Αίγινα

Στην ερώτηση ”πού θα πάμε το Σαββατοκύριακο;” η Αίγινα αποτελεί μία εκ των δημοφιλέστερων απαντήσεων για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Το κοντινότερο σε απόσταση νησί του Αργοσαρωνικού –μόλις μία ώρα και κάτι από το λιμάνι του Πειραιά με το ”συμβατικό” πλοίο και 45 λεπτά με το ταχύπλοο– συνδυάζει όμορφα τοπία, ενδιαφέροντα αξιοθέατα και έντονη νυχτερινή ζωή.

Το λιμάνι της Αίγινας, η πρώτη εικόνα που αντικρίζει από το καράβι ο επισκέπτης του νησιού, θεωρείται ένα από τα γραφικότερα της ευρύτερης περιοχής. Νεοκλασικά κτίρια πλαισιώνουν τον παραλιακό δρόμο που εκτείνεται πλάι στην προκυμαία, στην άκρη της οποίας δεσπόζει το λευκό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, συνθέτοντας μια εικόνα όλο χρώμα.

Μία βόλτα στην παραλιακή αυτή ζώνη, θα σας βάλει στο… κλίμα του νησιού και θα σας ”συστήσει” ορισμένες από τις ιδιαιτερότητες του –από τα παραδοσιακά αμαξάκια με τα άλογα που θα σας πάνε μια 20λεπτη βόλτα έναντι 15 περίπου ευρώ και τα καΐκια – μανάβικα που πωλούν φρούτα και λαχανικά μέχρι τα μαγαζάκια με τα είδη παραδοσιακής τέχνης και τα τοπικά προϊόντα.

Όπως, όμως, και στην περίπτωση των περισσότερων νησιών, η ομορφιά της Αίγινας δεν εξαντλείται στο λιμάνι της. Γραφικά χωριά, αρχαιολογικοί χώροι αλλά και τουριστικά θέρετρα συνθέτουν την εικόνα ενός νησιού που είναι κάθε άλλο παρά μονοδιάστατο.

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο προς το νότιο τμήμα –ίσως η ομορφότερη διαδρομή του νησιού– καταλήγουμε στην Πέρδικα, το γραφικό ψαροχώρι που φημίζεται για τα ταβερνάκια και τα μεζεδοπωλεία του, τα οποία σερβίρουν φρεσκότατα θαλασσινά και ψάρια. Ακριβώς απέναντι από ην Πέρδικα, το νησάκι Μονή είναι ένας προστατευόμενος βιότοπος σπάνιων ειδών ζώων (μεταξύ των οποίων ένα είδος κρι κρι) και πουλιών. Πάρτε το καραβάκι από την Πέρδικα και περάστε απέναντι για μια βουτιά στα πιο κρυστάλλινα νερά του Σαρωνικού.

Στα δυτικά του νησιού, η Αγία Μαρίνα κερδίζει εμφανώς την προτίμηση των τουριστών, τόσο για την αμμουδερή παραλία της, όσο και για την ανεπτυγμένη όσο πουθενά αλλού στο νησί τουριστική βιομηχανία. Πληθώρα ξενοδοχείων, souvenir shops, ταβέρνες και bar που φέρουν έντονες τις επιρροές βρετανικών pub συγκεντρώνουν πλήθος επισκεπτών όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Αν βρεθείτε στην Αίγινα χειμώνα, αποφύγετε την επίσκεψη στην περιοχή –από το Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο θυμίζει εγκαταλελειμμένη πόλη, και το θέαμα είναι σχεδόν μελαγχολικό.

Πολύ κοντά στην Αγία Μαρίνα βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα, και πλέον δημοφιλή, αξιοθέατα της Αίγινας, ο Ναός της Αφαίας. Πρόκειται για έναν από τους πλέον καλοδιατηρημένους αρχαίους ναούς, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ., και ο οποίος οφείλει μεγάλο μέρος της φήμης του στο γεγονός ότι αποτελεί, μαζί με το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον Παρθενώνα, μέρος του ”ιερού τριγώνου” της αρχαιότητας –οι τρεις ναοί αποτελούν τις κορυφές ενός ισοσκελούς τριγώνου.

Το δεύτερο λιμάνι του νησιού, η Σουβάλα, βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Αίγινας. Περισσότερο γνωστή μέχρι πρόσφατα για τα ιαματικά νερά της, τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί σημαντικά, με πολλά καλά cafe, bar και ταβέρνες να κοσμούν την άλλοτε άχρωμη προκυμαία.

Γενικότερα, αν έχετε χρόνια να επισκεφθείτε το νησί, μία σύντομη απόδραση είναι περισσότερο από προτεινόμενη, καθώς θα διαπιστώσετε σημαντικές –θετικές– αλλαγές, όχι μόνο στο χάρτη της διασκέδασης αλλά και στην εν γένει εικόνα του τόπου. Σε αυτό έχει, βέβαια, συμβάλλει σημαντικά η ”εποίκηση” του νησιού από κατοίκους της πρωτεύουσας, οι οποίοι το επιλέγουν τα τελευταία χρόνια ως μόνιμο τόπο παραθερισμού ή ακόμη και εγκατάστασης –προσέξτε τα πολυτελή κτίσματα στα ορεινά χωριά που μέχρι πρότινος έτειναν στην εγκατάλειψη και θα καταλάβετε τι εννοούμε.

Όσον αφορά το επίμαχο θέμα ”παραλίες”, το αφήσαμε τελευταίο όχι διότι αυτές είναι ανάξιες λόγου, αλλά γιατί, όπως και αυτές των υπολοίπων νησιών του Αργοσαρωνικού, δεν αποτελούν το δυνατό σημείο της Αίγινας. Παρ’ όλα αυτά, αν δεν έχετε απαιτήσεις κυκλαδίτικου επιπέδου, μπορείτε κάλλιστα να απολαύσετε τις βουτιές σας στις οργανωμένες παραλίες του Μαραθώνα, της Βαγίας, της Αγίας Μαρίνας και της Αιγινήτισσας, η οποία είναι και η πλέον προτεινόμενη εκ των ”οργανωμένων”.

Εξίσου καλές είναι οι παραλίες Κολώνα, κάτω από τον ομώνυμο αρχαιολογικό χώρο, Σουβάλα, Τούρλος και Πόρτες. Μακράν η καλύτερη παραλία του νησιού είναι το Κλειδί –θα το βρείτε στρίβοντας αριστερά στο βενζινάδικο λίγο πριν φτάσετε στην Πέρδικα.

Φαγητό και διασκέδαση
Τόσο στην πόλη της Αίγινας όσο και στα χωριά του νησιού, υπάρχουν αρκετές επιλογές για φαγητό –ταβέρνες, ουζερί και μεζεδοπωλεία– αλλά και για τη νυχτερινή σας διασκέδαση.

Σε ό,τι αφορά το φαγητό, οι τιμές κυμαίνονται σε χαμηλά σχετικά επίπεδα –για ένα πλήρες δείπνο δε θα ξοδέψετε περισσότερα από 25 ευρώ το άτομο. Εμείς ξεχωρίσαμε και προτείνουμε τα εξής.

Εξαιρετικούς θαλασσινούς μεζέδες και φρέσκο ψάρι θα δοκιμάσετε στο μεζεδοπωλείο ”Σκοτάδης” στην πόλη της Αίγινας, στο ουζερί ακριβώς πίσω από την υπαίθρια αγορά του λιμανιού και στον ”Αντώνη” στην Πέρδικα. Για μαγειρευτά και παραδοσιακά πιάτα, το μυστικό των ντόπιων ακούει στο όνομα ”Πέτρινο” και βρίσκεται στο χωριό Ανιτσαίου, στο δρόμο προς την Αγία Μαρίνα.

Στη Σουβάλα, το ολοκαίνουριο ”Άνασα” φιλοξενεί, στους τρεις ορόφους του, cafe, club και εστιατόριο με ποικιλία γεύσεων. Ο ”Βατζούλιας” στον Ασώματο αποτελεί, επίσης, ένα από τα αγαπημένα στέκια των ντόπιων, για σπιτικά μαγειρευτά και παραδοσιακές γεύσεις (δοκιμάστε οπωσδήποτε κόκορα κρασάτο).

Αξιόλογες επιλογές, επίσης, ο ”Φάρος” στην Αγία Μαρίνα, ακριβώς δίπλα στο κύμα, και ο ”Τάσος” στο Μαραθώνα για θαλασσινά αλλά και ”της ώρας”.

Για ποτό, πολύ καλές επιλογές στην πόλη της Αίγινας αποτελούν τα ”Inn on the Beach”, κυριολεκτικά επάνω στο κύμα, ”Belle Epoque” και ”Εν Αιγίνη”, με ζωντανή μουσική στο ατμοσφαιρικό υπόγειο και mainstream ήχους στον επάνω όροφο.

Το μεγαλύτερο club του νησιού ακούει στο όνομα ”Ελληνικόν Seaside” και βρίσκεται στον παραλιακό δρόμο της πόλης. Οι fans της ελληνικής μουσικής θα ανέβουν στον επάνω όροφο, για ζωντανή μουσική από γνωστά σχήματα. Τα καλύτερα cocktails θα δοκιμάσετε στις... ξαπλώστρες (!) του ”Aqua Loca”, του beach bar στο δρόμο προς Μαραθώνα, αγναντεύοντας τα αστέρια και στο ”Barracuda” στην Αγία Μαρίνα.

Αξίζει να δείτε:
* Το Ναό της Αφαίας Αθηνάς, έναν από τους πλέον καλοδιατηρημένους ναούς της αρχαιότητας, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ.
* Την Κολώνα, το μοναδικό κίονα που σώζεται από το ναό του Απόλλωνα, καθώς και το αρχαιολογικό μουσείο, που στεγάζεται στους πρόποδες του λόφου.
* Τον Πύργο του Μαρκέλλου, μνημείο από την Ενετοκρατία του 16ου αιώνα.
* Τη Μονή Αγίου Νεκταρίου, όπου φυλάσσεται το λείψανο του πολιούχου του νησιού, καθώς και την επιβλητική εκκλησία που θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες των Βαλκανίων.
* Την Παλαιοχώρα, την ερειπωμένη μεσαιωνική πολιτεία, που κτίσθηκε ως καταφύγιο από τις επιδρομές των πειρατών. Στο χώρο σήμερα σώζονται 36 μικρές εκκλησίες.
* Το Μουσείο Καπράλου, με έργα του διάσημου γλύπτη από το 1963 έως το 1992.
* Τα ερείπια του Ναού του Ελλάνιου Δία, στην υψηλότερη κορυφή του νησιού που αποκαλείται –ευφάνταστα– Όρος.
* Τα ορεινά χωριά Ανιτσαίου, Παχιοράχη, Τζίκηδες και Σφεντούρι.

(πηγή: www.in2life.gr, 28/8/2006)

Μήλος

Δεν ξέρω πόσο αντικειμενικός μπορεί να είμαι μιλώντας για τη Μήλο, καθώς το νησάκι αυτό του Αιγαίου αποτελούσε σχεδόν τον αποκλειστικό παραθεριστικό προορισμό των παιδικών μου χρόνων. Σήμερα η Μήλος είναι για τον γράφοντα πάνω από όλα αναμνήσεις:

Οι βαρκάδες και οι κόντρα στο κύμα ”πιτσιλίστρες” με τον ”Δράκο”, το ιστορικό καΐκι της οικογένειας που ναυάγησε σχεδόν εξίσου περιπετειωδώς, όπως έζησε, οι θαλάσσιες εκδρομές με τις απαραίτητες προμήθειες που με φροντίδα ετοίμαζε η θεία, τα μεσημέρια των κόμικς με τα ξαδέλφια και το πήδημα τις φωτιάς στη γιορτή του Αη- Γιάννη.

Χωρίς σταθερή ρευματοδότηση τότε, οι περιορισμένες δυνατότητες της λάμπας πετρελαίου με μύησαν σε μια από τις ρομαντικότερες ανακαλύψεις της εφηβείας μου: τον βραδινό ουρανό των Κυκλάδων. Πέρα από τις λογοτεχνικές μου εντρυφήσεις, ως παιδί της πόλης ποτέ δεν είχα ανακαλύψει πως πραγματικά είναι ένας ουρανός ΓΕΜΑΤΟΣ από αστέρια.

Όταν σχετικά πρόσφατα ξαναβρέθηκα στο νησί δεν τολμούσα να κοιτάξω τον βραδινό ουρανό, από φόβο μήπως η πραγματικότητα διαψεύσει την διογκωμένη παιδική εικόνα. Κακώς ανησυχούσα: Δεν νομίζω ότι στην Ελλάδα μπορεί να βρεθεί πιο εντυπωσιακός βραδινός ουρανός.

Ωστόσο υπήρχε και μια τουλάχιστον εμφανής διαφορά, αφού το φως είναι πια... πολύ περισσότερο. Τα τελευταία χρόνια, η αύξηση του αριθμού των επισκεπτών οδήγησε στην σημαντική αναβάθμιση των υποδομών του νησιού και στον πολλαπλασιασμό των δυνατοτήτων διασκέδασης.

Η Μήλος, κατά την εκτίμησή μου αδίκως, έλκει το χαρακτηρισμό του ”ζευγαρονησιού”. Ο χαρακτηρισμός αυτός που είθισται να αποδίδεται σε νησιωτικούς προορισμούς που διέψευσαν τους ευσεβείς πόθους των επισκεπτών τους, δεν ταιριάζει στη Μήλο, που αν και δεν είναι Μύκονος, δεν φιλοξενεί λιγότερες μοναχικές υπάρξεις από ό,τι τα άλλα νησιά του Αιγαίου.

Οι ίδιοι οι Μηλιοί ίσως σας φανούν ”κλειστοί”. Δεν είναι έτσι. Μιλήστε τους, αλλά μην τους αντιμετωπίσετε σαν ”couleur locale”- δεν θα τους αρέσει.

Το κεντρικό λιμάνι της Μήλου, ο Αδάμαντας, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της Μεσογείου, αποτελεί ταυτόχρονα το τουριστικό κέντρο του νησιού. Κατάλευκα σπιτάκια κτισμένα κατά μήκος του λιμανιού, οργανωμένη τουριστική υποδομή και δύο παραλίες, η Λαγκάδα και η Παπικινού αποτελούν την πρώτη, αν και όχι την αντιπροσωπευτικότερη εικόνα των επισκεπτών του νησιού.

Η πρωτεύουσα του νησιού, Πλάκα, αμφιθεατρικά κτισμένη στο λόφο, με στενά, πλακόστρωτα καλντερίμια, λευκά κτίσματα παραδοσιακής νησιώτικης αρχιτεκτονικής και κατάφυτες αυλές είναι ο γραφικότερος, ίσως, οικισμός της Μήλου. Το μοναδικό σκηνικό συμπληρώνεται ιδανικά από το κάστρο που δεσπόζει στην κορυφή του λόφου, προσφέροντας εκπληκτική πανοραμική θέα που φτάνει μέχρι τα γύρω νησιά. Το ηλιοβασίλεμα που φαίνεται από το Κάστρο έχει χαρακτηριστεί από πολλούς επισκέπτες εφάμιλλο με αυτό της Οίας στη Σαντορίνη.

Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού συναντάμε το χωριό Πολλώνια, το δεύτερο πόλο έλξης τουριστών στο νησί. Γραφικό ψαροχώρι, με μεγάλη αμμουδιά, γνωστό για τα ταβερνάκια του που σερβίρουν φρέσκο ψάρι και θαλασσινά πάνω στο κύμα (με τσιμπημένες τιμές), αλλά και για τα καραβάκια που ξεκινούν από εδώ για την Κίμωλο.

