Η Πόλη του Φωτός είναι η επόμενη στάση των ταξιδιωτικών οδηγών των Financial Times, με τα top 10 σε εστιατόρια και cafe-bistrot να εξασφαλίζουν στον ταξιδιώτη ευρεία γκάμα επιλογών για τη βραδινή έξοδο. Άλλωστε, τον Πύργο του Άιφελ μπορείτε να τον βρείτε και μόνοι σας...
-----Tα καλύτερα cafe της πόλης
1. Cafe de Flore 172 blvd St-Germain, 75006
Ένα στέκι για καλλιτέχνες και διανοούμενους, από τη δεκαετία του ’20. Στους θαμώνες του έχουν συμπεριληφθεί ο Σαλβατόρ Νταλί και ο Αλμπέρ Καμί, ενώ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σαν Πωλ Σαρτρ και η Σιμόν Ντε Μποβουάρ ζούσαν πρακτικά μέσα στο Flore. Αν και οι τιμές του έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, το art deco δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο και είναι ακόμη στέκι των γάλλων κινηματογραφιστών και διανοούμενων.
2. Les Deux Magots, 6 pl St-Germain-des-Pres, 75006
Ο ανταγωνισμός του γειτονικού Flore ως ο τόπος συνάντησης της ελίτ των γάλλων διανοούμενων στον 20ο αιώνα. Ο Χέμινγουεϊ, ο Όσκαρ Γουάιλντ, και ο Αντρέ Μπρετόν ήταν θαμώνες, ενώ το 1937, ο Πάμπλο Πικάσο γνώρισε εδώ τη μούσα του, Ντόρα Μάαρ. Αντίστοιχα ακριβό, με τα εξωτερικά τραπέζια να έχουν θέα στη λεωφόρο και την πλατεία.
3. Harry’s Bar, 5 rue Daunou, 75001
Το θρυλικό αυτό μαγαζί άνοιξε το 1911 και αποτέλεσε τόπο συνάντησης πολλών καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Σκοτ Φιτζέραλντ. Σύμφωνα με τον ίδιο, Ο Τζώρτζ Γκέρσουιν φέρεται να εμπνεύστηκε το An American in Paris μετά από μερικά ποτά στο Harry’s Bar. Ακόμα προσελκύει πολλούς καλλιτέχνες, κυρίως Αμερικανούς, οι οποίοι έρχονται είτε από νοσταλγία, είτε για τα καλύτερα martini coctails στην πόλη.
4. Cafe Marly, 93 rue de Rivoli, 75001
Βρίσκεται στην πτέρυγα Ρισελιέ του Λούβρου. Το cafe προσφέρει τυπικά σνακ μπιραρίας (μπριζόλες, σαλάτες, σολομό tartare, σάντουιτς), καθώς και υπέροχα κέικ και πίτες. Ο χώρος έχει εξαίρετη διακόσμηση και βελούδινες πολυθρόνες, αλλά το καλύτερο σημείο είναι δίπλα στο παράθυρο, όπου οι επισκέπτες συνωστίζονται να θαυμάσουν τη γυάλινη πυραμίδα που περιγράφει και ο Dan Brown στον Κώδικα DaVinci.
5. Cafe de la Paix, 12 blvd des Capucines, 75008
Ένα μεγάλο παρισινό cafe με ανάλογες τιμές, αλλά αξίζει να το επισκεφτεί κανείς για να θαυμάσει τις υπέροχες νωπογραφίες στους τοίχους και τα έργα τέχνης στον εξωτερικό χώρο. Το cafe είναι σχεδιασμένο από τον Charles Garnier, αρχιτέκτονα του Opera House. Πρόκειται για ένα ακόμη cafe-ορόσημο της πόλης του Παρισιού, με μια σειρά διάσημων θαμώνων. Τα τραπέζια στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου είναι κλασικό σημείο για το ευγενές άθλημα της παρακολούθησης των περαστικών.
6. La Closerie des Lilas, 171 blvd du Montparnasse, 75006
Το εστιατόριο εδώ είναι ακριβό, αλλά το μπαρ προσφέρεται για να νιώσει κανείς την ατμόσφαιρα στο στέκι που μεθούσε ο Μπωντλαίρ. Αναζητήστε τα διάσημα ονόματα που είναι χαραγμένα στα τραπέζια. Η μπυραρία έχει επίσης εξαιρετική ζωντανή μουσική με πιάνο.
7. The China Club, 50 rue de Charenton, 75012
Αυτό το αριστοκρατικό bar-restaurant έχει κομψό κινεζικό ντεκόρ, αιτιολογώντας το όνομά του. Τα τραπέζια στο μεγάλο μπαρ στο ισόγειο δείχνουν οικεία ακόμη και στον ”πρωτάρη”, ενώ το μαγαζί παίζει ζωντανή jazz τα σαββατοκύριακα. Τα κοκτέιλ είναι άριστα, όπως και το κινέζικο φαγητό στο εστιατόριο. Είναι στέκι της σύγχρονης παρισινής νεολαίας.
8. Le Baron Rouge, 1 rue Theophile-Roussel, 75012
Το μικροσκοπικό wine bar κοντά στην Aligre Market φαίνεται σαν να έχει μείνει πίσω στο χρόνο. Εδώ μπορείτε να δοκιμάσετε δεκάδες κρασιά ενώ μπορείτε να γεμίσετε και το δικό σας μπουκάλι από τα βαρέλια που είναι στοιβαγμένα δίπλα στην είσοδο, αποτελώντας παράλληλα και το καλύτερο decor για το μαγαζί. Όταν ο καιρός είναι καλός, τα άδεια βαρέλια αναποδογυρίζονται στο πεζοδρόμιο, αποτελώντας πρώτης τάξεως τραπέζια. Προσφέρονται κρύα σνακ, όπως πατέ και κρύο κρέας, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
9. Le Cafe de l’Industrie, 16 rue St-Sabin, 75011
Μοντέρνο και στιλάτο cafe με τρεις μεγάλους χώρους, διακοσμημένους με μια τεράστια γκάμα ετερόκλητων αντικειμένων, από λόγχες έως καρέ από παλιές κινηματογραφικές ταινίες. Απλές γεύσεις με αξία, όπως η κρεμμυδόσουπα. Δημοφιλές τοπικό στέκι.
10. Jacques Melac Bar Au Vin, 42 rue Leon-Frot, 75011
Εξαίρετο wine bar με χαρακτήρα. Η διακόσμηση περιλαμβάνει το ρουστίκ ταβάνι από το οποίο κρέμονται μεγάλα σαλάμια και αμπέλια. Ο μυστακοφόρος ιδιοκτήτης από το Auvergne είναι ενθουσιώδης εραστής του κρασιού και στοχεύει να ικανοποιήσει την πελατεία του, με το τεράστιο κελάρι του και λογικές τιμές.
-----Τα καλύτερα εστιατόρια στο Παρίσι
1. Alain Ducasse Hotel Plaza Athenee, 25 ave Montaigne, 75008
- πάνω από 60 ευρώ το άτομο
Αναμφισβήτητα, ο καλύτερος σεφ στο Παρίσι, ο Ducasse σερβίρει την μυθική μαγειρική του τέχνη στο νέο του εστιατόριο στο ξενοδοχείο Plaza Athenee. Το άψογο σέρβις και τα πιάτα με υπογραφή Ducasse δεν επιδέχονται βελτιώσεων.
2. Guy Savoy, 18 rue Troyon, 75017
- πάνω από 60 ευρώ το άτομο
Η σούπα αγκινάρας με τρούφα είναι ένα από τα πιάτα που προτείνει ο γκραν σεφ του Guy Savoy στο κομψό του εστιατόριο (απαιτείται ένδυση black tie). Μια από τις καλύτερες γευστικές εμπειρίες που έχει να προσφέρει το Παρίσι. Για να δοκιμάσετε την μαγειρική που θα βρείτε στο Savoy, σε πιο προσιτές τιμές, μπορείτε να πάτε στη μπιστρό Les Bookinistes στο St Germain.
3. La Tour d’Argent, 15 quai de la Tournelle, 75005
- πανω από 60 ευρώ το άτομο
Είναι διάσημο για τον κατάλογο κρασιών, ο οποίος θεωρείται ο καλύτερος στο Παρίσι, καθώς επίσης και για την εξαίρετη θέα στο Seine και τη Notre-Dame. Η πάπια με πορτοκάλι είναι η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού και η σάλτσα προετοιμάζεται μπροστά στα μάτια σας.
4. Taillevent, 15 rue Lamennais, 75008
- πάνω από 60 ευρώ το άτομο
Στον ατμοσφαιρικό χώρο του Taillevent, στον οποίο κυριαρχεί το ξύλο, συχνάζει ένα κράμα από επιχειρηματίες και ζευγαράκια. Το Crepinette d’andouillette (τηγανίτα με λουκάνικα) με φουά γκρά είναι ένα από τα πιάτα που θα θυμάστε για καιρό, ενώ θα βρείτε και έναν εξαιρετικό κατάλογο κρασιού. Εάν θέλετε να δειπνήσετε, θα πρέπει να κάνετε κράτηση πολύ νωρίτερα.
5. L’Epi Dupin, 11 rue Dupin, 75006
- 30-40 ευρώ το άτομο
Εξωτερικά, μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο εστιατόριο του Παρισιού. Όμως για να μπείτε μέσα, θα πρέπει να έχετε κάνει κράτηση πολύ νωρίτερα. Προσφέρει ίσως το καλύτερο φαγητό σε αυτές τις τιμές, ενώ το μενού αλλάζει συνεχώς, παραμένοντας πάντοτε καινοτόμο. Το σπιτικό ψωμί είναι απολαυστικό, όπως και τα επιδόρπια, που δεν θα πρέπει να αγνοήσετε.
5. Brasserie Bofinger, rue de la Bastille, 75004
- 30-40 ευρώ το άτομο
Η παλαιότερη μπυραρία του Παρισιού, που χρονολογείται από το 1864, αξίζει μια επίσκεψη μόνο και μόνο για το αυθεντικό ντεκόρ από γυαλί και ξύλο και τους δερμάτινους καναπέδες. Το μενού περιλαμβάνει τα βασικά πιάτα ενός bistrot όπως, οστρακοειδή και μπριζόλα με μπαχαρικά.
7. Au C’Amelot, 50 rue Amelot, 75011
- 30-40 ευρώ το άτομο
Το μενού πέντε πιάτων είναι προκαθορισμένο εκτός από το επιδόρπιο, οπότε τρώτε ό,τι θέλει ο σεφ. Μην πτοείσθε όμως, Το φαγητό είναι πάντα εξαίρετο και η ατμόσφαιρα, φωτισμένη με κεριά, προσφέρεται για χαλάρωση.
8. Le Scheffer, 22 rue Scheffer, 75016
- 30-40 ευρώ το άτομο
Ένα bistrot μοιάζει πάντα με όλα τα υπόλοιπα, αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Το φαγητό είναι θεσπέσιο, το σέρβις πάντα φιλικό, η διασκέδαση εγγυημένη και οι τιμές λογικές. Για όλους αυτούς τους λόγους, θα πρέπει να κάνετε κράτηση πολύ νωρίτερα. Δοκιμάστε το μπαρμπούνι Provencal, εάν υπάρχει.
9. Le Baron Rouge, 1 rue Theophile-Roussel, 75012
- κάτω από 30 ευρώ το άτομο
Θα το συμπαθήσετε περισσότερο για την ατμόσφαιρα παρά για το μενού, αν και το φαγητό είναι αξιόπιστο σε αυτό το wine-bar, το οποίο βρίθει από θορυβώδεις παριζιάνους. Τα πολυάριθμα κρασιά είναι διαθέσιμα σε μπουκάλι ή ποτήρι, και συνοδεύονται από παστό κρέας, πατέ και άλλες απλές, παραδοσιακές γεύσεις.
10 Chartier, 7 rue du Faubourg-Montmartre, 75009
- κάτω από 30 ευρώ το άτομο
Τα πιάτα είναι απλά και χορταστικά (π.χ. μπριζόλα με μπαχαρικά, κοτόπουλο εστραγκόν και ψάρια) αλλά ο πραγματικός λόγος για να έρθει κανείς εδώ είναι για την αυθεντική ατμόσφαιρα.
Αυτή η εργατική καντίνα των αρχών του 20ού αιώνα έχει διατηρήσει τα αυθεντικά, στενά τραπέζια, την επένδυση ξύλου και τους επιχρυσωμένους καθρέπτες που ήταν στη μόδα εκείνη την εποχή. Είναι πάντα γεμάτο, οπότε να πάτε νωρίς. Δεν υπάρχουν κρατήσεις, αλλά η ουρά που δημιουργείται αναπόφευκτα, εξυπηρετείται τάχιστα.
(πηγή: www.ft.com, www.in2life.gr)
Παρίσι: Καφές και φαγητό
Ρώμη: Τα καλύτερα σε... 24 ώρες!
Θέλετε να περάσετε ένα αξέχαστο εικοσιτετράωρο στη Ρώμη χωρίς να αυτοσχεδιάζετε ή ν’ ακολουθείτε την πεπατημένη των ”προγραμμάτων” των τουριστικών γραφείων; Πώς θα ήταν το τέλειο (ή σχεδόν τέλειο, για να μη λέμε υπερβολές) εικοσιτετράωρο στην Αιώνια Πόλη;
Η καλή μέρα ξεκινάει μ’ έναν καλό καφέ. Οι Ιταλοί τον πίνουν όρθιοι (την βρίσκουν έτσι) συνήθως πριν πάνε στη δουλειά τους. Εμάς μας αρέσει το αρχοντικό style, δηλαδή καθιστοί.
Όποιον και να ρωτήσετε (από τους μη Ρωμαίους) θα σας προσδιορίσει το μέρος όπου θα πιείτε τον καφέ σας στη Ρώμη στο φημιστό Cafe Greco στη Via Condotti, σ’ έναν από τους πιο φημισμένους εμπορικούς δρόμους της Ευρώπης. Μην τολμήσετε να πάτε!
Στο Cafe Greco όντως σερβίρουν καφέ (ποιότητας ”έτσι κι έτσι”), αλλά το μαγαζί πλησιάζει περισσότερο το τουριστικό αξιοθέατο παρά το καφενείο, με αποτέλεσμα το σέρβις να είναι κατώτερο των προσδοκιών και οι φρακοντυμένοι σερβιτόροι να μην έχουν χρόνο να εξυπηρετήσουν ανθρώπινα τον πελάτη.
Επιπλέον, ένας καλός καφές δεν πίνεται μονορούφι, αλλά πρέπει ν’ απολαμβάνεται σιγά σιγά, μαζί με χουζούρι και χάζι. Καλό καφέ θα βρείτε σε μικρά καφέ που υπάρχουν παντού στη Ρώμη. Με το σκεπτικό όμως ότι έχετε ένα εικοσιτετράωρο μπροστά σας, θα σας προτείναμε να περιοριστείτε αποκλειστικά στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Με τα πόδια λίγο μακρύτερα από τη Via Condotti είναι η Piazza del Popolo, μια ωραία πλατεία που τη στολίζει το Canova, ένα από τα πιο φημιστά (στους Ρωμαίους) καφέ της πόλης που το αγάπησε με το που πάτησε το πόδι του στη Ρώμη ο Φεντερίκο Φελίνι το 1938.
Εχει τραπεζάκια έξω στο πεζοδρόμιο για να κάνετε χάζι την κίνηση της πλατείας. Κρατήσεις ΔΕΝ δέχεται και, αν βρέχει, μέσα είναι θαύμα. Το όλο σκηνικό είναι ”Φελίνι Αρτ Ντέκο” και σίγουρα θα σας συναρπάσει. Μετά το Canova, ο χρόνος σας θα πρέπει να ξοδευτεί -πού αλλού;- στη…μόδα.
Φεύγοντας απ’ το καφέ, μη διασχίσετε την πλατεία, πάρτε τον δρόμο αριστερά (Via del Babuino) κατευθυνόμενοι προς την Piazza di Spagna. Μπροστά σας θα ξετυλιχτούν τουλάχιστον λίγες εκατοντάδες μαγαζάκια πριν φθάσετε στην γκλαμουριά της Via Condoti με τα επώνυμα εμπορεύματα. Ο χρόνος θα περάσει γρήγορα και πριν το καταλάβετε θα έρθει η ώρα για φαγητό. Πίσω και πάλι στην Piazza di Popolo. Κατευθείαν στο Dal Bolognese, απέναντι στην πλατεία από το Canova.
