευταίο, μάλιστα, βρίσκεται σε λενα θρυλικό σταυροδρόμι - εξ ου και το όνομά του.
Ο Νικ Μανωλης εξήγησε στο skai.gr γιατί το εστιατόριό του, στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού, αποτελεί θρύλο αλλά και γιατί ο ίδιος αποφάσισε να δουλέψει ως εστιάτορας.
Ένα εστιατόριο δε μπορεί να ζήσει μόνο από τους αφισιονάδος της Route 66.

Οι κάτοικοι της Αλμπουκέρκης είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανό το μαγαζί, και περηφανεύονται για την υγιεινή κουζίνα του, που περιλαμβάνει ελληνικότατα πιάτα, όπως το τόσο "μαμαδίστικο" κοτόπουλο με μπάμιες, αλλά και τον καταπληκτικό μπακλαβά της Ασημίνας, της γλυκιάς και χαμογελαστής γυναίκας του Νικ.

"Χάρη στο Νικ έχασα 45 κιλά. Απλώς αντικατέστησα το μεσημεριανό μου με τις σαλάτες του" μας λέει περήφανα ένας από τους πελάτες που χαιρετούν θερμά, προσωπικά, τον Νικ, μέλος δραστήριο του εμπορικού συλλόγου στην πιο ροκ εν ρολ πόλη του Νέου Μεξικού. Λίγη μεσόγειος στη Route δεν έβλαψε ποτέ!

(πηγή: www.skai.gr, 8/8/2008)

Ο ελληνικός τουρισμός

Τέσσερα χρόνια μετά, βλέπουμε μια ανεξήγητη καθυστέρηση στην αξιοποίηση των περισσότερων έργων που κατασκευάστηκαν για την Ολυμπιάδα. Και αυτή η θλιβερή εικόνα κυριαρχεί όταν θυμόμαστε τα 11,2 δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανήσαμε (επισήμως) για τους αγώνες. Τα μεγάλα και αναγκαία έργα υποδομής τα οποία ολοκληρώθηκαν χάριν της Ολυμπιάδας (μετά από καθυστερήσεις δεκαετιών), έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας και δεν τα λογαριάζουμε ως μέρος της προίκας του 2004. Βλέπουμε μόνο το τραμ, το οποίο αργεί να αγαπηθεί από τους Αθηναίους, να σέρνεται ως σύμβολο της ολυμπιακής κληρονομιάς.

Πιο δύσκολο είναι να αποτιμήσει κανείς το πώς η Ολυμπιάδα άλλαξε την εικόνα της Ελλάδας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Πέρασαν οι εποχές που όλοι οι μορφωμένοι άνθρωποι της Γης γνώριζαν για τους Ελληνες και τους σπουδαίους προγόνους τους. Εδώ και μια-δυο γενιές λίγοι εκτός Ευρώπης ασχολούνται με αυτά τα θέματα. Οπότε, η πλειοψηφία αυτών που παρακολούθησαν τους Αγώνες της Αθήνας γνώριζαν την Ελλάδα για πρώτη φορά. Και αυτό που είδαν ήταν ό,τι καλύτερο: μια όμορφη χώρα, γεμάτη σπουδαία αρχαιολογικά μνημεία, φιλόξενους και ικανούς ανθρώπους και μια ιστορία που τους συνέδεε άμεσα με τους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας.

Αμέσως μετά όμως, και ενώ επισκέπτες άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα για να χαρούν και αυτοί αυτό που είχαν δει στην τηλεόραση, συμπεριφερθήκαμε σα να μας είχε κουράσει η προσπάθεια και παραδοθήκαμε σε παλιές, κακές συνήθειες – στην επιδίωξη του εύκολου, του πρόχειρου, και όχι του καλού. Ενώ πληρώσαμε για να γίνουμε γνωστοί σε όλο τον κόσμο, δεν συνεχίσαμε να βελτιώνουμε τις υποδομές της χώρας και τις συμπεριφορές μας, όχι μόνο για τους τουρίστες αλλά και για τους εαυτούς μας. Επειδή το ζητούμενο είναι να κάνουμε τη χώρα μας πιο λειτουργική: να αυξήσουμε την παραγωγικότητα, να μειώσουμε τη σπατάλη και τις κοινωνικές αδικίες και να βελτιώσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα.

Η Ελλάδα έδειξε με την Ολυμπιάδα ότι μπορεί να πετύχει, και αυτό φαίνεται να έχει δώσει μια (έστω ανεπαίσθητη) νέα αυτοπεποίθηση στις διεθνείς μας σχέσεις.