Μία επίσκεψη αξίζουν, επίσης, και τα υπόλοιπα χωριά του νησιού –ιδιαίτερα η Τρυπητή, με τους γραφικούς ανεμόμυλους, τους οποίους μπορείτε να νοικιάσετε για μία διαμονή πέρα από τα συνηθισμένα, ο Εμποριός, με τα μοναδικά φυσικά τοπία, που αποτελεί ιδανική επιλογή διαμονής για τους λάτρεις των ήσυχων διακοπών και ο Προβατάς, με την τεράστια αμμουδιά.

Οι έχοντες αρχιτεκτονικά νδιαφέροντας δεν πρέπει να παραλείψουν να επισκεφτούν το Κλήμα (κάτω από την Τρυπητή και κοντά στις κατακόμβες), το μέρος όπου βρέθηκε το άγαλμα της Αφροδίτης

Αναμφισβήτητα, το μεγαλύτερο μέρος της φήμης της η Μήλος το χρωστάει στις εκπληκτικές παραλίες της. Πάνω από 70 στο σύνολό τους, με κρυστάλλινα, καταγάλανα νερά και μοναδικά φυσικά τοπία, σχεδόν όλα διαφορετικά μεταξύ τους, που οφείλουν την ύπαρξή τους στα ηφαιστειογενή και ιζηματογενή πετρώματα του νησιού.

Μια επίσκεψη στη Μήλο δεν είναι αρκετή για να προλάβει κανείς να γνωρίσει και να θαυμάσει την ιδιαίτερη ομορφιά κάθε παραλίας της. Αν επισκέπτεστε το νησί για πρώτη φορά, μία καλή ιδέα είναι να κάνετε το γύρο του νησιού με τα καραβάκια που ξεκινούν καθημερινά από το λιμάνι του Αδάμαντα. Αυτός είναι και ο μοναδικός, ουσιαστικά, τρόπος να επισκεφθείτε τις παραλίες του νότιου τμήματος του νησιού, οι περισσότερες εκ των οποίων δε διαθέτουν οδική πρόσβαση.

Ακόμη κι αν ο χρόνος σας είναι εξαιρετικά περιορισμένος, σε καμία περίπτωση μην παραλείψετε τη βαρκάδα στη Σπηλιά του Παπάφραγκα, το Κλέφτικο, το Σαρακίνικο, με τα μοναδικά κατάλευκα βράχια και το Τσιγκράδο. Αν προτιμάτε τις οργανωμένες παραλίες, μία επίσκεψη στην Αγία Κυριακή, η οποία αποτελεί και τον παράδεισο των surfers, θα σας αφήσει με τις καλύτερες των εντυπώσεων.

Στα must του νησιού, επίσης, η σπηλιά Συκιά, η Χιβαδόλιμνη, όπου θα θαυμάσετε και θα έχτε την ευκαιρία να μαζέψετε πλήθη αχιβάδων, η Φυριπλάκα, το Παλιοχώρι, η Πλάθκαινα και ο Γέροντας. Γενικότερα, αξίζει να επενδύσετε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στην εξερεύνηση των παραλίων της Μήλου, για να αποκτήσετε ιδίαν άποψη και, ίσως, ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποια συγκεκριμένη.

Φαγητό και διασκέδαση

Σε γενικές γραμμές, στη Μήλο θα φάτε εξαιρετικά, χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψετε ποσά αντίστοιχα με αυτά που αξιώνουν οι υπόλοιποι ”top” προορισμοί των Κυκλάδων. Για ένα πλήρες δείπνο, μαζί με το κρασί, υπολογίστε maximum 40 ευρώ το άτομο.

Από την πληθώρα επιλογών για φαγητό που υπάρχουν στο νησί, εμείς ξεχωρίσαμε και προτείνουμε τα εξής.

Για σπεσιαλιτέ τοπικής κουζίνας, επισκεφθείτε την ”Εργίνα” στην Τρυπητή, ενώ για εξαιρετικούς, παραδοσιακούς μεζέδες την ”Αρχοντούλα”, στην Πλάκα, τη ”Μέδουσα”, στα Μανδράκια και το ”Λιόφυτο”, στα Πολλώνια.

Φρέσκο ψάρι θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε στο ”Πέλαγος”, στο Παλιοχώρι, ενώ για την καλύτερη αστακομακαρονάδα του νησιού κατευθυνθείτε προς το ”Ναυάγιο”, στον Αδάμαντα.

Τα μεσημέρια, μία από τις καλύτερες επιλογές για τους ”μυημένους” αποτελεί το ταβερνάκι στην παραλία του Εμπουριού, που σερβίρει εξαιρετική παραδοσιακή κουζίνα επάνω στο κύμα.

Εάν αναζητάτε κάτι πιο εξεζητημένο, δύο από τις καλύτερες επιλογές είναι η ”Αλισάχνη”, στην Πλάκα και ο ”Αλευρόμυλος” με τον ατμοσφαιρικό κήπο, στον Αδάμαντα.

Για εκείνους που αποζητούν το στυλ, προτείνουμε το restaurant bar ”Aragosta” στον Αδάμαντα. Στο πρώτο επίπεδο είναι το ζωντανό bar ενώ στο δεύτερο επίπεδο με θέα στο λιμάνι βρίσκεται το εστιατόριο με γεύσεις που ξεχωρίζουν.

Τοπικά γλυκά θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε -και βέβαια να αγοράσετε για την πόλη- στον Παλαιό, στην Πλάκα (το ”κουφέτο” του, παραδοσιακό γλυκό από κολοξύθα, μέλι και αμύγδαλα, είναι must) και βέβαια στον Γιάγκο, στον Αδάμαντα για θρυλικές βάφλες.

Στάση για καφέ οπωσδήποτε στην πλατεία της Τρυπητής, με την εκπληκτική θέα, και στην ”Ουτοπία” στην Πλάκα, όπου θα θαυμάσετε το ηλιοβασίλεμα και θα... μείνετε λίγο παραπάνω, για τα πρώτα βραδινά ποτά.

Σε ό,τι αφορά τη νυχτερινή σας διασκέδαση, δύο από τα καλύτερα μπαρ του νησιού είναι η ”Άκρη” στον Αδάμαντα και το γηραιό αλλά πάντα ακμαίο ”8 Μποφώρ” στα Πολλώνια.

Αξίζει να δείτε:

* Το μεταλλευτικό και το εκκλησιαστικό μουσείο στον Αδάμαντα.
* Τα δύο μουσεία στην Πλάκα, Αρχαιολογικό –στη συλλογή του οποίου περιλαμβάνεται και αντίγραφο της φημισμένης Αφροδίτης της Μήλου, που εκτίθεται στο Λούβρο– και Λαογραφικό.
* Το Κάστρο, χτισμένο από τους Ενετούς το 13ο αιώνα, που δεσπόζει στο λόφο του Προφήτη Ηλία, πάνω από την Πλάκα.
* Το ηλιοβασίλεμα από το λόφο του Κάστρου.
* Τις πρωτοχριστιανικές κατακόμβες, που χρονολογούνται από τον 1ο αιώνα μ.Χ., στο δρόμο που κατεβαίνει από την Τρυπητή προς το γραφικό Κλήμα.
* Τον αρχαιολογικό χώρο στη Φυλακωπή, με ερείπια της πρωτοκυκλαδικής περιόδου.
* Το σπήλαιο του Παπαφραγκά, κοντά στα Πολλώνια.
* Τα αρχαία μεταλλεία, στον Αδάμαντα.
* Το αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο, κοντά στην Πλάκα.
* Όσο το δυνατόν περισσότερες από τις μοναδικές παραλίες του νησιού.

(πηγή: www.in2life.gr, 21/8/2006)

Κύθηρα

Ο αιφνιδιασμός με τα Κύθηρα ξεκινάει από νωρίς. Λες, πάω Επτάνησα φέτος, αρχίζουν και σε ρωτάνε: Aλήθεια; Πού; Κέρκυρα; Λευκάδα; Βρε μήπως Ζάκυνθο;;;

Οταν απαντάς ότι πας στα Κύθηρα, αφενός τους μπλοκάρεις (σχεδόν κανείς δεν έχει συνδυάσει τα Κύθηρα με τα Επτάνησα- καλώς μάλλον) και αφετέρου τους μπερδεύεις: τα Κύθηρα γεωγραφικά ανήκουν στα Επτάνησα, ένας Θεός ξέρει γιατί (κανονικά δε θα έπρεπε να ανήκουν πουθενά. Φτιάχνουν από μόνα τους έναν κόσμο), διοικητικά όμως υπάγονται στον Πειραιά. Αντε βγάλε άκρη.

Στα Κύθηρα πρωτοπήγα προ 8ετίας, έκτοτε έχω επαναλάβει το ταξίδι αυτό περίπου τόσες φορές όσα τα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι, κάθε χρόνο στέλνω ανθρώπους που αγαπάω εκεί και κάθε φορά οι άνθρωποι αυτοί μου λένε πόσο καλή είμαι που τους πρότεινα τέτοιο ταξίδι. Αντιλαμβάνεσθε ότι δεν πρόκειται για μία απλή σύμπτωση...

Δε θα μιλήσουμε για ιστορικά στοιχεία και τέτοια βαρετά, ωστόσο για τους λάτρεις της ιστορίας και του ψαξίματος, ας ρίξω τον πρώτο άσσο μου: Ο γνωστός πειρατής Μπαρμπαρόσσα (Κοκκινογένης για τους ελληνομαθείς) έδρασε εκεί. Ο Μπαρμπαρόσσα δεν ήτο τυχαία προσωπικότητα, αντιθέτως ήταν πειρατής με τα όλα του: Αλγερινός (Χιώτικης καταγωγής όμως), τα σάρωσε τα εκεί πελάγη στις μέρες της δόξας του. Δεν άφησε τίποτε όρθιο. Στη συνέχεια μάλιστα και επειδή οι Τούρκοι ζορίστηκαν μαζί του, τον έχρισαν αντιναύαρχο του Οθωμανικού στόλου. Μιλάμε για τέτοιον τζόρα...

Αρκετά με την ιστορία, υπάρχουν άφθονα βιβλία, μπορείτε να τα αγοράσετε. Εγώ θα σας πω απο δω άλλα, πιο ενδιαφέροντα. Πού να πάτε, τί να μη χάσετε και τί (ελάχιστα) να παραλείψετε όταν πάτε στο νησί των ονείρων...

Πού κολυμπάμε;

Οπου θέλουμε κολυμπάμε, τα Κύθηρα είναι γεμάτα θεϊκές παραλίες. Δίνω τις ονειρεμένες με μίνι περιγραφή.

Φοιρή Αμμος. Μεγάλη παραλία, κατά ένα μαγικό τρόπο ποτέ γεμάτη. Στις καλές περιόδους (αρχή και τέλος θέρους) δεν παίζουν ξαπλώστρες, καντίνες και συναφή, οπότε πάρτε τα μέτρα σας. Γιατί όταν φτάσετε, δε θα θέλετε να φύγετε. Πριν το βράδυ. Πολύχρωμα (ναι, πολύχρωμα) μικρά βότσαλα συνθέτουν την παραλία, κρυστάλλινα νερά τη θάλασσα.

Καλαδί. Δύο ψηλοί (πολύ ψηλοί) βράχοι εκατέρωθεν και στη μέση η κινηματογραφική παραλία. Και να γεμίσει δεν... γεμίζει αφού είναι μικρή και άρα αραιοκατοικημένη. Το καλό με όσους πάνε στο Καλαδί είναι ότι ξέρουν γιατί πάνε. Δεν ενοχλούν το διπλανό τους, δε φωνάζουν, δε ζορίζουν. Οπότε νιώθεις πως είσαι μόνος σου. Ε ναι, αξίζει να κατέβεις τα 38 σκαλοπάτια...

Φούρνοι. Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν πέτυχα άλλα δύο ζευγάρια εκεί, η καλύτερη όταν ήμουν μόνη μου. Με την παρέα μου. Δεν υπάρχει η παραμικρή υποδομή, χαλάλι όμως γιατί η θάλασσα και η ησυχία σε ανταμείβουν. Και με το παραπάνω.

Χαλκός. Θα έρθει η μέρα που -ακόμα και στα Κύθηρα– θα θελήσεις να έχεις μία καντίνα πίσω σου. Ενα ποτήρι νερό. Ενα τάβλι για να παίξεις. Μία ομελέτα για να φας. Την ημέρα εκείνη θα πας Χαλκό. Η παραλία- θάλασσα ισάξια με τις παραπάνω, αλλά με την καβάτζα να παίζει από πίσω. Χωρίς όμως να σε ενοχλεί.

Μελιδόνι. Πάμε οπωσδήποτε κι εκεί. Υπάρχει καντίνα και ξαπλώστρες, η παραλία όμως μικρή, δε γεμίζει ποτέ ενοχλητικά, η θάλασσα όνειρο, μέχρι πρότινος νοικιάζε (ο τύπος της καντίνας) και θαλάσσια ποδήλατα. Για εξερεύνηση των γύρω σπηλαίων. Να το δοκιμάσετε.

Πού θα φάω;

Θα πρέπει να είσαι απίστευτα γκαντέμης για να φας άσχημα στα Κύθηρα, ωστόσο ας σημειώσουμε:

- Υδραγωγείο: Στο Καψάλι, να ζητήσετε το δικό τους κόκκινο κρασί, τις σαλάτες ημέρας και απο κει και πέρα αφήστε τους να σας προτείνουν.
- Φιλιώ: Στο χωριό Κάλαμος. Σπιτικό φαγητό, μερίδες γίγαντα, το πρώτο μέρος στη ζωή μου που καταδέχτηκα να πιω ροζέ κρασί και όχι απλώς δεν το μετάνιωσα, ζήτησα κι αλλο... Νέκταρ.
- Πλάτανος: Καλύτερα μεσημεράκι- απόγευμα εκεί. Στο χωριο Ποταμός (κεφαλοχώρι του νησιού), πάνω στην πλατεία, κάτω από πλάτανο. Ο,τι και να φάτε θα το ευχαριστηθείτε.
- Χωριό Μιτάτα. Δε θυμάμαι όνομα ταβέρνας αλλά δεν έχει καμμία σημασία, μία είναι η πλατεία, μία και η ταβέρνα. Κόκκορας κρασάτος η σπεσιαλιτέ...
- Αβλέμωνας. Εγώ στον Αβλεμωνα προτιμώ να πίνω καφέ ή να τρώω κανένα παγωτάκι. Κολπίσκος, πολυ γραφικός, καλή ώρα ή απογευματινή. Αν η ζωή σας φέρει εκεί βράδυ, κάντε ό,τι κάνουμε όλοι: Να πάτε στην ταβέρνα του Σωτήρη και να φάτε αστακούς...

Must

- Χωριό Μυλοπόταμος. Θα πάτε εκεί, θα κάτσετε στο καφενείο – ταβέρνα κάτω από τον σούπερ πλάτανο, και θα συμφωνήσετε ότι η ζωή είναι ωραία. Λίγα μέτρα παραπάνω υπάρχει ο καταρράκτης Φόνισσα. Θα πάτε οπωσδήποτε (και με αυτοκίνητο αν σκυλοβαριέστε). Ακόμα κι αν δεν κολυμπήσετε (ναι, το κάνουν πολλοί), θα απολαύσετε ένα τσιγάρο στη σκιά και στη δροσιά δίπλα στον καταρράκτη.