Το Dal Bolognese (+3906 3611426) είναι ανοιχτό όλες τις μέρες πλην της Δευτέρας και οι κρατήσεις είναι απαραίτητες (a must, που λένε). Κουζίνα από την Μπολόνια και την Εμίλια Ρομάνα. Το φθινόπωρο δοκιμάστε ταλιατέλες με άσπρη τρούφα από την Αλμπα. Θα… πάτε στον παράδεισο και θ’ αδιαφορήσετε για τον λογαριασμό έχοντας δοκιμάσει ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά και απλά εδέσματα της ιταλικής κουζίνας.
Δοκιμάστε την ποικιλία βραστών κρεάτων με τα λαχανικά μουστάρδες (!), αν είστε gourmet εκ πεποιθήσεως δοκιμάστε το steak tartare, τον κλασσικό ωμό κιμά με τα καρυκεύματα (που σας πάει επίσης στον Παράδεισο), συνοδεία κόκκινου κρασιού από την Τοσκάνη. Τελειώστε με άγριες φράουλες του δάσους με κρέμα γάλακτος ή σκέτη ζάχαρη. Καφέ πηγαίνετε να πιείτε στο αίθριο του Hotel de Russie στην Via Babuino (σχεδόν απέναντι απ’ το εστιατόριο που μόλις φάγαμε), το καλύτερο (και ακριβότερο) ξενοδοχείο της Ρώμης (αν καταφέρετε να κλείσετε ένα δωμάτιο της προκοπής για weekend… γράψτε μου!).
Αν έχει καλό καιρό απολαύστε τον καφέ σας (μέτριο σέρβις) στο αίθριο, ατενίζοντας την ανηφόρα των κήπων των Βοργία, που by the way, είναι και οι καλύτεροι κήποι της Ρώμης. Αν πάλι πιείτε τον καφέ σας μέσα, οι καναπέδες είναι αρκετά αναπαυτικοί, το traffic λιγοστό και μπορείτε να πάρετε μια εφημερίδα από το front desk και να την διαβάσετε μέχρι να σας πάρει ο… υπνάκος (πίσω από την εφημερίδα εννοείται). Το απόγευμα μια βόλτα προς την Piazza Navone θα σας έφερνε μπροστά από δεκάδες μικρές μπουτίκ δίνοντάς σας την ευκαιρία να χαζέψετε έξω από τις βιτρίνες (ακίνδυνο το σπορ - window shopping το λένε οι Αμερικάνοι, που στέλνουν έτσι για ψώνια τις γυναίκες τους χωρίς να τους δίνουν όμως το πορτοφόλι!).
Αν πάλι έχετε βαρεθεί το shopping, πηγαίνετε μια βόλτα από τη Fontana Di Trevi να ρίξετε κανά νόμισμα και να το παίξετε… βέρος τουρίστας.
Πάτε σινεμά στην Piazza Barberini (με τα πόδια από την Piazza Di Popolo). Αλλά επειδή δεν ήρθαμε στη Ρώμη για μια μέρα για να πάμε σινεμά, η πρόταση γίνεται πάραυτα deleted για χάρη της ιδέας.
Το κακό με τη Ρώμη είναι ότι οι επιλογές τα απογεύματα στενεύουν αφόρητα για τον τουρίστα προασφέροντας μόνο ψώνια, ψώνια, ψώνια (ο καφές δεν μετράει) και ενδεχομένως έναν υπνάκο στο ξενοδοχείο. Το βράδυ όμως καταφθάνει οσονούπω και θα πρέπει να φροντίσουμε εγκαίρως ώστε να ολοκληρώσουμε τη μέρα μας έτσι ώστε να μας μείνει αξέχαστη.
Dinner μακριά από την τουριστική πεπατημένη, στα παλιά σφαγεία της Ρώμης, μακριούτσικα από το κέντρο της πόλης, στο υψίστου ποιοτικού επιπέδου Cecchino dal 1887.
Κρατήσεις κι εδώ a must, κάτι που θα έπρεπε να είχαμε κάνει ΠΡΙΝ ξεκινήσουμε για τη Ρώμη (τηλ.: +3906 5743816). Δυο αδέλφια το έχουν το εστιατόριο κι αν καθήσετε σ’ ένα από τα τραπέζια που απλώνονται στην κύρια σάλα με το που θα μπείτε στο εστιατόριο, τότε οι πιθανότητες είναι μεγάλες να σας εξυπηρετήσει ένας εκ των αδελφών.
Το εστιατόριο φημίζεται για το αυθεντικό ρωμαϊκό φαγητό του στο σημείο που οι πελάτες του να είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία κάτοικοι της πόλης και όχι τουρίστες. Πολύ καλό σέρβις και ποιότητα φαγητού απαράμιλλη! Ως επί το πλείστον, κρέας. Δοκιμάστε κότσι, δοκιμάστε πατσά, δοκιμάστε (φθινόπωρο και χειμώνα) την εκπληκτική σαλάτα ”πουνταρέλε” με σάλτσα από αντζούγια πάνω από τα κριτσανιστά πράσινα βλασταράκια (ΔΕΝ τα έχουμε εν Ελλάδι!) Κι όλα αυτά με συνοδεία από κόκκινο εμφιαλωμένο κρασί που στο φέρνουν στο τραπέζι και το αδειάζουν σε καράφα (για να ζωντανέψει) και έρχεσαι σε εξαιρετικό mood.
Δοκιμάστε ένα από τα πιάτα με ζυμαρικά (από αραμπιάτα μέχρι μπολονιέζε) και για το τέλος αφήστε χώρο για τα τυριά. Από τις καλύτερες πιατέλες τυριών που είδαμε (χρόνια τώρα, δεν είμαστε δα χθεσινοί). Θα σας συναρπάσει (αν το έχουν) ένα κατσικίσιο τυρί που σερβίρεται πάνω από ροδέλες ξερού κρεμμυδιού με κόκκινο κρασόξιδο (όχι μπαλσάμικο).
(πηγή: www.in2life.gr)
Μια νύχτα στην Μπανγκόγκ
Η νύχτα της Μπανγκόγκ δεν είναι σαν καμία άλλη. Το άρωμα της μέντας, του γιασεμιού καθώς βγαίνω από το αεροδρόμιο. Πάγκοι που ευωδιάζουν από λεμόνια και μανταρίνια απλώνονται στους δρόμους. Κυρίες με μακριά πόδια πηδούν πάνω από τα νερά που συγκέντρωσε στους δρόμους η βραδινή βροχή, τόσο χαριτωμένα, σαν δούκισσες έτοιμες να παρουσιαστούν στη Βασίλισσα.
H ομορφιά της Μπανγκόγκ είναι ότι το ”νέο” δεν ακυρώνει το ”παλαιό”, γνωρίζοντας να το μεταμορφώνει σε απαστράπτον αβαντάζ. Ολόκληρη η πόλη βουίζει από τη διασκέδαση και το εμπόριο, αλλά ακόμη περισσότερο, από μια αμίμητη μετάλλαξη της διασκέδασης σε εμπόριο.
Η Μπανγκόγκ βρίσκεται στο απόγειο της δόξας της στις 3 το πρωί- είναι το πνευματικό σπίτι των ωρών εκείνων κατά τις οποίες σε άλλα μέρη του κόσμου δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Είναι μια πόλη γνωστή για το ότι παίρνει αυτό που θέλει, δίνοντας στους τουρίστες αυτό που θέλουν.
Σχετικά πρόσφατα, η Μπανγκόγκ προσπάθησε να βελτιώσει το προφίλ της ορίζοντας ότι τα μπαρ (τουλάχιστον τα ανιχνεύσιμα από τους τουρίστες) θα κλείνουν στη 1 και όχι στις 2 ή στις 4. Οι ιθύνοντες της χώρας της ελευθερίας (όπως μεταφορικά σημαίνει η Thai-land) ήταν πάντοτε αμφίγνωμοι έναντι του γεγονότος ότι η μεγάλη πηγή εσόδων τους- ο τουρισμός- είναι ταυτόχρονα και μεγάλη πηγή ντροπής.
Ο όρος ”βιομηχανία της φιλοξενίας” μοιάζει σχεδόν σαν να έχει εφευρεθεί για την Ταϊλάνδη.
Τη στιγμή που βγήκα έξω, τριγύρω μου βρέθηκαν ταμπλό με πολύχρωμα φωτάκια, σκόρπιες μουσικές φράσεις και ανήθικες προτάσεις. Μάλλον και οι νέες διατάξεις για τη ”δημόσια τάξη” ακολουθούσαν την πορεία των παλαιών...
Όντως κάποια από τα μπαρ γύρω στη 1 ξεκίνησαν να κλείνουν, κάτι που σήμανε μόνο τα... ”εγκαίνια” σωρείας υπαίθριων κέντρων διασκέδασης που μέσα σε μισή ώρα ζωντάνεψαν. Λίγο πριν τις 2, μέτρησα περισσότερα από 50 ταξί που περίμεναν πελάτες, σταθμευμένα στο μονόδρομο της Covent Road.
Η Μπανγκόγκ είναι ζωντανή με νυχτερινές αγορές σε κάθε γωνιά της πόλης. Στην αγαπημένη των τουριστών, αυτή που βρίσκεται κοντά στην Patpong, ”χαμηλοβλεπούσες” πουλάνε γυαλιά ηλίου ”σχεδόν”... επώνυμα, μπλουζάκια Οσάμα Μπιν Λάντεν, DVD με ταινίες που δεν έχουν προβληθεί ούτε καν στην Καλιφόρνια και ψεύτικα ρόλεξ τριών κατηγοριών (φτηνά, μεσαίου κόστους και αρκετά ακριβά).
Η νύχτα είναι ιδανική για να μελετήσει κάποιος το υποσυνείδητο της Μπανγκόγκ. Είναι όμως ιδανική και για να κυκλοφορήσει σε μια πόλη διάσημη για το μποτιλιάρισμά της. Είναι μια πόλη μεταλλάξεων.
Το πιο φυσικό μέρος για να παρατηρήσει κανείς αυτή τη συχνά θεοσεβούμενη πόλη στις 3 το πρωί είναι το underground τοπόσημο που στέκεται στο κέντρο της πόλης επί δεκαετίες: Το Grace Hotel. Γύρω από αυτό, στη Soi Nama, όπως είναι τιο όνομα του παρακείμενου μικρού δρόμου, ένας ελέφαντας περιμένει τις φωτογραφικές μηχανές των τουριστών και μια άλλη νυχτερινή αγορά πουλά αναπτήρες με λάμπα laser και ”μαγικά”, διπλής όψης πορτοφόλια.
Μέσα, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα μιας βροχερής Τετάρτης, περισσότεροι από 100 άνθρωποι συνωστίζονται ενός lobby που θα έπρεπε να βρίσκεται στο Ντουμπάι. Σεΐχηδες (έτσι φαίνονται τουλάχιστον), δίπλα τους οι σύνοδοί τους με τα μαύρα πέπλα, δύο ανατολικής προέλευσης γυναίκες και ένας από τους Νιγηριανούς που πιθανότατα πλασάρουν ναρκωτικά και πλαστά διαβατήρια.
Όσοι πιστεύουν πως η Μπανγκόγκ είναι τα σύγχρονα Γόμμορα, μπορούν άνετα να κάνουν την ερευνητική τους εργασία στο Grace Hotel.
Μέρος της γοητείας της Μπανγκόγκ είναι ότι παντρεύει τον εξωτισμό με την επάρκεια. Ότι υπηρετεί την έννοια του μακρινού με τρόπο που κάθε τουρίστας μπορεί να νιώσει οικείο. Εδώ υπάρχουν όλες οι ανέσεις της Ιαπωνίας, σερβιρισμένες με τρόπο εναλλακτικό.
Η πόλη είναι φυσικά το επίκεντρο μιας επαρχίας που σε αρκετές περιπτώσεις ταλαιπωρείται από την φτώχια και που ακόμη αναπτύσσεται.
Αφού ικανοποίησα την πείνα που το στομάχι μου μου θύμισε, και καθώς χαράζει, παίρνω το φέρυ για να πάω στο ναό της Αυγής, Wat Arun. Γύρω μου, μοναχοί με αψεγάδιαστες πορτοκαλί ρόμπες, κωπηλατούν από νερόσπιτο σε νερόσπιτο, ενώ σε κάθε τους σταθμό γυναίκες σκύβουν για να τους προσφέρουν ρύζι και λαχανικά.
Άλλο ένα στοιχείο γοητείας αυτής πόλης είναι ο τρόπος που ”καθαρίζει” από πάνω της τη νύχτα: Ο ήλιος τώρα λαμποκοπά στις χρυσοποίκιλτες στέγες των ναών. Ένας κόκορας στριγκλίζει και οι πάγκοι που προσφέρουν χοιρινό με τσίλι είναι ήδη στημένοι στην αποβάθρα όπου αποβιβάζομαι από το θαλάσσιο ταξί.
Φρέσκες φραντζόλες ψωμί φιγουράρουν σε βιτρίνες κρυμμένες πίσω από μισοσηκωμένα ρολά...
(πηγή: www.ft.com, www.in2life.gr)
Τea at the Ritz:Το πιο exclusive τέιον του κόσμου
Αν έχετε προγραμματίσει να περάσετε τις γιορτινές σας μέρες στο Λονδίνο (μαζί με μερικές χιλιάδες των συμπατριωτών μας, μια που η πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας είναι ο κατ’ εξοχήν προσφιλής τόπος ολιγοήμερων αποδράσεων στο εξωτερικό για τους Έλληνες), ΜΗ διανοηθείτε να βάλετε στο πρόγραμμά σας να πιείτε το παραδοσιακό βρετανικό τσάϊ σας στο φημισμένο Ritz!
Καλά, θα αναρωτηθείτε αν δεν είχατε αυτή την εμπειρία, τι στην ευχή σερβίρουνε στο Ritz που έχει τόση ζήτηση; Τίποτα διαφορετικό από τα άλλα μεγάλα και ονομαστά tea rooms του Λονδίνου (Savoy, Claridges, Four Seasons κλπ), αλλά το κάνουν με τέτοια ιεροτελεστεία (πάντα χρησιμοποιώντας τις καλύτερες πρώτες ύλες) και άψογο (φλεγματικό θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε) σέρβις, που το έχουν κάνει θεσμό και σαν θεσμός έχει τους θιασώτες του (ιδίως όταν πρόκειται για μη βρετανούς)!
Πρώτα- πρώτα το απογευματινό tea service στο Ritz σερβίρεται στο εκπληκτικά ωραία διακοσμημένο Palm Court, στην είσοδο του μεγαλοπρεπούς ξενοδοχείου (από το διπλανό δρομάκι της Piccadilly Road). Αυτό από μόνο του λόγω των περιορισμένων διαστάσεων που έχει η αίθουσα, κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα.
Οι μάνατζερς του ξενοδοχείου έχοντας καταλάβει τι ”εργαλείο” marketing έχουν στα χέρια τους αποφάσισαν να προσφέρουν το tea time με... δόσεις, καθιερώνοντας τα sittings σε πέντε τον αριθμό, από τις 11:30 πμ, στις 1:30 μμ, 3:30 μμ, 5:30 μμ και τέλος στις 7:30 μμ όπου και προσφέρουν την παραλλαγή Champagne Afternoon Tea (τι κάνει ο κόσμος προκειμένου να κερδίσει άλλη μια... βάρδια)!
Αν καταφέρετε να κερδίσετε το πολυπόθητο reserve μεσοβδόμαδα, θα απολαύσετε το τσάϊ σας (με την προϋπόθεση ότι σας έβαλαν να καθήσετε στο Palm Court κι όχι στη διπλανή αίθουσα που είναι το μπαρ του ξενοδοχείου), υπό τους ήχους ενός καλού πιανίστα. Αν πάλι είσαστε τόσο τυχεροί που καταφέρατε να κλείσετε Σαββατοκύριακο, αντί για τον πιανίστα θα σας συνοδεύει στο τσάϊ σας η άρπα.
Οι κύριοι θα πρέπει να φορούν σακάκι (όχι απαραίτητα κοστούμι) ΚΑΙ γραβάτα, παπούτσια όχι τύπου ΝΙΚΕ και οι κυρίες να είναι αναλόγου κοσμίας εμφανίσεως.
Αν υποθέσουμε ότι είστε δύο άτομα (ακόμα και κάτι βρετανίδες απροσδιορίστου ηλικίας δεν πάνε ποτέ μόνες τους γιατί η εμπειρία απαιτεί συντροφιά), τότε (ανευ φιλοδωρήματος- υποτίθεται ότι αυτό περιλαμβάνεται στον λογαριασμό κατά την αγγλική πρακτική) ο λογαριασμός θα σας έρθει 34 λίρες Αγγλίας ανα κεφαλή, δηλ. κάπου 102 ευρω το ζευγάρι!