Η διεθνής οικονομική κρίση και τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και πολιτικής δημιουργούν κλίμα απαισιοδοξίας αυτή τη στιγμή. Αλλά μπορεί να ελπίζει κανείς ότι ενώ η Ολυμπιάδα δεν έλυσε τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, μας ανέβασε κατηγορία και μας επέτρεψε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Γιατί κάθε Ολυμπιάδα πρέπει να μας βρίσκει καλύτερους – όχι χειρότερους, ούτε στάσιμους.

Η φετινή στασιμότητα στον τουρισμό, δεν οφείλεται μόνο στο ακριβό ευρώ λέει ο ΣΕΤΕ
Mετά από τρεις συνεχείς χρονιές ανόδου, ο ελληνικός τουρισμός φαίνεται να σταθεροποιείται σε ένα επίπεδο το οποίο απέχει αρκετά από τις δυνατότητες και τους στόχους του, αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ).

Όπως επισημαίνει, η φετινή τουριστική κίνηση για το διάστημα Ιανουάριος-Ιούλιος 2008 δεν παρουσιάζει ουσιαστικά καμία μεταβολή σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, αφού η αύξηση είναι οριακή (0,07%), με βάση τις διεθνείς αφίξεις στα κυριότερα αεροδρόμια.

Σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ, η φετινή διεθνής αρνητική οικονομική συγκυρία και τα πλεονεκτήματα των δολαριακών προορισμών έναντι αυτών της ευρωζώνης διαμορφώνουν ένα αρνητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να αναπτυχθεί ο ελληνικός τουρισμός.

Από την άλλη μεριά, προσθέτει, «η ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού δεν υποστηρίζεται επαρκώς ούτε σε επίπεδο εθνικής και περιφερειακής προβολής λόγω εξαιρετικά χαμηλών πόρων, ούτε και σε επίπεδο βασικών υποδομών, δεδομένης της ποσοτικής και ποιοτικής υστέρησης αεροδρομίων, λιμένων, μαρινών και οδικού δικτύου».

Σε επίπεδο εσόδων, τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδας που αφορούν στο διάστημα Ιανουάριος-Μάιος 2008, δείχνουν αύξηση 8,2%.

Ο ΣΕΤΕ εκτιμά ότι «η αύξηση αυτή δεν πρόκειται να διατηρηθεί, δεδομένης της σαφούς τάσης για μικρότερη διάρκεια διακοπών, η οποία, σε συνδυασμό με τις προσφορές της τελευταίας στιγμής, οδηγεί στη μείωση της μέσης κατά κεφαλή δαπάνης».

Εάν στα παραπάνω, εξηγεί, προστεθεί «το γεγονός της αύξησης της προσφοράς μας, μέσα από την προσθήκη νέων καταλυμάτων, αλλά και της σημαντικής αύξησης του λειτουργικού κόστους, τότε είναι προφανές ότι πολλές τουριστικές επιχειρήσεις για τη φετινή χρονιά θα παρουσιάσουν μείωση των αποδόσεών τους».

Ο Σύνδεσμος κάνει λόγο για «στασιμότητα στη φετινή τουριστική κίνηση, η οποία επιβεβαιώνεται από τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα στοιχεία», τονίζοντας την αναγκαιότητα αλλαγών του Αναπτυξιακού Νόμου για τις τουριστικές επιχειρήσεις, προς τις κατευθύνσεις του αποκλεισμού της επιδότησης νέων ξενοδοχειακών κλινών στις κορεσμένες περιοχές της χώρας, του εκσυγχρονισμού των υφιστάμενων επιχειρήσεων και της δημιουργίας νέων ειδικών τουριστικών υποδομών, παράλληλα με την επείγουσα βελτίωση των γενικών υποδομών.

«Σε μία ώριμη τουριστική οικονομία, όπως η ελληνική, δεν είναι πάντα εφικτή η συνεχής και μάλιστα με υψηλά ποσοστά ανάπτυξη. Είναι όμως αναγκαίος ο έγκαιρος σχεδιασμός για την διατήρηση θετικού προσήμου στην τουριστική ανάπτυξη».

»Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι να αποκτήσει η τουριστική οικονομία προτεραιότητα στην κυβερνητική πολιτική και ειδικότερα να συμπεριληφθεί ως βασικός παράγων στο γενικότερο σχεδιασμό της χώρας, από το αρμόδιο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών», καταλήγει ο ΣΕΤΕ.

(πηγή: www.in.gr, 7/8/2008)

Τουριστικά λεωφορεία στην Αθήνα

Πολιτιστικές... βόλτες με τουριστικά λεωφορεία προβλέπει κοινή υπουργική απόφαση
Τη λειτουργία ειδικών τουριστικών λεωφορείων, δημόσιας χρήσης, ανοικτού τύπου, τα οποία θα περιηγούνται στις πόλεις, δίνοντας τη δυνατότητα στους επιβάτες να βλέπουν καθ' οδόν τα κυριότερα μνημεία, ακούγοντας παράλληλα σχετική ξενάγηση, προωθούν το υπ.Τουριστικής Ανάπτυξης και το υπ.Μεταφορών.