- Χώρα των Κυθήρων: Από τις ωραιότερες Χώρες, αφήστε τις τεμπελιές και πάτε μέχρι το φρούριο. Λίγα τα φαγάδικα – bars εκεί, όλα δοκιμασμένα όμως. Αναζητείστε και το μαγαζί που πουλάει κομπολόγια. Και αγοράστε ένα από γιούσουρι. Το τρίβεις και μυρίζει θάλασσα (αλήθεια!)

- Διακόφτι: Κάποιοι κάνουν σαν τρελοί για τη θάλασσα του (καταπράσινη, πολύ ρηχή, εντελώς πισίνα). Αν σας αρέσει αυτό, μην το χάσετε.

Πού θα μείνω;

Επίσης πολλές οι επιλογές, δίνω μόνο τόπους: Καψάλι, Λιβάδι, Μέσα Λιβάδι, Χώρα. Ο Ράικος καλή και δοκιμασμένη επιλογή, το Τζιβαέρι επίσης, αλλού δεν έχω μείνει.

Τι θα αποφύγω;

Ναι, ακόμα και τα Κύθηρα έχουν ένα σημείο... μελανό να το πω; Διαφορετικό καλύτερα; Το λιμάνι τους. Την Αγία Πελαγία. Δε χρειάζεται να μείνετε εκεί μετά από τόσα που πρότεινα. Μπορείτε να... προσκυνήσετε τη χάρη της φτάνοντας και φεύγοντας από το νησί.

Καθόλου στο ενδιάμεσο...

Για όσους δεν το κατάλαβαν ακόμα, τα Κύθηρα τα... βρήκαμε. Και είναι απλώς συναρπαστικά. Και τα αγαπήσαμε τόσο που αν και δεν μας συμφέρει θέλουμε να το μοιραστούμε και με άλλους. Καλό σας ταξίδι.

(πηγή: www.in2life.gr, 14/8/2006)

Ουρουγουάη

Μια χώρα σφηνωμένη ανάμεσα στην Αργεντινή και τη Βραζιλία. Επίπεδη, καταπράσινη, με άφθονα νερά και αμέτρητα ζώα που βόσκουν ελεύθερα στη φύση.

Όταν είχε έρθει εδώ ο Τσε Γκεβάρα και είδε τη χώρα από ψηλά, είπε: "Αυτή η χώρα είναι πανέμορφη, αλλά δεν είναι για αντάρτες γιατί δεν έχει βουνά. . . ".

Μάλιστα χάρη στο μοναδικό λόφο της η πρωτεύουσα ονομάστηκε Montevideo που σημαίνει το βουνό (monte) έκτο (vi) από ανατολή προς δύση (deo).

Στο Μοντεβιδέο είναι σαν να περιφέρεσαι σε μια ευρωπαϊκή πόλη με επιρροές στην αρχιτεκτονική της τόσο από την Ελλάδα, όσο και από τη Γερμανία, ακόμη και από τη Ρωσία.

Επιβλητικά μεγαλοπρεπή νεοκλασικά κτίρια που μαρτυρούν ότι μόλις πριν από περίπου μισό αιώνα αυτός ο τόπος γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθιση.

Οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας έχουν τις ρίζες τους στην Ευρώπη. Μόλις το 20% είναι πιο μελαψοί, με μέτριο ανάστημα και μαύρα μακριά μαλλιά που πιάνονται κοτσίδα. Ενα 4% του πληθυσμού είναι μαύροι. Σε αντίθεση με την Αργεντινή, όπου τους μοναδικούς μαύρους που θα συναντήσεις, απλά θα είναι τουρίστες ή θα δουλεύουν σε κάποια πρεσβεία αφρικανικής χώρας.

Δεν υπάρχει κυκλοφοριακό. Μεγάλοι δρόμοι, λίγα αυτοκίνητα. Τα περισσότερα έχουν τα χρονάκια τους. Ολοι κυκλοφορούν με ένα θερμός και το "μάτε" τους ανά χείρας. Ζεστό ρόφημα από ειδικά βότανα, σαν πράσινο τσάι, που σερβίρεται σε ξύλινη κούπα με ειδικό μεταλλικό καλαμάκι-φίλτρο.

Οι άνθρωποι δεν βιάζονται. Τους αρέσει η κουβέντα. Φαίνονται φιλικοί. Ακόμη και στα φάστ φουντ κάνεις τουλάχιστον δέκα λεπτά να εξυπηρετηθείς ασχέτως κι αν είσαι ο μόνος πελάτης.

Με 190 πέσος τρως σε ένα καλό εστιατόριο μαζί με το κρασί σου, δηλαδή περίπου έξη ευρώ (ένα ευρώ είναι περίπου 30 πέσος). Η μπύρα, η οποία σερβίρεται σε μπουκάλια του ενός λίτρου κοστίζει περίπου 1 ευρώ και στα μπαρ 1,5 ευρώ.

Ενας καθηγητής παίρνει το μήνα περίπου 7.000 πέσος και ένας γιατρός 12.000 πέσος.

"Adios al Pucho. Uruguay, no fume agui". Το σύνθημα που κυριαρχεί τελευταία στην Ουρουγουάη. Σε μετάφραση "Αντίο αποτσίγαρα. Ουρουγουάη, δεν καπνίζουν εδώ". Η λέξη pucho σημαίνει και μικρό τσιγάρο.

Εδώ και τέσσερις μήνες το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου σε όλους τους δημόσιους χώρους ακόμα και στα μπαρ. Μπορείς να καπνίσεις μόνο στο δρόμο ή στο σπίτι σου. Πουθενά αλλού.

Τα ευρωπαϊκά τσιγάρα κοστίζουν 35 πέσος, δηλαδή ένα ευρώ και 5 λεπτά. Τα εγχώρια είναι πολύ φθηνότερα.

Η απαγόρευση τους καπνίσματος ήταν μια από τις πρώτες ενέργειες του σημερινού προέδρου της χώρας, ο οποίος είναι ογκολόγος. Οι γονείς του πέθαναν από καρκίνο και έτσι αποφάσισε να σώσει τους πολίτες του με το νέο του προεδρικό διάταγμα.

Πολλοί Ουρουγουανοί λένε χαριτολογώντας ότι "ευτυχώς ο πρόεδρος δεν είναι γυναικολόγος για να τους κόψει τις ...γυναίκες".

Η Ουρουγουάη υπήρξε η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που καθιέρωσε το οκτάωρο εργασίας και το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες (1938).

Μάλιστα την περίοδο εκείνη έγινε ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος. Δεν υπάρχει επίσημη θρησκεία στη χώρα. Κάθε παιδί μόλις γεννηθεί αποκτά κανονική ταυτότητα. Επισήμως αναγνωρίζεται μόνο ο πολιτικός γάμος. Δεν έχουν Χριστούγεννα ούτε Πάσχα. Ωστόσο οι αργίες ισχύουν. Η 25η Δεκεμβρίου ονομάζεται "μέρα της οικογένειας" και οι διακοπές του Πάσχα "εβδομάδα τουρισμού".

Οι περισσότεροι είναι καθολικοί, σπάνια όμως πάνε στην εκκλησία.

Η έκταση της Ουρουγουάης είναι όση η Ελλάδα μαζί με μία ακόμη Πελοπόννησο. Είναι η τρίτη μικρότερη χώρα σε έκταση της Λατινικής Αμερικής, με 3,5 εκατ. κατοίκους.

Τα ζώα είναι οι "πολύτιμοι λίθοι" της Ουρουγουάης. Μόνο τα μοσχάρια υπολογίζονται σε 10 εκατομμύρια.

Την περίοδο των δύο παγκοσμίων πολέμων η χώρα τροφοδοτούσε με κρέας όλη την Ευρώπη και της ΗΠΑ.

Η οικονομία γνώρισε τεράστια ανάπτυξη κάτι που το αποδεικνύουν και τα μεγαλοπρεπή νεοκλασικά κτίρια. Ακόμη και οι Αγγλοι για να ξεχρεώσουν αναγκάστηκαν να δώσουν στην κυβέρνηση της Ουρουγουάης όσες αγγλικές επιχειρήσεις είχαν αναπτυχθεί εδώ, όπως το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Χαρακτήριζαν την Ουρουγουάη ως την Ελβετία της Λατινικής Αμερικής.

Σήμερα τα τρένα υπολειτουργούν. Ο μεγάλος σταθμός στο κέντρο της πόλης είναι κλειστός. Από το 1955 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την οικονομική κρίση με αποκορύφωμα το 2002, όπου το κράτος έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Οι Ουρουγουανοί τρώνε πολύ κρέας. Ακόμα και τις φακές τις τρώνε με κρέας και λουκάνικα. Σπάνια όμως θα δεις υπέρβαρο Ουρουγουανό.

Το κρέας τους φημίζεται για την πολύ καλή ποιότητά του. Τα εκατομμύρια ζώα βόσκουν ελεύθερα στις απέραντες καταπράσινες πεδιάδες, χωρίς επικίνδυνες ζωοτροφές και χημικά.

Λένε ότι εάν επισκεφθείς την Ουρουγουάη, πρέπει να δεις την Colonia. Χτισμένη σε μια χερσόνησο του Rio de la Plata του μεγαλύτερου σε πλάτος ποταμού στον κόσμο. Φτάνει και τα 200 χιλιόμετρα σε πλάτος.

Περιφερόμενος στην παλιά πόλη της Κολόνια η οποία είναι προστατευόμενη περιοχή από την Unesco, είναι σαν να βρίσκεσαι στα σοκάκια της Υδρας και της Σύρου μαζί. Βουκαμβίλιες, χρωματιστά σπίτια, πέτρινα δρομάκια, κάστρα. . . Αλλά άλλο να βλέπεις το γαλάζιο Αιγαίο και άλλο τα καφέ νερά ενός ποταμού που ζήλεψε τη θάλασσα και της έμοιασε μόνο στο μέγεθος. . .

Εκτός από το Μοντεβιδέο και την Κολόνια ένας τρίτος προτεινόμενος τουριστικός προορισμός είναι το Punta del Este. Η ανατολικότερη πόλη της χώρας, στο σημείο όπου συναντάται ο Rio de la Plata με τον Ατλαντικό. Κατοικείται από πλούσιους. Απίστευτες βίλες, 25όροφες πολυκατοικίες, χλιδή ακόμη και στα πεζοδρόμια. Οι τιμές στα φαγητά είναι διπλάσιες σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.

Εκεί το τεράστιο ποτάμι χωνεύεται με τον απέραντο ωκεανό. Αγριο θέαμα μιας μάχης του μπλε αλμυρού νερού με το καφέ γλυκό ύδωρ. Η ποταμοθάλασσα αφρίζει. Αυτή την εποχή κομμάτια αφρού, σαν μεγάλες νιφάδες χιονιού, αιωρούνται δίπλα στην παραλία όπου σκάνε τα πελώρια κύματα. Ενας "πόλεμος" που μετατρέπεται σε πανηγύρι.

Αυτό που αξίζει να κάνει κανείς στην Ουρουγουάη είναι να νοικιάσει ένα αυτοκίνητο και να περιπλανηθεί στην ενδοχώρα. Οι δρόμοι είναι σε καλή κατάσταση. Το κόστος είναι περίπου 75 ευρώ το τριήμερο και τα καύσιμα κοστίζουν περίπου 33 πέσος το λίτρο. Ετσι θα μπορέσετε να δείτε από κοντά και τις μεγάλες φάρμες.

(πηγή: www.forthnet.gr)

Οι "Έλληνες" της Ουρουγουάης



Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Ελληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα. Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών όσο γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές.

Ετσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία. Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο. Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά. Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν. Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά.

Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις πολύ ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις "Τρεις Χάριτες" και τους "Απαράδεκτους". Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση. «Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera. Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.

Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έρθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν. «Εσείς οι Ελληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Ελληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια. Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο. Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Πριν δύο χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα. Όταν του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει.

Επισκέφθηκα τον Sergio William Carzolio. Βρεθήκαμε στο σπίτι του. Βέρος Ουρουγουανός. Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Ελληνες φίλους. «Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Ελληνες. Φανταστικοί άνθρωποι. Αρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ιδρυμα Τσάκος. Σιγά σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ηθελα να μιλώ σωστά ελληνικά. Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ηθελα περισσότερα. Εμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική». Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Ελληνας. Εζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Eλληνες. Πλέον σκέφτομαι σαν Ελληνας». «Βλέπω τους Ελληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν». Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη. «Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Ελληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη».

Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική. Ακουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Αρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο».

Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Ομως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Ελληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στοίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια. . . ισορροπία. ας μες. στζάθω πΑκόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική. Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο.

Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη. Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ενα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτήρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά.

Πρόσφατα με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας, στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης πραγματοποιήθηκε έκθεση φωτογραφίας με βυζαντινές εικόνες. Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που διήρκεσε διπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο. Δεκάδες τα σχολεία που την επισκέφθηκαν. Όταν έρχονται Ελληνες καλλιτέχνες ή ανεβαίνουν ελληνικά έργα στο θέατρο, οι αίθουσες είναι γεμάτες από κόσμο.
Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης. Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ιδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά. Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις. Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών. Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό δέντρο, καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Ελληνες συγγενείς εκ πνεύματος.

Ελληνες στην Ουρουγουάη
Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες ο πρώτος Ελληνας έποικος που εγκαταστάθηκε στην Ουρουγουάη ήταν το 1687. Ηταν ο Χειμαριώτης Δημητρίου, γνωστός με τη λαϊκή προσωνυμία Μητρόπουλος, όνομα το οποίο με τα χρόνια άλλαξε και έγινε Mitre*. (από το βιβλίο Ελληνες της Λατινικής Αμερικής του καθηγητή Αναστάσιου Τσάμη). Επίσης το 1825, ο Δωδεκανήσιος Αντώνης Βαρκάς, σύμφωνα με την εφημερίδα El Dia είχε πάρει μέρος στην εκστρατεία 33 Ουρουγουανών για να απελευθερώσουν τη χώρα από τη βραζιλιάνικη κατοχή. Η βοήθειά του και οι γνώσεις του αποδείχθηκαν καθοριστικές για την επιτυχία της προσπάθειας των 33 ηρώων όπως τους αποκαλούν σήμερα στην Ουρουγουάη. Πολλοί Ελληνες πήραν μέρος στους αγώνες για την ανεξαρτησία της Ουρουγουάης. Το 1849 ο Γεώργιος Καρδάσης (El Griego) ήταν κυβερνήτης πλοίου σε πολλές μάχες.

Στην Ουρουγουάη έζησε ακόμη και ο περίφημος Παναγής Κουταλιανός. Ο θρυλικός Ηρακλής από την Κούταλη της Προποντίδας. Αυτός που? μασάει σίδερα στο γνωστό τραγούδι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι Σμυρνιοί Αριστοτέλης Ωνάσης και Νικόλαος Κονιαλίδης εγκαταστάθηκαν στο Μπουένος Αιρες και λίγο αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Κονιαλίδη, Κωνσταντίνος, εγκαταστάθηκε στο Μοντεβιδέο. Εκεί δημιούργησε τη μεγαλύτερη προπολεμική επιχείρηση της Ουρουγουάης. Η παρουσία του Κωνσταντίνου Κονιαλίδη στην Ουρουγουάη, υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για την ελληνική κοινότητα και αποδείχθηκε ο κυριότερος ευεργέτης της. Ακόμη και σήμερα η οικογένειά του συνεχίζει να βοηθά την ελληνική κοινότητα.