Τι παίρνετε λοπόν για τα 102 ευρω; Μια επιλογή από... δεκαοκτώ τύπους ποιοτικού τσαγιού (ΟΧΙ φακελάκια) μεταξύ των οποίων Russian Caravan, Orange Pekoe από την Κεϋλάνη (νυν Σρι Λάνκα), Lapsang Souchong Imperial (πλατύφυλλο μαύρο τσάϊ από την περιοχή Fujien της Κίνας που έχει ”καπνισθεί” πάνω από ξύλα πεύκου), Rose Congou, πάλι από την Κίνα που έχει ανακατευθεί με ροδοπέταλα μέχρι Μαροκινό τσάϊ από δυόσμο!
Εκεί θα... ”δώσετε τα ρέστα σας”. Το καλύτερο τσάι της αγοράς. Θα σας το σερβίρει ο φρακοφορεμένος σερβιτόρος (μάλλον Ιταλός και όχι Βρετανός, σύμφωνα με την τελευταία μας έρευνα αγοράς) και θα σας βάλει σε άλλη εποχή η όλη ιεροτελεστεία.
Φυσικά, το tea time περιέχει μεν τσάϊ αλλά η ειδοποιός διαφορά του με άλλους λαούς είναι το τι σερβίρουν οι βρετανοί ώστε να συνοδεύει το τσάϊ τους. Κι εδώ το στάνταρ μενού σε κάθε ξενοδοχείο και tea room που σέβεται το όνομά του περιλαμβάνει τουλάχιστον πέντε ”μερίδες” μικρά σάντουιτς (finger sandwiches, τα λένε). Είναι καπνιστού σολωμού, αυγό- μαγιονέζα-watercress, λεπτή φέτα καπνιστού χοιρινού, κοτόπουλου με μαγιονέζα και αγγούρι με ένα κρεμώδες τυρί.
Όλα αυτά δε σε αφράτες πάλλευκες φέτες ψωμιού. Μετά τα σάντουιτς, (συνεχίζετε εσείς να πίνετε το τσάϊ σας) έρχονται τα κατ’ εξοχήν βρετανικά παρασκευάσματα που είναι τα scones και τα clotted creams (περίπου 10.000 θερμίδες η μπουκιά- άντε, υπερβάλουμε!) που κατ’ ουσίαν (τα τελευταία) είναι παρασκευάσματα από το γάλα.
Τα scones είναι γευστικότατα φρεσκοψημένα μικρά κέϊκ με σταφίδες και μήλα (στη συγκεκριμένη παρουσίαση). Το clotted cream σερβίρεται με μαρμελάδα από φράουλα. Μετά (σε περίπτωση που ακόμα πεινάτε ή έχετε το τσάϊ μπροστά σας και το απολαμβάνετε) έρχονται διάφορα μικρά κέϊκ και κουλουράκια και μετά φρούτα με κρέμα γάλακτος.
Για να χωνέψετε, το πρόγραμμα του Ritz περιλαμβάνει το δικό του blend αμερικάνικου τύπου καφέ. Κι αυτό ήταν! Αν σας αρέσει το περιβάλλον, μετά που θα πληρώσετε μπορείτε να χαζέψετε (προσέξτε ποια λέξη χρησιμοποιήσαμε: ”χαζέψετε”) στο εντός του ξενοδοχείου ευρισκόμενο κοσμηματοπωλείο που κι αυτό είναι φημιστό για τα κοσμήματά δικής του παραγωγής. Σημειώστε πως συνήθως στο εσωτερικό του περνούν τύποι σαν τον... Μπιλ Γκέιτς).
Πάντως, αν θέλετε τη συμβουλή μας, μην απογοητευτείτε έτσι και σας πουν ”ελάτε του χρόνου”. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Για την πιο εύκολη κράτηση για ένα εξίσου καλό και παραδοσιακό τσάϊ, δοκιμάστε (χωρίς να κάνετε απαραίτητα κράτηση) το Four Seasons Hotel στην Hamilton Road προέκταση της Park Lane.
Λίγα λόγια για το The Ritz τώρα: Γιορτάζει φέτος τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του και ο (τότε) ξενοδόχος Cesar Ritz που το άνοιξε, είχε και το ομώνυμο ξενοδοχείο στο Παρίσι (που σήμερα είναι ιδιοκτησίας του ιδιοκτήτη των Ηarrods), όπου έμεινε το τελευταίο της βράδυ η Πριγκίπισσα Νταϊάνα.
Το ξενοδοχείο είναι πανάκριβο για διαμονή (υπάρχουν όμως κι άλλα πιο ακριβά στο Λονδίνο) και αν παρεμπιπτόντως περάσετε το βράδυ σας εκεί, να σας πούμε ότι όσα γράψαμε πιο πάνω για το πόσο δύσκολο είναι να κάνετε κρατήσεις για το afternoon tea, ξεχάστε τα: οι ένοικοι του ξενοδοχείου έχουν προνομιακή αντιμετώπιση!
”Bon Viveur”
[The Ritz Hotel
150 Piccadilly
London W1J 9BR
Τηλέφωνο: 0044 207 493 8181]
(πηγή: www.in2life.gr)
Κάστρα που ζώνουν οι θρύλοι
Ιστορίες φαντασμάτων, τρόμου και ανατριχίλας.
Το μεσαιωνικό κάστρο Γκλάμις στην Αγγλία θεωρείται στοιχειωμένο από φαντάσματα.
Στο Λονδίνο ξεχωριστός και μακάβριος είναι ο τόπος εκτέλεσης του Γουίλιαμ Γουάλας, ήρωα της Σκοτίας – γνωστός από την ταινία Braveheart με τον Μελ Γκίμπσον
Στο κάστρο Carrickfergus στο Μπέλφαστ θρυλείται πως υπάρχει το φάντασμα της Helena Blunden, μιας υπηρέτριας που σκοτώθηκε πέφτοντας στο σκληρό έδαφος από τα σκαλιά του κτιρίου.
(πηγή: www.aboutgreece.gr)
Η αγορά του Σάλτσμπουργκ
Φημισμένο για την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του το Σάλτσμπουργκ, η πόλη του Μότσαρτ, είναι γνωστό στους απανταχού λάτρεις τού ευ ζην αλλά και τους "δεινούς shoppers".
Αν θέλετε η διακόσμηση του σπιτιού σας να είναι πραγματικά ξεχωριστή, μπορείτε να επισκεφθείτε το Salzburger Heitmatwerk, μεγάλο κατάστημα στη Residentzplatz. Αν τώρα είστε λάτρεις του παρελθόντος, ή τουλάχιστον των αντικειμένων παρελθουσών εποχών, δεν θα πρέπει να παραλείψετε το κατάστημα Katharina Baumgartner, όπου μπορείτε να βρείτε ασημικά αυστριακά και αγγλικά του 19ου αιώνα, αντικείμενα της βικτωριανής εποχής, όπως τα κουτιά για μπισκότα στην τιμή των 25.000 σελινίων (500.000 δρχ.) αλλά και έπιπλα τύπου biedermeier και jugendstil. Λίγο πιο κάτω, στο κατάστημα Jakob Graf von Moy, θα βρείτε ωρολόγια εποχής, των οίκων Cartier και Boucheron, χειρός και επιτραπέζια, όπως και βάζα Galle, οι τιμές των οποίων αρχίζουν από 16.000 σελίνια (350.000 δρχ.).
Στη συνέχεια μπορείτε να κάνετε μια στάση στο ζαχαροπλαστείο Furst στην Brodgasse, που ήταν το πρώτο το οποίο παρασκεύασε τα περίφημα Mozart Kungeln, τα σοκολατάκια. Μπορείτε ακόμη να πιείτε μια κούπα ζεστή σοκολάτα στο ιστορικό Cafe Tomaselli, στην Alter Markt, την πλατεία της παλαιάς αγοράς του Σάλτσμπουργκ. Στην πλευρά της πλατείας όπου οι άμαξες παραλαμβάνουν τους τουρίστες για τον γύρο της πόλης υπάρχει το μικροσκοπικό αλλά εξαιρετικό κατάστημα Jahn Markl: θα βρείτε δερμάτινα παλτά τα οποία μπορείτε να αγοράσετε ή να παραγγείλετε χωρίς επιπλέον επιβάρυνση στην τιμή και να παραλάβετε μετά από 48 ώρες. Το κατάστημα, το οποίο έχουν προτιμήσει πολλοί ευρωπαίοι ευγενείς, άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του στο κοινό το 1845. Θα βρείτε υπέροχα δερμάτινα παντελόνια ιππασίας αλλά και σακάκια σε κλασικά χρώματα.
Στην Alter Markt καταλήγει ο κατ' εξοχήν εμπορικός δρόμος του Σάλτσμπουργκ, η Getreidegasse. Εδώ υπάρχει το κατάστημα Blumen Doll όπου πωλούνται τα ωραιότερα στολίδια. Το κατάστημα βρίσκεται λίγα μέτρα από το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μότσαρτ, το οποίο λειτουργεί ως μουσείο και μπορείτε να επισκεφθείτε.
Στην Getreidegasse υπάρχει και το Lochmann, κατάστημα που πωλεί αμπαζούρ ζωγραφισμένα στο χέρι και διακοσμητικά αντικείμενα από ξύλο και μπρούντζο της χαρακτηριστικής τεχνοτροπίας των Αλπεων.
Το κατάστημα Stassny είναι αντιπροσωπευτικό της μόδας του Σάλτσμπουργκ: ανδρικά σακάκια από καστόρι, κλασικά λόντεν και δερμάτινα παντελόνια καθώς και τυρολέζικα καπέλα με φτερά. Θα βρείτε επίσης και τα dirndl, τα παραδοσιακά μακριά γυναικεία τυρολέζικα φορέματα καθώς και λινά πουκάμισα.
Στον αριθμό 8 της Getreidegasse σάς περιμένει το Roittner, το κατάστημα με τα ωραιότερα είδη για το σπίτι. Το Roittner όμως είναι κυρίως γνωστό για τα χειροποίητα πορσελάνινα σερβίτσια Gmunden, τα οποία κατασκευάζει από το 1903 η Gmunden Keramik επιχείρηση σε απόσταση 60 χιλιομέτρων από το Σάλτσμπουργκ. Οι τιμές εργοστασίου των σερβίτσιων είναι ίδιες με αυτές των καταστημάτων.
Αλλάζοντας κατεύθυνση και αφήνοντας την πολύβουη Getreidegasse μπορείτε να προχωρήσετε προς την Burgerspitalplatz στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκεί θα συναντήσετε την Badergasse, όπου υπάρχει το Lachner Alte Bauernmobel: ξεχωριστά ξύλινα αντικείμενα, πραγματικά έργα τέχνης. Την προσοχή σας ενδεχομένως θα προσελκύσουν παλαιά τυρολέζικα έπιπλα του 17ου και του 19ου αιώνα: ντουλάπες ζωγραφισμένες στο χέρι, αλλά και ερμάρια και σεντούκια.
Στην κοντινή Burgerspitalgasse αξίζει να επισκεφθείτε το κατάστημα με αντίκες R& R Schubert: είναι ο παράδεισος των πορσελάνινων σερβίτσιων Meissen των αρχών του 20ού αιώνα. Υπάρχουν όμως και καινούργια πορσελάνινα πιάτα Meissen σε λογικές τιμές.
Για τους λάτρεις του κυνηγιού είναι απαραίτητη μια στάση στο οπλοπωλείο Dschulnigg στην Griesgasse. Στο ισόγειο του καταστήματος θα βρουν όπλα κάθε τύπου, ενώ στον πρώτο όροφο υπάρχουν όλα τα είδη κυνηγετικού εξοπλισμού. Οι συλλέκτες παλαιών χαρτών και γραμματοσήμων θα πρέπει να επισκεφθούν το κατάστημα Peter Matern στη Linzergasse..
(πηγή: ΒΗΜΑ)
Λέσβος Αϊβαλί Πέργαμος
Ελλάδα: Στέφανος Στεφανίδης
Τουρκία: Δημήτρης Πλουμίδης
ISBN: 960-8362-33-4
Αρ. σελίδων: 616
Λέσβος, Αϊβαλι, Πέργαμος.... Η Λέσβος με ιστορία εκατονταετιών, σωστή κιβωτός του πολιτισμού και της ελληνικότητας του Αιγαίου, συναρπάζει με τα όμορφα τοπία, τους παραδοσιακούς οικισμούς, τα μνημεία, το μοναδικό απολιθωμένο δάσος, τη λαϊκή παράδοση, τις γεύσεις και τους φιλόξενους κατοίκους. Πρόκειται για ένα τόπο που τραγούδησε τον έρωτα και τη ζωή με όλους τους τρόπους.
Είναι στα ακρογιάλια της που φέρνουν οι ζέφυροι και τα κύματα του Αιγαίου το κεφάλι και τη λύρα
του αοιδού Ορφέα.
Η περιήγηση μετά τους ελαιώνες, τα πευκοδάση, τα μοναστήρια, τα κάστρα και τις κρυστάλλινες
θάλασσες συνεχίζεται στη μικρασιατική Αιολία, τη φυσική και πολιτιστική, ενδοχώρα της Λέσβου,
στις Κυδωνιές των αρχαίων Ελλήνων, στο Αϊβαλί και τα Μοσχονήσια του Φώτη Κόντογλου.
Μετά ακολουθεί το ιστορικό Αδραμύττιο και η Άσσος. με την ακρόπολή της και τον περίφημο ναό της
Αθηνάς, που αγναντεύει αιώνες τώρα τη Λέσβο, τη Μήθυμνα και τον Λεπέτυμνο.
Στη συνέχεια επιστρέφουμε στο Δικελί και την Πέργαμο, με την αξεπέραστης πρωτοτυπίας
και ομορφιάς ακρόπολη της και το Ασκληπιείο, έναν από τους πιο σημαντικούς τόπους της θεραπείας
και της ιατρικής στους χρόνους της αρχαιότητας. Ακολουθεί το Τσανταρλί και το Αλήαγα, τόπος της αρχαίας Πιτάνης, της Ελαίας και της Μαρίνας.
Στο τέλος το ταξίδι μας κλείνει με την Κύμη, τη μεγίστη των Αιολικών και αρίστη μητρόπολη του Στράβωνα.
Κούβα
Στο νησί του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα, στην πατρίδα του κεφιού και του χορού, θα ζήσετε μοναδικές εμπειρίες!
Το μεγαλύτερο νησί της Καραϊβικής, με την τροπική φύση του και τις υπέροχες παραλίες του, ανακαλύφθηκε το 1492 από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Από τότε μέχρι σήμερα οι Κουβανοί εξακολουθούν να είναι περήφανοι όχι μόνο για την καταγωγή τους, αλλά και επειδή το νησί τους έγινε και τόπος προσέλευσης χιλιάδων τουριστών από όλο τον κόσμο.
Γνωριμία με την πόλη
Φτάνετε στην Αβάνα, την πρωτεύουσα της Κούβας, η οποία είναι χωρισμένη σε τρεις περιοχές: στη Χαμπάνα Βιέχα (παλιά πόλη), το Βεδάδο (με τις μεγαλοπρεπείς επαύλεις και τους φοίνικες) και το Μιραμάρ (μοντέρνο προάστιο με καλά εστιατόρια). Πρόκειται για μια όμορφη πόλη, η οποία όμως βρίσκεται σε μεγάλη παρακμή λόγω του οικονομικού εμπάργκο των ΗΠΑ. Πολλά από τα κτίρια μοιάζουν ετοιμόρροπα, διατηρούν ωστόσο το αρχιτεκτονικό τους στυλ. Φυσικά, σε κάθε βήμα σας θα συναντάτε τις τεράστιες αφίσες με το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα, του εθνικού ήρωα της Κούβας (που όμως καταγόταν από τη Βολιβία). Μην παραλείψετε να κάνετε μία επίσκεψη στο Μουσείο της Επανάστασης και στο Μουσείο της Πόλης. Θα ενημερωθείτε για την πλούσια ιστορία της.