Πιο συγκεκριμένα, το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης σε συνεργασία με το συναρμόδιο υπουργείο Μεταφορών προωθεί κοινή υπουργική απόφαση με την οποία καθορίζονται οι προϋποθέσεις θέσης σε κυκλοφορία και οι όροι λειτουργίας των ειδικών αυτών λεωφορείων, των οποίων το μεταφορικό έργο συνίσταται στην λειτουργία ειδικών τακτικών γραμμών σε προκαθορισμένη κυκλική διαδρομή και με προκαθορισμένη συχνότητα και στάσεις.

Τα συγκεκριμένα λεωφορεία είναι σχεδιασμένα κατά το πρότυπο πρωτευουσών και μεγάλων πόλεων διαφόρων χωρών της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, που αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς.

Με την απόφαση των συναρμόδιων υπουργείων εξειδικεύεται το έργο των λεωφορείων αυτών, η διαδικασία της έγκρισης της ειδικής διαδρομής που θα ακολουθούν και η θέση κυκλοφορίας τους, καθώς επίσης και η διαδικασία για την έκδοση του τύπου και η ταξινόμησή τους.

Τα εν λόγω λεωφορεία δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να αποκομίσουν μια πανοραμική εικόνα της πόλης και να δουν από διαφορετική οπτική τα κυριότερα μνημεία της, ακούγοντας παράλληλα σχετική ξενάγηση σε τέσσερις τουλάχιστον διαφορετικές γλώσσες.

Ακόμη, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα, χάριν των προγραμματισμένων στάσεων, να κατεβούν και να περιηγηθούν στα ομορφότερα σημεία της πόλης.

(πηγή: www.in.gr, 7/8/2008)

Soldati στους δρόμους της Ιταλίας, περιπολίες από Μιλάνο έως Παλέρμο

Στους δρόμους μεγάλων ιταλικών πόλεων αναπτύχθηκε τη Δευτέρα συνολική δύναμη 3.000 στρατιωτών με καθήκοντα που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα αστυνομίας και καραμπινιέρων, στο πλαίσιο αμφιλεγόμενων πειραματικών μέτρων της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι για την πάταξη της εγκληματικότητας.

Βάσει του «νομοθετικού διατάγματος για την ασφάλεια» ανατίθενται στους στρατιώτες αποστολές και καθήκοντα, που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.

Οι στρατιώτες θα πραγματοποιούν περιπολίες και θα ενισχύουν τη φύλαξη των λεγόμενων «ευαίσθητων στόχων», προξενείων, πρεσβειών, μεγάρων της ιταλικής πολιτικής ζωής, καθώς και εκκλησιών και σιδηροδρομικών σταθμών. Θα ενισχύουν επίσης τη φύλαξη των κέντρων προσωρινής παραμονής των μεταναστών.

Οι στρατιώτες θα περιπολούν ένστολοι με ελαφρύ οπλισμό, αλλά εκείνοι που θα φυλάσσουν ευαίσθητες τοποθεσίες θα έχουν βαρύ οπλισμό. Θα μπορούν να προχωρούν σε συλλήψεις μόνο όταν διαπράττονται αδικήματα παρουσία τους, δηλαδή συλλήψεις επ' αυτοφώρω.

Η ανάπτυξη του στρατού στους δρόμους ειναι η μεγαλύτερη στην Ιταλία από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η τελευταία φορά που είχε αναπτυχθεί στρατός στους δρόμους της Ιταλίας ήταν την περίοδο 1992-1998 στη Σικελία στο πλαίσιο επιχείρησης κατά της μαφίας μετά τη δολοφονία των δικαστών κατά του οργανωμένου εγκλήματος Τζιοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο.

Στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί σε Ρώμη, Μιλάνο, Νάπολη, Μπάρι, Παλέρμο, Τορίνο και Πάδοβα. Βάσει δηλώσεων του Ιταλού υπουργού Αμυνας Ινάσιο λα Ρούσα, σε διάστημα ενός εξαμήνου η κυβέρνηση θα αξιολογήσει την αποδοτικότητα των μέτρων και θα αποφασιστεί εάν θα αναπτυχθούν στρατιώτες και σε άλλες πόλεις.

«Δεν πρόκειται για στρατοκρατία στις πόλεις, αλλά σαφής απάντηση στο αίτημα για μεγαλύτερη ασφάλεια» δήλωσε ο Ιταλός υπουργός Αμυνας, απορρίπτοντας τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης για μέτρα-βιτρίνα που μπορεί να αποβούν ζημιογόνα, και για αρνητική εικόνα της Ιταλίας ειδικά σε μία περίοδο αυξημένης τουριστικής κίνησης.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι, προερχόμενος από τις τάξεις της Λέγκας του Βορρά, δικαιολόγησε την ενέργεια αποδίδοντάς την στην «ανάγκη να δώσουμε στους πολίτες μία καλύτερη αντίληψη περί ασφάλειας».