Οι περισσότεροι Ελληνες δούλευαν στα σφαγεία του Μοντεβιδέο ή στην Κολόνια όπου εργάζονταν σε εργοστάσιο κατασκευής πέτρας. Σκληρές και δύσκολες δουλειές. Σύντομα όμως οι περισσότεροι δημιούργησαν μικροεπιχειρήσεις με επαγγέλματα που είχαν μάθει στην πατρίδα. Επιχειρήσεις που αναπτύχθηκαν σε όλες τις πόλεις της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1932, ο αριθμός των Ελλήνων εποίκων της Ουρουγουάης ανέρχονταν σε 3.300 άνδρες, χωρίς να έχει καταμετρηθεί επισήμως ο αριθμός των γυναικών.

Σήμερα οι Ελληνες υπολογίζονται περίπου στους 3.000. Δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία καθώς είναι αδύνατο πλέον να εντοπιστούν όσοι κατάγονται από ελληνικές οικογένειες. Οι μεικτοί γάμοι, η πάροδος πολλών γενιών, το ότι άλλοι δεν δηλώνουν τα στοιχεία τους στην ελληνική πρεσβεία, καθιστούν το έργο της καταγραφής τους πολύ δύσκολο. Οι περισσότεροι Ελληνες παραμένουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Στην αυλή της κοινότητας υπάρχει μια πολύ όμορφη εκκλησία. Οι εγκαταστάσεις της ελληνικής κοινότητας είναι εντυπωσιακές. Μεγάλοι δωρητές είναι ο Ωνάσης και ο Κονιαλίδης που αγόρασαν το οικόπεδο και βοήθησαν οικονομικά να χτιστούν οι εγκαταστάσεις.

Το 1978 ο καπετάν Παναγιώτης Ν. Τσάκος εντυπωσιάστηκε από την ελληνολατρία των Ουρουγουανών και ίδρυσε το ίδρυμα «Μαρία Τσάκος» (www.tsakos.net). Η πρωτοβουλία του έτυχε θερμής υποδοχής από τους Ουρουγουανούς και έτσι το Ιδρυμα συνεχίζει με τεράστια επιτυχία το έργο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και της διάδοσης στοιχείων του αρχαίου αλλά και του νεώτερου ελληνικού πολιτισμού. Το έργο αυτό έχει συνεισφέρει στην εδραίωση της εκτίμησης της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας της Ουρουγουάης, καθώς και στον θαυμασμό των Ουρουγουανών για την Ελλάδα. Επιπλέον η παρουσία του Ιδρύματος ενδυναμώνει τους πολιτιστικούς δεσμούς μεταξύ της Ελλάδας και των ισπανόφωνων λαών της Λατινικής Αμερικής. Μάλιστα αυτή την περίοδο αναζητείται νέο, ακόμη μεγαλύτερο κτίριο, για να στεγάσει το Ιδρυμα και τις δραστηριότητές του.

(πηγή: www.forthnet.gr)

Ρόδος

Στο θέμα των ελληνικών νησιών, η Ρόδος αποτελεί από μόνη της ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Το μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους ελληνικούς προορισμούς –και όχι άδικα.

Αδικημένη από τις ορδές των ξένων τουριστών τη δεκαετία του ΄70 και κυρίως αδικημένη από το χαμηλότατο επίπεδο των προσφερομένων τότε υπηρεσιών, η Ρόδος τα τελευταία χρόνια φαίνεται να βρίσκει τον προσανατολισμό της. Και δικαίως, αφού το αξίζει με το παραπάνω.

Με μαγευτικές παραλίες, ένδοξη ιστορία 2500 χρόνων, παραδοσιακούς οικισμούς, καταπράσινους λόφους, κοιλάδες και αμέτρητα αξιοθέατα, το Νησί των Ιπποτών είναι ένα από τα λίγα νησιά που τα έχουν, στην κυριολεξία, όλα.

Η πόλη της Ρόδου, η πρώτη –και ίσως καλύτερη– εικόνα του επισκέπτη του νησιού είναι μια ζωντανή γέφυρα του παρόντος με το παρελθόν, μια πόλη που συνδυάζει τόσο επιτυχημένα τη μεσαιωνική παράδοση και τα ενθύμια ενός, αν μη τι άλλο, ένδοξου παρελθόντος με τη σύγχρονη ανάπτυξη και τους έντονους ρυθμούς της καθημερινής ζωής, που θα έλεγε κανείς ότι σχεδιάστηκε εξαρχής για να φιλοξενήσει αυτές τις δύο τόσο αντίθετες πλευρές της.

Έξω από τα Μεσαιωνικά Τείχη, η νέα πόλη της Ρόδου είναι ένα σύγχρονο κοσμοπολίτικο θέρετρο, με επιβλητικά δημόσια κτίρια, μεγάλους δρόμους με δεντροστοιχίες, πολυτελή ξενοδοχεία και ένα εμπορικό κέντρο που σφύζει διαρκώς από ζωή. Μέσα από τα Τείχη, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει μερικούς αιώνες πριν. Λιθόστρωτα δρομάκια, αψίδες και καμάρες, μουσεία, ερείπια αρχαίων ναών, κατοικίες ιπποτών, όλα υπό τη σκιά του Παλατιού των Μεγάλων Μαγίστρων που, κτισμένο στο υψηλότερο σημείο της πόλης, επιβλέπει εδώ και αιώνες την πόλη των Ιπποτών.

Κατά την αρχαιότητα, στο νησί της Ρόδου ευημερούσαν τρεις πόλεις κράτη, η Λίνδος, η Ιαλυσός και η Κάμειρος. Στην ανατολική ακτή του νησιού, η Λίνδος είναι σήμερα ένα από τα γραφικότερα μέρη της Ρόδου. Αμφιθεατρικά κτισμένη στο λόφο της αρχαίας Ακρόπολης, τα ερείπια της οποίας σώζονται μέχρι σήμερα, με τα κατάλευκα σπιτάκια και τις αυλές με τα ψηφιδωτά, αλλά και τα αμέτρητα αρχαιολογικά ευρήματα, προσελκύει πλήθος επισκεπτών, πολλοί από τους οποίους την προτιμούν για τη διαμονή τους από την πολύβουη πόλη της Ρόδου.

Στη δυτική ακτή του νησιού, η Ιαλυσός και η Κάμειρος συναγωνίζονται τη Λίνδο σε αριθμό επισκεπτών και αξιοθέατα. Πέραν των ιστορικού ενδιαφέροντος ευρημάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η Ακρόπολη της Ιαλυσού, ο ναός της Πολιάδας Αθηνάς, τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου και η αρχαία νεκρόπολη, η Ιαλυσός φιλοξενεί και μία από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού, την κατάφυτη Τριάντα. Τα αρχαιολογικά ευρήματα της αρχαίας Καμείρου ήρθαν στο φως μόλις το 1928.

Σε μικρή σχετικά απόσταση από την Ιαλυσό, η Κοιλάδα με τις Πεταλούδες είναι, ίσως, ένα από τα μαγευτικότερα μέρη της Ελλάδας. Χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες μαζεύονται στην κοιλάδα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και προσφέρουν ένα αξέχαστο θέαμα στους επισκέπτες της περιοχής.

Οι παραλίες της Ρόδου, μαγευτικές στην πλειοψηφία τους, συμπληρώνουν ιδανικά το ατμοσφαιρικό σκηνικό που χαρακτηρίζει το νησί στο σύνολό του. Ερημικές ή κοσμοπολίτικες, απέραντες ή μικρές, κρυμμένες από την κοινή θέα, με χρυσή άμμο ή ολόλευκα βότσαλα, οργανωμένες ή απάτητες, συνθέτουν έναν ατελείωτο κατάλογο, που διαθέτει κάτι για όλα τα γούστα –ακόμη και τα πιο απαιτητικά. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές από τις καλύτερες αμμουδιές, Κολύμπια, Στεγνά, Κάλαθο, Βλύχα, Λαδικό, Τσαμπίκα, Αγάθη, Πεύκοι, και Κάμειρο. Αν προτιμάτε τα βότσαλα, οι παραλίες Καλλιθέα, Αφάντου, Γενάδι, Σπηλιές και Χαράκι σίγουρα δε θα σας απογοητεύσουν.

Η ενδοχώρα της Ρόδου, εφάμιλλης ομορφιάς με τις δαντελωτές ακρογιαλιές της, χαρακτηρίζεται από καταπράσινα τοπία, με πυκνή βλάστηση, η οποία διακόπτεται σε αρκετά σημεία από παραδοσιακούς οικισμούς. Γραφικά κτίρια, με πανέμορφες αυλές και χαρακτηριστικό τοπικό ύφος διατηρούν ζωντανή την παράδοση του νησιού.

Φαγητό και διασκέδαση

Αν και θεωρείται παραδοσιακά ”ακριβός” προορισμός, η Ρόδος διαθέτει αναρίθμητες επιλογές εστιατορίων, ταβερνών, μπαρ και club, για κάθε budget. Σε γενικές γραμμές, σχεδόν σε κάθε σημείο του νησιού θα απολαύσετε αυθεντική τοπική κουζίνα, αλλά και εξαιρετικές μεσογειακές και διεθνείς γεύσεις, με περίπου 25-30 ευρώ το άτομο.

Από τις καλύτερες επιλογές σε ό,τι αφορά τις σπιτικές, παραδοσιακές γεύσεις είναι ο Σαρρής στην παλιά πόλη της Ρόδου, η ταβέρνα Maria’s στη Λίνδο και τα Κιούπια στην Ιαλυσό. Για μεσογειακή κουζίνα κατευθυνθείτε στα Red Restaurant, στην πόλη της Ρόδου, Broccolino στη Λίνδο και Varkarola, το εστιατόριο του Rodian Amathus, στην Ιξιά. Εξαιρετική πίτσα σερβίρει το Maestrale da Gilberto, επίσης στην Ιξιά.

Από τα γευστικά must της Ρόδου, το Θαύμα εν Καιρώ στη νέα πόλη προσφέρει μεσογειακές, σκνδιναβικές και ασιατικές γεύσεις, το Golden Olympiade Peridis στην παλιά πόλη εξαιρετικά πιάτα της διεθνούς κουζίνας, ενώ ο Μαυρίκος στη Λίνδο αποτελεί τη νέα τάση στη gourmet ελληνική κουζίνα.

Τέλος, για τους φαν των θαλασσινών, πολύ καλές επιλογές αποτελούν η ψαροταβέρνα του Νίκου στην πόλη της Ρόδου, τα Αλέξης και Alexis 4 Seasons στην παλιά πόλη και το Αρχοντικόν στη Λίνδο.

Όσον αφορά το nightlife, ακόμη κι αν δεν έχετε επισκεφτεί ακόμη τη Ρόδο, σίγουρα έχετε ακούσει ότι είναι από τα εντονότερα των ελληνικών νησιών. Σχεδόν κάθε περιοχή διαθέτει το δικό της, ξεχωριστό ύφος σε ό,τι αφορά τη νυχτερινή διασκέδαση και, βέβαια, τα δικά της bar και clubs. Εμείς ξεχωρίσαμε και συνιστούμε την κλασσική bar district της οδού Μιλτιάδου στην παλιά πόλη, το Colorado στη νέα, το Taj Mahal στην Ιξιά και το Lindian House στη Λίνδο.

Αξίζει να δείτε:

* Τους αρχαιολογικούς χώρους στην Κάμειρο, την Ιαλυσό και τη Λίνδο
* Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας, περισσότερο γνωστό ως Ενυδρείο, στην πόλη της Ρόδου, το οποίο φιλοξενεί 24 δεξαμενές με αμέτρητα είδη ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα στους επισκέπτες του.
* Την κοιλάδα με τις πεταλούδες και την, αντίστοιχης ομορφιάς, κοιλάδα με τις επτά πηγές
* Τη Μεσαιωνική πόλη, η οποία έχει χαρακτηριστεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, και τα ερείπια της αρχαίας πόλης στο λόφο πάνω από το λιμάνι της Ρόδου.
* Τις παραλίες με τη γκρίζα άμμο στη δυτική ακτή και τις ερημικές παραλίες στη νότια πλευρά του νησιού
* Τα χωριά της Ενδοχώρας, και ιδιαίτερα την Έμπωνα, τα Λάερμα, το Μεσαναγρό, την Ψίνθο και τον Άγιο Ισίδωρο.
* Το Αρχαιολογικό και το Βυζαντινό Μουσείο στην Παλιά Πόλη.
* Το καταπράσινο πάρκο του Ροδινιού, μόλις 3 χιλιόμετρα από την πόλη
* Το ηλιοβασίλεμα από το Πρασονήσι, στο νότιο άκρο της Ρόδου

(πηγή: www.in2life.gr, 31/7/2006)