Νοικιάστε αυτοκίνητο για να μπορέσετε να κάνετε έναν καλό γύρο. Είναι η καλύτερη λύση αφού οι αποστάσεις είναι πολύ μεγάλες και η συγκοινωνία ανεπαρκής. Η μόνη περιοχή που μπορείτε να δείτε περπατώντας είναι η Χαμπάνα Βιέχα. Έντονα είναι τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας στην αρχιτεκτονική. Κατά τους περιπάτους σας στην παλιά Αβάνα θα περάσετε οπωσδήποτε από τους παράλληλους δρόμους Ομπίσμπο και Ο' Ράιλι για να φτάσετε στην επιβλητική Πλάσα ντε λα Κατεντράλ. Μια ωραία βόλτα θα κάνετε και στο αριστοκρατικό Βεδάδο, όλοι οι δρόμοι του οποίου οδηγούν στην πολυσύχναστη παραλιακή λεωφόρο Μαλεκόν. Στο Μιραμάρ, που θυμίζει αμερικανική μεγαλούπολη, θα γνωρίσετε το σύγχρονο πρόσωπο της Κούβας. Για μπάνιο θα πάτε φυσικά στη Σάντα Μαρία ντελ Μαρ, τη διάσημη πλαζ της Αβάνας, μόλις είκοσι λεπτά από την πόλη. Είναι πολυσύχναστη και πανέμορφη.
Σαντιάγκο ντε Κούμπα
Αφήνοντας πίσω σας την Αβάνα, μην παραλείψετε μία επίσκεψη στο Σαντιάγκο ντε Κούμπα, τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του νησιού. Θαυμάστε τα αξιοθέατά της και ειδικά το Κάστρο Σαν Πέντρο ντε λα Λούκα και το σπίτι του Βελάσκεθ. Φτάνοντας στο τουριστικό Βαραδέρο (130 χλμ. από την Αβάνα) θα εντυπωσιαστείτε από την ακρογιαλιά του, την ψιλή κάτασπρη άμμο, τα φοινικόδεντρα και τα ζαφειρένια, πεντακάθαρα (αλλά πολύ ζεστά, όπως σε όλη την Κούβα) νερά. Μοιάζει στην κυριολεξία με ζωγραφιά! Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται η καλύτερη πλαζ του νησιού.
(πηγή: www.7merestv.gr, 14/9/2007)
Κούβα
ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ
Ενα ταξίδι στην Κούβα ξεκινά με μια επίσκεψη στην κουβανική πρεσβεία στην Αθήνα, που βρίσκεται στην οδό Σοφοκλέους 5 στη Φιλοθέη. Η τουριστική βίζα εκδίδεται επί τόπου, αρκεί ο ταξιδιώτης να έχει μαζί του δύο φωτογραφίες ταυτότητας. Πέρα όμως από αυτό, το ταξίδι στη μακρινή Καραϊβική χρειάζεται μια ιδιαίτερη προπαρασκευή.
Οπως βεβαιώνει και η Υγειονομική Υπηρεσία, το ταξίδι στην Κούβα δεν προϋποθέτει εμβολιασμούς. Αν και τα μεγάλα ξενοδοχεία, όπως το "Νασιονάλ", διαθέτουν πλήρως εφοδιασμένα φαρμακεία, όπου όλα πληρώνονται σε δολάρια, καλό είναι, δεδομένων των ελλείψεων, να ξεκινήσει κανείς προετοιμασμένος, παίρνοντας μαζί του τα φάρμακα που συνήθως του είναι απαραίτητα. Απαξ και φθάσει πάντως κανείς στην Αβάνα, συνιστάται αυστηρά να αποφεύγει το νερό της βρύσης (άρα και τα παγάκια) καθώς και τα ωμά φρούτα και λαχανικά, γιατί το υδροδοτικό δίκτυο δεν είναι σε καλή κατάσταση και υπάρχει κίνδυνος ηπατίτιδας. Εμφιαλωμένο νερό μπορείτε εύκολα να προμηθευτείτε. Σε ό,τι αφορά τη διατροφή, καλό είναι να προτιμάτε τα ψητά ή βραστά φαγητά.
ΤΡΟΠΙΚΗ ΖΕΣΤΗ ΚΑΙ ΒΡΟΧΕΣ
Αν και εμείς δεν αντιμετωπίσαμε τέτοια προβλήματα, οι περισσότεροι ταξιδιωτικοί οδηγοί συνιστούν να έχει κανείς μαζί του φάρμακα για τη διάρροια (γνωστή στις χώρες της Λατινικής Αμερικής ως "turista"), καθώς και αλοιφές που να προστατεύουν από τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Οσοι πάντως συνηθίζουν να παίρνουν μαζί τους ηλεκτρικές συσκευές που απωθούν τα κουνούπια, ας λάβουν υπόψη τους ότι η τάση του ρεύματος στην Κούβα είναι 110 βολτ, όπως στις Ηνωμένες ΠολιτείεςΩ έτσι, οι σιτρονέλες ή σκευάσματα όπως το Αουτάν μπορεί να αποδειχθούν πρακτικότερα.
Το κλίμα της Κούβας είναι τροπικό. Ο ήλιος γενικά δεν αστειεύεται, άρα καλό είναι ακόμη και εκείνοι που έχουν σκούρο δέρμα να έχουν μαζί τους αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας. Η εποχή της ξηρασίας διαρκεί από τον Νοέμβριο ως τον Μάιο και, σύμφωνα με τους ντόπιους, αυτοί είναι και οι καλύτεροι μήνες προκειμένου να επισκεφθεί κανείς το νησί. Από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο είναι η εποχή των βροχών, που είναι καταρρακτώδεις, διαρκούν συνήθως λίγο και σημειώνονται στην αρχή του καλοκαιριού. Οι μήνες αυτοί χαρακτηρίζονται από υψηλές θερμοκρασίες και κυρίως υγρασία. Η Κούβα δεν προσφέρεται ιδιαίτερα για ανθρώπους με αναπνευστικά προβλήματα.
ΜΕ ΤΟ ΡΕΖΕΡΒΟΥΑΡ ΓΕΜΑΤΟ
Σε ό,τι αφορά τη διαμονή, τα περισσότερα από τα ξενοδοχεία της Αβάνας είναι σε καλή κατάσταση. Το "Πλάσα" και το "Ινγκλατέρα" βρίσκονται στο κέντρο της Χαμπάνα ΒιέχαΩ αμφότερα είναι αναπαλαιωμένα. Πολύ κοντά βρίσκεται και το ξενοδοχείο "Σεβίλια", ενώ ιστορικό ξενοδοχείο είναι και το "Νασιονάλ" (που όμως είναι ακριβότερο), επάνω σχεδόν στο Μαλεκόν με θέα τη θάλασσα. Αν τα παραπάνω ξενοδοχεία ικανοποιήσουν αισθητικά τις απαιτήσεις σας, μην περιμένετε να συμβεί το ίδιο και με τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Με μισθούς των 120 πέσος (μόλις έξι δολάρια) τον μήνα, οι κουβανοί υπάλληλοι στερούνται συνήθως κινήτρων για να εργαστούν σκληρότερα. Στο ωραίο πάτιο του "Νασιονάλ" οι σερβιτόροι δεν έρχονται αν δεν τους φωνάξει κανείς ενίοτε μάλιστα δεν έρχονται ακόμη και αν τους φωνάξει. Από το ξενοδοχείο μπορεί κανείς να κάνει τηλεφωνήματα υπεραστικά και (με λιγότερη ή περισσότερη δυσκολία) αστικά. Κοστίζουν όμως αρκετά δολάρια.
Σε ό,τι αφορά τη διακίνηση στην Κούβα, υπάρχουν περισσότερες λύσεις. Αν θέλετε να κυκλοφορήσετε στην ενδοχώρα, καλό είναι να νοικιάσετε αυτοκίνητο. Ενα τζιπ είναι η καλύτερη λύση, τα περισσότερα όμως από αυτά που νοικιάζουν (προς 70 περίπου δολάρια ημερησίως συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας) οι τοπικές εταιρείες δεν είναι σε καλή κατάσταση, γι' αυτό καλό είναι να μην τα οδηγείτε στο όριο των δυνατοτήτων τους. Βενζίνη υπάρχει, αλλά αν ταξιδεύετε έξω από την Αβάνα καλό είναι να έχετε γεμάτο ρεζερβουάρ, γιατί τα πρατήρια των εθνικών δρόμων έχουν καμιά φορά έλλειψη.
ΠΕΙΡΑΤΙΚΑ ΤΑΞΙ ΚΑΙ ΟΤΟΣΤΟΠ
Μέσα στην Αβάνα τα ταξί που είναι μόνο για τουρίστες (έχουν την ένδειξη "Touristaxi") κοστίζουν λίγο (δύο ή τρία δολάρια μέσα στην πόληΩ 15 ως το αεροδρόμιο) και είναι πρακτικά. Παρ' όλα αυτά δύσκολα θα αποφύγετε τον πειρασμό (ιδίως βράδυ) να πάρετε ένα πειρατικό ταξί. Τα παλιά αμερικανικά αυτοκίνητα του '50 αγκομαχούν στον δρόμο και κάθε φορά που σταματούν νομίζει κανείς ότι δεν θα ξαναξεκινήσουν, αλλά η Αβάνα φαίνεται πολύ διαφορετική μέσα από τα ραγισμένα τζάμια και τα ξεχαρβαλωμένα εσωτερικά τους. Λάβετε, πάντως, υπόψη σας ότι είναι παράνομο να βρίσκεται ξένος σε αυτοκίνητο κουβανικό (το αντίστροφο επιτρέπεται, εξ ου και οι Κουβανοί κάνουν συστηματικά οτοστόπ).
Η Αβάνα είναι γενικά ασφαλής, δεδομένης και της έντονης αστυνόμευσης. Καλό είναι πάντως να βρίσκεται κανείς σε εγρήγορση, να φροντίζει να μη φαίνονται τα χρήματά του και γενικά να προσέχει. Στις παραλίες μη διανοηθείτε να μπείτε στο νερό αφήνοντας πίσω τα πράγματά σαςΩ ένας από την παρέα θα πρέπει να μένει κάθε φορά πίσω. Το ίδιο ισχύει και για τα ανοιχτά αυτοκίνητα. Ολες οι συναλλαγές είναι σε δολάρια, καλό είναι δε να φύγετε έχοντας τα χρήματά σας σε μικρά χαρτονομίσματα. Πέσος κανονικά μπορεί να μη δείτε και καθόλου, ενώ για ρέστα μπορεί να σας δώσουν τα λεγόμενα "πέσος κονβερτίρες" που στην Κούβα έχουν ακριβώς την ίδια αξία με τα δολάριαΩ φροντίστε μόνο να τα χρησιμοποιήσετε προτού φύγετε από το νησί. Πιστωτικές κάρτες είναι δεκτές, αρκεί να μην έχουν εκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (πρόβλημα υπάρχει κυρίως με την American Express και την Diners). Οι ντόπιοι (ιδίως αν νοικιάσετε αυτοκίνητο ή προπληρώσετε εγγύηση για το ξενοδοχείο) έχουν την "αθώα" τάση να σας δίνουν λευκά vouchers να υπογράψετε, κάτι που δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δεχθείτε. Γενικά οι συναλλαγές απαιτούν προσοχή, ενίοτε δε οι τιμές είναι "τσιμπημένες" και επιβάλλεται διαπραγμάτευση.
Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΑΒΑΝΑΣ
Οπως προαναφέρθηκε, αν περιμένετε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, η Κούβα δεν είναι για σας. Το ίδιο ισχύει και γι' αυτούς που αγαπούν το φαγητό. Μπορείτε πάντως να φάτε στα εστιατόρια των περισσότερων μεγάλων ξενοδοχείων. Η ωραιότερη θέα της Αβάνας (ιδίως αν έχει βρέξει) είναι από το εστιατόριο του "Σεβίλια", που βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου. Μπορείτε επίσης να δειπνήσετε στο "Σεσίλια" ή στο "Ελ Αλχίμπε" στο ΜιραμάρΩ αμφότερα τα εστιατόρια ανήκουν σε ισπανική εταιρεία. Οι τιμές είναι μεταξύ 20 και 30 δολαρίων το άτομο. Αλλη λύση είναι τα μικρά ιδιωτικά εστιατόρια, τα περίφημα paladares, όπου στο ένα τρίτο της τιμής μπορείτε να γευθείτε αστακό και διάφορα εξαίσια τοπικά εδέσματα. Ο καλύτερος τρόπος να τα βρείτε είναι να σας τα συστήσει κάποιος ΚουβανόςΩ αργά ή γρήγορα η ευκαιρία θα σας δοθεί.
Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να αγοράσετε στην Κούβα. Αν και θα σας το προτείνουν αναρίθμητες φορές, αποφύγετε να αγοράσετε πούρα από τη μαύρη αγορά: η ποιότητα είναι κακή. Στα κρατικά πρατήρια θα βρείτε ό,τι πούρα θέλετε στο 1/3 ή ακόμη και στο 1/6 των αθηναϊκών τιμώνΩ συνήθως, όσο ακριβότερα είναι τα πούρα τόσο ευνοϊκότερη η αναλογία. Αποφύγετε, πάντως, τα μαγαζιά των ξενοδοχείων (που είναι ακριβότερα και έχουν συχνά ελλείψεις) αλλά και το αεροδρόμιο, όπου οι τιμές είναι διπλές.
(πηγή: ΒΗΜΑ)
Παραγουάη
Λένε ότι στην Παραγουάη οι τουρίστες είναι πιο σπάνιοι και από τα τζάγκουαρ και πως οι Παραγουανοί είναι ό,τι πιο σημαντικό θα συναντήσει κάποιος σε αυτή τη χώρα. Ισως είναι από τα λίγα κράτη που μπορεί κανείς τόσο εύκολα να αφομοιωθεί στον πληθυσμό και να ζήσει ως ντόπιος, ξεχνώντας ότι είναι τουρίστας. Εμπειρία μοναδική.
Πολλοί στην Ελλάδα μπερδεύουν την Παραγουάη με την Ουρουγουάη. Και οι δύο χώρες ανήκουν στην Νότια Λατινική Αμερική. Ισως μόνο η κατάληξη του ονόματός τους να είναι το πιο κοινό τους στοιχείο. Η Παραγουάη είναι ο φτωχός αδελφός, απομονωμένος σε μια σχετικά έρημη γη, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Οι δύο αυτές χώρες, ούτε καν συνορεύουν μεταξύ τους.
Το μέγεθoς της Παραγουάης είναι μεγαλύτερο κατά 4 φορές από την Ελλάδα και κατοικούν περίπου 6 εκατομμύρια πολίτες.
Οι στενοί δρόμοι είναι γεμάτοι εκκλησάκια. Σημάδια τροχαίων δυστυχημάτων. Από τα σύνορα με τη Βραζιλία ή την Αργεντινή προς την ενδοχώρα κυριαρχούν σπιτάκια με έντονα λαχανί και φούξια χρώματα. Χαμηλοτάβανα. Αν κρεμάσει κανείς τη λάμπα στο ταβάνι θα τον φέγγει στον ώμο. Οι αυλές ολόκληρα τετράγωνα. Άπλα. Μπόλικος χώρος για όλους.
Ο ήλιος το μεσημέρι δεν υποφέρεται. Ολοι κάτω από σκιές. Αιώρες σαν γεμάτα κουκούλια κουνιούνται πέρα δώθε σε κάθε αυλή. Σιέστα. Κανείς δεν βιάζεται. Νωχελικοί οι ρυθμοί.
Η Παραγουάη φημίζεται για τη διαφθορά της. Χρόνια υπέφερε από δικτατορικό καθεστώς. Πριν περίπου δέκα χρόνια το κράτος κατέρρευσε οικονομικά, πολλές τράπεζες έκλεισαν και χιλιάδες Παραγουανοί έχασαν τις οικονομίες τους. Σήμερα το βασικό μηνιάτικο δεν ξεπερνά τα 200 δολάρια.
Είναι περήφανος λαός, με πολλές σημαίες στους δρόμους και στα σπίτια τους. Καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι τα χρήματα δεν τους περισσεύουν. Εδώ και ένα χρόνο περισσότεροι από 200.000 Παραγουανοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τη χώρα με προορισμό την Ισπανία. Το κύμα μετανάστευσης αρχίζει να μεγαλώνει. Περίπου ένα εκατομμύριο κατέφυγαν στην Αργεντινή.
Η Ασουνσιόν, η πρωτεύουσα της χώρας, έχει αξιοθέατα τα οποία μια μέρα είναι αρκετή για να τα επισκεφτεί κανείς. Όλα είναι στο κέντρο της πόλης. Ο ποταμός Παραγουάη βρίσκει ένα μέρος της όπου υπάρχει και το λιμάνι. Ποταμόπλοια έχουν δρομολόγια για άλλες πόλεις της χώρας. Μικρά καραβάκια, κάτι σαν πλεούμενα ταξί σε μεταφέρουν στην αντίπερα όχθη, σε κάποια νησάκια. Μια βόλτα αξίζει ως εμπειρία.