(πηγή: www.in.gr, 4/8/2008)

Ο χρυσοφόρος τουρισμός του αλκοόλ

Οταν ο άνθρωπος διολισθήσει εκτός προσωπικών αρχών ίσως και νόμων, για το χρήμα, αρχίζει να δέχεται τα πάντα, να καλύπτει με την ανοχή του όχι μόνο τις μικρές πλάνες, τις μικρές παρεκτροπές, αλλά εγκλήματα, τερατωδίες... Αντίθετα, όποιος παίρνει θέση, όποιος ζει με την εμμονή της απόφασης, της επιλογής, δεν είναι ποτέ ενδοτικός, ελεήμων... Ο λόγος για την αγορά του αποκαλούμενου, νεανικού «εκτονωτικού» τουρισμού και τις ορφανές ευθύνες. Για τις ορδές των Βρετανών (κυρίως) τουριστών που έρχονται οργανωμένα με πρακτορεία από την Αγγλία στα προσαρμοσμένα αναλόγως ελληνικά θέρετρα του αλκοολ-τουρισμού για να μπεκρουλιάσουν ανεξέλεγκτα, να αλληλοτραυματιστούν μέχρι θανάτου, να πέσουν -κατά λάθος- σε πηγάδια ή από τον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου...

Ποιος φταίει, τα βρετανικά πρακτορεία που διαφημίζουν την Ελλάδα ως χώρα όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, ή οι Ελληνες επιχειρηματίες που εξυπηρετούν αυτό το είδος τουριστών; Ως γνωστόν, για τη συναλλαγή χρειάζονται δύο...

Ο βρετανικός Τύπος περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα ελληνικά αυτά θέρετρα ως τα πιο επικίνδυνα στην Ευρώπη (η χώρα μας εμφανίζει τον υψηλότερο αριθμό τραυματισμών Βρετανών τουριστών), συσκοτίζοντας (εσκεμμένα;) την εξής σημαντική λεπτομέρεια. Οτι το πρόβλημά τους δεν θα λυθεί αν η Ελλάδα αίφνης τους αποκλείσει, αφού τα βρετανικά τουριστικά γραφεία θα μεταφέρουν αλλού, π.χ. (από τον Λαγανά στη Μαγιόρκα, το έκαναν ήδη) τους νεαρούς πελάτες τους... Γράφουν λοιπόν οι TIMES. Από τα 2,4 εκατ. Βρετανών τουριστών που έφτασαν την περασμένη χρονιά στην Ελλάδα, 391 έχασαν το διαβατήριό τους, 226 συνελήφθησαν, ενώ 955 νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο. Η Γερμανία, με αντίστοιχο αριθμό Βρετανών τουριστών (2,4 εκατ.) κατέγραψε 1.236 απώλειες διαβατηρίων, 210 συλλήψεις και μόνο 42 νοσηλείες σε νοσοκομεία. Η Ολλανδία, με 2,2 εκατ. Βρετανούς τουρίστες, σημείωσε 443 απώλειες διαβατηρίων, 30 συλλήψεις και μόνο 2 νοσηλείες. Η Ισπανία, με 13,8 εκατ. Βρετανούς τουρίστες, καταχώρισε 6.078 απώλειες διαβατηρίων, 1.549 συλλήψεις και 601 νοσηλείες σε νοσοκομείο (αλλά και 1.325 θανάτους). Το αυθόρμητο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα οι νεαροί τουρίστες νιώθουν ελεύθεροι να πιουν μέχρι ολοκληρωτικού εκτροχιασμού και αναισθησίας, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Το θέμα είναι τι στάση θα κρατήσουν οι ελληνικές αρχές και η τοπική κοινωνία. Θα συνεχίσουν να δέχονται «εκτονωτικό» τουρισμό και να προσφέρουν «μπαρκρόουλ» (οργανωμένη περιήγηση-ξενάγηση σε μπαρ, με φιξ τιμή, 30-40 ευρώ, και ελεύθερη κατανάλωση ποτού) ή θ’ αλλάξουν τουριστικό προφίλ; Πέρυσι, οι πέντε δήμαρχοι των περιοχών που ταλαιπωρούνται από αλκοολ-τουρισμό (Καλλιθέας Ρόδου, Μαλίων Κρήτης, Ηρακλειδών Κω, Λευκιμμαίων Κέρκυρας και Λαγανά Ζακύνθου) συναντήθηκαν στον Λαγανά για να αποφασίσουν μια πιο προσεκτική «εκτέλεση» της προσοδοφόρου αλλά εκρηκτικής «συνταγής». Ακολούθησαν (εκεί όπου έγινε σοβαρό «συμμάζεμα») άδεια μαγαζιά και αμφιβολίες... Είναι στο χέρι τους να πουν «όχι», να αντέξουν τα άδεια καθίσματα. Θα ξαναγεμίσουν...