Σάμος

Πατρίδα πολλών μεγάλων επιστημόνων και εξεχουσών προσωπικοτήτων της αρχαιότητας, από τον Πυθαγόρα και τον Αρίσταρχο το Σάμιο μέχρι τον Καλλίστρατο και τον Αίσωπο, η Σάμος είναι σήμερα για τον ελληνικό τουρισμό ό,τι και ο Αρίσταρχος για όσους θέλουν να πιστεύουν ότι ο Κοπέρνικος ήταν ο θεμελιωτής της ηλιοκεντρικής θεωρίας. Προσεκτικά φυλαγμένο μυστικό. Ένα νησί έξω από την πεπατημένη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ένας επίγειος παράδεισος, ”reserved” για τους λίγους που θα μπουν στον κόπο να τον ανακαλύψουν.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα στη Σάμο δεν περίμενα να εντυπωσιαστώ. Πίστευα ότι, αν υπήρχε κάτι το αξιοσημείωτο στο νησί, κάποιος θα μου το είχε πει, κάπου θα το είχα διαβάσει. Όμως, πέραν του αρνητικού σχολίου – δυσφήμησης για το νησί που κάηκε ολόκληρο στις πυρκαγιές του 2002, δεν είχα ακούσει τίποτα. Ούτε για έντονη νυχτερινή ζωή, ούτε για δυνατές συγκινήσεις από άποψη φύσης και τοπίων, ούτε για αξιοσημείωτα πολιτιστικά δρώμενα, ούτε για αξιόλογες παραλίες.
Δεν ξέρω αν συνωμότησε το σύμπαν για να με διαψεύσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ή αν επρόκειτο απλά περί σύμπτωσης, αλλά η πρώτη εικόνα που έχω από τη Σάμο, είναι μερικές παρέες να χορεύουν πάνω στις μπάρες του club στο λιμάνι του Καρλοβασίου, στις 7 το πρωί, όταν εγώ κατέβηκα, με εμφανή ακόμα τα σημάδια της αϋπνίας, από το καράβι. Κάπως έτσι διαλύθηκε ο πρώτος μου μύθος, για την υποτονική νυχτερινή ζωή. Και ακολούθησαν όλοι οι άλλοι.
Το Καρλόβασσι είναι καταπράσινο. Για να πιστέψεις αυτούς που λένε ότι από τα δάση που υπήρχαν παλαιότερα δεν έχει μείνει τίποτα μετά τις φωτιές, πρέπει να δημιουργήσεις στο μυαλό σου την εικόνα ενός νησιού του οποίου ακόμη και οι δρόμοι και τα σπίτια καλύπτονταν από δέντρα. Προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ.
Επόμενη στάση, δέκα μόλις λεπτά από το Καρλόβασσι, το ποτάμι. Κι επειδή, όπως τελικά αποδείχθηκε, οι ντόπιοι αρέσκονται να μπερδεύουν τους τουρίστες, τα ποτάμια είναι δύο. Η παραλία που λέγεται Ποτάμι –ναι, κι όμως– με τα χοντρά βότσαλα, τα κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά και τον καταπράσινο λόφο που υψώνεται ακριβώς από πάνω της, και το κανονικό ποτάμι, με τους επτά απαράμιλλης ομορφιάς καταρράκτες. Για να τους θαυμάσετε, χρειάζονται περίπου 15 λεπτά πεζοπορίας στα μονοπάτια του δάσους και στη συνέχεια αρκετής ώρας κολύμπι μέσα στο ποτάμι. Το θέαμα, όμως, είναι μαγευτικό, και αξίζει τον κόπο.
Αφήνοντας πίσω το Καρλόβασσι και κατευθυνόμενοι προς τα ανατολικά του νησιού, λίγο πριν φτάσουμε σε μια από τις πιο τουριστικές περιοχές του, το Κοκκάρι, συναντάμε δύο από τις καλύτερες παραλίες της Σάμου, την Τσαμαδού και την Τσαμπού, στις οποίες το ποσοστό των γυμνιστών είναι αντιστρόφως ανάλογο της φήμης του. Το Κοκκάρι όλες τις ώρες της ημέρας σφύζει από ζωή. Με τα πολυάριθμα ταβερνάκια του, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, τα μπαρ και τις καφετέριες αποτελεί πόλο έλξης τουριστών από κάθε γωνιά του κόσμου.
Η πρωτεύουσα του νησιού, Σάμος, αμφιθεατρικά χτισμένη επάνω από τον κόλπο του Βαθιού, ενός από τα δύο κύρια λιμάνια, είναι μια από τις γραφικότερες περιοχές του νησιού. Μοναδικά νεοκλασσικά κτίρια, γραφικά ταβερνάκια και μία από τις ωραιότερες προκυμαίες του Αιγαίου, όπου κάθε καλοκαίρι διοργανώνονται οι δημοφιλέστατες στο νησί ”γιορτές κρασιού”, με άφθονο ντόπιο κρασί (δοκιμάστε το οπωσδήποτε!) και πολιτιστικά δρώμενα.
Δεκατρία χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, μία από τις δημοφιλέστερες, και κατά πολλούς ομορφότερες, περιοχές της Σάμου, το Πυθαγόρειο προσελκύει πλήθος επισκεπτών όλες τις ώρες την ημέρα. Η μαγευτική ατμόσφαιρα του αρχαιότερου λιμανιού της Ελλάδας συνδυάζεται αρμονικά με τη σύγχρονη ανάπτυξη, τα αναρίθμητα αξιοθέατα στέκονται δίπλα στα γραφικά μαγαζάκια της περιοχής, το άγαλμα του Πυθαγόρα επιβλέπει, από την άκρη της προκυμαίας, την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού.
Εκτός, όμως, από τους κύριους οικισμούς της, η Σάμος διαθέτει επίσης 34 συνολικά χωριά, κάποια μικρά και άλλα μεγάλα, κάποια παραθαλάσσια και άλλα κτισμένα ανάμεσα σε καταπράσινες βουνοπλαγιές –όλα όμως με σημαντική ιστορία, απαράμιλλη φυσική ομορφιά και εκπληκτική αρχιτεκτονική. Αξίζει να επισκεφθείτε όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά, ακόμη κι αν ο χρόνος σας δεν σας επιτρέπει παρά ένα ποτηράκι Σαμιώτικου Μοσχάτο στην πλατεία του κάθε χωριού.
Οι παραλίες της Σάμου αποτελούν από μόνες τους ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στο οδοιπορικό του νησιού. Καταγάλανα, κρυστάλλινα νερά, έντονη βλάστηση, λευκά βότσαλα ή χρυσή άμμος συνθέτουν ένα μαγευτικό, παραθαλάσσιο σκηνικό. Μερικές από τις καλύτερες παραλίες, εκτός από αυτές που αναφέραμε ήδη, είναι η Ψιλή Άμμος, ο Μαραθόκαμπος, η Μυκάλη, τα Λεμονάκια, τα Τσόπελα και ο Λιμιώνας.
Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στις παραλίες Μικρό και Μεγάλο Σεϊτάνι, στην ευρύτερη περιοχή του Καρλοβασσίου. Δύο από τις μαγευτικότερες παραλίες του Αιγαίου, άγνωστες εν πολλοίς, κυρίως λόγω της δύσκολης πρόσβασης, αλλά απαράμιλλης ομορφιάς και… έκτασης, ανταμείβουν τους τολμηρούς που θα επιχειρήσουν τη δίωρη πεζοπορία μέσα στο δάσος. Το Μεγάλο Σεϊτάνι έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο βιολογικό πάρκο, κυρίως λόγω της ύπαρξης της φώκιας monachus monachus.
Για να φτάσετε στο Σεϊτάνι, ακολουθείτε τα κόκκινα βέλη στο μονοπάτι που ξεκινάει λίγο δυτικότερα από το Ποτάμι (τα κίτρινα βέλη οδηγούν σε μια άλλη, εξίσου όμορφη αλλά μικρότερη, παραλία). Φροντίστε να προμηθευτείτε εξαρχής επαρκείς ποσότητες φαγητού και νερού, και να ξεκινήσετε νωρίς. Στο Σεϊτάνι μπορείτε να πάτε και με καΐκι από το λιμάνι του Καρλοβασσίου –θυσιάζοντας, όμως, λίγη από την αίσθηση περιπέτειας που προσφέρει η διαδρομή και την ευκαιρία να θαυμάσετε το καταπράσινο δάσος.

Διαμονή
Στη Σάμο θα βρείτε πληθώρα ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων, τόσο στις ”τουριστικές” περιοχές, όσο και στα πιο ήσυχα χωριά.
Δύο από τις καλύτερες επιλογές διαμονής είναι το 4 αστέρων Kalidon Palace (τηλ.: 22730 92605-7) στο Κοκκάρι, με 34 πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια, που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, mini bar, χρηματοκιβώτιο και air condition, πισίνα, εστιατόριο και pool bar και το Doryssa Bay (τηλ.: 22730 88300, 22730 61390) στο Ποτοκάκι, με 175 πολυτελέστατα δωμάτια που διαθέτουν, μεταξύ άλλων, δορυφορική τηλεόραση, air condition και mini bar, και 4 σουίτες.

Φαγητό και διασκέδαση
Φρεσκότατα ψάρια και θαλασσινά θα απολαύσετε στο ”Γλάρο” στο Ηραίον. Για παραδοσιακές γεύσεις, επισκεφθείτε το ”Συμπόσιο” στο Πυθαγόρειο και τη ”Σούδα” στο Βαθύ. Από τις top επιλογές, τόσο για την εξαιρετική κουζίνα όσο και για το εκπληκτικό φυσικό σκηνικό, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση και αναβλύζουσες πηγές, το ”Κούτσι” στον Πύργο.
Όπως αναφέραμε ήδη, η νυχτερινή ζωή του νησιού, παρά την… ανύπαρκτη φήμη της, είναι εντονότατη. Θα βρείτε πολυάριθμα μπαρ και clubs, που ξενυχτάνε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, σε αρκετές περιοχές του νησιού –τα περισσότερα από αυτά συγκεντρωμένα στο Πυθαγόρειο, το Βαθύ, το Κοκκάρι και το Καρλόβασσι. Δικά μας αγαπημένα, η υπαίθρια ”Βάρκα” στο Πυθαγόρειο, το ”Ποπ Κορν” στο Καρλόβασσι και το ρομαντικό ”Escape” στο Βαθύ.

Αξίζει να δείτε:
• Το Ευπαλίνειο όρυγμα, σχεδιασμένο από τον μηχανικό Ευπαλίνο τον 6ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για ένα τούνελ μήκους 1026 μέτρων, το οποίο διαπερνά το βουνό Άμπελος, 2 χιλιόμετρα έξω από το Πυθαγόρειο. Το όρυγμα κατασκευάστηκε για την υδροδότηση της πόλης του Πυθαγορείου, ενώ σήμερα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της κλασσικής περιόδου στην περιοχή. Η επίσκεψη επιτρέπεται μόνο μέχρι λίγα μέτρα από την είσοδο του ορύγματος, αλλά η εμπειρία αξίζει τον κόπο.
• Τα ερείπια του αρχαίου ναού της Ήρας, 4 χιλιόμετρα από το Πυθαγόρειο, τον οποίο ο Ηρόδοτος περιγράφει ως ”το πλουσιότατον και μέγιστον απάντων των ελληνικών ιερών”
• Τη σπηλιά του Πυθαγόρα, στους πρόποδες του βουνού Κέρκη, στην οποία λέγεται ότι είχε καταφύγει ο Πυθαγόρας όταν τον κατεδίωκε ο τύραννος της Σάμου Πολυκράτης.
• Τους πύργους των Νικολάου Σαρακίνη και Λυκούργου Λογοθέτη, στο Πυθαγόρειο, που χρονολογούνται από το 1577 και το 1824 αντίστοιχα.
• Τα αρχαιολογικά μουσεία Σάμου και Πυθαγορείου, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αιγαίου, στους Μυτιληνιούς, με παλαιοντολογικά ευρήματα ηλικίας έως και 7 εκατομμυρίων ετών, με σημαντικότερα τα απολιθώματα οστών του Σαμοθήριου και τα λαογραφικά μουσεία Καρλοβασίου και Δημητρίου, στο Πυθαγόρειο.
• Το μοναστήρι της Σπηλιανής, κτισμένο μέσα σε ένα σπήλαιο, βορειοδυτικά του Πυθαγορείου.
• Το Ναό της Μεταμόρφωσης στο Ποτάμι, σημαντικό δείγμα βυζαντινής αρχτεκτονικής, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα μ.Χ. και τα ερείπια του κάστρου των Γενοβέζων, ακριβώς πάνω από το Ναό.
• Τα παραδοσιακά βυρσοδεψεία στο Καρλόβασσι.
• Τα 34 συνολικά χωριά του νησιού

(πηγή: www.in2life.gr, 17/7/2006)