Παλιά αυτοκίνητα και χαρακτηριστικά θορυβώδη αστικά συνθέτουν το κυκλοφοριακό που όμως δεν παραπέμπει σε μεγαλουπόλεις.
Λίγο έξω από το κέντρο υπάρχει η αγορά τους. Εκατοντάδες μικρά μαγαζάκια όπου βρίσκεις τα πάντα. Παραπέρα θα συναντήσεις και σύγχρονα εμπορικά κέντρα στα ευρωπαϊκά πρότυπα με σούπερ μάρκετ και αντιπροσωπείες για μερσεντές και Πόρσε.
Στο κέντρο, σε κάθε γωνία, υπάρχει ένας πάγκος όπου πουλάνε διάφορα φρέσκα βότανα τα οποία στουμπίζουν και χρησιμοποιούνται για το "τερερέ". Κάτι σαν κρύο τσάι που σερβίρεται σε ειδικές ξύλινες κούπες και πίνεται με μεταλλικό καλαμάκι. Οι Παραγουανοί είναι περήφανοι και φανατικοί του τερερέ. Επιστημονικές έρευνες απέδειξαν ότι είναι από τα καλύτερα ροφήματα στον κόσμο.
Αντιθέτως η κουζίνα της Παραγουάης δεν έχει να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο. Περιορισμένες οι επιλογές. Γεύσεις που δεν ενθουσιάζουν.
Δύο είναι οι επίσημες γλώσσες. Τα γκουαρανί, δηλαδή η γλώσσα των ινδιάνων και τα ισπανικά. Και οι δύο διδάσκονται στα σχολεία. Το 95% του πληθυσμού είναι mestizos, δηλαδή μείξη Γκουαρανί και Ισπανών.
Το νόμισμά τους είναι το Γκουαρανί. Περίπου 6.600 γκουαρανί είναι ένα ευρώ. Η ζωή φαίνεται να είναι φθηνότερη κατά τρεις φορές από ό,τι στην Ελλάδα.
Γκουαρανί ονομάζονται οι ιθαγενείς. Κύριο χαρακτηριστικό τους η ευγένεια και η φιλοξενία τους κάτι που δεν είχαν οι άλλες φιλές των ινδιάνων. Ετσι οι πρώτοι ευρωπαίοι κατακτητές βρήκαν πρόσφορο έδαφος σε αυτή τη χώρα και άρχισαν έπειτα τις εξορμήσεις τους στις γύρω περιοχές. H Ασουνσιόν θεωρείται ως η μητέρα των πόλεων στη νότια Λατινική Αμερική. Για παράδειγμα το Μπουένος Αιρες χτίστηκε αργότερα.
Φιλόξενοι και ευγενικοί εξακολουθούν να είναι και οι κάτοικοι αυτής της χώρας σήμερα. Οι περισσότεροι από αυτούς, το 65% των πολιτών, είναι νέοι μέχρι 35 χρόνων. Το 39% είναι κάτω των 14.
Πριν περίπου 150 χρόνια η χώρα γνώρισε έναν από τους πιο καταστροφικούς πολέμους. Αυτόν τη τριπλής συμμαχίας. Η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Ουρουγουάη, εναντίον της Παραγουάης. Όταν τελείωσε, το 70% των ανδρών της Παραγουάης είχε σκοτωθεί. Μάλιστα στην τελευταία μάχη επειδή δεν υπήρχαν άλλοι στρατιώτες, δωδεκάχρονα παιδιά έβαλαν τις στολές των πατεράδων τους, ζωγράφισαν μουστάκια για να φαίνονται μεγάλοι από μακριά και πολέμησαν. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν τα τελευταία 2.000 αγόρια της χώρας. Ηταν 16 Αυγούστου. Αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη στα παιδιά. Κάθε χρόνο θυμούνται την ηρωική τους προσπάθεια. Τα παιδιά εδώ είναι οι ήρωες και από ό,τι φαίνεται και από τον πληθυσμό της χώρας, είναι και η ελπίδα της Παραγουάης για ένα καλύτερο μέλλον.
Οι διαδρομές στην Παραγουάη γίνονται μόνο με λεωφορεία. Τα περισσότερα είναι παλιά και με ελλιπή συντήρηση. Πολλοί δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση. Ο σιδηρόδρομος δεν λειτουργεί πια. Η υποδομή για τους τουρίστες είναι υποτυπώδης, ελάχιστες οι διαθέσιμες πληροφορίες.
Δυτικά, στα σύνορα με τη Βολιβία, βρίσκεται η περιοχή Τσάκο. Μια αχανής και άγονη έκταση που καλύπτει το 60% της χώρας και μένει μόλις το 2% του πληθυσμού. Η πιο μεγάλη πόλη εκεί είναι η Filadelfia. Χαρακτηριστικό της ότι οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν Γερμανικά. Εκεί βρήκαν καταφύγιο οι Μενονίτας, θρησκευτική αίρεση αφοσιωμένη πιστά στη Βίβλο.
Η περιοχή φημίζεται και για το Transchaco Rally. Πρόκειται για το δεύτερο σε δυσκολία ράλι μετά το Παρίσι- Ντακάρ (www.transchacorally.com.py).
Η βορειότερη πόλη της Παραγουάης είναι η Κονσεπσιόν. Χτισμένη δίπλα στον ποταμό Ρίο Παραγουάη. Πόλη με όμορφα σπίτια, πλακόστρωτους δρόμους και μπόλικο κοκκινόχωμα. Ζουν περίπου 50.000 κάτοικοι από τους οποίους το μεγαλύτερο ποσοστό είναι νέοι μέχρι 37 χρόνων.
Κάποτε ήταν ένα από τα πλουσιότερα λιμάνια. Τα ποταμόπλοια πήγαιναν και έρχονταν γεμάτα εμπορεύματα. Συνδέει την πρωτεύουσα με τη Βραζιλία. Ακόμη και σήμερα τα ποταμόπλοια συνεχίζουν τα δρομολόγιά τους, αλλά μόλις μια φορά την εβδομάδα.
Οι περισσότεροι που έχουν βρεθεί στην Παραγουάη έχουν επισκεφθεί είτε την Θιουδάδ ντελ Εστε στα σύνορα με τη Βραζιλία είτε την Ενκαρναθιόν δίπλα στην Αργεντινή. Και οι δύο πόλεις, ανατολικά και νότια της χώρας, φημίζονται για τις πολύ φθηνές ηλεκτρονικές συσκευές. Περίπου 60.000 πολίτες περνούν καθημερινά τα σύνορα για να κάνουν τις φθηνές αγορές τους στο έδαφος της Παραγουάης.
Δίπλα στην Encarnacion, στο χωριό Τρινιδάδ, υπάρχει ο παλαιότερος αρχαιολογικός χώρος της Παραγουάης. Jesuit Missions. Τα ερείπια μιας πόλης - εκκλησίας όπου το 1763 ιεραπόστολοι ανέλαβαν το έργο του εκπολιτισμού των ινδιάνων της περιοχής. Ο αρχαιολογικός χώρος σήμερα είναι υπό την προστασία της UNESCO και χαρακτηρίζεται από ένα παράξενο ρεκόρ. Εχει τους λιγότερους επισκέπτες μουσείων στον κόσμο. Περίπου 100 τουρίστες το μήνα.
Σε αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο ότι πωλείται μόνο ένα βιβλίο σχετικά με την ιστορία της περιοχής, το οποίο έχει στο εξώφυλλό του τον Παρθενώνα. Ο τίτλος του: "Οι Γκουαρανοί και η Πολιτεία του Πλάτωνα". Όπως εξήγησε ο ξεναγός, "οι Jesuits είχαν ως μοντέλο της κοινωνίας την Πολιτεία του Πλάτωνα. Την είχαν εφαρμόσει κατά γράμμα?".
(πηγή: www.forthnet.gr)
Έξυπνες αγορές κοσμημάτων
Τυρκουάζ: Η γνωστότερη απάτη που γίνεται στο τυρκουάζ είναι ότι επικαλύπτεται με μια στρώση από ειδικό πλαστικό βερνίκι για περισσότερη ανθεκτικότητα. Γι' αυτό ζητήστε βεβαίωση για τη γνησιότητα της πέτρας.
Κεχριμπάρι: Στη Ρωσία καθώς και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δεν θα το βρείτε να πωλείται στον δρόμο, όπως συμβαίνει στη χώρα μας. Για να καταλάβετε αν η πέτρα είναι αληθινή σηκώστε την ψηλά και παρατηρήστε στο φως αν κάνει "νερά". Οσο περισσότερες παράλληλες γραμμές διακρίνετε τόσο το καλύτερο.
Νεφρίτης: Το πετράδι αυτό με το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα "μιλάει" από μόνο του όσον αφορά την αυθεντικότητά του. Αγγίξτε το. Η γνήσια πέτρα είναι κρύα, ενώ αν είναι πλαστική είναι ζεστή.
(πηγή: ΒΗΜΑ)
Τα λουτρά της Μακεδονίας
Σε ελκυστικούς προορισμούς όχι μόνο για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας αλλά και για τους νέους που αναζητούν ημέρες ξεκούρασης και αναζωογόνησης, αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια οι λουτροπόλεις που "φιλοξενούνται" σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας.
Η συνεχής βελτίωση που παρατηρείται, τόσο σε επίπεδο εγκαταστάσεων, όσο και σε επίπεδο υπηρεσιών, "μαγνητίζει" ολοένα και περισσότερους νέους να επισκεφθούν περιοχές που η φύση τις έχει "προικίσει" με ιαματικές πηγές.
Βεβαίως, ακόμη και σήμερα, την τιμητική τους κατά τη λεγόμενη "λουτρική περίοδο" (Ιούνιο-Οκτώβριο) έχουν τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας τα οποία επισκέπτονται τις λουτροπόλεις, κυρίως για θεραπευτικούς λόγους, γνωρίζοντας πολύ καλά τις ευεργετικές ιδιότητες των ιαματικών νερών. Οι νεότεροι προτιμούν τις λουτροπόλεις τους υπόλοιπους μήνες, ενώ τους καλοκαιρινούς περιορίζονται σε εξορμήσεις του Σαββατοκύριακου.
Το "προφίλ" των λουτροπόλεων της Μακεδονίας:
Νομός Πέλλας
Λουτρά Λουτρακίου ή Πόζαρ
Ακόμη και με τον υδράργυρο να βρίσκεται υπό το μηδέν, οι επισκέπτες απολαμβάνουν τις βουτιές τους, αφού η θερμοκρασία του νερού αγγίζει τους 37 βαθμούς Κελσίου. Περίπου 800.000 άτομα επισκέπτονται κάθε χρόνο το Πόζαρ. Προέρχονται από την Ελλάδα και από γειτονικές χώρες (Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Ρουμανία) και καλύπτουν όλες τις ηλικιακές ομάδες. Στη λουτρόπολη λειτουργούν ξενώνες δυναμικότητας 200 κλινών με τις τιμές των δωματίων να κινούνται κοντά στα 40 ευρώ. Η λουτρόπολη διαθέτει δύο υδροθεραπευτήρια που περιλαμβάνουν δέκα κλειστές πισίνες και μια εξωτερική.
Νομός Σερρών
Λουτρά Αγκίστρου
Δίπλα στο παλιό πέτρινο κτίσμα (χαμάμ) υπάρχει ξενοδοχείο, δυναμικότητας 14 δωματίων, που το διαχειρίζεται η Κοινοτική Επιχείρηση. Μόνο τα Σαββατοκύριακα, οι επισκέπτες ανέρχονται περίπου σε 500. Το 90% των επισκεπτών είναι ηλικίας 18 έως 40 ετών και επιλέγουν την περίοδο από Σεπτέμβριο μέχρι και Μάρτιο για να "απολαύσουν" τα λουτρά. Εκτός από το παραδοσιακό χαμάμ υπάρχουν και άλλα τέσσερα. Οι τιμές στο ξενοδοχείο κυμαίνονται από 40 έως 50 ευρώ. Πάντως, η υπάρχουσα υποδομή δεν φαίνεται να επαρκεί για να εξυπηρετήσει πλήρως τις απαιτήσεις των επισκεπτών.
Λουτρά Σιδηρόκαστρου
Ακόμη και σοκολατοθεραπεία "επιστράτευσε" η Δημοτική Επιχείρηση Λουτρών Σιδηροκάστρου για τους περίπου 55.000 επισκέπτες, που δέχονται κάθε χρόνο τα Λουτρά Σιδηροκάστρου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Δημοτικής Επιχείρησης, Σωτήρη Αβράμη, σύντομα θα εγκαινιαστεί και ένα νέο spa center. Η λουτρόπολη διαθέτει ξενοδοχείο με 90 δίκλινα δωμάτια, υδροθεραπευτήριο με ατομικούς και ομαδικούς λουτήρες και 17 σύγχρονες μπανιέρες υδρομασάζ. Η τιμή του δωματίου είναι 47 ευρώ.
Θερμά Νιγρίτας
Η Λουτρόπολη, ιδιοκτησίας ΕΟΤ και με φορέα λειτουργίας την Εταιρία Τουριστικής Ανάπτυξης λειτουργεί από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο. Το υδροθεραπευτήριο διαθέτει ξενοδοχείο Γ’ κατηγορίας με 64 κλίνες. Η τιμή του δωματίου είναι 12 ευρώ.
Νομός Κιλκίς
Λουτρά Πικρολίμνης
Στο οργανωμένο κέντρο πηλοθεραπείας - υδροθεραπείας οι επισκέπτες ανέρχονται ετησίως σε περίπου 30.000. Καλύπτουν όλες τις ηλικιακές ομάδες. Προέρχονται τόσο από διάφορες περιοχές της χώρας όσο και από το εξωτερικό (Αμερική, Καναδά, Ρουμανία, Κύπρο). Το Κέντρο συνδυάζει μεθόδους όπως: λασποθεραπεία - πηλοθεραπεία (στεγασμένο πηλοθεραπευτήριο με ομαδικές πισίνες για άνδρες και γυναίκες)- υδροθεραπεία (ατομικές μπανιέρες υδροθεραπείας με ιαματικό νερό). Το ξενοδοχείο διαθέτει 30 δωμάτια και λειτουργεί όλο το χρόνο. Οι τιμές των δωματίων κινούνται γύρω στα 40 ευρώ.
Νομός Καβάλας
Λουτρά Ελευθερών
Τα λουτρά Ελευθερών «περιμένουν» τη ρύθμιση του νομοθετικού πλαισίου για τον ιαματικό τουρισμό προκειμένου να προχωρήσει η αξιοποίησή τους όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διευθυντής της Αναπτυξιακής Επιχείρησης της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Καβάλας, Χρήστος Σίμου. Τα λουτρά, ιδιοκτησίας ΕΟΤ, είναι ανοικτά από 1 Ιουνίου έως 31 Οκτωβρίου. Υπάρχει υδροθεραπευτήριο με ομαδικούς και ατομικούς λουτήρες καθώς και ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 180 κλινών. Οι τιμές κυμαίνονται από 22 έως 26 ευρώ.
Νομός Χαλκιδικής
Λουτρά Αγίας Παρασκευής
Ομαδική πισίνα, δύο χαμάμ χωρητικότητας 10-12 ατόμων, σάουνα, οκτώ υδρομασάζ και ατομικοί λουτήρες βρίσκονται στη διάθεση των περίπου 70.000 ατόμων που επισκέπτονται κάθε χρόνο τα Λουτρά της Αγίας Παρασκευής. Στο στάδιο ολοκλήρωσης βρίσκεται η κατασκευή ξενοδοχειακής μονάδας που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των επισκεπτών. Προς το παρόν οι επισκέπτες διαμένουν σε ενοικιαζόμενα καταλύματα που βρίσκονται στον οικισμό. Οι τιμές κυμαίνονται από 30 έως 40 ευρώ. Η λουτρόπολη που «απευθύνεται» σε όλες τις ηλικίες , λειτουργεί από τον Ιούνιο μέχρι και τον Οκτώβριο.
Νομός Θεσσαλονίκης
Ιαματικά Λουτρά Νέας Απολλωνίας
Ανακαινισμένες και σύγχρονες εγκαταστάσεις διαθέτει πλέον η Λουτρόπολη της Νέας Απολλωνίας που είναι κτισμένη δίπλα στη λίμνη Βόλβη. Μάλιστα από φέτος λειτουργεί όλο το χρόνο. Διαθέτει δύο ξενοδοχεία, δυναμικότητας 45 και 48 δωματίων αντίστοιχα, ξενώνες (ενοικιαζόμενα διαμερίσματα) και ένα υδροθεραπευτήριο με 54 ατομικούς λουτήρες, μία κλειστή πισίνα 50 ατόμων, δύο σάουνες χωρητικότητας έξι ατόμων, ένα χαμάμ χωρητικότητας δέκα ατόμων και ένα υδρομασάζ έξι ατόμων. Οι επισκέπτες υπολογίζονται σε περίπου 15.000 το χρόνο, σύμφωνα με τον διευθυντή της δημοτικής επιχείρησης, Γιώργο Ματθαίου. Η τιμή δωματίου στο ξενοδοχείο είναι στα 44 ευρώ.