(πηγή: www.kathimerini.gr, 3/8/2008)

Σίκινος

Bρίσκεται στη νότια πλευρά των Kυκλάδων μεταξύ Ιου και Φολεγάνδρου, με έκταση 41 τ. χλμ. και πληθυσμό 242 κατοίκους που μένουν στους δύο μοναδικούς οικισμούς του νησιού: Tα Aλλοπρόνοια που είναι το λιμάνι και τη Xώρα, 4 χλμ. μακρύτερα, χτισμένη ψηλά στα 270 μ.

«Ελα μέσα να σε πάω κάτω», μου είπε ο φιλόξενος Σικινιώτης, όταν με είδε να κατεβαίνω με τα πόδια από τη Χώρα. Ετσι, έκανα τη γνωριμία μου με τον καπετάν Γαρμπή, που με κάλεσε στο σπίτι του για καφέ. Nαυτικός, ψαράς, αγρότης, εστιάτορας και πάνω απ’ όλα καλός άνθρωπος.

H αλήθεια είναι πως δεν θα πολυχρειαστείτε αυτοκίνητο στη Σίκινο, παρά μόνον για να ανεβοκατεβαίνετε στη Xώρα. Υπάρχει λεωφορείο με τακτά δρομολόγια. Το οδικό δίκτυο του νησιού είναι μόνο 8,5 χλμ.!

Oι παραλίες του νησιού έχουν όλες νότιο προσανατολισμό. Kάποιες είναι επισκέψιμες διά ξηράς κι άλλες διά θαλάσσης με καϊκάκια. O Aη Γιάννης, ο Aη Παντελεήμονας, ο Aη Γιώργης, τα Σαντοριναίικα, ο Mάλτας και η Πέτρα είναι παραλίες με βότσαλο και πεντακάθαρα νερά.

Aξίζει να δείτε

...τη Xώρα που είναι μία από τις ομορφότερες των Kυκλάδων. Aποτελείται από τρεις συνοικισμούς: το Kάστρο, το Bουνί και το Xωριό. H θέση της είναι στρατηγικά επιλεγμένη από τον φόβο των πειρατών. Γκρεμοί από δυτικά και νοτιοδυτικά κι ένα τείχος από ανατολικά και νοτιοανατολικά, του οποίου διακρίνονται ακόμα τα σημάδια. Aπό το Kάστρο, που ήταν ένας μεσαιωνικός οικισμός, ελάχιστα σώζονται. Tο αναπαλαιωμένο οίκημα που στεγάζει τα γραφεία της κοινότητας είναι ένα από τα σπίτια που έχουν σωθεί. Tο Bουνί είναι ο συνομήλικος του Kάστρου οικισμός που βρισκόταν έξω από αυτό και το Xωριό είναι ο νεότερος οικισμός.

...την Eπισκοπή όπου βρίσκεται ο ναός της Kοίμησης της Θεοτόκου και είναι κτισμένος ακριβώς στο σημείο που ήταν παλαιότερα, κατ’ άλλους αρχαίος ναός του Πυθίου Aπόλλωνος και κατ’ άλλους ρωμαϊκό μαυσωλείο του 3ου μX αιώνα. Η δεύτερη άποψη είναι η επικρατέστερη. Mάλιστα, είναι εμφανές πως η εκκλησία έχει κτιστεί με τα υλικά του παλαιού ναού (ή μαυσωλείου). Hταν ένα μοναστηριακό συγκρότημα που κτίστηκε κάποια στιγμή τον 17ο αιώνα. Bέβαια ο ιδιόμορφος ναός υπήρχε από τον 5ο μX αιώνα.

...το μοναστήρι της Zωοδόχου Πηγής πάνω από τη Χώρα που είναι κτισμένο σαν κάστρο. Δεν είναι γνωστό πότε άρχισε να κτίζεται. Ξέρουμε πως τελείωσε το 1775. Hταν γυναικείο μοναστήρι που διαλύθηκε με διάταγμα του Oθωνα το 1834, για διάλυση πτωχών μοναστηριών με λίγους μοναχούς. Tο 1978 άρχισε η αναστήλωσή του που σήμερα έχει σχεδόν τελειώσει. Mέσα θα βρείτε ένα μικρό λαογραφικό μουσείο, ενώ στην BA άκρη των κελιών υπάρχει ένα κρυφό άνοιγμα που κατά την παράδοση από εκεί έφευγαν με σκοινί προς τη θάλασσα όσοι κατέφευγαν στη Μονή για να σωθούν από τους πειρατές.