Iράν

Προσγειωνόμαστε στην Tεχεράνη και αλλάζουμε αεροδρόμιο για να πετάξουμε στο Iσπαχάν. Στον έλεγχο του αεροδρομίου υπάρχει ξεχωριστή είσοδος για τις γυναίκες. Tο διαπιστώνω όταν πάω να περάσω από την πύλη των ανδρών και με γυρνάνε πίσω. H αίθουσα αναμονής διαθέτει δωμάτιο προσευχής. Άλλο για τους άνδρες, άλλο για τις γυναίκες. Πάντως, πολύ λίγοι είναι αυτοί που προσεύχονται, αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος του κόσμου που περιμένει.
Έχει βραδιάσει όταν φτάνουμε στο Iσπαχάν. Διασχίζουμε τη νέα πόλη, με προορισμό το ξενοδοχείο μας. Έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στη λεωφόρο Bουλιαγμένης, με μόνη διαφορά τις πινακίδες στα πέρσικα και τα πιο χλωμά φώτα των δρόμων. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο Abbasi, το σκηνικό ξαφνικά μετατρέπεται σε Xίλιες και μία Nύχτες: Ένα επιβλητικό caravanserai, με ονειρικούς φωτισμούς, κήπους και σιντριβάνια, σε εισάγει απότομα στις μαγικές εικόνες αυτής της πόλης.
Eύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί το Iσπαχάν, εκτός από πολιτιστικό κέντρο του ισλαμικού κόσμου, είναι και η ωραιότερη πόλη του Iράν. Στις όχθες του ποταμού, πεζόδρομοι και πάρκα, κόσμος που κάνει πικνίκ στο γρασίδι. Tετραθέσια ποδήλατα σε σχήμα κύκνου ξεχύνονται στον ποταμό, τα κορίτσια πάνω από τα αυστηρά τσαντόρ φοράνε φλούο σωσίβια, γελάνε, γελάμε και εμείς. Oι γέφυρες Se-o-se και Khajou, πραγματικά έργα τέχνης του 17ου αιώνα, ενώνουν τα δύο κομμάτια της πόλης. Tη νύχτα, όταν φωταγωγούνται, σε μεταφέρουν σε μια ατμόσφαιρα παραμυθιού.
Tο ταξί μάς πηγαίνει στην πλατεία Emam. Δεν έχει ταξίμετρο. Eδώ πληρώνεις ανάλογα με το πόσα φανάρια περνάς. Όμως ο ταξιτζής μας ζητάει το μισό κόμιστρο, γιατί η κούρσα ήταν διπλή. Aκριβώς όπως στη χώρα μας, μου έρχεται να του πω. Xώρια που όλοι οι ταξιτζήδες φοράνε ζώνη ασφαλείας. Eίναι υποχρεωτική, μας εξηγούν.
H πλατεία Emam, Παγκόσμια Πολιτιστική Kληρονομιά της UNESCO, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πλατεία στη γη μετά την Tienanmen και φιλοξενεί αναμφισβήτητα την πιο μαγευτική συλλογή μνημείων του ισλαμικού κόσμου. Διώροφες στοές με αψίδες, που διακόπτονται από τζαμιά και μνημεία εξαιρετικής αρχιτεκτονικής κτισμένα στις αρχές του 17ου αιώνα, περιβάλλουν περιμετρικά την αχανή αυτή πλατεία με τα παρτέρια, τα νερά και τα σιντριβάνια της.
Nυχτώνει, οι αψίδες και οι μιναρέδες φωτίζονται. Aπό την ταράτσα της τσαγερίας, η οποία βρίσκεται στο δεύτερο όροφο μιας στοάς, η πλατεία φαντάζει ονειρικό σκηνικό. Tσάι, γλυκά και ναργιλές.
H ξεναγός μας, η Mάνια, είναι Iρανή, χριστιανή ορθόδοξος, με καταγωγή από την Aρμενία. Συζητάμε για τη ζωή στο Iσπαχάν. H μειονότητα των Aρμενίων εδώ συζεί αρμονικά με τους μουσουλμάνους, υπάρχει σεβασμός στις άλλες θρησκείες, το λέει και το κοράνι. Mαζί της επισκεπτόμαστε παλάτια, τζαμιά, παλιά χαμάμ, μαυσωλεία, την αρμένικη εκκλησία. Xρειάζονται μέρες για να δεις τόσα υπέροχα μνημεία.
H πτήση για το Shiraz είναι βραδινή. Eυτυχώς, γιατί η νύχτα εδώ είναι νεκρός χρόνος, αφού η χώρα δεν έχει νυχτερινή ζωή, τουλάχιστον όπως την εννοούμε εμείς: δεν υπάρχουν μπαρ ούτε ντισκοτέκ, το αλκοόλ και ο χορός απαγορεύονται. Aπό την άνοιξη και μετά, η πιο δημοφιλής διασκέδαση είναι το πικνίκ στα πάρκα και στις πλατείες. Σε κάποιους πεζόδρομους, κιόσκια πουλάνε σαλέπι και νοικιάζουν ναργιλέδες, στις τσαγερίες συχνάζουν ανδροπαρέες, τα εστιατόρια σερβίρουν εξαιρετικά κεμπάπ και η μεσαία τάξη πηγαίνει για παγωτό στα ακριβά ξενοδοχεία.
Tο Shiraz, πρωτεύουσα του Iράν το 18ο αιώνα, είναι η πόλη των καλλιτεχνών και των νέων μια και διαθέτει ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας. Άλλοτε διάσημο για τα κρασιά του, σήμερα μπορείς να γευτείς μόνο τις ποικιλίες των σταφυλιών, επισήμως τουλάχιστον, αφού πολλά σπίτια διαθέτουν αποστακτήριο και δική τους παραγωγή.
Στο μαυσωλείο του ποιητή Xάφεζ, άνθρωποι κάθε ηλικίας απαγγέλλουν ποιήματά του. O περίφημος κήπος Eram κατακλύζεται το απόγευμα από νέα αγόρια και κορίτσια, που δε χάνουν την ευκαιρία να πιάσουν την κουβέντα με τους λιγοστούς τουρίστες. «Aπό πού είστε, σας αρέσει το Iράν;» με ρωτάει φοιτήτρια σε άπταιστα αγγλικά. Tα βράδια κάνει chat στο internet. Παραπονιέται ότι μπερδεύουν το Iράν με το Iράκ, κυρίως οι Aμερικανοί. Tης λέω το ανέκδοτο με την ξανθιά που ρωτάει «Tελικά πώς είναι το σωστό, Iράν ή Iράκ;» και σκάει στα γέλια. Θέλει να μάθει ποια είναι η γνώμη μας για τους Iρανούς και αν είχαμε την ίδια άποψη πριν από το ταξίδι, «στεναχωριέμαι όταν μας αποκαλούν τρομοκράτες» λέει. Tη βεβαιώνω ότι είναι οι πιο φιλικοί και φιλόξενοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει ποτέ. «Σας παρακαλώ, όταν γυρίσετε στην πατρίδα σας, πέστε τους ότι δεν είμαστε ούτε φονταμενταλιστές ούτε τρομοκράτες».
Στο Iράν όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις. H καταπίεση της γυναίκας είναι εμφανής, όμως το 60% των νέων που φοιτούν στα πανεπιστήμια είναι γυναίκες, όπως επίσης πολλά από τα υψηλόβαθμα στελέχη του δημοσίου. H απαγόρευση της δυτικής κουλτούρας έχει εκτινάξει στα ύψη το ποσοστό χρηστών του internet, ενώ πολλές οικογένειες, αν και παράνομα, έχουν δορυφορική τηλεόραση. Πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών συχνά μια δεύτερη ζωή ξεκινάει, μια ζωή που σε τίποτα δεν θυμίζει την αυστηρή δημόσια βιτρίνα του Iράν: οι νέοι διοργανώνουν πάρτι, μίνι φούστες αντί για μαντίλες, δυτική μουσική, χορός, αλκοόλ. Yπάρχουν όμως και τα «πάρτι» των θρησκευόμενων οικογενειών, όπου αγόρια και κορίτσια διασκεδάζουν σε διαφορετικά δωμάτια, υπό την επήρεια αναψυκτικών.
H Shiva, μια νέα «δυτικοποιημένη» γυναίκα, ισχυρίζεται ότι αν η μαντίλα γίνει προαιρετική τουλάχιστον το 80% των γυναικών θα τη βγάλει από την πρώτη κιόλας ημέρα, όμως αυτές οι αλλαγές θα πρέπει να γίνουν σταδιακά και με προσοχή. Tότε γιατί κυκλοφορούν νέες κοπέλες με τσαντόρ, αφού πια δεν είναι υποχρεωτικό; Mου απαντάει ότι αρκετές από αυτές είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή γυναίκες δημοσίων υπαλλήλων, και φοβούνται μη χάσουν τις θέσεις τους. Σε κάποιες άλλες, το επιβάλλει η οικογένειά τους.
Nωρίς το πρωί ξεκινάμε για την Περσέπολη, που απέχει 57 χιλιόμετρα από το Shiraz. Σταματάμε για βενζίνη, 800 rial το λίτρο, που σημαίνει 8 λεπτά! Όμως τα αυτοκίνητα είναι φοβερά σαράβαλα, γιατί στοιχίζουν όσο περίπου και στην Eλλάδα όταν ένας μέσος μισθός στο Iράν ανέρχεται σε 300 περίπου ευρώ το μήνα και ο κατώτατος είναι γύρω στα 120 ευρώ.
H Περσέπολη, αν και αρκετά κατεστραμμένη, θα μετατρέψει τις σελίδες της σχολικής μας ιστορίας σε ζωντανές εικόνες. Kαι όπως συμβαίνει συνήθως, θα ακουστούν και κάποιες άλλες εκδοχές, παραλλαγές της δικής μας ιστορικής αλήθειας. Tελικά ο Mέγας Aλέξανδρος έκαψε ή όχι την Περσέπολη;
Eπιστροφή στην Tεχεράνη. Δώδεκα εκατομμύρια κάτοικοι πνιγμένοι στο νέφος. Άναρχη δόμηση, το μποτιλιάρισμα απίστευτο, ευτυχώς όμως οι οδηγοί δεν κορνάρουν. Στο κέντρο της πόλης δακτύλιος με μονά-ζυγά. Tο παζάρι της, ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο: δαιδαλώδες και ασφυχτικά γεμάτο, αν περπατήσεις όλα του τα σοκάκια θα διανύσεις 25 χιλιόμετρα. Tο Iράν μπορεί να περηφανεύεται για πολλές από τις πόλεις του, όχι όμως και για την πρωτεύουσά του. Παρ' όλα αυτά, αξίζει να της αφιερώσεις λίγο χρόνο για τα καταπληκτικά της μουσεία.
Kλέβουμε 2 μέρες από την Tεχεράνη για να επισκεφτούμε το Yazd. Mετά από 45 λεπτά πτήσης βρισκόμαστε σε μια όμορφη, ατμοσφαιρική πόλη στην καρδιά της ερήμου. Tο Yazd είναι η δεύτερη σε μέγεθος κατοικημένη πόλη φτιαγμένη από λάσπη, μετά τη Σανά στην Yεμένη, και κέντρο του ζωροαστρικού πολιτισμού. Σήμερα, αρκετοί κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ακόμα στην αρχαία αυτή θρησκεία. Δεν διαθέτει το πλήθος των μνημείων του Iσπαχάν και του Σιράζ, όμως προσφέρει την απόλαυση μιας περιπλάνησης στα σοκάκια του, ενός δείπνου στο υπέροχο παλιό Khan χαμάμ, το οποίο έχει μετατραπεί σε εστιατόριο, μιας νύχτας με σκηνή στην έρημο.
Eτοιμάζεται να βρέξει και ψάχνουμε για ταξί. Eύκολα καταλαβαίνουν στο δρόμο ότι είμαστε ξένοι - όχι από τα πρόσωπά μας, γιατί μοιάζουμε πολύ με τους Iρανούς, αλλά από το ντύσιμό μας. Mέσα στα πρώτα λεπτά σταματάει ένα αυτοκίνητο, πειρατικό ταξί υποθέτουμε, και μπαίνουμε μέσα. Όταν φτάνουμε ο οδηγός αρνείται κατηγορηματικά να πληρωθεί, δεν είναι ταξιτζής, ήθελε απλώς να μας εξυπηρετήσει.
Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού είχα την ευκαιρία να μιλήσω με αρκετούς Iρανούς. Δεν έχουν καμία αναστολή να εκφράσουν την γνώμη τους για το καθεστώς και την πολιτική της χώρας τους. «Tα πρώτα χρόνια της επανάστασης ήταν ζοφερά, τώρα όμως η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Bρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, το Iράν αλλάζει» υποστηρίζουν οι πιο πολλοί. Kάποιοι νοσταλγούν τον πιο φιλελεύθερο τόνο που έδωσε ο Xαταμί στη διάρκεια της προεδρίας του, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι παρότι ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα δεν αντιμετώπισε επαρκώς τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας. Αν και στην αρχή οι περισσότεροι φοβήθηκαν ότι ο Aχμεντινετζάντ θα επέβαλλε ξανά το τσαντόρ, σήμερα έχει αρκετούς υποστηρικτές. «Aν γίνει πόλεμος το Iράν θα βρεθεί πολλά χρόνια πίσω», όμως κανείς σχεδόν δεν πιστεύει ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.
Tελευταίο βράδυ στην Tεχεράνη. Tα δωμάτια του πεντάστερου ξενοδοχείου Esteghlal, του άλλοτε Hilton στα χρόνια πριν από την επανάσταση, έχουν να ανακαινιστούν μάλλον από τη δεκαετία του '70. Όμως είναι πεντακάθαρα, όπως εξάλλου και ολόκληρη η χώρα. Στο προστατευτικό της βεράντας μια τρύπα από σφαίρα, κανείς δε φρόντισε να εξαφανίσει τα ίχνη.
Ξαπλώνω. Δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Bομβαρδίζομαι από εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα, που μου είναι αδύνατον να βάλω σε τάξη. Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτό το μαύρο βέλος στο ταβάνι που δεν υπακούει σε καμία συμμετρία στο χώρο. Θα δείχνει τον προσανατολισμό της Mέκκας για να προσεύχονται οι πιστοί.
Δεν είμαι πιστή. Aλλά ας προσευχηθώ αυτή η χώρα, η τόσο αινιγματική και αντιφατική, με τους πιο φιλικούς ανθρώπους στον κόσμο, να γυρίσει κάποτε μόνη της τη δική της σελίδα.

(πηγή: www.athensvoice.gr, 27/7/2006)

Ζάκυνθος

Τη Ζάκυνθο ή τη λατρεύεις ή τη μισείς. Νησί της ποίησης, του Σολωμού και του Κάλβου, της έντονης βλάστησης, των καταγάλανων νερών, της caretta caretta, αλλά και ενός από τα πλέον φωτογραφημένα μέρη του κόσμου, του ”Ναυαγίου”, και της υπέρμετρης τουριστικής προβολής, είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη.

Οι λάτρεις της έντονης νυχτερινής ζωής, των γραφικών οικισμών που φέρουν εμφανείς ενετικές επιρροές και των μαγευτικών παραλιών της τη θεωρούν δεύτερη πατρίδα τους. Οι ορκισμένοι εχθροί της εμπορευματοποίησης, της τουριστικής βιομηχανίας και του κοσμοπολίτικου lifestyle δε θέλουν ούτε να τη θυμούνται.

Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία, δε θα σας συνιστούσαμε να μην (ξανα)πάτε στη Ζάκυνθο –μπορεί οι ορδές των μεθυσμένων τουριστών να στερούν στο νησί λίγη από τη μαγεία του, αλλά αν αποφύγετε τα αμιγώς ”τουριστικά” μέρη και αναζητήσετε τα πιο απομονωμένα, θα ανακαλύψετε μια εντελώς διαφορετική πλευρά του νησιού.

Η Ζάκυνθος έχει ατμόσφαιρα. Μια δική της, μοναδική ατμόσφαιρα, που μοιράζεται ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα νησιά του Ιονίου, ξεχωρίζει, όμως, σε πολλά άλλα. Εδώ οι ρυθμοί της καθημερινής ζωής είναι αργοί, νωχελικοί, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε μια άλλη, περασμένη εποχή. Τα βράδια, βέβαια, το τοπίο αλλάζει εντελώς, με τις δημοφιλέστερες περιοχές του νησιού να ζουν στους ρυθμούς ενός ξέφρενου πάρτι, που κρατάει μέχρι το πρωί.

Η πόλη της Ζακύνθου διατηρεί αναλλοίωτο το ενετικό της χρώμα, με τις λότζιες και τις περίτεχνες βενετσιάνικες στοές, τα παλιά αρχοντικά και την πλακόστρωτη πλατεία του Αγίου Μάρκου. Μια βόλτα στη Στράντα Μαρίνα, που ξεκινά από την πλατεία Διονυσίου Σολωμού για να καταλήξει στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, στην προκυμαία, στην περίφημη Ρούγα, το εμπορικό κέντρο της πόλης και βέβαια στο Ενετικό Κάστρο που υψώνεται στην κορυφή του λόφου πάνω από την πόλη, θα σας κάνει να νιώσετε ότι μεταφερθήκατε στη Βενετία του 18ου αιώνα.

Ακριβώς κάτω από το Κάστρο, η συνοικία της Μπόχαλης προσφέρεται για καφέ, φαγητό και απογευματινές βόλτες με εκπληκτική θέα. Ο λόφος του Στράνη, απέναντι, είναι το σημείο από το οποίο ο Διονύσιος Σολωμός παρακολούθησε την έξοδο του Μεσολογγίου και συνέθεσε τον Ύμνο στην Ελευθερία.

Ιδανικά για ατελείωτες περιηγήσεις και εξαιρετικά γραφικά είναι, όμως, και όλα σχεδόν τα χωριά του νησιού. Θαυμάστε το –εφάμιλλο της Οίας, αν και όχι τόσο προβεβλημένο– ηλιοβασίλεμα από το Κερί, επισκεφθείτε το κτισμένο το 1568 μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στα Γκρεμνά, στην περιοχή Βολιμές, καθίστε σε κάποια από τις πολυάριθμες πλατείες των χωριών, για καφέ και κουβέντα με τους ντόπιους.

Οι παραλίες της Ζακύνθου, αμμουδερές στην πλειοψηφία τους, με τα καταγάλανα, κρυστάλλινα νερά – σήμα κατατεθέν του Ιονίου, αποτελούν αναμφισβήτητα ένα από τα δυνατότερα σημεία του νησιού. Ανάλογα με τις προτιμήσεις σας, μπορείτε να βρείτε παραλίες ερημικές ή πολυσύχναστες, οργανωμένες ή σχεδόν απάτητες, απέραντες ή μικρές και φιλόξενες.

Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το Γέρακα, τις Αλυκές, το Πόρτο Ρώμα, το Κερί και το Τσιλιβί. Στα δυτικά του νησιού, τα καταγάλανα νερά του Λιμνιώνα και τα βράχια που φτάνουν ως τη θάλασσα, σε συνδυασμό με την πυκνή βλάστηση, συνθέτουν ένα παραδεισένιο σκηνικό. Σε μια από τις πλέον δυσφημισμένες, λόγω του μαζικού τουρισμού, περιοχές του νησιού, το Λαγανά, θα συναντήσετε το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο, στο οποίο ζουν οι χελώνες caretta caretta.

Προκειμένου για την προστασία του σπάνιου αυτού είδους θαλάσσιας χελώνας, η ανοικοδόμηση της περιοχής έχει περιοριστεί σημαντικά, και η διέλευση μηχανοκίνητων σκαφών είναι απαγορευμένη σε όλο τον κόλπο του Λαγανά. Αν θέλετε να δείτε τις χελώνες από κοντά, επιβιβαστείτε σε κάποιο από τα βαρκάκια που ξεκινούν από την ομώνυμη παραλία, για ξενάγηση ή καταδύσεις.

Όσο, όμως, κι αν επιμένουν οι… αντιφρονούντες της υπέρμετρης τουριστικής προβολής, το Ναυάγιο ήταν, και παραμένει, ένα από τα συγκλονιστικότερα σημεία της Ζακύνθου –αν όχι ολόκληρης της Ελλάδας.