Ιαματικές πηγές Λαγκαδά
Υδροθεραπευτήριο με δύο χαμάμ, το ένα εκ των οποίων είναι βυζαντινού χαρακτήρα, διαθέτει -μεταξύ άλλων- η Δημοτική Επιχείρηση Εκμετάλλευσης Ιαματικών Πηγών Λαγκαδά. Στο χώρο του υδροθεραπευτηρίου - που λειτουργεί όλο το χρόνο- υπάρχουν υδρομασάζ, σύγχρονοι ατομικοί λουτήρες και φυσιοθεραπευτήριο αλλά και δύο εξωτερικές πισίνες ολυμπιακών προδιαγραφών. Το υδροθεραπευτήριο επισκέπτονται ετησίως περίπου 60.000 άτομα, ενώ οι διανυκτερεύσεις στο ξενοδοχείο της επιχείρησης (δυναμικότητας 82 δωματίων και 152 κλινών) φθάνουν τις 20.000 ετησίως (από περίπου 7.000 πελάτες). Οι τιμές δωματίου κυμαίνονται από 28 έως 45 ευρώ ενώ οι τιμές τόσο για το χαμάμ και για τους λουτήρες είναι 4,20 ευρώ. Η Λουτρόπολη είναι ιδιοκτησίας ΕΟΤ.
Ιαματικά λουτρά Θέρμης
Η λουτρόπολη, ιδιοκτησίας δήμου Θεσσαλονίκης, λειτουργεί από τον Ιούλιο μέχρι το Νοέμβριο. Διαθέτει εννέα ατομικούς λουτήρες, δύο πισίνες χωρητικότητας 10-12 ατόμων και δύο ξενοδοχεία των 10 και 53 δωματίων, αντίστοιχα. Οι τιμές για τα δωμάτια κυμαίνονται από 11 έως 16 ευρώ, ενώ 7 ευρώ κοστίζει η μπανιέρα.
(πηγή: walking-greece.ana-mpa.gr)
Ζάκυνθος
Το πράσινο, το γαλάζιο και το λευκό μπλέκονται σε μία μοναδική αρμονία.
Η πόλη απλώνεται ημικυκλικά στους πρόποδες ενός καταπράσινου λόφου κάτω από το κάστρο και πάνω από το λιμάνι. Είναι μία καινούργια πόλη που χτίστηκε εκ νέου στα ερείπια της παλιάς μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1953. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν διατηρεί στοιχεία από τα παλιά της μεγαλεία! Τα κτίρια και τα αρχοντικά με τις λότζες και τις βενετσιάνικες στοές, οι παραδοσιακές καμάρες, το καμπαναριό της εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου, που είναι ο πολιούχος άγιος του νησιού, θυμίζουν την περίοδο της ενετοκρατίας.
Θα περπατήσετε στη Στράτα Μαρίνα στην παραλία, στη Ρούγα και στην πλακόστρωτη κεντρική πλατεία του Αγίου Μάρκου. Θα επισκεφτείτε επίσης το Μουσείο Βυζαντινής Τέχνης, το Μουσείο του Σολωμού, την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, αλλά και το λόφο του Στράνη. Θα ανεβείτε στην περιοχή της Μπόχαλης κάτω από το κάστρο με τα μικρά δρομάκια, τα παλιά σπίτια και τις αυλές, τα γραφικά καφενεία και τα εστιατόρια, όπου θα ακούσετε γνήσιες παραδοσιακές καντάδες. Πάνω από την Μπόχαλη δεσπόζει το ενετικό κάστρο με τη μαγευτική θέα.
Εκδρομές - Παραλίες
Σε απόσταση 11 χλμ. από την πόλη, ανάμεσα σε ελαιώνες και σταφιδάμπελα, απλώνεται το πιο κοσμοπολίτικο θέρετρο του νησιού, ο Λαγανάς, με την τεράστια παραλία του. Μεγάλη αμμουδερή παραλία θα βρείτε στο επίσης τουριστικά αξιοποιημένο Αργάσι και στο Καλαμάκι, που είναι πιο ήρεμο και λιγότερο κοσμικό. Για θαλάσσια σπορ θα πάτε στην παραλία των Αλυκών. Για την καθαρότητα της θάλασσας ξεχωρίζει η παραλία του Πλάνου-Τσιλιβή.
Αν θέλετε περισσότερη ησυχία αναζητήστε τις παραλίες που βρίσκονται κοντά στο Βασιλικό. Θα κολυμπήσετε στο Πόρτο Ρώμα, τον Άγιο Νικόλαο και το Γέρακα, τις παραλίες που χρησιμοποιούν για την αναπαραγωγή τους οι χελώνες καρέτα-καρέτα. Στο νοτιότερο σημείο του νησιού θα συναντήσετε ένα πανέμορφο γραφικό χωριό, το Κερί, που αποτελεί μικρογραφία της παλιάς Ζακύνθου. Από το Κερί θα περπατήσετε ως το Φάρο, όπου ένα άγριο τοπίο με κάθετα βράχια και γκρεμούς, μικρές αμμουδιές και θαλασσοσπηλιές θα αποκαλυφτεί μπροστά σας!
Μη χάσετε
Από το ακρωτήρι Σκινάρι θα πάρετε το καραβάκι για να πάτε στη Γαλάζια Σπηλιά, ένα εκπληκτικό γεωλογικό φαινόμενο με τα διάτρητα λευκά βράχια που σχηματίζουν σπηλιές στο επίπεδο της θάλασσας και τη μαγική λευκή άμμο του βυθού, μια πανέμορφη σύνθεση χρωμάτων! Από το μικρό λιμανάκι Πόρτο Βρώμη θα πάρετε ένα άλλο καΐκι που θα σας οδηγήσει στην πιο διάσημη παραλία του νησιού, το Ναυάγιο.
(πηγή: www.7merestv.gr)
Άγιος Δομίνικος
Ανάμεσα στις Αντίλες ξεχωρίζει ένας μικρός παράδεισος που ξετρελαίνει τους τουρίστες.
Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι μια νεαρή ισπανόφωνη δημοκρατία πλημμυρισμένη στους μαρένγκε ρυθμούς και η χώρα που «εξάγει» τους μεγαλύτερους αθλητές του μπέιζ μπολ.
Η πρωτεύουσα Άγιος Δομίνικος όπου θα προσγειωθείτε, είναι ιδιαίτερα θορυβώδης και με έντονο κυκλοφοριακό. Όμως η απίστευτη πολυχρωμία -ρούχων, σπιτιών, αυτοκινήτων-, οι πραμάτειες των πλανόδιων πωλητών και η κίνηση του πλήθους κάτω από τον καυτό ήλιο θα σας βάλουν αμέσως στο κλίμα!
Επισκεφθείτε το ιστορικό κέντρο, που κρατάει το ύφος του από την εποχή της αποικιοκρατίας και έχει χαρακτηριστεί από την Unesco παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Στην Πλατεία των Όπλων θα δείτε και το άγαλμα του αρχιτέκτονα Nicolas de Ovando, ο οποίος φρόντισε να αντικατοπτριστεί στο «Νέο Κόσμο» όλο το μεγαλείο και η δύναμη του βασιλείου της Ισπανίας. Έτσι, η μικρή αυτή πόλη έγινε η πιο όμορφη και η πιο μεγαλόπρεπη από όσες δημιούργησαν οι Ισπανοί στις αποικίες τους στις Αντίλες.
Βολτάρετε στο πλακόστρωτο δρομάκι Κάλε ντε λας Ντάμας. Στην Κάλε Όστος θα δείτε μερικά γραφικά, στυλ κρεολέ ξύλινα χρωματιστά σπίτια. Περπατήστε, τέλος, κατά μήκος των τειχών Οτζαμέα που χτίστηκαν (1502-1507) για να προστατέψουν την πόλη από τους πειρατές. Πίσω όμως από τις βαριές ξύλινες πόρτες τους κρύβουν όμορφους κήπους.
Οδοιπορικό
Βασικό αξιοθέατο είναι τα εθνικά πάρκα. Κινούμενοι στους επαρχιακούς δρόμους προς την ακτή Μπανί και το Σαν Χοσέ θα ανακαλύψετε ότι όλο το νησί είναι ένας απέραντος κήπος! Από το Σαν Χοσέ θα πάρετε το δρόμο για το βουνό Ντουάρτε, με την υψηλότερη κορυφή πασών των Αντιλών, στα 3.175 μ. Εκεί σας περιμένουν γραφικά χωριά, τεράστιες φυτείες καφέ, πανέμορφοι καταρράκτες και ποτάμια για ράφτινγκ. Από την κοιλάδα Σιμπάο θα κατεβείτε προς τις παραλίες του Ατλαντικού, στην περιοχή που αποκαλούν «το μέλι της χώρας», αφού εκεί βρίσκονται οι φυτείες του ρυζιού και του καπνού, στις οποίες βασίζεται η Δομινικανή Δημοκρατία.
Οι παραλίες του νησιού βέβαια δεν χρειάζονται περιγραφή με λόγια. Η λευκή ψιλή άμμος στολίζεται από κοκοφοίνικες μέχρι σχεδόν εκεί που γλείφεται από το δροσερό γαλαζοπράσινο νερό του ωκεανού. Θα ευχαριστηθείτε μπάνια, αλλά... στα ρηχά! Η πιο διάσημη παραλία, εκεί όπου βρίσκονται τα περισσότερα ξενοδοχεία, είναι η Πούντα Κάνα.
Μη χάσετε
Με καταμαράν θα φτάσετε στο νησάκι Σαόνα όπου βρίσκεται το εθνικό πάρκο Έστε. Το Μάνο Χουάν είναι το μοναδικό ψαροχώρι, με λίγους ψαράδες. Η επίσκεψη στο νησάκι γίνεται υποχρεωτικά ημερήσια. Βλέπετε, μόνο έτσι διατηρούνται οι παράδεισοι!
(πηγή: www.7merestv.gr)
Βασιλεία
Καλώς ήρθατε λοιπόν στην όμορφη Βασιλεία, την πόλη των πετυχημένων επαγγελματικών συναντήσεων και της κουλτούρας, την πόλη των ουμανιστών για την οποία ο Γερμανός φιλόσοφος Karl Jaspers έγραψε: «εδώ αισθάνομαι ελεύθερος άνθρωπος».
Η Βασιλεία βρίσκεται σε υψόμετρο 273 μέτρων και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας με πληθυσμό 200.000 κατοίκους. Εδώ κτυπάει η πολιτιστική καρδιά της Ελβετίας.
Το όνομα Βασιλεία (Basilea) αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 374μ.Χ. κατά την περίοδο του αυτοκράτορα Βαλεντιανού του πρώτου. Η Βασιλεία μεταξύ των κατοίκων αποκαλείται και Herberg λόγω των butchers small animals. Κτισμένη στα γαλλογερμανικά σύνορα, με τρεις κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς, ελβετικό, γαλλικό και γερμανικό αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα μεγαλύτερα σταυροδρόμια της Ευρώπης. Εδώ βρίσκονται και οι τρεις, παγκοσμίως γνωστές, μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες της χώρας CibaGeigy, Roche και Santoz. Ακόμη η Βασιλεία αποτελεί την «αποθήκη καυσίμων» της Ελβετίας, αφού σε αυτή την περιοχή της χώρας βρίσκονται οι τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης.
Η παλιά πόλη
Εκείνο όμως που κάνει περήφανη την Βασιλεία είναι η παλιά της πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν κατορθώσει να διατηρήσουν σε άριστη κατάσταση το μεγαλύτερο τμήμα της, ώστε, ανεπιφύλακτα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης.
Περπατώντας στα σοκάκια της παλιάς πόλης θα θαυμάσετε γραφικά γοτθικού ρυθμού τμήματα της, ενώ σίγουρα την προσοχή σας θα τραβήξουν τα ακόμη πιο γραφικά σιντριβάνια που στολίζουν τα σταυροδρόμια και τις πλατείες της. Κι αν η κούραση της περιήγησης βαρύνει τα βήματά σας τα πέτρινα παγκάκια(φύρομπενπαν) προσφέρονται για ένα διάλειμμα ξεκούρασης.
Μη φανταστείτε όμως ότι η παλιά πόλη είναι ένα είδος μουσείου. Αντίθετα σφύζει από ζωή. Μπιραρίες με εκλεκτούς μεζέδες, ζαχαροπλαστεία και άλλες γωνιές με πολύ-πολύ ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα θα σας βοηθήσουν με τη σειρά τους να μπείτε γρήγορα στο ρυθμό ζωής της πόλης, προσφέροντάς σας παράλληλα ιδιαίτερα ευχάριστες στιγμές.
Στη Βασιλεία σίγουρα δεν θα πλήξετε. Η εντύπωση που ίσως δημιουργηθεί κατά την άφιξή σας ότι πρόκειται για μια πόλη κάπως ανιαρή γρήγορα θα διαψευστεί.
Θέατρα, κινηματογράφοι, disco, καμπαρέ, νάιτ κλαμπ, όπερα, κονσέρτα κλπ περιλαμβάνονται σε μερικές από τις πολλές προτάσεις που έχει να κάνει η Βασιλεία στους επισκέπτες της.
Σημειώστε ότι έχει δύο συμφωνικές ορχήστρες, ενώ δίνονται περισσότερα από χίλια κονσέρτα το μήνα για τους «εραστές» της μουσικής.
Τα μουσεία
Ένα μέρος των «θησαυρών» της Βασιλείας εκτίθεται στα μουσεία της πόλης και θα χρειάζονταν πολλές μέρες για να τα επισκεφθείτε όλα. Πηγαίνετε να δείτε το Αττικό βάζο στο μουσείο με τις αντίκες, τους πίνακες- νέους και παλιούς- στο Fire Arts Museum τις ολοκληρωμένες συλλογές στον κόσμο περιλαμβάνει και παλιά αριστουργήματα ή την υπέροχη συλλογή μουσικών οργάνων μεταξύ των οποίων και το φλάουτο του Μπετόβεν.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν τα Μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Kunsthalle, Ανατομίας, Φυσικής Ιστορίας, το Μουσείο του Σινεμά με τα 30.000 πόστερς καθώς και το μουσείο χαρτιού.
Μια επίσκεψη αξίζει και στον Βοτανικό κήπο για να θαυμάσετε τις υπέροχες ορχιδέες.
Για τους φιλόζωους ή όσους συνοδεύονται από παιδιά, ο ζωολογικός κήπος βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Έχει περίπου 4000 ζώα και 600 διαφορετικά είδη ζωής. Μια βόλτα με τους εκπαιδευμένους ελέφαντες ή μια παράσταση από τους θαλάσσιους ελέφαντες θα δώσει χαρά σε μικρούς και μεγάλους.
Η Βασιλεία έχει πολλά ακόμη αξιοθέατα.
Καθώς θα διασχίζετε την κεντρική γέφυρα (το πέτρωμα της γέφυρας είναι ένα είδος γρανίτη από το Γκόταρντ μάουνταιν) αφήνοντας πίσω την clarastrasse και πηγαίνοντας προς την παλιά πόλη στο επιβλητικό κίτρινο κτίριο που φαίνεται αριστερά στεγάζεται το πρώτο ελβετικό πανεπιστήμιο (1460).
Λίγο πιο αριστερά διακρίνεται ο καθεδρικός ναός Σαιν Μάρτιν (Αγίου Μαρτίνου), ο παλαιότερος ναός της Βασιλείας (1019) ενώ ευθεία μπροστά ο δρόμος οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλης (Marktplatz). Εκεί υψώνεται μεγαλόπρεπο το Rathaus, το τοπικό κοινοβούλιο (1504-1514), το οποίο λειτουργούσε ως μέγαρο της δικαιοσύνης κατά τον 16ο αιώνα.
Στη Marktplatz βρίσκεται επίσης το Brasserie Basel Stab ένα από τα πιο καλά εστιατόρια της πόλης.