...το τελετουργικό του Δεκαπενταύγουστου, αν βρεθείτε τότε εκεί. Tο έθιμο είναι πως αυτός που κάνει τα έξοδα για τα παστέλια και τα κεριά παίρνει και την εικόνα σπίτι του.

Χρήσιμες πληροφορίες
Πώς θα πάτε:
Aποκλειστικά ακτοπλοϊκώς από Πειραιά. Tο ταξίδι διαρκεί 8 περίπου ώρες.

Πού να φάτε:
«Mελτέμι», Aλλοπρόνοια, για καλά μαγειρευτά και για ψητά ντόπια κρέατα και ψάρια. «Λούκας», Aλλοπρόνοια για ρεβυθάδα, κατσικάκι, καλαθούνα με χόρτα και τυρί, αλλά και ουζομεζέδες. «Στέκι του Γαρμπή», Xώρα, για φρεσκότατα ψάρια (τα ψαρεύει ο ίδιος), ντόπια κουζίνα και προϊόντα.

Τι να ψωνίσετε:
Στη Σίκινο θα βρείτε εξαιρετικό αιγοπρόβειο τυρί από σπίτι (σε κεφάλια των 2,5 κιλών περίπου). Θα σας συνιστούσα να μην φύγετε χωρίς να αγοράσετε. Tα άλλα εξαιρετικά προϊόντα του νησιού είναι το θυμαρίσιο μέλι, το εξαίσιο φρέσκο παστέλι κι έμαθα επίσης πως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές απέκτησε και οινοποιείο, με πολύ καλό λευκό κρασί.

(πηγή: www.kathimerini.gr, 2/8/2008)

36 ώρες στο Παλέρμο

Στα 2.700 χρόνια ιστορίας του, το Παλέρμο γνώρισε τρεις χρυσές περιόδους. Σήμερα, έπειτα από δεκαετίες διαφθοράς, κυριαρχίας της μαφίας και εγκατάλειψης, η πρωτεύουσα της Σικελίας ετοιμάζεται να ζήσει την τέταρτη χρυσή εποχή. Οι δρόμοι ασφαλτοστρώνονται εκ νέου, τα μνημεία λάμπουν από καθαριότητα και η περηφάνια των κατοίκων είναι διάχυτη. Διατηρείται, όμως, αλώβητη και η μυστηριώδης, μεθυστική γοητεία του παρελθόντος.

Παρασκευή
4 μ.μ. - 8 μ.μ. Τροφή και θρησκεία
Επισκεφθείτε το Μπαλαρό, το παλαιότερο, αραβικού στυλ, παζάρι της πόλης στην ατμοσφαιρική Αλμπεργκερία. Επειτα, γραμμή για την Πιάτσα Μπελίνι και τη φημισμένη Εκκλησία του Σαν Κατάλντο. Για φαγητό πορευθείτε προς το Μπελότερο, ένα παραδοσιακό εστιατόριο με δέκα μόλις τραπέζια.
11 μ.μ. Βόλτα στα μπαρ
Η νεολαία ξενυχτά στα δεκάδες μπαράκια που βρίσκονται κατά μήκος της Βία Ρουτζέρο Σέτιμο, Βία Πρίντσιπε Μπελμόντε και Βία Ιζιντόρο Λα Λούμια. Για κάτι πιο ήσυχο επιλέξτε το Μπαρ Μαλού.

Σάββατο
11 π.μ. Ωρα για τέχνη
Απολαύστε την μπαρόκ αρχιτεκτονική και τέχνη στην ιστορική συνοικία Λότζια. Επισκεφθείτε με ένα εισιτήριο πέντε αρχιτεκτονικά αριστουργήματα της περιοχής, όπως το Ορατόριο ντελ Ροζάριο ντε σαν Ντομένικο και το Ορατόριο ντελ Ροζάριο ντι Σάντα Τσιτά.
1.30 μ.μ. Γλυκαθείτε
Σε μία πόλη όπου το κύριο γεύμα αντικαθίσταται συχνά από το παγωτό, μια επίσκεψη στην Pasticceria Alba επιβάλλεται.
4 μ.μ. - 6.30 μ.μ. Στις Κατακόμβες
Στα δυτικά όρια της πόλης βρίσκονται οι Κατακόμβες των Καπουτσίνων, όπου έχουν ταφεί περισσότερα από 8.000 πτώματα από τον 16ο αιώνα ώς σήμερα. Για να συνέλθετε από το σουρεαλιστικό απόγευμα πιάστε θέση στο μπαρ του ξενοδοχείου Villa Igieia, στην πλαγιά του Μόντε Πελεγκρίνο. Η εκπληκτική θέα του Κόλπου και το ηλιοβασίλεμα θα σας αποζημιώσουν.
8.30 μ.μ. Δείπνο παρά θιν αλός
Κλείστε τραπέζι στο Bye Βye Blues στην παραθαλάσσια γειτονιά Μοντέλο. Εξαιρετικά τα ριγκατόνι με ντομάτα, τυρί ρικότα και τηγανητή μελιτζάνα. Και για κρασί έχετε να επιλέξετε μεταξύ 350.