Η παραλία που πήρε το όνομά της από το ναυάγιο ενός πλοίου που μετέφερε λαθραία τσιγάρα, και βυθίστηκε ανοιχτά της Ζακύνθου το 1983, μπορεί να αποτελεί τη δημοφιλέστερη αφίσα των ταξιδιωτικών πρακτορείων ανά τον κόσμο, είναι, όμως, και μία από τις λίγες που το αξίζει. Λευκή άμμος, απερίγραπτης απόχρωσης νερά και πανύψηλοι, σχεδόν απόκοσμοι βράχοι, συνθέτουν ένα σκηνικό που, αν μη τι άλλο, δε συναντάς καθημερινά.

Η παραλία έχει πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα. Προτιμήστε να την επισκεφθείτε με ένα από τα καραβάκια που ξεκινούν από το λιμάνι του Αγίου Νικολάου Βολιμών ή το Πόρτο Βρώμη, αντί για αυτά που κάνουν το γύρο του νησιού μεταφέροντας πλήθη τουριστών, και όσο το δυνατό νωρίτερα το πρωί.

Αντίστοιχης εξωτικής ομορφιάς είναι και η έτερη δημοφιλέστατη θαλάσσια εκδρομή, αυτή στις Γαλάζιες Σπηλιές, που βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νησιού. Με καραβάκι από το φάρο του Σκιναρίου, η διαδρομή διαρκεί 10 λεπτά. Προτιμήστε και πάλι τις πρώτες πρωινές ώρες για την εξόρμησή σας, για να έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε τις εκπληκτικές αντανακλάσεις του φωτός στα φωσφορίζοντα νερά και στους κατάλευκους βράχους, αλλά και τις χρωματικές εναλλαγές του βυθού της θάλασσας.

Διαμονή

Σχεδόν σε κάθε περιοχή της Ζακύνθου θα βρείτε πληθώρα ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων.

Δύο από τις καλύτερες επιλογές διαμονής αποτελούν τα Nobelos Luxury Suites (Αγ.Νικόλαος, Βολίμες, τηλ.: 26950 27632, 26950 31400), με πολυτελέστατες σουίτες σε παραδοσιακό επτανησιακό ύφος, και Porta del Mar (Παραλία Άμπουλα – Ψαρού, Μέσο Γερακάρι, τηλ.: 26950 65082) με παραδοσιακές πέτρινες βίλες, που συνδυάζουν τη γοητεία της παράδοσης με την άνεση όλων των σύγχρονων παροχών. Οι τιμές την υψηλή περίοδο ξεκινούν από 280 και 120 ευρώ αντίστοιχα.

Φαγητό και διασκέδαση

Στη Ζάκυνθο, σε γενικές γραμμές, θα έχετε την ευκαιρία να γευθείτε εξαιρετική παραδοσιακή κουζίνα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως λείπουν οι διεθνείς επιλογές –άλλωστε μιλάμε για ένα από τα πλέον κοσμοπολίτικα νησιά της χώρας.

Εξαιρετική ελληνική κουζίνα, συνοδεία ζωντανής μουσικής, θα δοκιμάσετε στην ταβέρνα ”Αρέκια”, κοντά στην Πλατεία Σολωμού στην πόλη της Ζακύνθου, και στους ”Αλτζερίνους” στον Κοιλιώμενο, με περίπου 25 ευρώ το άτομο. Για παραδοσιακή ζακυνθινή κουζίνα κατευθυνθείτε προς την περιοχή Κήποι, λίγο έξω από την πόλη –εδώ θα βρείτε το Μαλάνο, όπου θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε εξαιρετικά μαγειρευτά και ψητά, με περίπου 15 ευρώ το άτομο.

Ιταλικές γεύσεις, κυρίως από τη Νότια Ιταλία, θα δοκιμάσετε στο εστιατόριο Bella Napoli, στο Λαγανά, το οποίο λειτουργεί μόνο τα βράδια. Το δείπνο θα σας κοστίσει γύρω στα 25 ευρώ το άτομο. Για finger food επισκεφθείτε το Πορτοκάλι, στο Αργάσι, ενώ αν βρεθείτε στις Αλυκές εντάξτε οπωσδήποτε στο πρόγραμμά σας ένα δείπνο στο Olympic Kitchen Bar –θα σας κοστίσει κάτι παραπάνω (περίπου 40 ευρώ το άτομο) αλλά το εξαιρετικό φαγητό και το μοναδικό περιβάλλον (το εστιατόριο βρίσκεται στα 100 μέτρα από τη θάλασσα) θα σας αποζημιώσουν.

Τέλος, κάτω από τον υπερμεγέθη, αιωνόβιο πλάτανο στο Βανάτο, θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε χειροποίητο σουβλάκι και εξαιρετικά ψητά, στην ομώνυμη ψησταριά, με μόλις 10-15 ευρώ το άτομο, ενώ στο Porto Roma, στο Βασιλικό, θα απολαύσετε εκπληκτική αστακομακαρονάδα, με περίπου 40 ευρώ το άτομο.

Μέκκα της νυχτερινής διασκέδασης στη Ζάκυνθο αποτελούν οι περιοχές Λαγανάς, Καλαμάκι και Αργάσι –αν δε συμπαθείτε τους τουρίστες, και δη τους μεθυσμένους, μείνετε μακριά. Πολλά μεγάλα club και μπαράκια, με λιγότερη φασαρία, μπορείτε να βρείτε και στην πόλη της Ζακύνθου, το Τσιλιβί και τις Αλυκές.

Εμείς συνιστούμε τα club Base, στην πόλη, το οποίο λειτουργεί από το πρωί και φημίζεται για τον εξαιρετικό ιταλικό καφέ του, και Μπαράζ, στο Αργάσι, το οποίο, εκτός από καλή μουσική, διαθέτει και έναν πανέμορφο κήπο, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Αν προτιμάτε κάτι περισσότερο ”χαλαρό”, το bar Κόκκινος Βράχος στην πλατεία Σολωμού σίγουρα δε θα σας απογοητεύσει. Τέλος, το bar Cheers, στο Λαγανά, είναι ιδανικό για τα απογευματινά σας κοκτέιλ, με θέα στο ηλιοβασίλεμα.

Αξίζει να δείτε

* Το Ενετικό Κάστρο, στην κορυφή του λόφου της Μπόχαλης, κτισμένο εάνω στα ερείπια της αρχαίας Ακρόπολης.
* Το Μουσείο Σολωμού, Κάλβου και επιφανών Ζακυνθίων, στην πλατεία Αγίου Μάρκου, στην πόλη της Ζακύνθου, που φιλοξενεί τους τάφους των δύο ποιητών, καθώς και πολλά ακόμη εκθέματα.
* Το Βυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, στην πλατεία Σολωμού, με πλούσια συλλογή εικόνων, τοιχογραφιών και γλυπτών της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου.
* Τον κατάφυτο λόφο του Στράνη, με την εκπληκτική θέα στο Ζακυνθινό κάμπο.
* Το Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου, στην περιοχή Φανερωμένη της πόλης της Ζακύνθου, που φιλοξενεί χειρόγραφα του συγγραφέα και παραδοσιακά έπιπλα από το σπίτι του.
* Το πανηγύρι του πολιούχου του νησιού, Αγίου Διονυσίου, στις 24 Αυγούστου.
* Το Ναυάγιο, της Γαλάζιες Σπηλιές και όλα εκείνα τα ”εμπορευματοποιημένα” μέρη, που όμως αξίζουν την υπέρμετρη προβολή τους.

(πηγή: www.in2life.gr, 26/7/2006)

Σαμοθράκη

Όσοι έχουν επισκεφτεί την (πολύ) Βόρεια Ελλάδα πιθανότατα ξέρουν ότι για κάποιον περίεργο λόγο η ατμόσφαιρα και οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί εκεί. Και δεν αναφερόμαστε στις κλιματολογικές διαφορές και τις χαμηλότερες θερμοκρασίες.

Ο τρόπος που είναι χτισμένες οι πόλεις, το ”βαρύ” αλλά φιλόξενο αίσθημα των κατοίκων, η χλωρίδα- όλα συνθέτουν ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό που ο κάτοικος του νότου ή ο συνήθης επισκέπτης των Κυκλάδων αδυνατεί να φανταστεί αν δεν το ζήσει.

Το ίδιο ισχύει για τη Σαμοθράκη, που αν και νησί, επιφυλάσσει στον επισκέπτη την ιδιαίτερη αίσθηση ότι ”βρίσκεται στο Βορά”.

Η καταπράσινη αυτή λωρίδα γης, που μοιάζει κυριολεκτικά να έχει μόλις αποσχιστεί από την ηπειρωτική ακτή, σε κάνει να ξεχνάς ότι το μέρος περιβάλλεται από θάλασσα, κάτι άλλωστε στο οποίο βοηθά και η μικρή σχετικά απόσταση από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης (περίπου μία ώρα με δελφίνι και γύρω στις δύο και κάτι με οχηματαγωγό).

Κατά τη γνώμη του γράφοντος μαζί με τη Σαντορίνη και για εντελώς διαφορετικούς λόγους, η Σαμοθράκη είναι η ωραιότερη βιτρίνα φυσικής ομορφιάς της Ελλάδας: Θάλασσα και χιονισμένα βουνά, καταρράκτες, ποτάμια και θεόρατα πλατάνια τυλιγμένα στον κισσό.

Η φυσική ομορφιά της Σαμοθράκης κάνει τους περισσότερους να ξεχνούν το σπουδαίο θρησκευτικό κέντρο που υπήρξε στην αρχαιότητα. Μέχρι και τον 4ο αιώνα μ.Χ., το νησί αποτέλεσε τον κατεξοχήν τόπο λατρείας των Καβείρων. Οι αρχαίες θεότητες λατρεύονταν μέσω μυστηριακών τελετών που λάμβαναν χώρα στο Ιερό των Μεγάλων Θεών. Τα υπολείμματα του Ιερού και της αρχαίας πόλης είναι ό,τι απέμεινε για να θυμίζει τις τελετές μύησης, καλυμμένες από θρύλους και παραδόσεις.

Εγκαταλείποντας την αρχαία πόλη, η ιστορία του νησιού μεταφέρει τον επισκέπτη στον 15ο αιώνα, όταν την κυριαρχία είχαν οι Γενουάτες. Απόδειξη ότι στην απόληξη του τείχους της, ορθώνονται οι Πύργοι του Γατελούζι, αμυντικές βίγλες που ατενίζουν τη θάλασσα.

Όχι μακριά, στην Παλαιόπολη, βρίσκεται και το αρχαιολογικό μουσείο, το οποίο αξίζει να επισκεφθείτε για μία... απουσία. Αν και για να δείτε το πρωτότυπο, θα πρέπει να ταξιδέψετε μέχρι το Λούβρο, στο μουσείο υπάρχει πιστό αντίγραφο του περίφημου αγάλματος της Νίκης. Εξάλλου και το ίδιο το κτίριο δεν υστερεί των εκθεμάτων του, καθώς αποτελεί έργο του αρχιτέκτονα Stuart M. Shaw του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Το ”δυνατό” σημείο της Σαμοθράκης δεν είναι η θάλασσα, αλλά οι παραλίες του... γλυκού νερού. Το μεγάλο υψόμετρο του όρους Φεγγάρι που δεσπόζει στο κέντρο του νησιού και είναι ορατό από οποιοδήποτε σημείο του, εγγυάται την ετήσια χιονόπτωση (είπαμε: Βοράς είναι!) και άρα τον ορμητικό ρου των πολυάριθμων ποταμών.

Αν και τα μικρά και τα μεγαλύτερα ποτάμια είναι ιδανικά για βόλτες, σε δύο σημεία του νησιού το τοπίο γίνεται πραγματικά μαγευτικό. Στον μικρό οικισμό Θέρμα, περίπου 8 χλμ. από την Καμαριώτισσα και σε μικρή απόσταση από την παραλία θα βρείτε κρυμμένες στο δάσος τις ονομαστές ”βάθρες”.

Πρόκειται για διαδοχικές υψομετρικά γούρνες ποταμίσιου νερού που δημιουργούνται από την κάθοδο των νερών του ποταμού.

Ακολουθείς ανάποδα το μικρό ρέμα προσπερνώντας πλατάνια που στις κουφάλες τους μπορούν να στεγάσουν τριμελείς οικογένειες. Ήδη περπατάς πάνω σε πράσινο χαλί από κάθε είδους φύλλα φυτών γνωστών και λιγότερο αναγνωρίσιμων, ενώ οι ήχοι του δάσους καλύπτουν το θρόισμα των βημάτων σου.

Μετά από 10 λεπτά, συναντάς την πρώτη βάθρα, την καλύτερη εισαγωγή για αυτό που θα ακολουθήσει. Περπατώντας, ή σωστότερα ημισκαρφαλώνοντας, περνάς από τη μία βάθρα στην άλλη και ανακαλύπτεις πόσο διαφορετικά όμορφες μπορεί να είναι αυτές οι φυσικές κολυμπήθρες. Αρκετές από αυτές έχουν ικανοποιητικό βάθος για μια βουτιά και όπως θα διαπιστώσει ο επισκέπτης δεν είναι λίγοι αυτοί που τιμούν τα κρύα και πεντακάθαρα νερά. Πόσες είναι οι βάθρες; Δεν είναι σαφές.

Εμείς φτάσαμε μέχρι την 11η , αλλά ακούσαμε ότι πραγματικά ωραία αρχίζουν μετά τη 16η! Όρεξη να έχει κανείς να ανεβαίνει...

Προχωρώντας παραλιακά για περίπου 4- 5 χιλιόμετρα, συναντάς το ρέμα του Φονιά. Μη σας τρομάζει το όνομα- αν και έχει το λόγο ύπαρξής του. Ανηφορίζοντας το ρέμα και μετά από 45 λεπτά περπάτημα δίπλα στις όχθες (καλό είναι να μην φοράτε σαγιονάρες) φτάνει κανείς στη βάθρα του Φονιά- μια τεράστια λεκάνη διαμέτρου 30 περίπου μέτρων που στη μια της άκρη φιλοξενεί τον πανύψηλο ομώνυμο καταρράκτη.

Μη διστάσετε να βουτήξετε στα βαθιά νερά της μεγάλης αυτής βάθρας, αλλά να προσέξετε μην πλησιάσετε το σημείο που ο καταρράκτης καταλήγει στη λιμνούλα: δημιουργείται μια ισχυρή δίνη που είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και που έχει συμβάλει στην ονοματοδοσία της περιοχής.

Ίσως αξίζει να κάνετε λίγο παραπάνω κόπο και να ανεβείτε ψηλότερα, στην επόμενη βάθρα από όπου ”ξεκινά” ο θεαματικός καταρράκτης. Εκεί θα βρείτε ένα αληθινότατο... ομοίωμα παραλίας με ψιλή άμμο που οδηγεί ευγενικά τους λουόμενους στο νερό.

Για τους φανατικούς της θάλασσας, συστήνουμε τους Κήπους και την Παχιά Άμμο που βρίσκονται στα δύο άκρα του νησιού.

Στις βόλτες σας μπορείτε να συμπεριλάβετε, πέρα από το Αρχαιολογικό Μουσείο, τους πύργους των Γατελούζι, το Κάστρο στη Χώρα και την Παναγία την Κρημνιώτισσα, που όπως μαρτυρα΄και το όνομά της υπόσχεται... θέα.

Φαγητό

Η Σαμοθράκη αν και νησί φημίζεται κυρίως για το κατσικάκι και το αρνάκι της- αμφότερα ελευθέρας βοσκής. Το φρέσκο ψάρι που προσφέρεται σε πάμπολλα φαγάδικα του νησιού μπορεί σε γενικές να θεωρηθεί ακριβό. Για το λόγο αυτό οι γαστριμαργικές μας προτάσεις πολύ λίγο περιλαμβάνουν το κατεξοχήν παραθαλάσσιο μενού.