Λίγο πιο κάτω ακολουθώντας την οδό Gerbergasse βρίσκεται η Barfusserplatz η οποία πήρε την ονομασία της από τους ξυπόλητους καλόγηρους οι οποίοι βρίσκονταν στην πρώτη φρατζισκανή εκκλησία- ένα ψηλό γοτθικού ρυθμού κτίριο- το οποίο τώρα λειτουργεί ως Ιστορικό Μουσείο και αξίζει να επισκεφθείτε.
Δίπλα στο μουσείο βρίσκεται το Stant Kasino αίθουσα συναυλιών και εκδηλώσεων, ενώ προς τα αριστερά αρχίζει ένας πεζόδρομος όπου εκεί είναι συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι κινηματογράφοι της πόλης.
Κοντά στην Marktplatz βρίσκεται και η «Spalentor gate» η πιο όμορφη πύλη της Ελβετίας. Και η οποία χρονολογείται από το 1400.
Για διακοπές περιήγησης ή επαγγελματικούς λόγους η Βασιλεία αποτελεί μία μοναδική εμπειρία για τους επισκέπτες της αφού διαθέτει όλα όσα χρειάζονται για να δημιουργήσει πολύ όμορφες αναμνήσεις
(πηγή: www.uti.gr)
Τρούφα
Το πολυτιμότερο μανιτάρι της γης είναι... λουλούδι. Επί χιλιετίες οι άνθρωποι το έτρωγαν όπως τους βολβούς.
Οι φρέσκες έχουν βραχύβια διάρκεια, έξι ημέρες το πολύ.
Οι παστεριωμένες δυο λογιών. Ενός βρασμού κατά τη διάρκεια του οποίου το μανιτάρι χάνει 25% του βάρους του και μας δίνει τον χυμό. Ενα ξεχωριστό προϊόν περιζήτητο για σάλτσες. Αυτές οι τρούφες της πρώτης αποστείρωσης δεν διατηρούνται πολύ και συνεπώς ενδιαφέρουν κυρίως τους μαγείρους.
Στην κανονική κονσέρβα έχουν προηγηθεί δύο αποστειρώσεις. Χωρίς και μετά μέσα στον χυμό τους. Κρατάνε κάμποσους μήνες και απαντούν στα δικά μας ζητούμενα, των καταναλωτών. Προδήλως τίποτε δεν πάει στράφι. Τρίμματα, κομματάκια, οι ελαττωματικές θα γίνουν πάστα. Που την τρελαίνομαι. Τα λάδια και πολύ περισσότερο τα ξίδια τρούφας περιέχουν συνθετικό άρωμα.
Η φίρμα Pebeyre ταυτωνυμεί με την τρούφα. Ελέγχει το 60% της αγοράς. Ο μείζων οίκος της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1897.
Η φιλύρα, η καρυδιά, το πεύκο του Alep παρουσιάζουν επίσης συμβατότητα αλλά προπάντων οι ρίζες της δρυός ευνοούν τη δημιουργία του μυκελίου, ενός άσπρου ιστού πάνω στον οποίο αναπτύσσονται οι μυκόριζες.
Σε τι έδαφος; Ασβεστώδες, αρκετά πλούσιο σε οργανική ύλη και με λόγο άνθρακα προς άζωτο 10. Αυτό που εμείς βλέπουμε πάντως έχει ενδιαφέρον: το χώμα μοιάζει καμένο, δίχως βλάστηση, δίχως το ελάχιστο πράσινο φύλλο εκεί όπου υπάρχουν τρούφες.
Σε ποιο κλίμα; Μεσογειακό. Χωρίς χειμερινούς παγετούς, με ζεστά και βροχερά καλοκαίρια. Οι θερινές καταιγίδες επιθυμητές. Δύο τον Ιούλιο και άλλες δύο τον Αύγουστο, ό,τι πρέπει. Θεμελιώδους σπουδαιότητας οι κλιματικές συνθήκες μπορούν να μειώσουν δραματικά, ως και στο 1/10, την ετήσια συγκομιδή.
Μα τι ακριβώς είναι η τρούφα; Λουλούδι. Γένους θηλυκού. Καιρού επιτρέποντος εμφανίζεται τον Απρίλη επάνω στο ριζικό ύφασμα του μυκελίου. Αναπτύσσεται σε βάρος και διαστάσεις κατά το θέρος. Ως τον Νοέμβρη η επιδερμίδα της είναι κόκκινη και άοσμη. Οσο προχωράμε στον χειμώνα σκουραίνει μέχρι τελικής μαυρίλας ενώ το άρωμα και η γεύση εντείνονται.
Η πατρίδα της; Ισως η Μεσοποταμία όπου εντοπίσθηκε η ποικιλία Tarfez.
Το μανιτάρι διατηρεί πάντα μέρος του μυστηρίου του. Εκπαλαι έθρεψε τη φαντασία των ανθρώπων και οι φυσιοδίφες το ερμήνευαν με παράδοξες θεωρίες. Υπάρχουν ακόμη σκοτεινά αμπάρια ως προς τη φύση του, αν τα 'χαμε μάθει θα το καλλιεργούσαμε. Γεγονός θλιβερό για μας η δραματική πτώση της συγκομιδής του. Χρυσός αιώνας της τρούφας ο 19ος. Οταν οι ευχερείς πλέον συγκοινωνίες και η μέθοδος του Appert, δηλαδή η αποστείρωση, επέτρεψαν τη διατήρηση και μεταφορά της. Mια τρουφιέρα (πεδίο καλλιέργειας) πρέπει να εκχερσώνεται κάθε 30 χρόνια και να επαναφυτεύονται καινούργιες βαλανιδιές.
(πηγή: BHMA)
Πάρος
Αν τα λεξικά είχαν φωτογραφίες, δίπλα στη λέξη ‘Κυκλάδες’ θα έπρεπε να υπάρχει μία φωτογραφία της Πάρου. Αυτή τουλάχιστον είναι η πρώτη σκέψη που έκανα επισκεπτόμενη το νησί. Κι αν συμφωνήσουμε ότι συνώνυμα των Κυκλάδων είναι ο λαμπερότερος ήλιος της Ελλάδας, οι καταγάλανες ακρογιαλιές, τα ασβεστωμένα σπίτια, οι μπλε τρούλοι στα ξωκλήσια, τα στενά πλακόστρωτα σοκάκια και… τα αυγουστιάτικα μελτέμια, τότε η Πάρος είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα των αγαπημένων μας νησιών.
Είναι ένα από τα νησιά που στα 195 τετραγωνικά του χιλιόμετρα έχει καταφέρει να χωρέσει όσα «χωράνε» όλες οι Κυκλάδες μαζί. Ορεινά και παραθαλάσσια χωριά, ήσυχα, εναλλακτικά και κοσμοπολίτικα λιμανάκια, παραλίες με άμμο και με βότσαλο, πλαγιές με πράσινο και με βράχια, αρχαία ιστορία και αξιοθέατα, κουλτούρα και πολιτισμό, μα πάνω απ’όλα ζεστούς, φιλόξενους ντόπιους με χαμογελαστά πρόσωπα.
Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Και η αρχή για τον κάθε ταξιδιώτη στην Πάρο είναι η πρωτεύουσα και το λιμάνι της, η Παροικιά. Άμεσα συνδεδεμένη με το ιερό στολίδι του νησιού, το ναό της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, η Παροικιά πήρε το όνομά της την εποχή του Βυζαντίου όταν ο ναός είχε σαν κολίγους (παροίκους) πολλούς από κατοίκους της Πάρου.
Στην Παροικιά ο επισκέπτης έχει πρόσβαση σε κάθε υπηρεσία και δραστηριότητα. Τραπεζικά υποκαταστήματα, τουριστικά γραφεία, κέντρα υγείας, αλλά και αμέτρητα ξενοδοχεία, εστιατόρια, clubs και bars εγγυώνται για όλες τις ανέσεις που μία σύγχρονη πόλη μπορεί να προσφέρει.
Ένα αξιοθέατο είναι η Παροικιά από μόνη της, ειδικά το κομμάτι της παλιάς πόλης γύρω από το Κάστρο με τα νεοκλασικά αρχοντικά της, τα γεφυράκια και της κρήνες, τα γραφικά μαγαζάκια της. Αξίζει ωστόσο να επισκεφθεί κανείς το Αρχαιολογικό Μουσείο με τα γλυπτά των αρχαϊκών και κλασσικών χρόνων και τα ευρήματα από τα νεολιθικά ήδη χρόνια, καθώς και το αρχαίο νεκροταφείο με τον ομαδικό τάφο που χρονολογείται από το τέλος του 8ου αι. π.Χ., το οποίο βρίσκεται πάνω στον παραλιακό δρόμο κοντά στο λιμάνι.
Ο ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, όπως προαναφέραμε, είναι πάντως το σήμα κατατεθέν του νησιού. Πρέπει να οικοδομήθηκε τον 4ο αιώνα, όταν -σύμφωνα με την ιστορία- η Αγία Ελένη ταξιδεύοντας προς τους Αγίους Τόπους, σταμάτησε στην Πάρο και προσευχήθηκε στον μικρό τότε ναό κάνοντας τάμα αν βρει τον Τίμιο Σταυρό να κτίσει στη θέση του μία μεγάλη εκκλησία. Μεγαλύτερο, ωστόσο, ενδιαφέρον, παρουσιάζει η ονομασία ‘Εκατονταπυλιανή’, η οποία προσδόθηκε στο ναό κατά την Τουρκοκρατία και έχει να κάνει με το ρητό: «Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη.» Μάλλον, λοιπόν, δεν θα τη δούμε ποτέ…
Όσο θα βρίσκεστε ακόμα στην Παροικιά, μην παραλείψετε να κάνετε μια βόλτα στα σοκάκια και να ανηφορήσετε στον Αγ. Κωνσταντίνο, το λεγόμενο Κάστρο. Εκεί θα απολαύσετε τη θέα πίνοντας ένα κοκτέιλ στο «Evino», ενώ οι ρομαντικοί θα επιδοθούν στη φωτογράφηση του φοβερού ηλιοβασιλέματος. Αυτοί που γνωρίζουν, ωστόσο, επιλέγουν να πιουν τον καφέ τους και να δουν το ηλιοβασίλεμα από το μύλο στο Μπουνταράκι. Το βράδυ, μάλιστα, το μέρος πλημμυρίζει από κόσμο τόσο που η ανεύρεση τραπεζιού γίνεται… κυνήγι θησαυρού!
Και αφού το νυχτώσαμε, χρήσιμο είναι να κάνουμε μία λίστα με τα μέρη που πρέπει να επισκεφθείτε για φαγητό και ποτό στην Παροικιά. Ξεκινάμε: Το πρώτο απογευματινό καφεδάκι σας θα το πιείτε σε ένα από τα παραλιακά μαγαζάκια «Ιστίο», «Μελτέμι» ή «Αίνιγμα», τα οποία το βραδάκι μετατρέπονται σε chill out μπαράκια. Στο καφενείο «ο Φλοίσβος», προσφάτως ανακαινισμένο, δοκιμάσαμε τα καλύτερα σπιτικά γλυκά ταψιού, με highlights το κανταΐφι και το εκμέκ, ενώ στο «Italia Ice Cream», κάτω από το κάστρο, θα απολαύσετε παραδοσιακό ιταλικό παγωτό.
Ανάλογα με τις ορέξεις σας, το βραδινό σας φαγητό μπορείτε να το απολαύσετε, μεταξύ άλλων, στον «Περίγυρο», αν λιγουρευτείτε γνήσιο ελληνικό σουβλάκι, στο La Pasteria, που μόλις άνοιξε, ή στο 24ωρο «Tartine» με τα φοβερά και τεράστια hamburger και club sandwich (οι ξενύχτηδες το γνωρίζουν καλά). Για ποτό και χαλαρές καταστάσεις προτιμήστε τα μπαράκια «Alga» και «Kialoa». Τέλος, μετά το λιμάνι, στην περιοχή Λειβάδια, θα βρείτε το δημοφιλές Όναρ cafe και 2 θερινούς κινηματογράφους («Rex» στον περιφερειακό της Παροικιάς και «Πάρος» κοντά στο λιμάνι).
Μπορεί βέβαια η Παροικιά να είναι η πρωτεύουσα του νησιού, το πραγματικά κοσμοπολίτικο μέρος, όμως, βρίσκεται στο βόρειο άκρο του και είναι η Νάουσα. Κι αν το μικρό, γραφικό της λιμάνι δε σας γεμίσει το μάτι, φανταστείτε ότι το παραδοσιακό αυτό ψαροχώρι διαθέτει το μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στις Κυκλάδες. Το μαρτυρούν, άλλωστε, τα αμέτρητα ψαροκάικα που στριμώχνονται στις προβλήτες του.
Τη Νάουσα θα επιλέξουν για διαμονή όσοι λατρεύουν την έντονη νυχτερινή ζωή. Τα πλακόστρωτα σοκάκια που τη μέρα προσκαλούν τον περιπατητή που αναζητά το παραδοσιακό και το όμορφο, τη νύχτα τρίζουν κάτω από τα ψηλοτάκουνα και το ποδοβολητό του νεαρόκοσμου που σπεύδει να πλημμυρίσει τα μπαράκια. Ποια είναι τα καλύτερα; Πάρτε χαρτί και μολύβι: «Σαν φως» (φοβερό daiquiri φράουλα), «Agosta» (μουσική από άλλες εποχές), «Barbarossa» (mainstream ελληνικά και ξένα- αν καταφέρετε να μπείτε…), «Linardo» (clubbing μέχρι το πρώτο φως του ήλιου), «Shark» (το αγαπημένο μας), αλλά και «Μπρίκι» και «Red» με φοβερά τραπεζάκια πάνω στη θάλασσα και εξαιρετικά κοκτέιλ.
Όσο για το φαγητό, από πού να αρχίσουμε; Επισκεφθείτε οπωσδήποτε τον πανέμορφο κήπο του εστιατορίου «Pervolaria» (τηλ. 22840 51721) και δοκιμάστε το ριζότο με κοτόπουλο και λαχανικά. Στο λιμάνι «παίζουν» οι ψαροταβέρνες με δημοφιλέστερη αυτών τη «Barbarossa», εμείς, όμως, προτιμήσαμε το ουζερί «των Ναυτικών», γιατί εκεί φάγαμε την καλύτερη γούνα (τοπικό έδεσμα με λιαστό ψάρι) και στις λογικότερες τιμές. Για γλυκά ταψιού προτιμήστε τον «Χαμηλοθώρη» στην κεντρική πλατεία, ενώ στα σοκάκια της Νάουσας θα ανακαλύψετε και μερικές εξαιρετικές κρεπερί, καθώς και μία τεράστια ουρά που θα περιμένει για σπιτικούς λουκουμάδες με παγωτό! Τα λόγια είναι περιττά…
Πάμε τώρα για μια δροσερή βουτιά; Εσείς, όμως, δεν θα την πατήσετε όπως εμείς… Τι εννοούμε; Θα σας πουν όλοι να πάτε για μπάνιο στις Κολυμπήθρες και στο Μοναστήρι. Να μην πάτε! Εκτός αν σας αρέσουν οι κόλποι αμφιβόλου καθαρότητας, με βαλτώδη αμμουδιά, πέντε σειρές από πυκνοτοποθετημένες ξαπλώστρες και θάλασσα που βαριέσαι τελικά να βουτήξεις γιατί δε βαθαίνει ποτέ, οι παραλίες αυτές δεν προσφέρονται για χαλαρό, ευχάριστο μπάνιο.
Βέβαια, ό,τι και να σας πούμε εμείς, το σίγουρο είναι ότι θα πάτε να δείτε επιτέλους το περίφημο Punda Beach. Φοβερά πάρτι, ξέφρενος χορός, άφθονο ποτό κάνουν τους νεώτερους να μην ξεκολλάνε από εκεί με τίποτα! Το μόνο κακό είναι ότι ο κόσμος εκεί είναι τόσος πολύς που οι ξαπλώστρες, η μία δίπλα στην άλλη, σχεδόν ακουμπάνε το νερό, και έτσι το μοναδικό πέρασμα στην παραλία είναι… από πάνω τους.
Να πάτε, όμως, στη Χρυσή Ακτή με την τεράστια αμμουδιά και το beach bar, το οποίο, χάρη στον πλούσιο -αν και τσιμπημένο του- κατάλογο, θα εκτιμήσετε όταν νιώσετε μία λιγούρα. Να πάτε στη Santa Maria που με το all year round κύμα της προσελκύει τους wind surfers. Εφόσον έχετε μεταφορικό μέσο, να πάτε στο Φάραγκα, στο νότιο άκρο του νησιού. Έχετε δει το «Απέραντο Γαλάζιο»; Θα μπορούσε να έχει γυριστεί εκεί: Κοιτώντας τον ορίζοντα το μόνο που θα διακρίνετε είναι μια λεπτή γραμμή που χωρίζει (ή ενώνει;) τη θάλασσα και τον ουρανό. Η παραλία έχει και μερικά βότσαλα, αλλά το νερό είναι… να το πιεις στο ποτήρι!