Κυριακή
11 π.μ. Επί του Ορους
Το Μονρεάλε, η πολίχνη πάνω στο βουνό, αξίζει μία επίσκεψη. Μη χάσετε το Ντουόμο με τα εκπληκτικά ελληνικά και βυζαντινά μωσαϊκά. Υπάρχουν περισσότερες από 200 περίτεχνα σκαλισμένες κολόνες στο γειτονικό μοναστήρι και το μωσαϊκό του Ιησού λάμπει σαν ήλιος στην κεντρική αψίδα. Η χρυσή εποχή του Παλέρμο τελικά δεν τελειώνει ποτέ.

Χρήσιμες πληροφορίες
Τι να κάνετε:
www.baralba.it
www.hotelvillaigiea.com
www.byebyeblues.it

(πηγή: www.kathimerini.gr, 2/8/2008)

Καρχηδόνα: Εστέτ προορισμός

Στα ανέμελα σίξτις η Μπριζίτ Μπαρντό κυκλοφορούσε στα σκεπαστά παζάρια της Τύνιδας με ένα μεταξωτό καφτάνι να τυλίγει απαλά τις θρυλικές καμπύλες της. Οι νεο-χίπις σταρ των ‘00ς σαν τη Μαντόνα, τον Ewan Mg Gregor ή τον Sting, ταξιδεύουν incognito την Τυνησία για να γίνουν ένα με το πολύχρωμο πλήθος κρυμμένοι πίσω από τις πτυχές ενός foutas, σαρόνγκ του αφρικανικού βορρά.

Βάλτε κι εσείς στη ζωή σας μυστήριο κι εξωτισμό, αξιοποιώντας ταυτόχρονα τα ethnic ρούχα κι αξεσουάρ που αραχνιάζουν στην ντουλάπα σας, με ένα ταξίδι περιπλάνησης στην ατμοσφαιρική Τυνησία. Δράση και καλοκαιρινή περιπέτεια στα souq και τα δαιδαλώδη σοκάκια της medina, της αραβικής συνοικίας της Τύνιδας, στο πρόσωπο ενός σωσία του Ομάρ Σαρίφ. Στις χρυσαφένιες αμμουδιές Carthage, la Goulette, la Marsa της Τύνιδας έρχεστε λευκοί σαν το γάλα και φεύγετε με απόχρωση δέρματος βαθύ σοκολατί, μόνο προσοχή γιατί ο αφρικανικός ήλιος μαυρίζει αλλά δεν αστειεύεται!

Ζήστε νύχτες γεμάτες με μουσική κάτω από τον έναστρο ουρανό στην Καρχηδόνα. Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο που αντηχούσε κάποτε από τις κραυγές των μονομάχων και των άγριων θηρίων στην αρένα, σήμερα πλημμυρίζει από τις νότες του 43ου Διεθνούς Φεστιβάλ, σημαντικότερου μουσικού event στον αραβικό κόσμο.

Επισκεφθείτε το γραφικό χωριό Sidi Bou Said, λευκά σπιτάκια με μπλε πορτοπαράθυρα σαν μια πινελιά Κυκλάδων μες στο αφρικανικό τοπίο. Σεργιάνι στα στενοσόκακα και χαλαρό safari shopping στους πάγκους με τα πολύχρωμα κεραμικά, τις δερμάτινες τσάντες και τα χαλιά των Βεδουίνων, τα παντοφλάκια babouches.

Οι ταξιδιώτισσες μη χάσετε την εμπειρία του χαμάμ, αν θέλετε να νιώσετε κυριολεκτικά στο πετσί σας την αληθινή ατμόσφαιρα της ζωής στην Τυνησία. Αποκλειστικά για γυναίκες, το χαμάμ στην 11 rue el-Methina υπόσχεται να σας μυήσει στην ιεροτελεστία των δημόσιων λουτρών, αρκεί να αντέξετε το τρίψιμο με το τραχύ γάντι kassa για το καλό της επιδερμίδας σας!

(2/8/2008)

Κανάρια νησιά: Μια κοντινή εξωτική όαση

Σμιλευμένα από τη λάβα, κυκλωμένα από τον ωκεανό, με ποικιλία τοπίου και φυσικές ομορφιές, θα σας συναρπάσουν?