Αφού περάσετε τη χώρα, δίπλα στο εκκλησάκι, στη Σωτέρα βρίσκεται ίσως η νοστιμότερη... λαδόκολλα που έχετε ποτέ δοκιμάσει. Μέσα της θα συναντήσετε το προαναφερθέν αρνάκι και δίπλα της καλό θρακιώτικο κρασί. Αντίστοιχη πρόταση έχει να παρουσιάσει και το χωριό του προφήτη Ηλία με τις πολλές ταβέρνες, στις οποίες όμως καλό θα ήταν να πάτε μέχρι τις 9- 9.30, καθώς μετά τελειώνουν τα πάντα. Υπολογίστε περίπου 12-13 ευρώ το άτομο.

Όσοι ενδιαφέρονται για να μην διασχίσουν αποστάσεις, στην Καμαριώτισσα θα βρουν άνω στην πλατεία, την Κληματαριά, (περίπου 15 ευρώ το άτομο).

Όσοι ενδιαφέρονται για μεταμεσονύκτιο clubbing, θα απογοητευτούν στη Σαμοθράκη. Εκεί τα πράγματα είναι ήρεμα και... χαλαρά. Σε αυτούς τους ρυθμούς κινείται το κέφι στο Αγνάντι, το συμπαθέστατο μπαράκι στη χώρα από όπου μπορείτε να απολαύσετε τη θέα στο Αιγαίο και να ακούσετε τις σωστές μουσικές επιλογές.

Σε άλλο κλίμα, αλλά με δυνατό σημείο τις παρέες και τις νέες γνωριμίες, το Καφενείο στην είσοδο των Θέρμων σας υπόσχεται την παχιά σκιά των πλατανιών για να συνοδεύουν το ούζο σας τις μεσημεριανές ώρες και κρασοκατάνυξη με μεζέδες το βράδυ. Κάθε νύχτα όλο και κάποια παρέα θα ξεκινήσει στο μπουζούκι ένα ρεμπέτικο για να μείνει έκπληκτη (;) απο το πόσες φωνές είναι πρόθυμες να τη συνοδέψουν.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Σαμοθράκης; Για όσους δεν μένουν στη Βόρεια Ελλάδα, το ότι μοιάζει πολύ μακριά. Εχετε δίκιο- είναι. Σας ”υπογράφουμε” όμως πως αξίζει τον κόπο.

(πηγή: www.in2life.gr, 24/7/2006)

Σάμος

Πατρίδα πολλών μεγάλων επιστημόνων και εξεχουσών προσωπικοτήτων της αρχαιότητας, από τον Πυθαγόρα και τον Αρίσταρχο το Σάμιο μέχρι τον Καλλίστρατο και τον Αίσωπο, η Σάμος είναι σήμερα για τον ελληνικό τουρισμό ό,τι και ο Αρίσταρχος για όσους θέλουν να πιστεύουν ότι ο Κοπέρνικος ήταν ο θεμελιωτής της ηλιοκεντρικής θεωρίας. Προσεκτικά φυλαγμένο μυστικό. Ένα νησί έξω από την πεπατημένη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ένας επίγειος παράδεισος, ”reserved” για τους λίγους που θα μπουν στον κόπο να τον ανακαλύψουν.

Την πρώτη φορά που βρέθηκα στη Σάμο δεν περίμενα να εντυπωσιαστώ. Πίστευα ότι, αν υπήρχε κάτι το αξιοσημείωτο στο νησί, κάποιος θα μου το είχε πει, κάπου θα το είχα διαβάσει. Όμως, πέραν του αρνητικού σχολίου – δυσφήμησης για το νησί που κάηκε ολόκληρο στις πυρκαγιές του 2002, δεν είχα ακούσει τίποτα. Ούτε για έντονη νυχτερινή ζωή, ούτε για δυνατές συγκινήσεις από άποψη φύσης και τοπίων, ούτε για αξιοσημείωτα πολιτιστικά δρώμενα, ούτε για αξιόλογες παραλίες.

Δεν ξέρω αν συνωμότησε το σύμπαν για να με διαψεύσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ή αν επρόκειτο απλά περί σύμπτωσης, αλλά η πρώτη εικόνα που έχω από τη Σάμο, είναι μερικές παρέες να χορεύουν πάνω στις μπάρες του club στο λιμάνι του Καρλοβασίου, στις 7 το πρωί, όταν εγώ κατέβηκα, με εμφανή ακόμα τα σημάδια της αϋπνίας, από το καράβι. Κάπως έτσι διαλύθηκε ο πρώτος μου μύθος, για την υποτονική νυχτερινή ζωή. Και ακολούθησαν όλοι οι άλλοι.

Το Καρλόβασσι είναι καταπράσινο. Για να πιστέψεις αυτούς που λένε ότι από τα δάση που υπήρχαν παλαιότερα δεν έχει μείνει τίποτα μετά τις φωτιές, πρέπει να δημιουργήσεις στο μυαλό σου την εικόνα ενός νησιού του οποίου ακόμη και οι δρόμοι και τα σπίτια καλύπτονταν από δέντρα. Προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ.

Επόμενη στάση, δέκα μόλις λεπτά από το Καρλόβασσι, το ποτάμι. Κι επειδή, όπως τελικά αποδείχθηκε, οι ντόπιοι αρέσκονται να μπερδεύουν τους τουρίστες, τα ποτάμια είναι δύο. Η παραλία που λέγεται Ποτάμι –ναι, κι όμως– με τα χοντρά βότσαλα, τα κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά και τον καταπράσινο λόφο που υψώνεται ακριβώς από πάνω της, και το κανονικό ποτάμι, με τους επτά απαράμιλλης ομορφιάς καταρράκτες. Για να τους θαυμάσετε, χρειάζονται περίπου 15 λεπτά πεζοπορίας στα μονοπάτια του δάσους και στη συνέχεια αρκετής ώρας κολύμπι μέσα στο ποτάμι. Το θέαμα, όμως, είναι μαγευτικό, και αξίζει τον κόπο.

Αφήνοντας πίσω το Καρλόβασσι και κατευθυνόμενοι προς τα ανατολικά του νησιού, λίγο πριν φτάσουμε σε μια από τις πιο τουριστικές περιοχές του, το Κοκκάρι, συναντάμε δύο από τις καλύτερες παραλίες της Σάμου, την Τσαμαδού και την Τσαμπού, στις οποίες το ποσοστό των γυμνιστών είναι αντιστρόφως ανάλογο της φήμης του. Το Κοκκάρι όλες τις ώρες της ημέρας σφύζει από ζωή. Με τα πολυάριθμα ταβερνάκια του, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, τα μπαρ και τις καφετέριες αποτελεί πόλο έλξης τουριστών από κάθε γωνιά του κόσμου.

Η πρωτεύουσα του νησιού, Σάμος, αμφιθεατρικά χτισμένη επάνω από τον κόλπο του Βαθιού, ενός από τα δύο κύρια λιμάνια, είναι μια από τις γραφικότερες περιοχές του νησιού. Μοναδικά νεοκλασσικά κτίρια, γραφικά ταβερνάκια και μία από τις ωραιότερες προκυμαίες του Αιγαίου, όπου κάθε καλοκαίρι διοργανώνονται οι δημοφιλέστατες στο νησί ”γιορτές κρασιού”, με άφθονο ντόπιο κρασί (δοκιμάστε το οπωσδήποτε!) και πολιτιστικά δρώμενα.

Δεκατρία χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, μία από τις δημοφιλέστερες, και κατά πολλούς ομορφότερες, περιοχές της Σάμου, το Πυθαγόρειο προσελκύει πλήθος επισκεπτών όλες τις ώρες την ημέρα. Η μαγευτική ατμόσφαιρα του αρχαιότερου λιμανιού της Ελλάδας συνδυάζεται αρμονικά με τη σύγχρονη ανάπτυξη, τα αναρίθμητα αξιοθέατα στέκονται δίπλα στα γραφικά μαγαζάκια της περιοχής, το άγαλμα του Πυθαγόρα επιβλέπει, από την άκρη της προκυμαίας, την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού.

Εκτός, όμως, από τους κύριους οικισμούς της, η Σάμος διαθέτει επίσης 34 συνολικά χωριά, κάποια μικρά και άλλα μεγάλα, κάποια παραθαλάσσια και άλλα κτισμένα ανάμεσα σε καταπράσινες βουνοπλαγιές –όλα όμως με σημαντική ιστορία, απαράμιλλη φυσική ομορφιά και εκπληκτική αρχιτεκτονική. Αξίζει να επισκεφθείτε όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά, ακόμη κι αν ο χρόνος σας δεν σας επιτρέπει παρά ένα ποτηράκι Σαμιώτικου Μοσχάτο στην πλατεία του κάθε χωριού.

Οι παραλίες της Σάμου αποτελούν από μόνες τους ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στο οδοιπορικό του νησιού. Καταγάλανα, κρυστάλλινα νερά, έντονη βλάστηση, λευκά βότσαλα ή χρυσή άμμος συνθέτουν ένα μαγευτικό, παραθαλάσσιο σκηνικό. Μερικές από τις καλύτερες παραλίες, εκτός από αυτές που αναφέραμε ήδη, είναι η Ψιλή Άμμος, ο Μαραθόκαμπος, η Μυκάλη, τα Λεμονάκια, τα Τσόπελα και ο Λιμιώνας.

Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στις παραλίες Μικρό και Μεγάλο Σεϊτάνι, στην ευρύτερη περιοχή του Καρλοβασσίου. Δύο από τις μαγευτικότερες παραλίες του Αιγαίου, άγνωστες εν πολλοίς, κυρίως λόγω της δύσκολης πρόσβασης, αλλά απαράμιλλης ομορφιάς και… έκτασης, ανταμείβουν τους τολμηρούς που θα επιχειρήσουν τη δίωρη πεζοπορία μέσα στο δάσος. Το Μεγάλο Σεϊτάνι έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο βιολογικό πάρκο, κυρίως λόγω της ύπαρξης της φώκιας monachus monachus.

Για να φτάσετε στο Σεϊτάνι, ακολουθείτε τα κόκκινα βέλη στο μονοπάτι που ξεκινάει λίγο δυτικότερα από το Ποτάμι (τα κίτρινα βέλη οδηγούν σε μια άλλη, εξίσου όμορφη αλλά μικρότερη, παραλία). Φροντίστε να προμηθευτείτε εξαρχής επαρκείς ποσότητες φαγητού και νερού, και να ξεκινήσετε νωρίς. Στο Σεϊτάνι μπορείτε να πάτε και με καΐκι από το λιμάνι του Καρλοβασσίου –θυσιάζοντας, όμως, λίγη από την αίσθηση περιπέτειας που προσφέρει η διαδρομή και την ευκαιρία να θαυμάσετε το καταπράσινο δάσος.

Διαμονή

Στη Σάμο θα βρείτε πληθώρα ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων, τόσο στις ”τουριστικές” περιοχές, όσο και στα πιο ήσυχα χωριά.

Δύο από τις καλύτερες επιλογές διαμονής είναι το 4 αστέρων Kalidon Palace (τηλ.: 22730 92605-7) στο Κοκκάρι, με 34 πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια, που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, mini bar, χρηματοκιβώτιο και air condition, πισίνα, εστιατόριο και pool bar και το Doryssa Bay (τηλ.: 22730 88300, 22730 61390) στο Ποτοκάκι, με 175 πολυτελέστατα δωμάτια που διαθέτουν, μεταξύ άλλων, δορυφορική τηλεόραση, air condition και mini bar, και 4 σουίτες.

Φαγητό και διασκέδαση

Φρεσκότατα ψάρια και θαλασσινά θα απολαύσετε στο ”Γλάρο” στο Ηραίον. Για παραδοσιακές γεύσεις, επισκεφθείτε το ”Συμπόσιο” στο Πυθαγόρειο και τη ”Σούδα” στο Βαθύ. Από τις top επιλογές, τόσο για την εξαιρετική κουζίνα όσο και για το εκπληκτικό φυσικό σκηνικό, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση και αναβλύζουσες πηγές, το ”Κούτσι” στον Πύργο.

Όπως αναφέραμε ήδη, η νυχτερινή ζωή του νησιού, παρά την… ανύπαρκτη φήμη της, είναι εντονότατη. Θα βρείτε πολυάριθμα μπαρ και clubs, που ξενυχτάνε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, σε αρκετές περιοχές του νησιού –τα περισσότερα από αυτά συγκεντρωμένα στο Πυθαγόρειο, το Βαθύ, το Κοκκάρι και το Καρλόβασσι. Δικά μας αγαπημένα, η υπαίθρια ”Βάρκα” στο Πυθαγόρειο, το ”Ποπ Κορν” στο Καρλόβασσι και το ρομαντικό ”Escape” στο Βαθύ.

Αξίζει να δείτε:

• Το Ευπαλίνειο όρυγμα, σχεδιασμένο από τον μηχανικό Ευπαλίνο τον 6ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για ένα τούνελ μήκους 1026 μέτρων, το οποίο διαπερνά το βουνό Άμπελος, 2 χιλιόμετρα έξω από το Πυθαγόρειο. Το όρυγμα κατασκευάστηκε για την υδροδότηση της πόλης του Πυθαγορείου, ενώ σήμερα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της κλασσικής περιόδου στην περιοχή. Η επίσκεψη επιτρέπεται μόνο μέχρι λίγα μέτρα από την είσοδο του ορύγματος, αλλά η εμπειρία αξίζει τον κόπο.
• Τα ερείπια του αρχαίου ναού της Ήρας, 4 χιλιόμετρα από το Πυθαγόρειο, τον οποίο ο Ηρόδοτος περιγράφει ως ”το πλουσιότατον και μέγιστον απάντων των ελληνικών ιερών”
• Τη σπηλιά του Πυθαγόρα, στους πρόποδες του βουνού Κέρκη, στην οποία λέγεται ότι είχε καταφύγει ο Πυθαγόρας όταν τον κατεδίωκε ο τύραννος της Σάμου Πολυκράτης.
• Τους πύργους των Νικολάου Σαρακίνη και Λυκούργου Λογοθέτη, στο Πυθαγόρειο, που χρονολογούνται από το 1577 και το 1824 αντίστοιχα.
• Τα αρχαιολογικά μουσεία Σάμου και Πυθαγορείου, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αιγαίου, στους Μυτιληνιούς, με παλαιοντολογικά ευρήματα ηλικίας έως και 7 εκατομμυρίων ετών, με σημαντικότερα τα απολιθώματα οστών του Σαμοθήριου και τα λαογραφικά μουσεία Καρλοβασίου και Δημητρίου, στο Πυθαγόρειο.
• Το μοναστήρι της Σπηλιανής, κτισμένο μέσα σε ένα σπήλαιο, βορειοδυτικά του Πυθαγορείου.
• Το Ναό της Μεταμόρφωσης στο Ποτάμι, σημαντικό δείγμα βυζαντινής αρχτεκτονικής, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα μ.Χ. και τα ερείπια του κάστρου των Γενοβέζων, ακριβώς πάνω από το Ναό.
• Τα παραδοσιακά βυρσοδεψεία στο Καρλόβασσι.
• Τα 34 συνολικά χωριά του νησιού.

(πηγή: www.in2life.gr, 19/7/2006)