Άγρια ομορφιά θα συναντήσετε, επίσης, στις λιγότερο γνωστές παραλίες Μώλος, Τσουκαλιά και Γλυφάδες. Σε εκείνη την πλευρά μάλιστα, και συγκεκριμένα στην παραλία Καλόγερος, το βουνό είναι γεμάτο με άργιλο. Καλύψτε το σώμα και τα μαλλιά σας με λάσπη από άργιλο και αφήστε τα για λίγη ώρα να στεγνώσουν, μετά ξεπλυθείτε με θαλασσινό νερό. Θα έχετε κάνει το καλύτερο φυσικό σπα που μπορείτε να φανταστείτε και θα νιώσετε το δέρμα σας πιο απαλό από ποτέ. Αλήθεια! Το δοκιμάσαμε!
Απέναντι από το λιμάνι της Παροικιάς υπάρχει η εκπληκτική παραλία Κριός που –αν και προσεγγίζεται με αυτοκίνητο- εμείς σας προτείνουμε να επισκεφθείτε με το καραβάκι (το τελευταίο επιστρέφει στις 7.00μμ). Εξίσου καλή και οργανωμένη είναι η παραλία Μαρτσέλλο με ένα συμπαθέστατο μπαράκι για καφέ, ποτό και φαγητό. Οι campers προτιμούν τον Παρασπόρο, αλλά αν έχει αέρα –πράγμα διόλου απίθανο- καλύτερα να τον αποφύγετε, και τους δύο κόλπους της Αγ. Ειρήνης με δύο ταβερνούλες, η μία καλύτερη από την άλλη.
Στο τέρμα του ίδιου δρόμου θα συναντήσετε το λιμάνι της Πούντας. Από εκεί μπορείτε να περάσετε με καραβάκι στην Αντίπαρο μεταφέροντας, μάλιστα, και το αυτοκίνητό σας (σε αντίθεση με το καράβι που φεύγει από το κεντρικό λιμάνι). Πολύ καλές ταβέρνες θα βρείτε και στην Πούντα με χαρακτηριστικότερη τη «Θέα». Αν ο δρόμος σας βγάλει στην παραλία της Αλυκής, κάντε μια στάση στο φούρνο της Αγκαιριάς και προμηθευτείτε τα καλύτερα παξιμάδια, βουτήματα και κουλουράκια του νησιού. Ενώ μετά το μπάνιο σας εκεί καθίστε, χωρίς καν να το σκεφτείτε, για φαγητό στου «Μανώλη». Εκεί θα δοκιμάσετε ό,τι τραβάει η όρεξή σας: Από πίτσες και μακαρονάδες, μέχρι βακαλάο σκορδαλιά. Μυστικό (μην το μάθουν πολλοί): Πίσω από το λιμανάκι της Αλυκής, υπάρχει μία κρυμμένη, αλλά ακόμα καλύτερη παραλία.
Οι έντονοι γενικά ρυθμοί της Πάρου μειώνονται στα υπόλοιπα χωριά της. Ο Αμπελάς, ένα γραφικό ψαροχώρι στα ανατολικά της Νάουσας προσφέρεται για φαγητό μετά το μπάνιο στις χαριτωμένες ψαροταβέρνες του πάνω στο κύμα. Προτιμήστε το «Δαμιανό», τη «Μαργαρίτα», τη «Χριστιάνα» (για αστακομακαρονάδες) και το «Θαλάμι». Σε υψόμετρο 250 μέτρων, στο κέντρο του νησιού, θα βρείτε τις Λεύκες. Ένα γραφικό χωριό, χτισμένο το 16ο αιώνα από Κρητικούς και Πελοποννήσιους πρόσφυγες και ντόπιους, στο οποίο αξίζει να πάτε για βόλτα στα σοκάκια, επίσκεψη στα λαογραφικά μουσεία και γλυκό του κουταλιού στο παραδοσιακό καφενείο της πλατείας.
Η βόλτα σας στο νησί θα ολοκληρωθεί μόνο αν περάσετε από τα χωριά Πρόδρομο και Μάρπησσα και καταλήξετε στο Πίσω Λιβάδι, με το όμορφο λιμανάκι που επισκέπτεται τακτικά ο «Σκοπελίτης», το καραβάκι που ενώνει την Πάρο με άλλα κυκλαδίτικα νησιά. Πρόκειται για το ιδανικό μέρος για χαλάρωση, ηρεμία και… καλό φαγητό. Επιλέξτε ένα από τα παραθαλάσσια ταβερνάκια με τους εξαιρετικούς ουζομεζέδες και πιείτε τον καφέ σας στο «Όστρακο».
Το δικό μας ταξίδι στο νησί θα σταματήσει εδώ. Σας παραδίδουμε τη σκυτάλη, προτείνοντάς σας τα ιδανικά καταλύματα για διαμονή, αλλά και όλα τα σχετικά sites με επιπλέον πληροφορίες για το νησί και σας κουνάμε νοσταλγικά το μαντήλι. Δεν ζηλεύουμε, όμως. Η Πάρος μπαίνει έτσι κι αλλιώς στη λίστα με τα νησιά που επισκέπτεται κανείς πάνω από μία φορά.
(πηγή: www.in2life.gr)
Νίσυρος
Μια φορά κι έναν καιρό, χιλιάδες χρόνια πριν, ένας θεός που όριζε τη θάλασσα και τον έλεγαν Ποσειδώνα, προσπαθώντας να βοηθήσει τον Δία στον αγώνα του κατά των Τιτάνων, κατεδίωκε έναν τρομερό γίγαντα, τον Πολυβώτη, σε στεριές και θάλασσες. Μην μπορώντας να τον πιάσει, κι έχοντας φτάσει πια στην Κω, έκοψε με την τρίαινα ένα κομμάτι του νησιού και το έριξε κατά πάνω του. Ο γίγαντας θάφτηκε από κάτω, με το στόμα του να ανοίγει στη θέση που βρίσκεται σήμερα το ηφαίστειο και τους βρυχηθμούς του να προκαλούν τακτικές δονήσεις στο μικρό κομμάτι γης που αργότερα ονομάστηκε Νίσυρος.
Χωρίς ποτέ να χάσει τη στενή της σύνδεση με το νησί του οποίου, θεωρητικά τουλάχιστον, κάποτε αποτελούσε μέρος, η Νίσυρος ακολούθησε, ιστορικά, την πορεία της Κω και των υπόλοιπων Δωδεκανήσων, διαμορφώνοντας, όμως, τον δικό της, ιδιαίτερο χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα που δε χωρούσε σε μπροσούρες και καρτ-ποστάλ, που δεν αποκαλυπτόταν στους τουρίστες του island hopping, που διατηρούσε την αρχέγονη, σχεδόν μυστηριακή ομορφιά του φυλαγμένη για εκείνους που θα έμπαιναν στον κόπο να αφιερώσουν χρόνο για να την ανακαλύψουν.
Κι έτσι παρέμεινε. Ένα νησί με ατμόσφαιρα γοητευτική όσο και απόκοσμη, με ηφαίστειο σαγηνευτικό όσο και επικίνδυνο, με επισκέπτες φανατικούς, που, αν τους ζητήσεις πέντε λόγους για να το επισκεφθείς, δε θα εστιάσουν σε συγκεκριμένα πράγματα. Θα σου μιλήσουν για «αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα», «αυτή την αίσθηση που αποπνέει το ηφαιστειακό τοπίο, που είναι ταυτόχρονα άγρια και ειδυλλιακή», «αυτά τα ηλιοβασιλέματα, που έχουν άλλο χρώμα», «αυτή τη γαλήνη, που δεν τη βρίσκεις πουθενά» –πολύ περισσότερο απ’ ότι για παραλίες, χωριουδάκια, ταβέρνες ή άλλα hot spots.
Αυτή είναι η Νίσυρος. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή της αποβίβασης στο Μανδράκι, πρωτεύουσα και λιμάνι του νησιού, όταν αντικρίζεις την εικόνα του παραδοσιακού οικισμού, με τα λευκά σπιτάκια με τα ξύλινα μπαλκόνια, και του ενετικού κάστρου που τον στεφανώνει. Το νιώθεις από τις πρώτες βόλτες στα λιθόκτιστα σοκάκια του, ότι αυτό το μέρος έχει μια ατμόσφαιρα κατάδική του, μια γοητεία που ξεφεύγει από τις φυσικές ομορφιές του και τις δημιουργίες των κατοίκων του. Τέτοια που θα έλεγε κανείς ότι οφείλεται στα ενεργειακά vibes του ηφαιστείου.
Εκτός από το Μανδράκι, που συγκεντρώνει την περισσότερη κίνηση του νησιού, και επιδεικνύει υπερήφανα μερικές από τις ομορφότερες εικόνες –κατάλευκα σπίτια με μπλε και τιρκουάζ παράθυρα, ολάνθιστες αυλές και πλακόστρωτα καλντερίμια– η Νίσυρος διαθέτει τρεις ακόμη οικισμούς. Οι Πάλλοι, το γραφικό ψαροχώρι, κτισμένο πάνω στην ομώνυμη αρχαία πόλη, με τα δημοφιλή ιαματικά λουτρά, όπου σώζονατι και ερείπια από τα Ιπποκράτεια Λουτρά της αρχαιότητας, και δύο από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού, την Παχιά Άμμο και τις Λυές είναι ο πλησιέστερος στην πρωτεύουσα. Εδώ, ακόμη κι αν δε σας δελεάσουν οι ιαματικές ιδιότητες των νερών, θα κάνετε οπωσδήποτε μια στάση για ουζάκι και μεζέ πλάι στο κύμα.
Πάνω από το λιμανάκι των Πάλλων, ο μεσαιωνικός οικισμός του Εμπορειού, σκαρφαλωμένος στην πλαγιά, κοιτάζει από το μπαλκόνι του μια λιγότερο φωτογραφημένη, αλλά εξίσου γοητευτική, Καλντέρα. Όταν καταφέρετε να αποχωριστείτε την εκπληκτική του θέα, θα περπατήσετε στο Κάστρο της Παντονίκης, την εκκλησία των Ταξιαρχών, τη Φυσική Σάουνα.
Ο επίσης ορεινός οικισμός των Νικειών θα σας γοητεύσει με την ιδιότυπη αρχιτεκτονική του και τη μαγευτική θέα στην Καλντέρα, ενώ η στρωμένη με βότσαλα πλατεία της Πόρτας, βραβευμένη ως μια από τις καλύτερες της Ευρώπης, θα κερδίσει αρκετές ώρες στο –ούτως ή άλλως χαλαρό– πρόγραμμά σας. Μιλώντας για πλατείες, η φημισμένη Πλατεία της Ηλικιωμένης με τους ψηλούς της φίκους βρίσκεται στο Μανδράκι και προσφέρεται για ατελείωτες σουμάδες –ναι, υπάρχουν ακόμα– και πολύωρες συζητήσεις με τους ντόπιους. Εδώ καταλήγουν όλοι, τα απομεσήμερα για τη φυσική δροσιά της και τα δειλινά για την εντελώς διαφορετική έννοια που αποκτά στο μέρος αυτό το socializing.
Κι από παραλίες; Απόκρημνες ακτές και καταπράσινες πλαγιές που καταλήγουν σε δαντελωτά ακρογιάλια, άλλα αμμουδερά και άλλα με εμφανή στα μαύρα τους βότσαλα τη γειτνίαση με το ηφαίστειο, συνθέτουν ένα παζλ που δύσκολα συναντάς σε άλλο νησί. Ηφαιστειογενές τοπίο και μοναδικό ηλιοβασίλεμα στους Χοχλάκους, κατάλευκη λεπτόκοκκη άμμος στην –ομώνυμη– Άσπρη Άμμο, εξωτικό σκηνικό στο Κοχλάκι, θερμές πηγές που αναβλύζουν μέσα στη θάλασσα στο Αυλάκι. Οι νησίδες – δορυφόροι Γυαλί, Άγιος Αντώνιος και Στρογγυλή διαθέτουν, επίσης, καλές παραλίες, τις οποίες μπορείτε να επισκεφθείτε με καραβάκι.
Το ηφαίστειο της Νισύρου, ακόμη ενεργό, αποτελεί από μόνο του λόγο επίσκεψης στο νησί –κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους ασχολούμενους με τη γεωλογία. Υπαίθριο μουσείο, με τους έξι κρατήρες του, ο μεγαλύτερος εκ των οποίων, ο Στέφανος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και καλύτερα διατηρημένους υδροθερμικούς κρατήρες στον κόσμο, συγκεντρώνει κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών –διατηρεί, όμως, τη μυστηριακή του γοητεία αλώβητη από φωτογραφικές μηχανές και καρτ-ποστάλ.
Το sightseeing συνεχίζεται στα αμέτρητα εκκλησάκια του νησιού, που ξεφυτρώνουν σε κάθε πλαγιά, κοντά ή μακριά από τους οικισμούς, στα μοναστήρια του, σημαντικότερο εκ των οποίων αυτό της Παναγίας Σπηλιανής, κτισμένο μέσα στο βράχο που δεσπόζει πάνω από το Μανδράκι, στα μουσεία του Μανδρακίου, Λαογραφικό και Αρχαιολογικό, στα Ιπποτικά Κάστρα του Εμπορειού, των Νικειών, και του Μανδρακίου, όπου και το Παλαιόκαστρο, η αρχαία ακρόπολη των κλασσικών χρόνων, και, τέλος, στα Αρχαία Ρωμαϊκά Λουτρά στους Πάλλους.
Πολύ περισσότερο από τα αξιοθέατά της, όμως, η πραγματική Νίσυρος βρίσκεται στις εμπειρίες που προσφέρει στον επισκέπτη της. Επισκεφθείτε μικρές ταβέρνες μέσα στα σοκάκια και γευτείτε τη ντόπια κουζίνα, τα «πιτθιά» όπως λέγονται οι ρεβυθοκεφτέδες και το «τυρί της τυριάς», ντόπιο τυρί ψημένο σε κόκκινο κρασί. Περπατήστε σιωπηλοί στο ηφαίστειο αναπνέοντας την αύρα του. Πιείτε σουμάδα με τους ντόπιους στις σκιερές βοτσαλόστρωτες πλατείες. Ξαπλώστε στα μαύρα βότσαλα των Χοχλάκων, για να θαυμάσετε το καλύτερο ηλιοβασίλεμα στο νησί. Ζήστε τη μοναδική εμπειρία των δωδεκανησιακών πανηγυριών. Κλείστε τα μάτια κι ευχηθείτε να υπάρχουν για πάντα μέρη αυθεντικά, μακριά από τουριστικές παγίδες και λοιπή «αξιοποίηση». Όταν τα ανοίξετε, η Νίσυρος θα είναι ακόμα εκεί.
Φαγητό
Οι λάτρεις της ψαροφαγίας θα βρουν στη Νίσυρο τον παράδεισό τους. Το Captain's House και ο Μάκης στους Πάλλους είναι από τις κλασσικότερες διευθύνσεις για φρεσκότατα ψάρια και θαλασσινά, πλάι στο κύμα. Αμφότερα σερβίρουν και μαγειρευτές σπεσιαλιτέ, για την περίπτωση που η παρέα είναι διχασμένη. Υπολογίστε περίπου 15-20 ευρώ το άτομο.
Hot spot για μαγειρευτά θεωρείται το Μπαλκόνι του Εμπορειού, όπου θα απολαύσετε σπιτικές νοστιμιές, καθώς και ψητά και σουβλιστά κρέατα, με εκπληκτική θέα στην Καλντέρα, και μόλις περί τα 15 ευρώ το άτομο, όπως επίσης και το Πανόραμα, στο Μανδράκι, που διεκδικεί επάξια το βραβείο για τις τοπικές σπεσιαλιτέ του -κατά τι ακριβότερο, περίπου 20-25 το άτομο.
Στα Νικειά, θα κάνετε οπωσδήποτε μια στάση για πιτιά και κοκκινιστό κατσικάκι στην Πόρτα, στην ομώνυμη πλατεία, ενώ στην άλλη διάσημη πλατεία, αυτή της Ηλικιωμένης, στο Μανδράκι, η to πρόταση ακούει στο όνομα Ειρήνη και σερβίρει home made μαγειρευτά και ψητά στη σούβλα. Περίπου 15 ευρώ το άτομο, και για τα δύο.
(πηγή: www.in2life.gr)