Ενα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που είναι κυκλωμένα από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Γκραν Κανάρια
Η πρωτεύουσα Λας Πάλμας είναι μια πολύβουη, αλλά γοητευτική πόλη. Θα απολαύσετε μια βόλτα στο ιστορικό κέντρο της. Η περιοχή Σάντα Καταλίνα αποτελεί το διασημότερο πόλο έλξης στη Λας Πάλμας. Κι αυτό λόγω της πανέμορφης παραλίας της, μήκους 3 χιλιομέτρων. Έξω από τη Λας Πάλμας, η νυχτερινή καρδιά του νησιού χτυπάει στο Μασπαλόμας και στην Πλάγια ντελ Ινγκλές. Προς το νότο, το μπάνιο είναι ιδιαίτερα απολαυστικό στις Πλάγια ντελ Κούρα, Πλάγια ντελ Τάουρο και Πλάγια ντε Ταραζαλίλιο.

Τενερίφη
Το ανατολικό μέρος του νησιού είναι ξερό και άγονο, ενώ το δυτικό πράσινο και εύφορο. Η πρωτεύουσα Σάντα Κρους είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ισπανίας. Περπατήστε στην παραλιακή Πλάγια ντε Εσπάνια καθώς και στον εμπορικό δρόμο Κάλε Καστίλλιο. Πηγαίνετε ως το γοητευτικό Καστίλιο ντε Σαν Χουάν. Δίπλα, θα εντυπωσιαστείτε από το υπερμοντέρνο Ωδείο, Αουντιτόριο ντε Τενερίφε, σχεδιασμένο από τον Σαντιάγκο Καλατράβα. Πέρα από τη Σάντα Κρους, στο Κριστομπάλ ντε λα Λαγκούνα θα δείτε τις ομορφότερες επαύλεις του νησιού. Στην Πλάγια ντε λας Αμέρικας θα βρείτε παμπ και καταστήματα με είδη δώρων. Να ανεβείτε με τελεφερίκ στη Ραμπλέτα.

Γκομέρα
Ενδιαφέροντα είναι τα παραδοσιακά σπίτια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας Σαν Σεμπαστιάν. Μια καλή θέα όλης της πόλης θα απολαύσετε από το Μιραντόρ ντε λα Χίλα. Η Κοιλάδα του Μεγάλου Βασιλιά, ένα βαθύ φαράγγι με άγρια ομορφιά, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς του νησιού. Την Γκομέρα μπορείτε να επισκεφθείτε με μονοήμερη εκδρομή από την Τενερίφη.

Πάλμα
Τα γραφικά σοκάκια της Σάντα Κρους θα σας εντυπωσιάσουν με την ομορφιά και την πολυχρωμία τους. Δώστε προσοχή στα μοναδικά μπαλκόνια της. Κάπου εκεί, στην Πλασέτα ντε Μπορέρο, καθίστε για να απολαύσετε έναν καφέ. Το Παλάθιο ντε Σαλαζάρ, ένα αναγεννησιακό ανάκτορο, είναι το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης. Το πάρκο Νατιονάλ ντε λα Καλντέρα ντε Ταμπουριέντε έχει πολλά μαγικά να σας αποκαλύψει. Τέλος, η μαύρη αμμουδιά στην παραλία του Πουέρτο Νάος σας περιμένει.

(πηγή: www.7merestv.gr, 1/8/2008)

Επιχείρηση του ΟΗΕ για τη σωτηρία 18.000 αλπακά στο Περού

Επείγουσα επιχείρηση για τη σωτηρία 18.000 περουβιανών προβατοκάμηλων ξεκίνησε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ.

Τα κοπάδια φτωχών κτηνοτρόφων στα υψίπεδα του Περού υποφέρουν από ασυνήθιστο κύμα ψύχους, θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση ολόκληρων αγροτικών κοινοτήτων.

«Αναγκασμένα να μένουν χωρίς φαγητό, ίσως για μέρες κάθε φορά, τα αλπακά τους έχουν γίνει αδύναμα και ευάλωτα στις ασθένειες» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο συντονιστής της επιχείρησης στο Περού Μαρκ Βάντερμισεν.

Έντεκα από τις 25 επαρχίες του Περού έχουν τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς ο χειμώνας έφτασε στη χώρα τρεις μήνες νωρίτερα από το αναμενόμενο και οι αγρότες δεν πρόλαβαν να ξεκινήσουν τη συγκομιδή.

Η επιχείρηση αφορά τη μεταφορά 36.800 δόσεων φαρμάκων, αντιπαρασιτικών και βιταμινών για τα άτυχα ζώα.

Το αλπακά, γνωστό και ως προβατοκάμηλος ή Vicugna pacos, μοιάζει εμφανισιακά με το λάμα αλλά είναι μικρότερο και δεν χρησιμοποείται ως υποζύγιο· εκτρέφεται μόνο για το περιζήτητο μαλλί του.

Το αλπακά του Περού δίνει μαλλί σε 52 φυσικές αποχρώσεις.

(πηγή: www.in.gr, 1/8/2008)